sobota, 01 listopada 2014

Aktualności

Biskup Stanislaw Loza

Bp.Stanisław Łoza sufragan łucki (1569-1639)

Bp Stanisław Łoza to postać niezwykle interesująca, lecz już dziś całkowicie zapomniana. Szczęśliwym zrządzeniem losu zachowały się materiały które pozwalają nam nieco poznać osobę i życie  tego duchownego rodem ze wsi Łozy w parafii Paprotnia.

Podstawowe źródło to spisany w Łucku w roku 1639 testament , obecnie przechowywany odpis tego testamentu znajduje się w Archiwum Diecezjalnym w Siedlcach. W archiwum tym znajduje się również dokument z 1802 roku będący protokółem po wizytacji biskupiej parafii Paprotnia. Kolejny źródłem jest książka wydana z rękopisu przez Edwarda Raczyńskiego w roku 1839  pt.” Pamiętniki  Albrychta  Stanisława X.  Radziwiłła Kanclerza W. Litewskiego „ Tom 1 ,dostępna na stronie WBC  http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=134073&from=FBC .Na stronie internetowej „Wołanie z Wołynia znajdują się biogramy biskupów sufraganów łuckich opracowane przez Krzysztofa R. Prokopa http://www.wolaniecom.parafia.info.pl/?p=main&what=67&PHPSESSID=95aa98d92ca63d2996f9c7620a2de2f3 Wizerunek herbu bp. Stanisława przedstawia stary druk przechowywany w Bibliotece Ossolineum we Wrocławiu , jest to panegiryk autorstwa Pawła Mirowskiego , wydany został we Lwowie  w roku 1633 przez oficynę wydawniczą Szeligi .Kolejne źródło to informacje pochodzące ze strony internetowej  Tropami Tajemnic Ziemi Sokołowskiej http://www.zsokolowa.com/ oraz książki pod redakcją G. Ryżewskiego pt” Sokołów Podlaski dzieje miasta  i okolic”

Bp Stanisław Łoza urodził się w roku 1569 w Łozach parafii Paprotnia. Był synem Hieronima , wnukiem Wawrzyńca Łozy woźnego ziemskiego drohickiego, prawnukiem Andrzeja, 2x prawnukiem Piotra  oraz 3x prawnukiem Andrala (Andrzeja), prawdopodobnie protoplasty i założyciela wsi Łozy żyjącego na przełomie XIV i XV wieku .To co można powiedzieć jeszcze o linii Łozów z której pochodził bp. Stanisław, to przez kilka pokoleń od Hieronima określano ją przydomkiem  Jerominiki. W spisie Pogłównego z 1676 roku występuje jeszcze Wojciech Jerominik  Łoza prawdopodobnie wnuk brata bp. Stanisława.

O młodości i latach nauki bp. Stanisława nie wiemy prawie nic. Na jednym z ukraińskich portali znalazłem informację o tym  że był doktorem teologii. Świecenia kapłańskie otrzymał prawdopodobnie w kościele parafialnym w Paprotni, data niestety nie jest  znana. Jego  życie kapłańskie związane było z Wołyniem i z książęcą rodziną Radziwiłłów, a w szczególności z osobą Kanclerza Wielkiego Księstwa Litewskiego  Albrachtem  Stanisławem Radziwiłłem. Bp. Stanisław był proboszczem w Tykocinie i Ołyce dobrach Radziwiłłów, był także prepozytem kapituły kolegiackiej w Ołyce. Wyniesiony do godności biskupiej przez Stolicę Apostolską w roku 1632. Czwartego marca 1634 roku otrzymał honorowy tytuł biskupa Argos („Pamiętniki” podają tą datę, a Prokop podaje dwunasty czerwca), opis tej uroczystości znajdujemy na stronie  235 „ Pamiętników”. Był biskupem pomocniczym (sufraganem) diecezji  łuckiej , wikariuszem kapituły generalnej diecezji. .Diecezja ta w tych czasach obejmowała bardzo duży obszar łącznie z woj. Podlaskim. W Internecie można odnaleźć wiele informacji o konsekracji kościołów  na  terenie diecezji z udziałem bp. Stanisława.

Najciekawsze informacje znajdują się jednak w testamencie bp. Stanisława Łozy. Testament ten sporządzony w roku 1639 , składający się z dwóch zasadniczych części , pierwszej głównej w języku łacińskim i drugiej , suplementu w języku staropolskim. Testament oprócz swojej zasadniczej funkcji daje nam pewne informacje co do osobowości bp Stanisława. Z części pierwszej napisanej łaciną udało mi się przetłumaczyć tylko pewne fragmenty dotyczące rodzinnej parafii i wsi Łozy oraz rodziny Łoza .Istotne informacje dotyczą osoby bp. Stanisława Łozy, mianowicie   pochodzenie ze wsi Łozy w parafii Paprotnia ziemi drohickiej woj. Podlaskiego, herbu Korab. Donacja na rzecz parafii w Paprotni przypadających mu gruntów i lasów. Protokół z wizytacji biskupiej parafii z roku 1802 określa wielkość i położenie tych gruntów. Był to obszar ok. 18 ha położony na terenie wsi Łozy oraz działki leśne w obrębie tej wsi. Jeżeli założymy że majątek ziemski parafii pod nazwą Probostwo Paprotnia przetrwał w niezmienionym stanie do momentu uwłaszczenia , to dzięki zachowanym dokumentom uwłaszczeniowym możemy z łatwością stwierdzić i dzisiaj które grunta przekazał .Jest to dzisiaj część wsi Łozy położona pomiędzy prostopadłymi  do asfaltowej drogi Siedlce Korczew  ,drogami polnymi do wsi Kaliski i Łęczycki .Przy okazji protokół wizytacji z roku 1802 pozwala na określenie położenia nieistniejącej wsi Paprotnia Krasy. Znajdowała się ona po prawej stronie asfaltowej drogi Paprotnia –Łozy.

Kolejny fragment tej części testamentu dotyczy zapisu pewnej sumy dla Jakuba Jerominika Łozy , z adnotacją że jest to forma nagrody dla osoby która nie chowa  się w domu tylko wiedzie życie godne szlachetnego męża  .Jakub Łoza jest wymieniany jako jeden z elektorów  króla  Jana Kazimierza , a przez  herbarze umiejscawiany w woj. Kijowskim . Druga część testamentu to  suplement , który to opisuje donacje rzeczy mobilnych , w dzisiejszym języku ruchomości  .Najbardziej istotne zapisy są na rzecz Katedry  w Łucku oraz Kościoła w Paprotni. Bp Stanisław zapisał Kościołowi w Paprotni skrzynie z rzeczami kościelnymi oraz pozłacany kielich ze swoim herbem. Katedrze łuckiej zapisał sumę 5000 fp . Kościołowi  w Paprotni  1500 fp  , zabezpieczoną  na dobrach Suchodółek Wypychy. Kolejne zapisy dotyczą najbliższych współpracowników , służby, zarządców ,oraz innych osób z otoczenia biskupa .Wśród tych zapisów dla osób  z naszego terenu na uwagę zasługuje zapis dokonany na rzecz  Obrępalskiego, zarządcy z Jabłonnej na Podlasiu. Okolice Skrzyszewa były własnością biskupów łuckich. W części  tej są też pewne zapisy dla najbliższej rodziny , dla wnuków brata oraz dla księży z rodziny, Czapskiego i Bujalskiego zapisano część księgozbioru z przesłaniem  aby naśladowali życie darczyńcy  .Wśród  zapisów najciekawszy dotyczy jednak osoby księcia Kanclerza W.X.Lit „Księciu Kanclerzowi W.X.Lit  leguje sztukę niedawno wyrąbaną w Wołeczkowym przekopie”. Trzeba przyznać że dość osobliwy zapis jak dla osoby księcia..

Czytając ten dokument uderza niezwykła staranność i dbałość  w podziale rzeczy materialnych osoby rozstającej się z tym światem, w tym przypadku osoby duchownej ,biskupa który to najwięcej pozostawił najbliższym i najdroższym mu instytucjom kościelnym  Katedrze Łuckiej i Kościołowi w Paprotni. Jak podają „Pamiętniki” na str. 404 bp. Stanisław Łoza zmarł czwartego maja 1639 roku, pochowany został w Katedrze w Łucku ,  Niesiecki podaje w swoim herbarzu że znajdował się tam jego nagrobek. Podsumowując, trzeba napisać że ze był on najwybitniejszą postacią pochodzącą z małej wsi Łozy w jej  już prawie 600 lat trwającej historii.

Marek Łoza

 

Stanislaw Oldakowski w bitwie pod Ochmatowem 1644

Stanislaw Oldakowski i bitwa pod Ochmatowem 1644


Jezdzcy rozleli sie w poscigu za uciekajacymi, jak fala przyplywu szerokim polksiezycem po stepie, spod kopyt wznosily sie tumany sniegu. Sylwetki umykajacych stawaly sie coraz wyrazniejsze co swiadczylo, ze pogon i ujecie intruzow staje sie coraz bardziej realne. Konie ciezko chrapaly a z ich nozdrzy buchaly obloki pary, jednak polska konnica nie zwalniala zmuszajac je do dodatkowego wysilku. Cel byl coraz blizej. Blysnely w sloncu wydobyte z pochew szable, zalopotaly proporce na wloczniach, z okrzykiem tryumfu Polacy otoczyli grupke Tatarow i Turkow. Przewaga liczebna i zaskoczenie, bo ci nie spodziewali sie tutaj zadnych zolnierzy bylo wsrod wojownikow tatarskich tak duze ze rzucali bron jeden po drugim i bez walki oddawali sie w niewole. Natychmiast wiazano ich powrozami i odprowadzano do dowodcy.

Zadowolony rotmistrz Stanislaw Oldakowski, dumny ze swoich zolnierzy podkrecal oszronionego wasa z usmiechem na zmarnietej twarzy. Udalo sie wszak zdobyc jezyka i to bez strat wlasnych, a ze i nikt z uciekajacych nie zdolal wymknac sie z zasadzki, mial rowniez nadzieje iz nieprzyjaciel nadal nie wie o jego polozeniu. Teraz trzeba przesluchac jencow i przekazac informacje do hetmana Stanislawa Koniecpolskiego czekajacego z niecierpliwoscia w Barze na nowe wiadomosci od wyslanych podjazdow. Niezwlocznie przystapiono do wykonania zadania. A i nalezalo sie spieszyc zanim zaloga tureckiej twierdzy w Oczakowie zorientuje sie i przystapi do dzialan ofensywnych, by przeploszyc stad podjazdy polskie.

Przygotowania do odparcia ataku

Juz wczesniej dzieki agentom utrzymywanym z prywatnej szkatuly na dworze chana krymskiego hetman Stanislaw Koniecpolski, znakomity dowodca, strateg ale i wytrawny polityk uzyskal wiesci potwierdzone przez nastepnie wywiad ksiecia Jeremiego Wisniowieckiego o szykowanej przez Tatarow Krymskich i chana wyprawie lupiezczej na tereny Rzeczypospolitej. Pozwolilo to na poczynienie odpowiednich przygotowan by przeciwstawic sie zadnemu lupow nieprzyjacielowi. Polacy zgromadzili do tego celu dosc pokaznych rozmiarow armie, w sumie ponad 19 tysiecy zolnierzy i 24 dziala.
Szczegolowy wykaz choragwi bioracych udzial w bitwie pod Ochmatowem 30 stycznia 1644 roku zachowal sie. W ich sklad wchodzili zolnierze kwarciani, Kozacy i poczty prywatne. Zrodla podaja:

"Komput wojska w tejże potrzebie z Tatary pod Achmatowem i Woronnem będącego.
Wojska ukraińskiego J.K.M. – 2900
Przy komisarzu i pułkownikach kozackich – 650,Wojska zaporoskiego – 4000
J.M.P. krakowski sam i ludzi jego – 2200,J.M.P. wojewody krakowskiego – 1200
J.M.P. wojewody bracławskiego – 200,J.M.P. wojewoda czernichowski sam i ludzi jego – 1800
Księcia J.M.P. koniuszego koronnego – 1200,Książę J.M.P. Wiśniowiecki sam i ludzi tak jego samego jak i braci jego – 3000
J.M.P. starosta kałuski – 600,J.M.P. kijowski sam i ludzi jego – 300
J.M.P. podczaszy koronny sam i ludzi jego – 150,J.M.P. chorąży koronny sam i ludzi jego – 150,Księcia J.M.P. Koreckiego – 400,J.M.P. starosta winnicki sam i ludzi jego – 200
J.M.P. podkomorzego kijowskiego – 300,J.M.P. podkomorzego bracławskiego – 300
J.M.P. podkomorzy nowogrodzki sam i ludzi jego – 80,J.M.P. starosta trembowelski sam i ludzi jego – 100,J.M.P. starosta śniatyński sam i ludzi jego – 100
J.M.P. starosta sczyrzewski sam i ludzi jego – 100,J.M.P. starosty owruckiego – 200
J.M.P. stolnika nowogrodzkiego – 50
Ich Mościów PP. urzędników i obywatelów województwa bracławskiego – 150
Po potrzebie przyszli, ale i ci w pogonią poszli:,J.M.P. strażnika koronnego ludzi – 300
J.M.P. sędziego kijowskiego ludzi – 200,J.M.P. Sieniawskiego aż nazajutrz przyszli – 100
Suma 19130. Armata: Sztuk polnych z cekhauzu J.K.M. – 8
Wojska zaporoskiego – 8, Księcia J.M.P. koniuszego – 6 Suma 24"

Takimi silami rozporzadzal hetman Koniecpolski, ale nie znajac dokladnego szlaku domniemanego przemarszu tatarskiego musial swoja armie podzielic by zabezpieczyc wszelkie mozliwe drogi przed wojskami nieprzyjacielskimi. Zdecydowal sie na dyslokacje swoich oddzialow i ustawil je w dwoch podstawowych rzutach. Choragwie lekkiej jazdy mialy za zadanie patrolowac i czuwac wzdluz granicy panstwowej, by w miare wczesnie ostrzec przed zblizajacym sie nieprzyjacielem hetmanskie sily glowne. Do tego wyznaczono trzy grupy dowodzone przez rotmistrzow Krzeczkowskiego, Zabuskiego i Oldakowskiego, w sumie skladajace sie z kilkuset zolnierzy. Krzeczkowski ochranial i penetrowal tereny od Zaporoza do rzeki Ingulec, rejon za porohami tzw. Niz przypadl Zabuskiemu, zas najdalej wysuniete pozycje okolice rzeki Tiligul az pod Oczakow wzial pod swoja piecze Oldakowski. Wydaje sie ze dostal on najtrudniesze i najniebezpieczniejsze zadanie sposrod nich trzech. Oczakow bowiem nalezal do waznych strategicznie twierdz, ufortyfikowany i i silna zaloga stanowil wazny element obrony Imperium Osmanskiego i od lat dochodzilo w tych okolicach do starc sil polskich i kozackich z Tatarami i Turkami.

Polskie podjazdy na kresach

Oczaków polozony byl na polwyspie w poblizu ujscia Dniepru w miejscu starozytnej greckiej kolonii Olbii i byl stolica jednego z sandżaków imperium osmańskiego. Z kart historii wiemy, ze "w XV wieku należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Silnie ufortyfikowany przez Polaków w okresie rządów Jana Olbrachta, strzegł dostępu do Limanu Dniepru. Zdobyty w 1492 za panowania Mengli I Gireja przez Chanat Krymski i nazwany Kara Kermen lub Dżan Kerman. W 1493 zniszczył ją starosta czerkaski Bohdan Hliński i w tym samym roku wojewoda kijowski Jerzy Pac. W lipcu 1497 r. oddziały polskie dowodzone przez Konstantego Ostrogskiego rozbiły tu wojska Mehmeda I Gireja, a jego wzięły do niewoli.
W 1523 został spalony przez kozackiego oddziały koszowego Eustachego Daszkiewicza. Od 1526 roku we władaniu Turcji pod nazwą Aczi Kale. Wg Kroniki Marcina Bielskiego w listopadzie 1528 roku starosta chmielnicki Przecław Lanckoroński i starosta czerkaski Eustachy Daszkiewicz, ze starostami winnickim i bracławskim trzy razy pobili pod Oczakowem Tatarów. W 1529 podczas wyprawy na Oczaków, do niewoli tureckiej dostał się rotmistrz Jerzy Jazłowiecki, późniejszy hetman wielki koronny.Królowie Polski rościli sobie do tych terenów prawa.W związku z próbami odzyskaniem tych terenów przez Rzeczpospolitą, Oczaków był często miejscem w pobliże którego zapędzała się polska jazda. Przykładowo w 1536 roku podczas pościgu za watahami niszczącymi okolice Bracławia do brzegów morskich dotarł starosta barski Bernard Pretwicz (Bernhard von Prittwitz). W 1542 roku ten sam starosta Pretwicz zniszczył okolice Oczakowa podczas pościgu za Tatarami, którzy złupili tereny Owrucza i Chmielnika.Hetman Jan Amor Tarnowski w porozumieniu z Ferdynandem Habsburgiem próbował sztucznie doprowadzić do wojny z Turcją, w związku z czym 13 października 1545 roku zorganizował napad na Oczaków starosty włodzimierskiego Fedora Sanguszkę, który wraz ze swoimi ludźmi złupił zamek i miasto i uprowadził kilkudziesięciu Tatarów. Jednak królowa Bona doprowadziła do załagodzenia konfliktu, ponieważ było to sprzeczne z aktualną pokojową polityką Rzeczypospolitej.
W 1549 roku Bernard Pretwicz wraz z Prońskim i Boguszem Koreckim ponownie zapuścił się w okolice Oczakowa i dotarł aż do Białogrodu. W 1552 roku w odwecie za zniszczenie Bracławia przez chana Dewlet Gireja wojska Pretwicza, Koreckiego, Dymitra Wiśniowieckiego i Mikołaja Sieniawskiego atakowały okolice Oczakowa. W związku z uspokojeniem się stosunków z Turcją, król Zygmunt August przeniósł słynnego już w całej Polsce starostę Pretwicza z Baru na dalszą linię obrony do Trembowli. Kolejne starcia w rejonie Oczakowa miały miejsce latach 1557 i 1558 roku, gdy atakował ten zamek Dymitr. W maju 1568 roku po kolejnym ataku Tatarów podczas pościgu w rejon Oczakowa dotarło około 1000 polskich jeźdźców wojewody sieradzkiego Olbrachta Łaskiego".

W oczekiwaniu na wroga

W okresie rzadow w Polsce krola Wladyslawa IV byly plany zdobycia Oczakowa, z czego zdawal sobie sprawe rowniez rotmistrz Oldakowski i obsadzenia twierdzy wojskiem, wybudowania w tutejszych stoczniach floty i atakowania wybrzezy Tureckich. Wiemy, tez ze w 1646 roku czali w dwa lata po bitwie pod Ochmatowem wyprawial sie tu hetman Aleksander Koniecpolski i Samuel Łaszcz, obaj jednak popszestali na zlupieniu okolicy złupili.W obecnej chwili zadania jakie mial do realizacji Oldakowski byly znacznie mniej ambitne ale nie mniej wazne. Wszak nalezalo zdobyc jezyka dzieki ktoremu moze udac sie zatrzymac potezny zagon nieprzyjacielski. To dlatego Koniecpolski i Wisniowiecki uszykowali glowne swoje sily podzieliwszy je na trzy dywizje w drugim rzucie ustawionym od podjazdow mniej wiecej w odleglosci stu kilometrow. W rejonie Baru i Winnicy stanal sam Stanislaw Koniecpolski, Jan Odrzywolski, straznik koronny rozlokowal sie w okolicach Buzowki, a ksiaze Jeremi Wisniowiecki na Zadnieprzu. W ten sposob zabezpieczono trzy glowne szlaki tatarskich przemarszow i w chwili kiedy bedzie juz wiadomo, ktoredy nieprzyjaciel sie zbliza zamierzono polaczyc sily i zaatakowac Tatarow.

Z zeznan torturowanych jencow rotmistrz Oldakowski wywnioskowal, ze Tuhaj-bej ze swoja armia bedzie zmierzal tzw. Szlakiem Kuczmanskim wzglednie pobliskim Szlakiem Czarnym. Zastwiona przez niego pulapka i schwytanie kilkunastu zolnierzy nieprzyjacielskich przynioslo doniosle wiadomosci. Natychmiast pchnieto poslancow do hetmana i dano rozkaz do powrotu, by polaczyc sie z silami glownymi i zdazyc na czas walnej rozprawy.W wyniku otrzymanych informacji dowodztwo polskie zdecydowalo sie na przesuniecie swoich wojsk i tak hetman zajal pozycje w Stawiszczach, Wisniowiecki w Korsuniu a Odrzywolski okolo 80 kilometrow dalej.

Szarza polskiej husarii

Dalej rozegralo sie to juz wedlug niemalze schematu, ktory czesciowo zaplanowano wczesniej, w opracowaniach czytamy: "Gdy okazało się, że armia tatarska zmierza w kierunku Ochmatowa, dowództwo polskie postanowiło skoncentrować tam swe siły. Po połączeniu się z dywizją Odrzywolskiego hetman zajął pozycje dogodne do walki obronnej w okrążeniu. Wojska uszykowano w czterech rzutach. W pierwszym rzucie znalazła się straż przednia Odrzywolskiego, w drugim większość jazdy w dwóch liniach, w trzecim tabory z piechotą a w czwartym chorągwie kozackie i dragońskie. Całość poza strażą przednią Odrzywolskiego utworzyła czworobok.
Tuhaj-bej, który miał ze sobą podobno 20 tysięcy Tatarów, założył na południowym wschodzie od Ochmatowa kosz, który osłaniały stawy i rzeczka Hirśkyj Tikycz.Ponieważ Koniecpolski nie odważył się zaatakować Tatarów przed nadejściem dywizji Wiśniowieckiego, pierwsi bitwę rozpoczęli Tatarzy. Dla ochrony grobli Tuhaj-bej przeprawił przez rzeczkę Hirśkyj Tikycz 6 tys. jazdy - została ona jednak przepędzona przez Odrzywolskiego. Następnie hetman zdobył groblę. W tym czasie nadciągnął Wiśniowiecki i zajął pozycje na polskim lewym skrzydle. Chcąc odciąć Tatarom drogi odwrotu Wiśniowiecki ruszył na nich z szarżą po lodzie. Tatarzy widząc zamieszanie, jakie zapanowało w polskiej jeździe na skutek tłoku na grobli, postanowili to wykorzystać i wycofać się. Odwrót tatarski osłaniać miała ariergarda w sile 4 tys. ordyńców. Została ona jednak szybko rozbita dzięki uderzeniu husarii.
Wszystkie siły polskie ruszyły w pościg za umykającym wrogiem. W Kiszczeniach zatrzymano ciężką jazdę, a dalszy pościg prowadziła już tylko jazda lekka w sile 5 tys. żołnierzy. Grupą pościgową dowodził Mikołaj Zaćwilichowski, który dopadł uciekającą armię Tuhaj-beja podczas przeprawy przez rzekę Sinuchę i częściowo ją rozbił".

W grupie poscigowej niechybnie znalazly sie tez choragwie lekkiej jazdy prowdzone przez Stanislawa Oldakowskiego i wraz z oddzialami komisarz wojska zaporoskiego Mikołaj Zaćwilichowskiego wyciely nad rzeczka Sinucha niedobitki nieprzyjacielskie.
W czasie bitwy pod Ochmatowem  30 stycznia 1644 r. Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski oraz Jeremi Wiśniowiecki pobili przeważające siły tatarskie Tuhaj-beja.Tatarzy stracili okolo 4 tysiecy ludzi, nie liczac tych ktorych wycieto i rozproszono w czasie poscigu. Zwyciestwo bylo nieomal zupelne. Nikt wowczas nie zdawal sobie z uczestnikow sprawy, ze jedenascie lat pozniej prawie w tym samym miejscu w dniach 29 stycznia - 2 lutego 1655 - stoczona zostanie nastepna bitwa wojsk polskich tym razem pod wodzą hetmana Stanisława "Rewery" Potockiego z połączonymi wojskami kozackimi i moskiewskimi pod wodzą Bohdana Chmielnickiego i Buturlina. Tak Ochmatow, dzis wies na Ukrainie w obwodzie Czerkaskim, polozona na polnoc od Humania, przy drodze do Bialej Cerkwi dwukrotnie weszla jako miejsce bitew do historii wojskowosci polskiej i triumfu oreza polskiego i geniuszu militarnego hetmana Koniecpolskiego.

Znani i nieznani na Kresach

Jaka nietuzinkowa postacia byl Stanislaw Koniecpolski swiadczy jego biografia ktora opisal m.in. Leszek Podhorodecki w ksiazce "Stanislaw Koniecpolski ok.1592-1646" i liczne bitwy:

"W 1610 brał udział w wyprawie na Smoleńsk, w 1612 razem z królem Zygmuntem III wyruszył na wyprawę moskiewską. W 1620 w bitwie pod Cecorą, gdzie dowodził prawym skrzydłem armii, został wzięty do niewoli tureckiej. W 1623 wykupiony został z niewoli przez poselstwo i wrócił do kraju. Już w tym samym roku uczestniczył w obronie Trembowli (lipiec) i starciach z Kozakami. 20 kwietnia 1624 odniósł wspaniałe zwycięstwo nad Tatarami Kantymira Murzy pod Martynowem niedaleko Halicza.
W latach 1626-1629 dowodził wojskami polskimi broniącymi Prus Królewskich przed Szwedami dowodzonymi przez Gustawa Adolfa. Odniósł zwycięstwa w bitwie pod Hamersztynem 12 marca 1627 i 27 czerwca 1629 w bitwie pod Trzcianą. Po traktacie w Altmarku (1629) powrócił na Ukrainę, gdzie stłumił w 1630 powstanie kozackie, któremu przewodził Taras Fedorowicz.
W 1633 działał na froncie południowym, strzegąc granic państwa przed inwazją turecko-tatarską. W trakcie tej kampanii odniósł m.in. zwycięstwa w bitwie pod Sasowym Rogiem, zaś w dniach 20-23 października tego roku ok. 11 tysięcy żołnierzy polskich pod jego dowództwem odpierało szturmy ok. 20 tys. żołnierzy Abazy Paszy na polski obóz warowny pod Kamieńcem Podolskim, jednak po przegranej przez siebie bitwie pod tym miastem dnia 22 października Abazy Pasza pomaszerował pod Studzienicę, zaś po jej zdobyciu i zniszczeniu odszedł w granice Turcji, gdzie, z pomocą hospodara mołdawskiego i wołoskiego, zawarł pokój z Rzecząpospolitą.
30 stycznia 1644 pokonał Tatarów w bitwie pod Ochmatowem, z pomocą wojsk księcia Jeremiego Wiśniowieckiego. Był bogatym magnatem kresowym z ogromnymi posiadłościami na Ukrainie. Przyczynił się do rozbudowy infrastruktury na jej terenie, dbając o rozwój gospodarczy swoich dóbr, w których założył m.in. manufakturę jedwabną.
Jego główna rezydencja to Brody, gdzie wzniósł twierdzę typu nowoholenderskiego, a także rozbudował i ufortyfikował całe miasto. Wzniósł także pałac w Podhorcach, także z fortyfikacjami i dodatkowo otoczony ogrodami włoskimi, oraz pałac w Warszawie, obecny Pałac Prezydencki. Wszechstronnie wykształcony, przez historyków wojskowości uważany za bodaj najwybitniejszego przedstawiciela polskiej sztuki wojennej XVII w."

Przy takim wojenniku powstawaly tez fortuny i slawa innych, ktorzy przyczyniali sie do jego tryumfow i zwyciestw, w tym i naszego rotmistrza krolewskiego Stanislawa Oldakowskiego podzczaszego nowogrodzkiego, ktory w 1648 roku uczestniczyl jako posesjonat i obywatel Ziemi Braclawskiej na Ukrainie w obiorze i elekcji krolewicza Jana Kazimierza Wazy, brata zmarlego podowczas krola Wladyslawa IV. Oldakowscy zamieszkiwali w tym okresie tez w Ziemi Wolynskiej, gdzie zrodla odnotowuja Mikolaja Oldakowskiego elektora Wladyslawa IV w 1632 roku oraz Andrzeja Oldakowskiego, syna Sebastiana, dziedzica dobr Nowa Wies, uczestnika wojny kozackiej z 1640 roku, rokoszanina Zebrzydowskiego i wielu innych o ktorych dzis nie wiemy, a ktorych nalezy dla potomnosci znow odkryc i pokazac, czemu sluzy niniejszy tekst.

opr.

ADAM OLDAKOWSKI
DARIUSZ KOSIERADZKI


Poprawiony (sobota, 02 lutego 2013 19:20)

 

Galeria Listow 2013 "Czytelnicy pisza" Dariusz Kosieradzki (zsokolowa.com)

GALERIA LISTOW 2013 - "Czytelnicy Pisza"

 

www.zsokolowa.com   Dariusz Kosieradzki

e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 Szanowny Panie Dariuszu,
Nazywam się Dominik  Galas-Kamiński i mieszkam w Krakowie interesuję się genealogią mojej rodziny mam do Pana wielka prośbę przeczytałem Pana artykuł w internecie na temat rodziny Kamińskich vel Kamieńskich i poszukuje korzeni i historii mojej rodziny.
Na podstawie przesłanego wypisu z księgi ślubów Parafii Siepraw koło Myślenic około 1818 roku pojawia się pierwsza wzmianka o rodzinie Kamińskich przybyłych ze stron Przesmyków do wsi Zawada Parafia Siepraw majątku Państwa Szembeków Stanisława Kostki Szembeka i Rosali z Paprockich. Na podstawie dalszych wpisów w księgach ustaliłem daty urodzin członków rodziny przybyłych ze Stron Przesmyckich  
w 1777/78 rok urodzony Szymon Kamiński z tego roku urodzona była też jego przyszła małżonka Viktoria Spa(o)czyńska ślub wzieli około 1802 roku  w Przesmykach
mieli następujące dzieci urodzone w Przesmykach
- Józef/Józefa  Kamiński ur. 1803?
-Jan  Kamiński ur.  1807
- Andrzej Kamiński ur. 1810
- Szymon Kamiński  ur. 1813
- Wincenty Kamiński ur. 1814
Z Archiwum Diecezji Krakowskiej przy ślubie trzeciego syna vincentego kamińskiego został rozszyfrowany zapis z 1845 roku:
"Wincenty Kamiński, syn Szymona i wiktorii z domu Spa(o)czyńska pochodzący z Przesmyków, żołnierz  cesarsko-królewskiej 56 kampanii Barona Fürtenwärta"
Do podkrakowskich posiadłości Zawady należący do rodziny Szembeków parafii Siepraw koło Krakowa przybyli około roku 1818 ponieważ w księgach parafii Sieprawskiej pierwszy zapis o tej rodzinie jest z tego właśnie roku   1818 z księgi urodzin syna Michała co ciekawe zawierając małżeństwa synowie Szymona w księgach nazwisko ich zostało zmienione na Kamięński później powrócili i do dziś występuje Kamiński.  
Będę szczerze  zobowiązany za wszelką pomoc historyczną i przesłanie materiału dot. rodziny z tych terenów Przesmyków i pomoc w ustaleniu co łączy te miejscowości że tu przybyli może nazwisko właścicielki miejscowości w Zawadzie Rosalia Paprocka?
z poważaniem
Dominik Galas - Kamiński


Witam Serdecznie
Jam jest imć Janusz Wierzbicki herbu Radwan, ród mój z Wierzbic w Ziemi Chełmińskiej się wywodzi. Jestem też konserwatorem zabytków i sztukatorem, który od kilku lat zajmuje się tworzeniem Galerii Herbów Szlachty Polskiej. Lekko licząc z 50 kartuszy już wykonałem i nie popuszczę, aż ostatni herb na murach zamku jakowegoś nie zawiśnie. Nie ma albowiem w naszym pięknym kraju takowej instytucji  i trzeba to zmienić. Stąd prośba moja uniżona do wszystkich czcigodnych dam i mężów stanu rycerskiego z wieków średnich, sarmackiej spuściźnie hołdujących, czy też ułańskiej fantazji wiernych, o rozpuszczeniu wici, że takowa inicjatywa się narodziła i kwitnąć nad Wisłą ma zamiar szczery. Herby owe można też nabyć w drodze kupna, co i komnaty Waszmościów ozdobi i do rozwoju owej Galeryji walnie się przyczyni.
Albowiem napisane jest, że dom szlachecki bez herbu jest jak człek bez duszy.
Dlatego zapraszam do odwiedzenia mego Zaścianka, który pod podanym adresem się mieści: www.herbyszlacheckie.pl  
Janusz Wierzbicki


Jestem wdzięczny
Trochę straciłem kontakt z rodziną. Z różnych powodów. Dzisiaj z siostrą przypomnieliśmy sobie o bardzo wielu z nich.
Dziękuję
Piotr Skorupka
syn Kazimierza wnuk Wacława



Szanowny Panie
dzisiaj odkryłam Pana wielkie zainteresowanie tym tematem ale i wielką pracę jaką Pan już wykonał.
Gratuluję.
Mnie interesuje ród Polkowskich głównie z pow. Węgrowskiego ale piszę do Pana, ponieważ w swoich notatkach znalazłam następujące informacje może się przydadzą a może Pan ma większą wiedzę na
temat tych osób;
1. Katarzyna  Kosieradzka ur. ok. 1827 roku - mąż Jan Polkowski,
2. Marianna   Kosieradzka ur. ok. 1821 roku - mąż Franciszek Polkowski Marcjanik,
3. Franciszka Kosieradzka ur. ok. 1841 roku - mąż Józef Polkowski ślub w 1862 roku,
4. Joanna      Kosieradzka ur. ok. 1822 roku - mąż Ludwik Polkowski.
Pozdrawiam i życzę wiele sukcesów.
Grazyna



Witam Pana
Zwracam się z wielką prośbą o udostępnienie lub umożliwienie kontaktu z
osobami organizującymi sejmiki familijne rodu Rucińskich
ewentualnie z wydawcą "Wiadomości Familijnych" tegoż rodu.
Pragnąłbym nawiązać z Nimi kontakt.
z pozdrowieniami
Krzysztof Z. Barcikowski, Katowice, Poland



Witam serdecznie
Gdzieś się zgubiłam w ,,martwym punkcie,, i ruszyć nie mogę.
Moja pra babcia to Rozalia Dmowska z domu też Dmowska mąż Piotr Dmowski- rolnik
Mieli oni 8 żyjących dzieci;
1) Emilia  - brak danych
2) Julian -brak danych
3) Wacław- brak danych
4) Paulina - wyszła za maż za wojskowego i pojechała do Rosji za nim
5) Magdalena ur 1896 żyła lat 45 zmarła 6 kwietnia 1941 Warszawa Wola Nr akt zgonu IV 111-438/1941 - mąż Stanisław Zygmunt
 synowie bliźniacy:
A)Stanisław Zygmunt ur 13 czerwca 1931 w Warszawie
B) Edward Zygmunt ur jw
6) Helena mąż Sypnik( mieszkali w Ząbkach)
A) syn Eugeniusz Sypnik- żona Irena chyba Rulska ostatnio mieszkali w Sokołowie Podlaskim- Kolonia oboje nie żyją i brak dzieci.
7) Leokadia ur 29 12 1899 w Ruchnie( matryka urodzeni z akt stanu cywilnego parafii rzymsko katolickiej w Węgrowie za rok 1899 nr 227 wydany 21 października 1942) zmarła 1974 w Warszawie,  mąż Piotr Kiruk ur w ZSRR Mohylew
A) Irena Kiruk 03 05 1934 Warszawa zmarła 22 01 2011 , maż Eugeniusz Wichniewicz ur.19 03 1933 Warszawa 06 04 1984, s dzieci
Aa1) Leszek Wichniewicz ur 06 04 1957
Aa2) Dorota Wichniewicz ur 26 12 1973 mąż Marcin Pisarek
B) Gracjan Kiruk
8) Jadwiga 06 10 1904 w Przeździatce(  akt ur USC Sokołów Podlaski nr 6-5 1957) , mąż Stefan Kamalski z Łomży( brak dzieci)
Zostałam ostatnia z tej linii i mam mało informacji.
Wiem ,że pra babcia Rozalia nauczyła swoje dzieci pisać i czytać.
Podobno Dmowscy ale nie wiem czy pra babcia czy pra-para babcia  mieli karczmę ale zbankrutowali.
Julian i Wacław udzielali się politycznie byli podobno stelmachami, ukrywali sztandar orła białego wychodzącego z trumny.
Jadwiga i Leokadia pracowały jako służące  w Warszawie najpierw u sędziego Pomorskiego a potem u Juliana Tuwima do około 1932roku.
Rodzina ta migrowała: Miedzna, Paprotnia, Ruchna, Przeździatka
pozdrawiam i dziękuję za wszelką pomoc
Dorota Pisarek
 

Szanowny Panie
Znalazłem w Internecie tekst pt. Tropami przodków, w którym są informacje na temat rodu Przygodzkich. Ostatnie  dane pochodzą z XIX wieku, a więc z okresu w którym żył mój pradziadek.
Mój problem polega na tym, że nie wiem gdzie on się urodził. Mój Pradziadek Piotr Przygodzki ożeniony z Antoniną z Musiałowiczów zmarł młodo, a wdowa wyszła ponownie za mąż za Juliana Kasprzyckiego h. Stary Koń. Chyba z tego powodu niewiele mogłem się dowiedzieć o nim od rodziny mojego Ojca.  Wiem w którym majątku mieszkała Prababcia z drugim mężem, ale z tego nie wiele wynika, ponieważ ona przeniosła się do niego, a nie wiem gdzie mieszkała z pierwszym mężem.
Ponieważ mój Ojciec urodził się w roku 1900, można przypuszczać że Pradziadek urodził się w czterdziestych latach XIX wieku.
Chciałem prosić Pana o informację czy są szanse na znalezienie jakichś śladów w księgach okolicznych parafii. Będę wdzięczny za odpowiedź.
Z wyrazami poważania
Jacek  R. Przygodzki

 

Witam Panie Darku! bardzo dużo czytam ciekawostek historycznych pana autorstwa . Dlatego tez może mi pan pomoże w na trafieniu śladu  księdza Bolesława Dąbrowskiego. Wiem ,że zmarł w 1927 roku i jest pochowany w Bogutach Piankach na cmentarzu parafialnym. Matka Maria - postawił jej kaplicę i razem jest pochowany. Jednak nie zmarł w Bogutach dlatego nie ma aktu zgonu wiem z rodzinnych opowiadań ,że był księdzem w warszawie najczęściej powtarza sie kościół sw. Floriana . Nie udało mi sie
natrafić na jakiś ślad  owszem znalazłem kilku ale nie te lata.
Łączę serdecznosci i będę zobowiązany za pomoc . Bawię się amatorsko historią regionu a w dodatku ksiądz jest synem mojego brata pradziadka. W załączeniu fotka moja autorska z moich stron
Roman Swierzewski    
dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu  
w Bogutach_Piankach

 

Szanowny Panie,
znalazłam na stronie http://zsokolowa.com pana artykuł "Majątek z Morszkowa", który mnie bardzo zainteresował, ponieważ dotyczy mojej rodziny opisanej szczególnie w rozdziałach: "Awans społeczny" oraz "Dożywocie dziedzica" i "Koniec majątku", wspomniany tam Józef Morzkowski jest moim 5x pradziedziadkem (mam jego akt zgony w którym widnieją również, wymienieni przez Pana, jego rodzice: Tomasz i Franciszka (z Jerzmanwoskich) Morzkowscy oraz akt zgonu jego brata Hipolita-stąd moja pewność, że
artykuł dotyczy mej rodziny.
Od niedawna zainteresuję się historią mojej rodziny i odtwarzam stopniowo drzewo genealogiczne, dlatego ten artykuł bardzo mnie ucieszył i zaskoczył, bo nie spodziewałam się tyle znaleźć o rodzinie Morzkowkskich.
Czy zechciałby mi Pan powiedzieć skąd czerpał informacje do tego artykułu, czy są jakieś dokumenty, które pozwoliły Panu odtworzyć historię majątku w Morszkowie? Będę bardzo wdzięczna za odpowiedź.
Z wyrazami szacunku
Małgorzata Vrazic

Szanowny Panie,
Z zainteresowaniem czytam na stronach Tropami Tajemnic Ziemi Sokołowskiej o rejonach bliskich mojej rodzinie Nowosielskich. Prawdopodobnie pochodzimy z Nowosielca k/ Łosic.
Ostatnio znalazłam wpis z pogłównego z 1676 roku, że Paweł Nowosielski był właścicielem części Skrzeszewa (wpisano Skrzyszewa seu Czaple).
Szukam wszelkich informacji o Nowosielskich na tym terenie z wieków wcześniejszych niż XVIII. Mój przodek Jakub Nowosielski w 1727 roku przeniósł się skądś (dokładnie nie wiem skąd, ale wszystko wskazuje na Ziemię Łukowską, możliwe że Sokołowską) na Służew i tu, w okolicy, do dziś mieszkamy.
Widzę, że strony o różnych miejscowościach, rodach, zdarzeniach są przez Pana niezwykle profesjonalnie opracowane. Czy wie Pan coś o Nowosielskich na tym terenie?
Z poważaniem
Danuta Bekalarek

Witam
Szukam rodziny po Stanisławie Seczyku z Łochowa, który był nauczycielem. Może pan coś wie na ten temat. Jego Syn umarł 10 lat temu, a córka ożeniła się.
Sęczyk Piotr


Szanowny Panie Dariuszu,
1.W zakładce Śladami Przodków (poz. 52 )– Rucińscy z Rucian k/Bielan i w podrozdziale Sejmik rodu Rucińskich – zawarł Pan informację ,że w Rumianach na Mazurach odbywa się co roku Krajowy Sejmik Rodu Rucińskich. Czy dysponuje Pan i mógłby mnie udostępnić adres e-mailowy do organizatorów tych zjazdów względnie wydawcy Wiadomości Familijnych. Chciałbym nawiązać z nimi kontakt.
2. Czy może  Pan udostępnić mnie adres e-mailowy do Pani Alicji Brzozowskiej , która w odpowiedzi na moje zapytanie o moich przodkach Rucińskich umieszczone w Galerii Listów początkiem  2013, przesłała  na to forum bardzo szczegółowe informacje o nich. Dopiero teraz dotarłem do jej wpisu i chciałbym bardzo serdecznie jej podziękować, chociaż od tamtego czasu minęło wiele  tygodni. Zawarte informacje  wyjątkowo rozszerzają moją wiedzę o nich.
Będę wielce zobowiązany za przychylne odniesienie do w/w próśb.
Z wyrazami szacunku i uznania dla Pana
A.Ruciński-Warszawa


Witam,
nazywam się Alicja Langowska. Już kiedyś z Panem się kontaktowałam w sprawie poszukiwań genealogicznych. Wówczas nie skorzystałam z Pana oferty, no i minęło sporo czasu a ja "nadal stoję w miejscu" Dużo pracuję i nie mogę pozwolić sobie na poważniejsze poszukiwania. Tym razem pozwolę sobie poprosić Pana o pomoc w znalezieniu trzech moich przodków: Antoni Żuchowski, który urodził się według aktu ślubu (z Opola Lubelskiego; 1879r.) w roku 1852 w Węgrowie, (żony jego Klementyny Bauer dane posiadam), ojca Antoniego: Józefa Żuk/chowskiego oraz jego matki: Marii Boratyńskiej. Poszukiwania były w archiwum w Siedlcach i Lublinie - zamawiane. Także w Internecie. Ale nie było brane pod uwagę inne wyznanie niż rzymsko-katolickie. Jeżeli Pan zdecyduje się na poszukiwania danych tych osób i ma Pan większe możliwości - pewnie tak - niż ja, to proszę do mnie napisać. Z pozdrowieniami
Alicja Langowska.

 

 Witam Panie Darku,
TVP Kurier Mazowiecki zwrócił się do naszego Urzędu Gminy z prośbą o podanie kontaktu do osoby, która zna historię dworu w Ząbkowie. W internecie znalazłam tekst napisany przez Pana pt.  „Przeklęty dwór w Ząbkowie”.  Chciałabym prosić Pana o kontakt telefoniczny. Czy mogę ten kontakt przekazać p. Hannie Boruckiej z TVP?
Pozdrawiam
Anna Trębicka
Kierownik Referatu Współpracy,
Spraw Obywatelskich i Pozyskiwania Funduszy
Urząd Gminy Sokołów Podlaski

 

Witam Pana, Panie Darku
Czytałam Pana stronę www.zsokolowa.com i mam nadzieję, że może Pan wie coś na temat przodków mojego męża Tadeusza Sawickiego (1957-2000 Przemyśl), który był ostatnim męskim potomkiem linii Sawickich z Nowego Miasta Bybło (lokowanego za czasów Kazimierza Wielkiego przez bojara Chod'ko Bybelskiego póziej Nowomiejski) koło Dobromila.
Z akt jak również z wcześniejszych rozmów wiem, że mieszkała tam jedna rodzina Sawickich stale pod numerem domu 101 od około 1650roku. Udało mi się odnaleźć ich w metrykach do 1750r. w kurii w Przemyślu, gdzie mieszkam, a w Archiwum w Przemyślu jeszcze o około 100 lat wcześniej (podatek od domów z 1701 roku). Metryki do 1800 nie wymieniają żadnych określeń Sawickego oprócz Sławetny, natomiast potem przedstawiciele tej rodziny byli szewcami za przyczyną małżeństwa. Oprócz tego zawodu bardzo mocno byli związani z kościołem katolickim, chociaż za ich czasów była też cerkiew. Mówili nawet, że była potem jeszcze jedna rodzina Sawickich w okolicy, ale to nie rodzina, bo to od Rusinów. Franciszek, był organistą tak samo jak jego syn Michał, który ukończył szkołę organistowską Salezjan w Przemyślu. Córka Maria też była organistką w Nowym Mieście jeszcze po wojnie. To bardzo spokojna rodzina (nie ma żadnych informacji w aktach sądowych). Miała bardzo duży ogród (ponad hektar). Parcelę mieli naprzeciwko dworu, córki wydawali za rodziny burmistrza i radnych. Franciszek był ławnikiem. To nic wielkiego i tak naprawdę dopiero pomyślałam o nich po śmierci mojego męża-prezydenta Przemyśla w latach 1994-2000. Nie ma już nikogo z męskich potomków, a jedynymi w linii są 3 moje córki. Wokół też bardzo mała rodzina, bo tylko syn Michała,a dziad mojego męża miał rodzinę. Jak pisałam znalazłam zapis o podatku od domu z 1701 roku, gdzie występuje oprócz Pawła, który był dziadkiem najpewniej mojego Pawła z metryki, jeszcze Wojciech i Walenty. Pewnie bracia skoro była tam tylko jedna rodzina. Wynika stąd, że był tam jeszcze wcześniej ich ojciec lub był nim jeden z nich. Daje to ciekawą liczbę około 1600 roku. Przesyłam informacje, które zebrałam do ok. 1750 roku:
Paweł Sawicki (mieszczanin) około *1750, + po 1805 = Marianna c. Michała Kalita (akt zgonu 30 marzec 1830, miała 80 lat, wdowa po Pawle Sawickim). Jan Sawicki,+ po 1830 =Anna Cockiewicz. Szymon Sawicki-szewc* 1802, =Katarzyna Sikorski c. Jakuba i Marianny Gorgosz (akt ślubu 1830, mieli po 22 lata). Jan miał rodzeństwo: Kazimierza(*1826) i Katarzynę(+1855). Jan Sawicki*1839 = Balbina Guszkowska c. Piotra i Anny Szwajca: Jan miał brata Marcina(1837). Franciszek Sawicki* 1870=Maria Węcławowicz (Adalbert) c. Wojciecha i Marii Lewowicz. Franciszek miał 5 sióstr: Karolina (*1880), Teresa (*1877), Feliksa (*1875),Helena (*1882) + 1956 w Przemyślu), Julianna (*1872). Michał Sawicki (*1900-+1945-zamordowany przez UPA)= Józefa Prokopska (*1905 +1972). Michał miał 2 braci i 3 siostry (wszyscy oprócz Michała- organisty bezdzietni- zakony: Jezuitów, (Chyrów lub Kraków), Felicjanki, Albertynki (Kraków). Syn Michała Kazimierz (ma jeszcze siostrę Marię ) Sawicki (*1927-+2008)=Kornelia Ekiert (*1929) c. Włodzimierza i Heleny Krajewskiej. Tadeusz Sawicki=Anna Lorenc. Tadeusz urodził się i zmarł w Przemyślu tak jak i jego ojciec. To całkiem zagubiona przez wieki rodzina, ale w XVII wieku przewijają się imiona Paweł i Wojciech. To na pewno na pamiątkę dziadków jak było w zwyczaju.
Panie Darku jest na Pana stronie w 1569 i 1570 roku Wojciech syn Pawła z Sawic Broniszy. Czy wiadomo coś o nim? A może byli jeszcze inni synowie. Nic nie wymyślę od tyłu,więc może łatwiej będzie od przodu skoro to tylko 100 lat?
Z poważaniem i nadzieją na pomoc,
Anna Sawicka z domu Lorenc


Szanowny Panie Darku
Nazywam się Henryk Pliszka ojciec mój Kazimierz Pliszka urodził się chyba w roku 1913 w Repkach kolo Sokołowa gdzie dziadek Ksawery Pliszka posiadał kuźnię. Żoną mojego dziadka czyli moją babcią była Bronisława Pliszka z domu Czarnocka.
Nic poza tym swoich przodkach nie wiem. Gdyby był Pan tak dobry i doradził mi gdzie i jak szukać informacji  o moich przodkach .
Z poważaniem
Henryk Pliszka


Dzień dobry Panie Darku.
Nazywam się Ryszard Jastrzębiec-Wawrowski i jestem po kądzieli potomkiem Grzegorza(Jerzego?) Lisieckiego Grzegorz Lisiecki przybyła z ziemi drohickiej na Podlasiu w okolice Kampinosu. Tam rodzą się z jego żony Marianny Wilgockiej dzieci :Maciej, Agnieszka i Ignacy. Synem Ignacego i jego żony Magdaleny Terebinskiej był Antoni Lisiecki vel Lisicki, który z zony Katarzyny Kaczyńskiej posiadał min., córkę Marianne Lisicką żonę Jana Burzyńskiego. Małżeństwo Burzyńskich posiadało syna Stanisława.
Stanisław Burzyński z żony Tekli Burdaszewskiej posiadał min., córkę Antoninę żonę Michała Bajurskiego. Tego małżeństwa córką była Janina Bajurska żona Aleksandra Krzemieńskiego vel Krzemińskiego. Tego małżeństwa Krzemieńskich vel Krzemińskich jest córką Irena Krzemieńska vel Krzemińska - moja mama i wdowa po moim ojcu Wacławie Jastrzębiec-Wawrowskim.
Mam do Pana bardzo gorąca prośbę.może Pan posiada jakieś dane na temat wyżej wymienionego Grzegorza(Jerzego) Lisieckiego vel Lisickiego?Może Pan wie gdzie mam się udać aby pozyskać takie informacje?
W załączniku przesyłam skan Aktu urodzin Macieja Lisieckiego oraz akt zgonu Grzegorza Lisieckiego vel Lisickiego.
Z wyrazami Szacunku
Ryszard Jastrzębiec-Wawrowski

Szanowny Panie,
Z zainteresowaniem przeczytałem materiał poświęcony rodzinie Dmowskich na stronie
http://www.zsokolowa.com/index.php?option=com_content&view=article&id=150:..
Tak się składa, że szukam informacji poświęconych postaci Leopolda Dmowskiego, który w latach dwudziestych i trzydziestych mieszkał na Polesiu, gdzie doszedł do wysokich stanowisk państwowych (był m.in. prezydentem Brześcia, a także znanym prawnikiem).Był żonaty z Reginą Dmowską ze Szczuków.
Piszę w nadziei, że może spotkał się Pan z jego postacią w swych poszukiwaniach na temat rodu Dmowskich. A może jest Pan w stanie udzielić wskazówek, gdzie takich informacji szukać.
Z wyrazami szacunku,
Tomasz Otocki (Warszawa)

Panie Dariuszu, jestem zainteresowana wszelkimi informacjami (historia,genalogia) dot. rodzin Zembrowskich vel Zębrowskich, Artowiczów oraz Toczyskich. Tak więc pozwoliłam zwrócić się tą drogą z apelem do wszystkich osób zainteresowanych powyższym tematem
o kontakt. Mam nadzieję ,że uda nam się odtworzyć historię i genealogię tych rodzin i       uzupełnić pustkę .Czekam na odzew zainteresowanych !
Pozdrawiam
Krystyna Zembrowska

Dzień dobry. Nazywam się Ewa Bielska.Jestem warszawianką.
Czy w swojej pracy natknął się Pan na nazwiska: Oszczepalińscy i Karwaccy ?
Emilia Oszczepalińska urodzona w Sokołowie, wyszła za mąż, za Aleksandra Karwackiego, wiele wskazuje na to, że również pochodzącego z Sokołowa i z tego związku urodziła się Jadwiga Karwacka, moja babcia...
Bardzo chciałabym wiedziec coś więcej o obu tych rodzinach, ale nie wiem od czego zacząć.
Widzę, że mocno Pan jest zaangażowany w ten region, może mi Pan zechce coś doradzić.   Pozdrawiam     
Ewa Bielska


Pana adres mailowy mam z Pana strony, bardzo dobra merytorycznie notabene. Jestem historykiem z pasją grzebania w ziemi z wykrywaczem. W Sokołowie mieszkam od niedawna, więc nie znam dobrze historii tych ziem, co nadrabiam lekturą Pana strony. Bardzo interesuje mnie tematyka przemarszu wojsk napoleońskich i powstania styczniowego na tych ziemiach. Jeśli ma Pan jakąś godną polecenia literaturę , mapy itp. to będę wdzięczny. Pozdrawiam
Dariusz Pichalski

Witam,
mam prośbę aby na stronie http://www.zsokolowa.com/index.php?option=com_content&view=article&id=17:kalicki-herbow-jastrz poprawić jedno zdanie.
Chodzi o zapis: "Obie przetrwały do dzis. Pierwsze położone sa na terytorium parafii Przesmyki, niedaleko Trębic. Drugie Kaliski leża dla odmiany w parafii katolickiej Paprotnia, opodal Raczyn." - powinno być odwrotnie, Raczyny są w parafii Przesmyki a Trębice w parafii Paprotnia.  Proponuję usunięcie tych mylnych miejscowości, bo Kaliski leżą jedne zaraz za Paprotnią - 2km, a drugie zaraz za Przesmykami (ok 3km).
Pozdrawiam,
Wojtek

 

Witam.
Nazywam się Edward Zalewski. Zamieszkuję m. Mrągowo / Warmińsko-mazurskie/. Na stronie /zsokolowa.com/ znalazłem Pana stronę w której to opisuje Pan dawne strony mojego dzieciństwa. Moi rodzice Irena i Kazimierz Zalewscy zamieszkiwali w m. Sterdyń. Dom rodzinny to drewniany dom przy ulicy Wojska Polskiego ,gdzie obecnie, została tylko Mazurczak Krystyna i jej syn Jerzy / na rogu wybudowany dom- miał być hotel /. W tym domu w czasie wojny była restauracja. Głównymi mieszkańcami byli Teofil i Jadwiga Mazurczak, bo mama Irena pochodziła z Mazurczaków. W czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu Kazimierz Zalewski i Irena pracowali na poczcie / ulica do cmentarza/ blisko urzędu miasta. W domu Mazurczaków była Irena, Halina , Mysia i Tadeusz. Ostatnio w Sterdyni byłem na pogrzebie Tadeusza Mazurczak który zmarł 17.09.2000 r. Biegałem ,po roku 1948 ulicami Sterdyni i kąpałem się w rzeczce/ nie było jeszcze zapory/ Biegałem po ruinach zamku Branickich i pobliskich lasach . Wchodząc na strony / zsokołowa.com. nie znalazłem swoich przodków , a chyba by warto o nich napisać.
Tadeusz był taksówkarzem a mój ojciec Kazimierz był naczelnikiem poczty/ mama Irena  - telefonistką / i udzielał się w Straży Pożarnej i widnieją zdjęcia w Kronikach Straży Pożarnej oraz do dziś przechowuję medal ,jaki otrzymał od Straży Pożarnej . Babcia Jadwiga razem z dziadkiem Teofilem prowadzili restaurację. Ponadto, przy domu była rozlewnia piwa i wytwórna wód gazowanych oraz ubojnia na własny użytek do restauracji. Prababcia Marianna zmarła 24.07.1944 roku od szrapnela , podczas jakiejś nawały niemieckiej ,jak wynosiła balię z praniem na podwórze/ nie było lekarza w miejscowoścy i zmarła/ . Wszyscy oni ,pochowani są na cmentarzu w m. Sterdyń. Mile wspominam te chwile ,spędzone razem z rodzeństwem / Waldemar Chędożko - Ostrołęka , Hanna Abramczuk  - Sandomierz , Jerzy Mazurczak - Sterdyń./ . Mój tata Kazimierz zmarł  -1.10.1982 a mama Irena żyje do dnia dzisiejszego a urodzona jest 09.09.1919 . / Rodzina Zalewskich pochodzi z Siedlec /.

Serdecznie pozdrawiam - Zalewski Edward z Mrągowa 

 Witam Panie Darku. Pisze Edward Zalewski z Mrągowa. W związku z pojawieniem się reportażu z m. Łężany prześledziłem ten cykl i nasuwa mnie się kilka pytań a Pan jest jego twórcą i animatorem:
- skąd wiadomo iż w jez. Legińskim jest zatopiony jacht admirała Reinholda Fischera po jego śmierci w 1940 r/ czy można by przybliżyć datę zgonu i miesiąc ?/
- na podstawie jakiego zródła narysowana jest mapka m.Łężan z opisami Legin, Widryn, ężan, wyspan na jeziorze i domniemane miejsce zatopenia jachtu admirała Fischera. Skoro płetwonurkowie szukają w jeziorze a mapka wskazuje przypuszczalne miejsce i t o z dokładnośćia do 100 m. to dlaczego nadal jacht mimo posiadania dobrego sprzętu podwodnego , nie został jeszcze znaleziony i wydobyty ?
 - kto jest na zdjęciu w Pana reportarzu na tle jeziora Legińskiego na rowerze wodnym ?
 - rok 1940 nie jest odległym , a mimo to w m. Łężany nie ma osoby która by coś wiedziała na temat utopienia jachtu admirała Reinholda Fischera , pogłoski to nie wiadomości a rybacy mówią iż nie ma żadnych zawad na jeziorze. Może jacht od początku został przykryty sieciami i teraz nawet sonar nie jest w stanie wykryć jego kształty .Gdyby okazało się iż, Pana rysunek podaje przybliżone miejsce utopienia jachtu się sprawdzi, jestem w stanie  powiadomić Pana o tym odkryciu ,ponieważ jestem zainteresowany jego odkryciem i wydobyciem dla mojego sponsora.
Serdecznie pozdrawiam i oczekuję na Pana odpowiedz co do moich wątpliwośći o ile odpisze Pan .
Pozdrawiam Zalewski

Witam.
Ostani m-ail trochę mnie zasmucił z tym jachtem Fischera. Miałem na uwadze to ,że jeżeli go znajdzemy, to oddamy dla naszego "sponsora". Mieszka nad jez. Juno i na pewno cieszył by się takim nabytkiem, a jest żeglarzem. Oglądając tereny położone  przy m. Łężany, to jest jeszcze ciekawe jezioro Trzcinno - to jest 2 razy rzut  beretem od "Zamku", więc w pośpiechu można by tam schować co nie co. Jest to jezioro głębokie bo ma do 32 m. głębokości i to szybko spadający stok na 300 metrowej szerokości jeziora. Stona wschodnia jest wypłyceniem do 5 m  gdzie jest ujscie rzeczką do jeziora Widryńskiego. Okazuje się iż mamy wielu znajomych, którzy zamieszkują te tereny i znają je. W rozmowie z p. Jałoza / jej siostra mieszka w Burszewie opowiadała jakieś wąwozy k/ Łężan i tam mogli Niemcy co nie co pochować w tych zboczach./. Mam dostęp do wielu jezior / chodzi i mapy batymetryczne/ więc jeżeli chce Pan skorzystać i pogłowić się nad nimi, to prześlę, bo mam w wersji elektronicznej. Przygotowując się do letniej eskapady na eksplorację jezior, rozważam sposób technicznego podejścia do znalezionego sprzętu . To co waży do 1-2 ton, to nie ma problemu. Problem zaczyna się dopiero, jak to waży 3 i więcej ton/ Idrodyn nie posiadamy a pożyczenie od innych to problem finansowy a własne to tak samo. Jedynym rozwiązaniem jest PTS/ Pływający Transporter Samobieżny / na gąsienicach o udzwigu 10 ton. Jest tylko problem z zakupieniem 4 wyciągarek samochodowych i akumulatorów oraz zmontowania tego wszystkiego i aby było co zaczepic. Liny na wyciagarkach do 30 mb. więc chyba wystarczające na nasze jeziora z wyjątkiej jez. Hańcza - 110 m.czy Piłakno - 55 m. Przykre jest to, że w obecnych latach mieszkańcy okolicznych jezior już nie są bezpośrednimi obserwatorami co zostało zatopione w jeziorach / bo na polach to "złomiarze " już wszystko wyczyścili. Dam przykład. Jadąc do m. Biała Piska, przed miejscowością po prawej stronie stała skorupa czołgu T-34 bez wieży w polu pod lasem. Jeżdzę tam do Olszewa k/ Rożyńsk Wielki i w roku 2007 jadąc, już tego czołgu nie widziałem . Jeżeli ma Pan jakieś propozycje i potrzeba poszukiwania wykrywaczem metalu ,to mam kolege z takim sprzętem ,tylko potrzebne mu jakies namiary. Chciałbym spotkać się z Panem na " wolnym gruncie " i porozmawiać ,co by tu jeszcze dla nas obu dało jakieś wymierne korzyści...  W tak pięknym dniu 1-go Maja serdecznie pozdrawiam i oczekuję odpowiedzi. Pozdrawiam Zalewski Są już pierwsze pozwolenia od rybaków z jez. Probark a w Olsztynie u Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków to sprawa jest rozpatrywana. pozdrawiam.
Edward Zalewski.

 Witam Panie Darku,
Jestem Michał Żółkowski (herbu Jastrzębiec), moja rodzina pochodzi z Łuzek. Moim pradziadem był Aleksander Żółkowski, dziadkiem Miron Żółkowski ojcem zaś jest Jacek Żółkowski. Sam studiuję historię na IH UW i piszę pracę magisterską (jeszcze nie wiem dokłądnie, ale być może o Tradycji II Wojny Światowej w Powiecie Sokołowskim). Jednak chciałem spytać o to co napisał Pan o mjr Stanisławie Żółkowskim, ze zgrupowania Bartkiewicza. Chciałbym wiedzieć jakie jest pokrewieństwo między nami i skąd brał Pan dane o nim? Aha i pytanie metodologiczne, skąd brał Pan źródła do swoich badań? Czy był Pan w archiwach parafialnych Czekanowa i Drohiczyna oraz archiwum miejskim Sokołowa? Gdzie na przyszłość sam mógłbym poszukać informacji? I jeszcze jedno, czy ma Pan informacje może o Hipolicie Żółkowskim, który zginął z rąk NKWD w 1944 lub 1945 roku? Jestem bardzo ciekaw tych danych.

Pozdrawiam,
Michał Żółkowski


Witam

w kwietniu ukaże się książka wydana przez Uniwersytet Jagielloński w Krakowie ...a bedą to wspomnienia mego dziadka Stanisława Strzembosz-Pieńkowskiego dotyczące jego walki w POW (Polskiej Organizacji Wojskowej),

 

a ja - pozwoli Pan - podeśle panu pdf tej książki i zdjęcie Stanisława Strzembosz-Pieńkowskiego,który te wspomnienia napisał

 


...ja piszę swoją książkę  o Marcinie Cumfcie moim pradziadku  Niemcu, który się spolonizował a zwłaszcza jego dzieci, dawno...oj dawno nie kontaktowaliśmy się ...ale ja pamiętam



Grzegorz Pienkowski


Witam pana,
Zdaje mi sie ze juz z panem mialem kontakt, tym razem podaje panu co mi przeszlo w glowie na temat pochodzenie Sawickich. Wiele mialem kontaktow, wiele informacji ale zadna nie pasowala. Misle ze nasze rodziny sa, byly bardzo bliskie i tak mozna wytlumaczyc wiele rzeczy. Czesto jestem w kontakcje z Julianem Sawicki, to osoba niesamowita bo otrzymuje wiele dokumentow. Jednak zdaje mi sie ze zanadto chce wyciagnac rodzine nasza od rodu Nowinow i za kazdym razem za bogate pochodzenie. Napewno jestesmy « snobami » ale w rodzinach nigdy podano wielkie pochodzenie, Sawiccy czesto byli ozenioni z bogatymi panienkami ale pochodzenie nasze jest tajemnica gdzies na Kresach. Jestem pewny ze ilosc herbow u Sawickich jest latwa do wyjasnienia, tak samo przekazane bajki latwo otrzyszczyc zeby miec dokladne informacje.
Zwracam sie do pana mamy byc krewnimi w koncu XV w. Pozatym moja rodzina ma relacje z regionem Pulawy, gdzie w Kurowie byli Kosieradccy na koncu XVIII w. i tam dotarl moj pra,pra..dziad w 1782r.
Trudno mi pisac po Polsku wiec prosze wybaczyc bledy.

Serdeczne pozdrowienia      
Kayetan Sawicki
(wiecej na ten temat w cyklu Tropami Przodkow odc. "O Sawickich ich pochodzeniu i herbach"

 

 

 Panie Darku,

poczatkuje w poszukiwaniach genealogicznych i trafilam na pana strone. Bardzo sie ucieszylam bo moze bedzie mi Pan mogl pomoc. Otoz moj pradziadek Andrzej Baczek (a z gonkiem, nie mam polskich znakow) urodzil sie we wsi Snice prawdopodobnie w 1849 roku. Byl synem Jana i Katarzyny z Rudasiow. Mieszkal we wsi Trebien. Chyba tam owdowial, nie wiem czy mial dzieci. Ozenil sie po raz drugi w 1906 roku w Niwiskach z moja prababka Marianna Kosieradzka. A swoja droga co za zbieg okolicznosci. Pan interesuje sie nazwiskiem Kosieradzki ! Nie wiedzialam wczesniej ze moja prababka wyszla za wdowca. Dowiedzialam sie o tym niedawno jak odnalazlam w archiwum w Siedlcach metryke slubu pradziadkow
Czy mam szukac w parafii rozbickiej czy tez ksiegi parafialne zostaly przkazane do archiwum ? prosze o kilka wskazowek.
Ja pochodze z Siedlec ale mieszkam od 32 lat we Francji. W Polsce bywam na urlopie i mam nadzieje, ze powoli zgomadze informacje o przodkach. Chcialabym przkazac moiom corkom historie rodzinna.

Zalaczam pozdrowienia,
Anna Gawinkowski (Francja)



Witam

Panie Dariuszu, przesyłam w załączniku informacje dotyczące rodziny
Pana Andrzeja Rucińskiego z Warszawy . "Galeria listów 2013 ".Mam nadzieję
że pomogą w uzupełnieniu genealogii rodzinnej.

Z poważaniem
Alicja Brzozowska

Rucińscy dla Pana Andrzeja Rucińskiego z Warszwy

1. LEON Ruciński u.1738; & ROZALIA z Paczóskich Roguska
   ur.30.10.1735 córka Franciszka i Agnieszki z Czarnockich
  - wdowa po Łukaszu Roguskim ; & 31.01.1768 , Paczuski Małe;
   św.śl.Andrzej Paczóski,Konstanty Paczóski, Agata Rucińska
   (dzieci; Ignacy,

1.1.IGNACY Ruciński ur.28,07.1769 , Paczuski Duże;
     zm.18.06.1821,Paczóski Duże; & 08.02.1791 AGNIESZKA
     Rozkoszyńska ur.26.01.1778,córka Andrzeja
     i Ewy z Paczóskich; św.śl.Kazimierz Paczóski,
    Paweł Paczóski
    (dzieci; Kacper Melchior Baltazar,Maciej,Melchior,
    Marcin Benedykt,Anna,Jan,Filip,Grzegorz Cyryl,
    Rafał)

1.1.1.KACPER MELCHIOR BALTAZAR Ruciński
       ur.06.01.1796,Paczóski Duże;r.ch.Andrzej "Pawlak"
        Paczóski,Marianna - żona Wincentego Paczóski

1.1.2.MACIEJ Ruciński ur.18.02.1799,Paczóski Duże;
        n.d.5; r.ch.Maciej Dmowski,,Anna Paczóska

1.1.3.MELCHIOR Ruciński ur.10.01.1802.Paczuski
        Duże; zm.09.01.1803.Paczóski Duże;r.ch.
        Krzysztof Wojewódzki,Małgorzata Wojewódzka

1.1.4.MARCIN BENEDYKT  Ruciński ur.12.11.1803.
      Paczóski Duże; r.ch.Wojciech Paczóski,Marianna
     Paczóska; zm. przed 25.05.1841; & 14.02.1832,  
      Jabłonna Lacka ,EWA Wierzbicka ur.1810  
     w Wierzbicach Guzach/Sypytki ? córka zmarłego Jana
      i Łucji z Krasnodębskich; zam.ze swoim szwagrem;
     św.śl.Maciej Ruciński - brat ,Szymon Bujalski
     z Bujał Gniewoszy - szwagier Ewy
     Po śmierci Marcina - Ewę z Wierzbickich Rucińską
      poślubił Ignacy Godlewski ur.1816 w Ostrołęce;
     zm.09.04.1848 syn Ignacego i Katarzyny,
     ślub odbył się ; & 13.04.1842,; św.śl.Walenty Nasiłowski,
     Jakub Paczóski - obaj z Paczusek Małych
      Po śmierci Ignacego - Ewę z Wierzbickich Godlewską
     poślubił Jan Ruciński ur.14.10.1824 Paczuski Duże
    syna Ignacego i Antoniny z Dmowskich.ślub odbył się
    &  13.02.1849;św.śl.Franciszek Paczóski, Gabriel Paczóski
     (dzieci Marcina i Ewy; Stanisław Kostka,Julianna,
     Marcin Izydor Rucińscy)
    (dzieci Ewy i Ignacego Godlewskiego; Konstancja  
     ur.14.11.1842; zm.22.01.1843, Anna ur.06.03.1844;
    zm.09.03.1844,Adam Paweł ur.21.03.1846 Godlewscy
    (dzieci Ewy i Jana Rucińskiego; Emilia ur.10.10.1850,
    Marianna Antonina ur.19.03.1854;zm.08.03.1860 Rucińskie)
   ,

1.1.4.1.STANISŁAW KOSTKA Ruciński ur.18.11.1832
           Paczóski Duże, nr d.6; r.ch.Maciej Ruciński,
           Marianna Kowalewska,Michał Kowalewski,Agnieszka
          Rucińska


1.1.4.2.JULIANNA Ruciśka ur.1837 (Rogowo)

1.1.4.3.MARCIN IZYDOR Ruciński ur.25.05.1841;
            nr.d. 1; r.ch.Antoni Błoński,Wronika Błońska

1.1.5.ANNA Rucińska ur.03.11.1807.Paczuski Duże;
         r.ch.Jan Skup, Rozalia Paczóska

1.1.6.JAN Ruciński ur.09.07.1809. Paczuski Duże;
        r.ch.Marcin Paczóski, Magdalena Paczóska;
        zm.02.01.1862;& (1) 12.11.1848, MARIANNA Kozłowska
        (też Bilewicz) ur.1824 w  Siedlcach; zm.04.10.1877
       córka Wojciecha i Tekili; św.śsl.Franciszek Ruciński,
       Joachim Lipka
       (małżonkowie zawarli intercyzę u rejenta Chojnowskiego
       w Siedlcach. Oświadczyli- informację posiadam )
      (dzieci; Jan Teofil, Kacper,Bogumiła Elżbieta)

1.1.6.1.JAN TEOFIL Ruciński ur.14.09.1844,Paczuski Małe;
            r.ch.Ludwik Konarski,Weronika Błońska

1.1.6.2.KACPER Ruciński ur.10.06.1846;zm.30.09.1846;
          Paczuski Małe; r.ch.Franciszek Ruciński,Wiktoria
         Bielecka

1.1.6.3.BOGUMIŁA Rucińska ur.24.10.1847.Paczuski Małe;
           r.ch.Hipolit Paczóski,Nikodem dmowski,Grzegorz
          Paczóski,Rozalia Paczóska; & 15.06.1881,Siedlce';
          św.śl.Franciszek Jastrzębski ze Starowsi, Paweł
          Jastrzebski z Siedlec

1.1.6.4.ELŻBIETA TEKLA Rucińska ur.20.02.1850,Paczuski Małe;
           zm.25.10.1910; r.ch.Jan Skup,Elżbieta Paczóska;
          & 02.03.1897  ALEKSANDER Boziński ur.31.03.1832 w Węgrowie
          syn Józefa i Brygidy z Bienieckich;św.śl.Franciszek Marchlewicz,
         Hipolit Rychlik - szewcy z Węgrowa
         
            
1.1.7.FILIP Ruciński ur.26.05.1812, Pzczóski Duże;
        r.ch.Franciszek Jeruzelski,Anna Sikorska córka
        Kacpra, Tomasz Sikorski, Małgorzeat Sikorska;
        & (1) 24.02.1835 PAULINA Miecznikowska;
        zm.11.1836; & (2) 18.07.1852 EMILIA  JULIA
       Klopfeisch z d.Ochocińska
      (dzieci;


Panie Dariuszu, proszę tez o ile jest to możliwe o kontakt z Panem Igorem Daniszewskim z "Galeria listów  2012 r." w sprawie Wyszomirskich z Litwy

Pozdrawiam
Alicja Brzozowska
 

Szanowny Panie Dariuszu,
 
Szukając źródeł swoich korzeni w Internecie znalazłem Pańską stronę Tropami tajemnic ziemi sokołowskiej a w niej zakładkę tropami przodków i informację Rucińscy z Rucian k/Bielan. Jestem pod olbrzymim wrażeniem ogromu Pańskiej pracy. Szacunek i uznanie jest tym większe że opublikowanie w Internecie Pańskich dociekań, umożliwia innym odkrycie swoich korzeni, co ma miejsce ma moim przypadku.
W zakładce tropami przodków znalazłem to co od dłuższego czasu zgłębiam. Chodzi mnie o Rucińscy herbu Ogończyk – Rucińscy z Rucian k/Bielan. Dotychczasowe zgłębianie przeszłości mojej rodziny zaprowadziły mnie właśnie do ziemi sokołowskiej, Rucian k/Bielan.
 Z posiadanych przeze mnie zeskanowanych dokumentów parafialnych wynika że:
 - mój pra-pra dziadek Ignacy Ruciński urodził się ok 1790 roku , ożenił się z Agnieszka Roskocińską ( nazwisko może być lekko zniekształcone na skutek niewyraźnego wpisu a księdze parafialnej ich syna  ) i  mieszkał w Paczuszkach Dużych. Miejsce zamieszkania w Paczuszkach Dużych  wynika z faktu ,że:
 - jego syn Filip Ruciński – mój pradziadek – na pewno urodził się w Paczuszkach Dużych – w 1813, 1814 ,lub 1815 roku. Różne daty urodzenia wynikają z odczytu różnych dokumentów parafialnych. Filip Ruciński miał brata Karola ( ur. w 1836 r i siostrę o nie znanym mnie imieniu.  Zapewne miał jeszcze inne rodzeństwo. Filip Ruciński ożenił się  24 lutego 1835 roku z Pauliną Miecznikowską. Zamieszkiwał wówczas we wsi Strachowie ( Strachówka ) w obwodzie stanisławowskim. Ślub miał miejsce w kościele Św. Andrzeja w Warszawie. Jego żona Paulina zmarła w listopadzie 1836 roku. Filip Ruciński powtórnie zawarł związek małżeński  18 VII 1852 roku z Emilią Julią Klopfleisch z d. Ochocińską. Zamieszkiwał wówczas już w Warszawie, podobnie jak jego żona Emilia Julia. Z małżeństwa tego urodziło się 8-ro rodzeństwa:
 Adela Rucińska ( ur. 28.IV.1853 – zmarła po 3 tygodniach ) , Maria Bronisława Rucińska ( ur. 25.IX.1854 ) ,  Natalia Rucińska  ( ur.23.X.1858 – wyszła za mąż za Staszewskiego ), Władysław Filip Ruciński  ( ur. 27.X.1857 r), Ksawery Seweryn Ruciński ( ur. ok. 1857 ożeniony z Franciszką Staszewską ), Aleksander Karol Ruciński (ur. 2.VIII.1859 ożeniony w 1887 r z  Justyna Iwanowską ), Konstanty Jan Ruciński ( ur. ok 1865 r ożeniony w 1891 r z Franciszką Wiśniewską) , Józef Konrad Ruciński ( ur.19.II.1858 r ożeniony w 1883 r Antonina Borkowska. Józef Konrad Ruciński jest moim dziadkiem.
 - Rucińscy musieli być aktywnie zaangażowani  w Powstaniu Styczniowym. Poza Pańską adnotacją o ukrywaniu ks. Generała Stanisława Brzóski przez rodzinę Rucińskich w Paczuszkach znalazłem w AGAD’zie dokumenty ze śledztw  prowadzonych  przez Zarząd Generała Policmajstra w Królestwie Polskim 1862 – 1880 przeciwko m.innemu :
 -Ignacemu Rucińskiemu – ze spisu zesłanych na Syberię na osiedlenie i katorgę – syg. 4/574 – mikrofilm 19105
-Nepomucen Rucińskiemu – ze spisu “przestępców politycznych “ zesłanych do Rosji na zamieszkanie i do rot aresztanckich – syg. 9/905- mikrofilm 26026
-Ksaweremu Rucińskiemu  o politycznych knowaniach Ksawerego Rucińskiego – Akta Wydziału Tajnego Generał Policmajstra – przekazane pułkownikowi Goldmanowi .- syg. 65/32 str. 410 – 419. Dysponuję kserokopiami tych akt.
 Publikacja Zofii Stryżewskiej  “ Zesłańcy Powstania Styczniowego z Królestwa Polskiego” zawiera również nazwiska  brzmiące jak Ruciński ale zapisane mogły być fonetycznie jak, Rycyński Karol (sygn.3/344),  Rudziński Stanisław (sygn.3/361),  Rucynski Teofil (syg. 9/854) , Rucyński Jan ( syg.7/306), Rucyński Błażej (sygn. 7/9 ).
 Szanowny Panie Dariuszu,
 Pozwoliłem sobie na ten dłuższy i szczegółowy e-mail z zapytaniem   czy w swoich badaniach a dotyczących m.innymi  Rucińskich, nie spotkał się Pan z informacjami , które można byłoby odnieść  i przypisać w szczególności do Ignacego i Filipa Rucińskiego ale i nie tylko do nich.
Ignacy Ruciński mieszkał a Filip Ruciński urodził się w Paczuszkach Dużych. Jaka parafia kościoła rzymsko –katolickiego obejmowała tę wieś. Może udałoby mnie się dotrzeć do akt parafialnych tego kościoła z tamtego czasu,chociaż ze względu na upływ czasu wydawać się to może mało prawdopodobne.
 
Z pełnymi wyrazami szacunku i uznania
Ruciński Andrzej z Warszawy

 

Szanowny panie Darku, natrafiłam na panie dane szukając informacji na temat moich przodków rodziny Wasielewskich. Wszedzie pisze pan "Wasilewski", natomiast dysponuję odpisem z "Kronika do herbu Rodu Rycerskiego Wasielewskich herbu Drzewica" Nie wiem, czy chodzi tutaj o oboczność nazwiska, czy mam do czynienia z dwoma zupelnie innymi nazwiskami.
ksiądz jezuita Kasper Niecieski: Herbarz Polski tom IX fol. 245.
W danych niemieckich raz jest pisane przez "e" raz z pomonięciem "e". Może pan dysponuje bardziej szczegółowymi danymi. Będę wdzięczna za informacje.

Z poważaniem Elżbieta Ponikwia
 

Dzień dobry,

Na wstępie przepraszam, że zabieram Pana czas ponieważ jestem dla Pana obcą osobą jednak jeżeli znajdzie Pan chwilę czasu aby odpisać to będę bardzo wdzięczny.
...już któryś raz gdy staram się wynaleźć jakieś sensowne informację w sieci na temat moich przodków to znajduję niewiele oprócz Pańskiej publikacji ze strony zsokolowa.com. Która jak na wersję elektroniczną jest bardzo obszerna, dokładna i szczegółowa. Moj dziadek często powtarzał mi, że jesteśmy spokrewnieni (czy też pochodzimy?) ze szlacheckiego rodu Dmowskich herbu pobóg z parafi Rozbity Kamień czy może nawet mamy dalekie koneksje z Romanem Dmowskim. Moj dziadek nie żyje od 5 lat, jednak pamiętam że pod koniec życia nawet przyjeżdżał do niego autor jakiejś książki (jednak chyba nie pan Z.Wąsowski) w poszukiwaniu przodków Dmowskich, ostatecznie jednak nigdy nie wysłał mojemu dziadkowi swojej publikacji a ja też zawsze myślałem, że jeszcze kiedyś dokładnie wypytam dziadka o przodków. Znam imię swojego -prapra oraz -praprapra dziadka i posiadam małe rodzinne drzewo genealogiczne może jest jakiś sposob żebym jednak doszedł do swoich korzeni i historii rodu.
Teraz moje pytanie -gdzie mogą być zawarte takie informacje jęsli nie posiadam ich ja ? w księgach parafialnych rozbitego kamienia ? czy właśnie np w monografii Pana Wąsowskiego ? i czy jest możliwość zapoznania się z tymi informacjami ? albo jakiegoś naprowadzenia Mnie przez Pana.
Czy jest możliwość kupna tejże monografii ? a być może mogłbym na nią trafić w jakiejś bibliotece?

serdecznie pozdrawiam
Krzysztof Dmowski

 

Panie Darku,

natrafilem na Pana strone szukajac danych o Kudelskich. Moja zona z domu Kudelska nie posiada zbyt wiele informacji na temat
rodziny swojego ojca (Gerard Kudelski ur. Warszawie przed wojna). Zauwazylem z p. artykulu ze skupisko Kudelskich znajduje sie na tym samym obszarze co zasiedlenie. Sulejów - matka zony  z domu Sulej pochodzi z Jezior na płd, od Łukowa. Niestety,  nie wiem z jakiego regionu wywodzi zony dziadek (Maurycy albo Marceli Kudelski, ojciec Gerarda). Wiadomo też , ze Kudelscy zamieszkiwali takze poludniowe Kresach. Czy sadzi Pan ze mogli sie wywodzic z okolic Kudelczyna?

Pozdrawiam,
Krzysztof  Kopczyński


Dzień dobry,
 
Na Pana stronie znalazłem wzmiankę o mojej rodzinie (dotyczy to rodziny mojej matki, z domu Czub i wydarzeń związanych z zamordowaniem brata matki, Zygmunta). Do opisu zostało załączone zdjęcie i chciałbym uzyskać informację, czy zdjęcia te przedstawiają właśnie jego ( niestety nie posiadamy żadnych archiwalnych zdjęć ).Czy istnieje możliwość uzyskania kopii tych fotografii, ewentualnie , czy istniałaby możliwość osobistego kontaku z Panem?
 
Z góry dziękuję za odpowiedź,
Wiesław Toczyski


Dzień dobry Panu.

Nazywam się Jadwiga Korzeniewska,ale moi przodkowie zupełnie inaczej nazywali się. I właściwie nazwisko jest celem mojego listu.
Bardzo Pana proszę o pomoc w ustaleniu następującej kwestii. W adresie do linku ( googlach ) znalazłam opis i oczywiście zaczęłam się uważnie wczytywać w treść. W opisie jest fragment, że Tomasz Szydłowski, jako nie umiejący pisać postawił znak ,jako poświadczenie Historia rodu - Poplawski - korzenie, nazwisko, herb  poplawski.webs.com/historiarodu.htm
Warto zwrócić uwagę, że Gołuchowscy herbu Trzaska to nie ci sami, ..... Sumioły. Drohicka; pow. drohicki. Szaciły. Drogomir(?) Bielska. Szorce. Mora ...... Jan Urbański, Kazimierz Piotrowski, Tomasz Szydłowski jako nie umiejący pisać kładę ...
Tomasz Szydłowski to nazwisko mojego przodka.
Nie umiem znaleźć żródłowego tekstu na Pana stronie , w którym jest ten właśnie fragment rozszerzony-dot. Tomasza Szydłowskiego. Jest zgodność co do miejsca, być może w czasie jest też zgodność. Rozumie Pan, dotyczy to mojej bardzo bliskiej osoby. Proszę wskazać gdzie mogę wczytać się w treść wątku dot. Tomasza Szydłowskiego.
 Ponadto, strona jest bardzo ciekawa, pouczająca. Wartościowe informacje, które Pan zawarł , pozwalają na rozszerzenie horyzontów nie tylko w poszukiwaniu SWOICH, ale tez w zrozumieniu tamtych realiów, a były one zgoła tak inne, że trzeba je dobrze rozumieć.

Dziękuję.
Korzeniewska
 

 Witam,
czytam Pana strone o Pogorzelskich. Czy dysponuje Pan info o linji litewskiej? Jana i  Stefana P. ?  //Konkretnie szukam info o Konstancji Pogorzelskiej ur. ?? zm..? córki..?  żony Krzysztofa ks. Massalskiego 1751 sedziego wołkowyskiego
wsp.d.Mężenin 1779 i Nacz. syna Antoniego ks. Massalskiego. /// Na pewno była to linia litewska, Nowogródek, Mińsk, Wilno...WOŁKOWYSK....//dziękuję za odpowiedź.

Jacek Rybak

 

Poszukuję śladów rodu Lipińskich z Majdanu Komarowskiego na Wołyniu. Wiadomo mi iż w Majdanie było bardzo wielu Lipińskich o bardzo różnym stopniu pokrewieństwa i pozycji majątkowej. Wszyscy uważali się za szlachtę. Najstarszy znany mi przodek to Aleksander Lipiński urodzony końcem 19 wieku. Przeżył mordy na Wołyniu. Po wojnie osiedlił się w Legnicy.

Wiesław Dudek
Wrocław



Witaj Darku,

Upłynęło znów sporo czasu i udało mi się zebrać troszkę materiałów i napisać krótki artykuł o bp. Stanisławie Łoza. Jeżeli uznasz że można go zamieścić na twojej stronie to dobrze , jeżeli nie to też nic strasznego, jak poprzednio pozostawiam to twojej ocenie.
Korzystając  z okazji chciałbym cię zapytać, jak wygląda dostęp do akt ziemskich drohickich z AGAD, z XVII wieku.
Mam pewne luki w materiałach do pełnej genealogii rodziny Łoza z tego okresu. Może znasz kogoś kto miał podobny problem? Jeżeli było by to możliwe proszę o pomoc.

Pozdrawiam
Marek Łoza



Witam serdecznie mojego imiennika.

Nazywam się Darek Kalicki i z wracam się z prośbą do pana.
Poszukuję swoich korzeni rodzinnych i nie bardzo wiem gdzie się tego dowiedzieć. Mam OGROMNĄ PROŚBĘ jeśli ma Pan jakieś informacje z kim bym mógł się skontaktować i dowiedzieć coś o moich przodkach. Moje informacje kończą się na dziadku.
Mój tata to Jaromir Kalicki urodził się 01.01.1933 r

Dariusz Kalicki

 

Szanowny Panie Dariuszu!

Jakiś czas temu postanowiłem dowiedzieć się czegoś więcej o swoich przodkach. Podczas poszukiwań trafiłem właśnie na jeden z Pańskich artykułów, a mianowicie: "Osińscy, Skolimowscy i Prostyńscy " (link: http://www.zsokolowa.com/index.php?option=com_content&view=article&id=245:osiski-skolimowski-prostyski&catid=4:topami-przodkow&Itemid=5 ).
Bardzo zaciekawiły mnie informacje o rodzie Osińskich i pojawiło się pytanie - czy być może mam z nimi coś wspólnego...
Stąd mam do Pana ogromną prośbę, czy może ma Pan jakieś dodatkowe informacje na temat rodu Osińskich? Może podczas własnych badań nartafił Pan na jakieś ciekawe źródła danych i mógłby mnie Pan naprowadzić?
Jeśli chodzi o mnie, to pochodzę z Mrozów, obecny powiat miński, niegdyś województwo siedleckie. Moi pradziadkowie, Jan i Agnieszka, pochodzili z sąsiedniej miejscowości o nazwie Grodzisk.
Będę wdzięczny za jakiekolwiek wskazówki.

Z wyrazami szacunku,
Jarosław Osiński


Witam,

nazywam się Krzysztof Krasnodębski. Jestem synem Bronisława Krasnodębskiego (herbu Pobóg).  Chciałbym się dowiedzieć bliższych informacji na temat rodu Krasnodębskich i stworzyć drzewo genealogiczne mojego rodu.
W załączniku przesyłam tłumaczenie aktu urodzenie i chrztu mojego taty.
Prosze o kontakt.

Pozdrawiam
Krzysztof Krasnal Krasnodębski


Witam.

Jestem pod wielkim wrażeniem Pana strony internetowej. Dowiedziałem się z niej mnóstwa rzeczy, ale oczywiście nie przeczytałem jeszcze wszystkiego. Może być Pan dumny z tak wspaniałe wykonanej pracy naukowej. Gratuluję.
W czasie lektury nasunęła mi się myśl o kupnie książki pana Zbigniewa Wąsowskiego, która ma dla mnie znaczenie podstawowe, jako ze jestem Dmowski i to z pnia tego, z którego pochodził Roman. Ustaliłem to właśnie na podstawie lektury tego dzieła (pożyczonego), ale chciałbym mieć je na własność z wiadomych względów.
Jak się dowiedziałem z Pańskiej strony, planowany jest dodruk. A może Szanowny Autor ma jeszcze chociaż jeden jedyny egzemplarz? Natychmiast go kupię, bo pozwoli mi to spokojnie i dokładnie ustalić dzieje mojej rodziny.
Jeżeli to możliwe, proszę też o kontakt z panem Wąsowskim. Interesuje mnie bowiem fakt założenia pięciu wsi Dmochy za Bugiem, a konkretnie wyjaśnienie, co mają one wspólnego z Dmochami założonymi w rejonie Rozbitego Kamienia. Ciekawi mnie jak przebiegało osadnictwo. Niektórzy historycy uważają bowiem, że nadania ziemi otrzymali Dmochowscy z Ziemi Nurskiej, którzy następnie założyli te wsie (byli oni herbu Pogoń). Następnie mieli zasiedlić okolice Sokołowa i po czasie zostać nazwani Dmowskimi. Nie bardzo mi pasuje ta koncepcja, lecz faktem jest istnienie po obu stronach Bugu prawie dziesięciu wsi nazywających się Dmochy. Chodzi i o dotarcie do aktów nadania ziemi, i ostateczne wyjaśnienie tej sprawy.
Mam nadzieję, że pomoże mi Pan w tym, za co gorąco dziękuję.
A swoja drogą aż się prosi, aby wydał Pan książkę publikującą informacje zawarte na stronie internetowej. Proszę o tym bardzo poważnie pomyśleć.

Serdecznie pozdrawiam.
Andrzej Dmowski

Poprawiony (niedziela, 24 listopada 2013 15:22)

 

Uzupelnienia do cyklu Tropami Przodkow cz.4


 

SKORUPKA; KOSTKOWIE; SUCHODOLSCY; SKIBNIEWSCY;

WASILEWSKI; WLODEK; WYROZEBSKI; ZOCHOWSKI;

NIEPIEKLO; WYSZOMIERSKI; WAZ; TCHORZNICKI; SZWEJKO;

STRUS; SMUNIEWSKI; RATYNSKI; PRZEWOSKI; PRZYGODZKI;

PRZESMYCKI; POGORZELSKI; PODNIESINSKI; PADEREWSKI;

OLEDZKI; BUCZYNSKI; NASILOWSKI; MALESZEWSKI;

LECZYCKI; LISIECKI; KUDELSKI; KRASNODEBSKI;

GRZYMALA; CZARNOCKI; BORYCHOWSKI; BUCZYNSKI


 

 

 

 

Dane uzupełniajace DO WYZEJ WYMIENIONYCH RODOW:


SKORUPKA Najstarsze wypisy:

1477 r. Jan Wyszkowicz, Stanisław Wyszkowicz, Stefan Dybkowicz, Jakyb Skorupka
1484 r. Mikołaj ze Skorupek zastawił częsć Witowi, Piotrowi i Wacławowi
1455 r. Bronisz z Sawic sprzedał częsć gruntów Marcinowi ze Skorupek

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.

Skorupki Kozięta (Kobylany Skorupki?)

Serafin syn Jana - klacz, miecz
Stanisław syn Jana - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, rohatyna
Wawrzyniec wysłał syna na klaczy z mieczem
Jan syn Macieja - koń
Jakub syn Macieja - koń
Antoni syn Jana wysłał syna pieszo

Skorupki:

Szczęsny "Gołek?" - klacz, miecz
Jan synowiec jego pieszo z mieczem
Jan syn Wita - klacz, miecz
Lenart syn Wita - pieszo, kord, siekiera
wdowa Szczepanowa wysłała syna Sobiesciaka na klaczy z mieczem
Mikołaj Czesarczyk - klacz, miecz
Piotr Czesarczyk - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - pieszo z mieczem
Walenty syn Marcina - klacz, miecz
Matys syn Szczepana - klacz, rohatyna
Hieronim syn Pawła - klacz, miecz
Walenty syn Mikołaja - klacz, miecz
Hieronim syn Marcina - klacz, miecz
Piotr Łysy - klacz, miecz
Grzegorz syn Mikołaja - klacz, miecz
Melchior syn Mikołaja - klacz, miecz
Paweł syn Mikołaja - pieszo, miecz
Matys syn Pawła - pieszo
Staniek syn Pawła - pieszo

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.

Skorupki:

Piotr Skorupski syn Wita
Maciej syn Szczęsnego
Hieronim syn Pawła
Maciej syn Pawła, Grzegorz syn Mikołaja
Walenty syn Mikołaja
Paweł syn Mikołaja
Lenart syn Wita
Mikołaj syn Andrzeja
Mikołaj syn Szczepana
Hieronim syn Marcina
Marcin syn Jerzego
Malcher syn Mikołaja
Jan syn Wita
Jan syn Stanisława
Jakub Zawisza Kożuchowski

Skorupki:

Mikołaj Księżopolski syn Stanisława
Salomon syn Mikołaja
Grzegorz syn Mikołaja
Jan syn Pawła
Szczęsny Skorupka

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1558 r. 26 wrzesnia, Drohiczyn (str.255)
wymieniona matka Laurentego de Ratyniec - Anna de Skorupki

1585 r. 7 czerwca, Drohiczyn (str.266)
wymieniony Piotr Skorupka

inne:

Maciej Skorupka poborca ziemi drohickiej w 1676 r. sporzadzał rejestr z tzw. podatku dobrowolnego pogłównego

J. Urwanowicz i inni " Urzędnicy Podlascy"

Skorupka herbu Slepowron
Łukasz - wojski mniejszy podlaski (1783)
Kazimierz Maciej - podczaszy drohicki (1756-75) i choraży drohicki (1775-83)
----------------

KOSTKA; SUCHODOLSKI; SKIBNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta

1466 r. podził pomiędzy Wojciechem Kostka ze Skibniewa i Pawłem Kostka braćmi. Paweł dostał z podziału wies Suchodół. Od niego pochodza Suchodolscy.

1482 r. Ów Paweł Kostka Suchodolski był wojskim drohickim

Od Wojciecha (Albert) Kostki ze Skibniewa, podsędka drohickiego pochodzi rodzina Kostków herbu Slepowron. Tego herbu byli też Suchodolscy z zmiemi drohickiej.  Z kolei Suchodolscy herbu Pobóg pochodzili z Suchodołu w sasiedniej ziemi liwskiej.

Ojcem Wojciecha i Pawła Kostków był najprawdopodobniej Andrzej Kostka występujacy w sadzie drohickim w 1438 r.

1569 r. przysięga na wiernosć Koronie, Drohiczyn

Kostki, Suchodół, Ritów:

Wawrzyniec Kostka i od braci swoich niepodzielnych (wspólnota majatkowa): Jakuba, Jana, Stanisława, Hipolita - dziedzicowie z Kostek, Suchodoła etc.
Stanisław Suchodolski z Rytowa dziedzic

1567 r. popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi:

Suchodół, Kostki:

Frac syn Jakuba  ze wszystkich częsci ojca swojego - koń i zbroja
Stanisław i Piotr z ojcowizny od braci swoich stawił dwóch konnych w zbrojach, a trzeciego konia z częsci Bartoszowej (wszystkich koni 3)
Piotr Kostka syn Wojciecha - koń, miecz, arkabuzer
ksi±dz Walenty Kuczyński  pleban z ojcowizny - koń, miecz
Krzysztof z Suchodoła i Niecieczy - koń i zbroja

1580 r. podatek:

z 6 włók ziemskich w imieniu pozostałych dziedziców opłacili podatek Jakub i Walenty Suchodolscy

1676 r. tzw. pogłówne

wtedy we wsi Suchodół nie było już Suchodolskich, za to dwie rodziny mieszkały w Niecieczy (własciciele tamtejszego folwarku)
--------------

WASILEWSKI  Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

 Wies Wasilewo (Wasilew nad Bugiem) w 1388 r. została nadana przez księcia Witolda biskupowi wileńskiemu, jednak potem wróciła w ręce tego władcy i została nadana rycerstwu herbu Drzewica.

1464 r. Mikołaj, Maciej i Bartłomiej z Wasilewa
1471 r. Bartłomiej z Wasilewa
1476 r. Klemens Wasilewski i  Wojciech z Wasilewa
1477 r. Bartłomiej z Wasilewa
1479 r. Maciej Wasilewski i Bartłomiej Wasilewski z bratem Wojcieche
1483 r. Bartosz Wasilewski

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Wasilewo:

Piotr Soczewczyk - klacz, rohatyna
Urban syn Więcława - pieszo, rohatyna
Benedykt? syn Marcina wysłał syna Łukasza - klacz
Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz
Maciej syn Stanisława - klacz, rohatyna
Tomasz syn Macieja  - pieszo, miecz
Stanisław syn Szczęsnego - pieszo, miecz
Stanisław syn Pawła - klacz, miecz
Wojciech syn Więcława - klacz, miecz
Stanisław syn Macieja - pieszo, miecz

W 1569 r. przysięgę na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski składało 7 członków rodziny

1580 r. podatek w imieniu pozostałych opłacił z 5 włók ziemskich Łukasz Wasilewski

w 1676 r. w Wasilewie mieszkało tylko dwie rodziny Wasilewskich.
--------------

  WIERZBICKI Dane uzupełniajace: (głównie dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Najstarsze zapisy:

1466 r. Szczepan Wierzbicki
1473 r. Mikołaj Wierzbicki
1481 r. Adam z Wierzbic  oraz Szczepan z synami Janem i Stanisławem z Wierzbic
1482 r. Jan Wierzbicki
1486 r. Jan i Jakub z Wierzbic

Pospolite ruszenie  1567 r.

 Sebastian syn Jakuba
Jan syn Stanisław
Maciej syn Stanisława
Andrzej Guz
Klemens syn Hieronima
Jan syn Hieronima z Wierzbic Guzów

Bartosz syn Grzegorza
Józef syn Grzegorza
Andrzej syn Grzegorza
Andrzej syn Stanisława z Wierzbic Strupków

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego 1569 r.

Andrzej
Leonard
Jan
Maciej syn Jakuba
Jakub syn Stanisława
Wierzbiccy

Podatek 1580 r.

Ze wsi Wierzbice Guzy i Strupki od 10 włók ziemskich zapłacili w imieniu wszystkich Mikołaj Guz z Klemensem i Janem, oraz Stanisław i Erazm Wierzbiccy

Według wywodu szlachectwa z 1603 r. Wierzbiccy w Wierzbic Strupków posługiwali się herbem Lubicz

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Wierzbice Guzy:

Walenty Wierzbicki
Maciej Wyszomierski
Mateusz Kamieński
Paweł Wierzbicki
Grzegorz Wierzbicki
Jakub Wierzbicki
Sebastian Kamieński
Stanisław Krasnodębski
Piotrowa Wierzbicka
Jan Kamieński
Piotr Wierzbicki
Kacper Wierzbicki
Krzysztof Wierzbicki
Józef Wierzbicki
Tomasz Wierzbicki
Maciej Żółkowski
Wojciech Wierzbicki
Jakub Wierzbicki
Maciej Zaleski
wdowa Wierzbicka
Adam Wierzbicki
Adam (drugi) Wierzbicki


Wierzbice Strupki:

Adam Paprocki
Szymon Wierzbicki
Piotrowa Wierzbicka
Piotr Wierzbicki
Andrzej Kamieński
Wojciechowa Wierzbicka
Wawrzyniec Wierzbicki
Wojciech Wierzbicki
Jan Wierzbicki
Wyczółkowska
Jakub Bujalski
Mateusz Bujalski
Jan Bujalski
Stanisław Wierzbicki
Bartłomiej Bujalski
Maciejowa Wierzbicka  
--------------

  WLODEK Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1475 r. Stanisław z Kowies zastawił częsć Włodkowi z Podniesna
1479 r. Stanisław Kowiesa, Jan Włodek de ibidem
1481 r. Stanisław z Kowiesz, Florian Włodkiewicz (syn Włodka)
1482 r. Włodek Kożuchowski, Prędota z Wyszomierza

1528 r. pospolite ruszenie, Drohiczyn

Włodkowie - 1 koń

Kronika Bocheńska N5 (145) z 2004 r. (Jan Marian Włodek i siostra Zofia)

"Pod koniec XV w. Paweł Włodek własciciel wsi Włodki. Trzech jego wnuków: Wojciech, Szymon, Zygmunt dało poczatek trzem głównym gałęziom rodziny Włodków z Włodków w Polsce, Litwie i Ukrainie. Częsć rodziny Przeniosła się z Podlasia do południowej Polski (Galicji) z końcem XVIII w, pieczętowała się herbem Sulima.

Był to Walenty Faustyn Włodek (1776-1839) z Wojewódek Górnych (miał 8 synów)

Pradziad Walentego był w XVII w. sędzia fiskalnym ziemi drohickiej. Michał Włodek (1786-po 1845) szwoleżer gwardii Napoleona i jego syn Karol Włodek (1835-1869) major w powstaniu styczniowym (zmarł w Dreźnie)...."

1567 r. pospolite ruszenie Radoszkowice na Białorusi:

Jan syn Zygmunta z bratem rodzonym stawił klacz, rohatynę
Wojciech Swiderek - klacz, rohatyna
Szymon Swiderek - klacz, rohatyna
Walenty Stański - klacz, miecz
Walenty syn Szczęsnego - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie 14 maja 1569 r. Drohiczyn:

Włodki:

Walenty Włodek syn Stanisława
Szymon Swiderek
Wojciech Swiderek
dziedzicowie z Włodków etc.
Szymon
Wojciech syn Stanisława
z Włodek

1580 r. podatek:

Walenty Stański z czesnikami swoimi dał z 6 1/4 włóki ziemskiej, tenże Walenty dał z półwłóczka ziemskiego kupnego
Wojciech dał z synami Swiderkowie z 9 1/2 włóki ziemskiej
Bartosz i Cherubin dali z 2 1/2 włóki ziemskiej (ci stawali do popisu pospolitego ruszenia w 1567 r. z dóbr Kożuchów)

Jabłonowski wymienia Włodków jako: "szlachtę drobna zachowujaca przezwy swe pierwotne przeniesione jako nazwy i na ich gniazda osady - Włodki herbu Prawda (Prawdzic) w parafii kożuchowskiej 10 włók)"
-------------

  WYROZEBSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy w dokumentach (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Kazimierz Jagiellończyk ok. 1450 r. nadał częsć wsi Wyrozęby Konaty (obok wsi Wyrozęby Podawce istniejacej w już 1438 r.) braciom STANKOWI KUNATOWI i BOGDANOWI.

1438 r. fundacja parafii w Wyrozębach (Podawcach) przez braci Wyrozębskich (zachował się odpis dokumentu)
1473 r. Jan " oprawczyc" - (syn urzędnika doprowadzajacego pozwanych do sadu) z Wyrozab
1481 r. Stanisław Kunat
1481 r. Stanisław Kunat z synem Marcinem

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Wyrozęby Kunaty:

Jerzy Kunat Wyrozębski
Jan syn Jerzego
Andrzej syn Stanisława
Stanisław Kuczyński
dziedzicowie z Kunatów

Stanisław Poniatowski syn Bartosza z Wyrozębów dziedzic
Mikołaj syn Marcina
Piotr syn Wawrzyńca
Stanisław syn Wojciecha
Jan syn Marcina
Paweł syn Marcina
Szczęsny syn Marcina
Wawrzyniec syn Marcina
Mikołaj syn Marcina
Baltazar syn Marcina
Piotr syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Piotr syn Jana
Jan syn Jana
Wawrzyniec syn Jana
Stanisław Toczyski syn Jana
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
Wawrzyniec syn Macieja
Stanisław Czapla syn Wojciecha
Maciej syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Andrzej syn Stanisława
Mikołaj syn Wawrzyńca
Paweł syn Wawrzyńca
Szymon Topiczewski syn Piotra i z żona swoja Anna
dziedzicowie z Wyrozębów

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Wyrozęby Kunaty:

Jerzy Kunat wysłał syna swojego Jana na koniu w zbroi, tenże Wyrozębski stawił konia z Niecieczy, z częsci małżonki  swojej koń
Baltazar Kunat za sługę swego Filipa Zalewskiego stawił konia, rohatynę
Stanisław Kuczyński - koń, rohatyna, arkabuzer!
Andrzej Turek (Wyrozębski) z Repek i Wyrozębów z matki ze wszystkich częsci swoich stawił konia, zbroję, miecz, rohatynę przez Mikołaja
Andrzej Kunat stawił sługę  a sam w domu

Wyrozęby:

Andrzej syn Stanisława "Panko" - klacz
Maciej "Panek" wysłał syna swojego na klaczy z mieczem
"Ezof?" Puchalicz - pieszo, miecz, rohatyna
Mikołaj Krol - klacz, miecz
Szymon syn Stanisława - pieszo z rohatyn±
Stanisław Czapski z Wyrozab - klacz, miecz
Matysowa wdowa wysłała syna Wawrzyńca - klacz, miecz
Piotr Toczyski - klacz, miecz
Jan Toczyski - klacz, miecz
Mikołaj Sikorka - klacz, rohatyna
wdowa Ezofowa? wysłała syna Pawła - klacz, miecz
Jan Matysik (syn Matysa?) - klacz, miecz
Stanisław Poniatowski - koń, zbroja
wdowa Toczyska wysłała syna Wawrzyńca
Piotr syn Andrzeja "Sikoryn" - pieszo

Czape Jarki:

Wojciech Wyrozębski - klacz, miecz

Fragmenty z ksiażki „Historia i tradycje ziemi najbliższej – Wyrozęby w gminie Repki” wydanej przez Sokołowskie Towarzystwo Społeczno – Kulturalne, Sokołów Podlaski, grudzień 2003, rozdział autorstwa ks. Bernarda Błońskiego pt. „Zarys dziejów miejscowosci Wyrozęby”

„…Fundacja koscioła wyrozębskiego:W imię Pańskie Amen. Aby pamięc wszystkich dział nie zgnięła, swiadkami prawdziwymi i pismami publicznymi niech będzie utrwalona, dlatego my MARCIN, PIOTR, PAWEŁ, bracia rodzeni dziedzice na Wyrozębach, wiosce położonej w ziemi drohiczyńskiej, oznajmiamy nasz zamiar wszystkim obecnym, ponieważ dobro tak wspólne, jako Boskie niech będzie oceniane, chcac Boże zbawienie wiernych i dusz naszych przodków pomnażac, za rada wszystkich naszych przyjaciół, majac już uprzednio zgodę Najwielebniejszego w Chrystusie ojca, pana Andrzeja, z Bożej łaski biskupa łuckiego, kosciół w wiosce naszej zwanej Wyrozęby, na czesc Swiętej Trójcy, i na chwałę Chwalebnej Anny, matki Maryi oraz na chwałę Błogosławionego Mateusza apostoła i ewangelisty, we wspomnianych naszych dobrach własnych, wnosimy i uposażamy, i sam kosciół nasz wyżej wymieniony, ze wspomnianych dóbr naszych dziedzicznych obdarzamy w ten sposób.Ten już wspomniany Marcin (dał) dwie włóki ziemi, uprawnej i nieuprawnej na każdym polu, w ten sposób, że sam kosciół w dobrach koscielnych stoi, i jedna druga (połowę) włóki od koscioła aż do granicy (wioski) Skwierczyn, i drugš połowę włóki od koscioła aż po Balowe Sady, i innego (pola) dwie trzecie włóki naprzeciwko Zastawnego Pola razem z rzeka i łakami. Piotr razem z Pawłem dali, pole zwane Zastawne Pole z drugiej strony rzeki, z biegiem rzeki i łaka, gdzie ksiadz pleban, który dopiero będzie, albo jego następcy, młyn z sadzawka we wspomnianych dobrach koscielnych uczynic i lokowac moga, dla swego pożytku, bez sprzeciwu i przeszkody innych jakichkolwiek panów, nadaja też wspomniani panowie wyżej wymienionemu kosciołowi rzeczone prawo, i księdzu plebanowi i pełna i całkowita władzę we wspomnianych dobrach koscielnych w tym przywileju zawartych, aby korzystał tak sam albo inni następcy jego po wieczne czasy, w sposób pokojowy i spokojny, dajemy także wspomnianemu plebanowi koscioła karczmę w wymienionych dobrach. Również dajemy w naszych dobrach prawo scinania drzewa, a także i pastwisko, tak jak to jest w innych dobrach koscielnych; dla upamiętnienia  tej rzeczy, pieczęcie nasze, których używamy, polecamy zawiesic. Działo się w Wyrozębach, w niedzielę po dniu swiętego Marcina, roku Pańskiego od narodzenia Jego tysiac czterysta trzydziestego ósmego (1438) w obecnosci Czcigodnych i Szlachetnych mężów Panów: Piotra plebana z Paprotni, Grzegorza i Alberta ze Skorupków, Jakuba z Kożuchowa, Stanisława Domiantasino z Wyrozębów, Klemensa Rusina zwanego Kłysz, Stanisława z Sawic i wielu innych licznych wiary godnych swiadków do tego co wyżej oznajmione, specjalnie wezwanych i zaproszonych… (Z Akt ziemskich drohiczyńskich przepisane. Poprawił Niemyski, odczytał Pieńkowski, pieczęcie przyłożono)…”

„…Jako najwczesniejsza osoba, o której mamy wiadomosci archiwalne jest MIKOŁAJ Z WYROZĘBÓW. W archiwum rzymskim, watykańskim pozostała jego suplika, czyli prosba skierowana do papieża Aleksandra VI. Mikołaj prosi o przekazanie relikwii kosciołowi parafialnemu we wsi „Wyrozambi” w diecezji łuckiej. Jego prosba została rozpatrzona i pozytywnie załatwiona 27 sierpnia 1496 r. Ciekawa była historia tego szlachcica z Podlasia z końca XV w. Uczestniczył on w obronie miasta Kijowa na Podolu, obleganego przez Tatarów w latach 1482-1483. Dostał się do niewoli tatarskiej i spędził tam 12 lat. Pragnac wolnosci złożył sluby, że po uwolnieniu odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. Cudownie odzyskał wolnosc. Postanowił spełnic zobowiazanie. Wsparty został listami polecajacymi przez króla polskiego Jana Olbrachta, wielkiego księcia litewskiego Aleksandra i ich brata Fryderyka Jagiellończyka wówczas kardynała i arcybiskupa gnieznieńskiego i biskupa krakowskiego. Było to potwierdzenie przez najwyższe autorytety w państwie, o autentycznosci osoby, jego historii przeżyc, pobożnych motywacjach pielgrzymki i godnej prosbie, której mógł zadosć uczynic tylko papież. Jakie zas relikwie otrzymał wtedy Mikołaj z Wyrozębów, dokument nie wspomina…”

„…Interesujaca postaciš był JAN WŁADYSŁAW KUNAT WYROZĘBSKI, wywodzacy się z przysiółka, zascianka Kunaty (dzis Konaty), który zrobił do?c znaczna karierę urzędnicza zgromadził spory majatek. Był pisarzem bydgoskim, chorażym i wojskim mielnickim, wice instygatorem i od 1706 r. instygatorem koronnym. Ten ostatni tytuł był urzędem sadowym i najwyższym prokuratorem w państwie. Z racji swojego urzędu zgromadził wiele dokumentów, które pozostały po jego smierci dnia 26 wrzesnia 1731 r. w majatku Huszlew. Te włosci huszlewskie nabył Jan Władysław Kunat Wyrozębski już w 1698 r. od rodziny Mleczków. Jego żona była Teodora z Karczewskich i mieli czworo dzieci: Michał jezuita, Ignacy (zm.1725), Tomasz (zm.1725) i Joanna (ur.ok. 1700). Dobrze wydali za maż w 1725 r. swoja jedyna córkę Joannę, za księcia Franciszka Woronieckiego z podlaskiej linii rodowej. To oni, jako małżonkowie byli fundatorami budowy, nowego koscioła parafialnego w Wyrozębach na pocz. XVIII w. Oni też stali się włascicielami dóbr Wyrozęby. Ten majatek Woronieccy sprzedali już w 1793 r. Natomiast archiwalia i dokumenty dotyczace Wyrozębów zgromadzone przez Jana Władysława Wyrozębskiego i następne zabrali ze soba do Huszlewa, do swojego archiwum. Dlatego do badania najstarszych dziejów miejscowosci i parafii Wyrozęby, a także genealogii rodziny Wyrozębskich, cenny jest zasób Archiwum Woronieckich z Huszlewa, znajdujacy się od 1949 r. w Archiwum Państwowym w Lublinie…”

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…16 listopada 1438 r. trzej bracia Marcin, Piotr i Paweł ufundowali nowy kosciół p.w. sw. Anny i sw.  Mateusza Ewangelisty w swej dziedzicznej wsi Wyrozębach… jednym ze swiadków dokumentu fundacyjnego był Sasin z Wyrozęb, który nie wiadomo w jakiej relacji pozostawał z fundatorami. Kosciół został konsekrowany przez biskupa łuckiego Andrzeja ok. 1445 r. W latach 1472-1475 występował pleban z Wyrozęb Wojciech, a w latach 1480 – 1486 Piotr… Piotra i Pawła nie spotykamy więcej w Wyrozębach. Z 1476 r. zachowała się wzmianka, że niegdys Maciej Koza posiadał dziedzinę Kobylany w parafii Kożuchówek przez zamianę z bracmi Piotrem i Pawłem z Wyrozęb. Z kolei Marcin Wyrozębski w 1452 r. sprzedał połowę swego dziedzictwa w Wyrozębach za 20 kop gr Stanisławowi i Jarosławowi z Czapli… pózniej osiadł tu tylko Stanisław, oprawca sadu drohickiego. Żył jeszcze w 1470 r. Pisał się na przemian z Czapli i Wyrozęb. W 1466 r. wydał swoja córkę Jadwigę za Mikołaja syna Sasina z Krynicy i Hruszewa. W 1475 r. wdowa po Stanisławie – Katarzyna, zwana „oprawczyni” z Wyrozęb miała sprawę w sadzie drohickim ze Stanisławem Patrykoskim… (jej synem był Marcin)… Mikołaj Sasinowicz z Krynicy i Hruszewa razem z żona poziadali tylko częsc Wyrozęb Podawców. Odziedziczyła ja ich córka Barbara, która poslubiła w końcu XV w. Antoniego (Laskarisa) zwanego Grekiem, gdyż w istocie zapewne pochodził z terenów dawnego Bizancjum (Grecji)… Jeszcze przed poł. XV w. powstały Wyrozęby Konaty (Kunaty), zwane tak od przydomku włascicieli… zapis mówiacy o nadaniu „Stanku a Bohdanu pod Marciszem so bratjeju Wierozuby”. Chodziło tu o nadanie częsci Wyrozęb graniczacej z już istniejacymi Wyrozębami Podawcami należacymi do Marcina i baraci, fundatorów koscioła w 1438 r. Nadanie to miało miejsce zapewne pomiędzy 1444 a 1448 r., bowiem w tym ostatnim roku toczyła się sprawa Marcina Wyrozębskiego przeciwko Stanisławowi Kunatowiczowi o kradzież. Ów Stanisław Kunatowicz lub Kunat był identycznym ze Stankiem, który wraz z Bogdanem otrzymał od Kazimierza Jagiellończyka częsc Wyrozęb. Bardzo ważne informacje o nich przynosi sprawa, jaka toczyła się w 1472 r. pomiędzy Wojciechem plebanem z Wyrozęb, a bracmi Kunatem (czyli Stanisławem) i Bogdanem… Bogdan z Wyrozęb w 1474 r. zapisał wiano swojej żonie Dorocie w wysokosci 30 kop gr na połowie swoich dóbr w Wyrozębach. W 1482 r. zgłosił inhibilację swoich dóbr. Chyba zmarł bezpotomnie, bo nie spotykamy w zródłach jego dzieci. Ostatni raz wystapił w 1487 r. Stanisław Kunat, brat Bogdana. W 1479 r. występował w sadzie drohickim sam, w 1482 r. z synem Marcinem. Oprócz Marcina Stanisław Kunat miał synów Jana i Mikołaja. Jan i Marcin dali poczatek dwóm liniom Wyrozębskich, dziedziczacych na Wyrozębach Konatach w XVI i XVII w… Mikołaj (Kunat Wyrozębski, ten który był z pielgrzymka w Rzymie) występował pózniej w zródłach z przydomkiem Turek, który przeszedł także na jego potomstwo… Do momentu wyjscia Mikołaja z niewoli, jego bracia mogli podzielic się ojcowizna. Dlatego, chcac przynajmniej częsciowo zrekompensowac Mikołajowi doznane krzywdy, w 1499 r. Aleksander Jagiellończyk nadał mu Zreb Królikowski w Repkach… w 1503 r. był (Marcin) poswiadczony jako wojski drohicki…”
-------------

ZOCHOWSKI  Dane uzupełniajace:

Najstarsze zachowane dokumenty kancelarii sadu ziemskiego w Drohiczynie z 2 poł. XV w.:

1473 r. Piotr Żoch
1474 r. Andrzej Rytel i Stefan Żoch
1475 r. Stefan Rytel i Stefan Żoch
1477 r. Mikołaj ze swym bratankiem Janem de Żochy
1477 r. Stefan, Jan, Piotr z Żochów
1477 r. Stefan Żoch i Telak
1479 r. Stefan Żoch i Piotr Podraza?
1479 r. Stefan Żoch z bratem Stanisławem

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

woźny ziemski Maciej Żoch

Żochy:

Szczęsny Żochowski syn Andrzeja
Jakub syn Jana
Maciej syn Macieja
Andrzej syn Mikołaja
Jan syn Macieja
Walenty syn Szczepana
Stanisław syn Szczepana
Szczepan syn Walentego
Stanisław syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Jan i Walenty synowie Macieja
Paweł syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Stanisław syn Stanisława
Piotr syn Macieja
Maciej Żoch syn Mikołaja
Jakub Żoch
Maciej syn Stanisława
Szymon syn Augustyna
Maciej syn Mikołaja
Kacper syn Pawła
- dziedzicowie Żochów i Zadębia

Żochy:

Jan syn Michała - woźny ziemski
Marcin syn Michała
Paweł syn Jakuba
Zachariasz syn Pawła
Marcin syn Pawła
Jan syn Pawła
Stanisław syn Jana
Sebor? (Wszebor?)  syn Jana
Marcin syn Jana
Wawrzyniec syn Bartosza
Jakub Siennicki
Bartosz syn Pawła
Małgorzata wdowa po Pawle
Maciej syn Jana
Stanisław syn Szczepana
Marcin syn Szczepana
Maciej syn Szczepana
Walenty syn Szczepana
Marcin syn Stanisława
Anna wdowa po Pawle
- dziedzicowie z Żoch

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Żochy:

Wawrzyniec syn Andrzeja "Zminada?" - pieszo
Jan "Zmindy?" syn Stanisław - pieszo
Walenty syn Szczęsnego "Stelonga" (Stelaga - Stelagowski?) - pieszo
Stanisław syn Szczęsnego - pieszo, rohatyna
Szymon syn Augustyna - pieszo, rohatyna
Szczepan syn Walentego - pieszo, kord
Jan syn Jakuba "Kołak?" (Kułak?) - pieszo, miecz
Jan syn Mikołaja - pieszo
Maciej "Butrym"  syn Jakuba - klacz, kord
Wojciech syn Szczepana - klacz, miecz
Jakub syn Szczepana - klacz
Szczęsny "Bonbol?" (Babol?) - wysłał syna Mikołaja pieszo
Jan syn Andrzeja - pieszo, rohatyna
Walenty syn Wawrzyńca "Barwin?" - pieszo
Jan "Zawisza" - klacz
Paweł Żmuda syn Stanisława - pieszo, miecz
Matys "G±siorek" - wysłał syna Piotra - pieszo
Mikołaj "Żmuda" - pieszo, miecz
Andrzej syn Szczęsnego "Bonbol?" - klacz, miecz
Matys syn Mikołaja wysłał syna Jana - pieszo, miecz
Jan syn Pawła "Żmuda" - pieszo, miecz
Paweł "Zawisza" syn Zachariasza - klacz
Andrzej syn Mikołaja "Kolano" - pieszo
Jakub syn Jana "Kosek" - pieszo, miecz
Jan syn Marcina "Barwin" - pieszo, miecz
Jan syn Jakuba - pieszo, miecz
Stanisław syn Macieja? ze Strusów? - klacz, miecz, zbroja
Mikołaj "Witow" (syn Wita?) - klacz, zbroja, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Walenty Ratyński - klacz, kord
Bartosz "Zminda?" - klacz, kord
Maciej syn Macieja? "Burnow?" - pieszo, rohatyna
Stanisław "Choma" wysłał syna Wawrzyńca - koń
Wit ze Strusów - koń, zbroja
Stanisław "Ginca?" i Jan syn Andrzeja - koń, zbroja
--------------

WYSZOMIERSKI NIEPIEKLO Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt:

Wyszomierscy z parafii Skibniew Podawce i Suchożebry oraz Niepiekłowie pochodza od wspólnego przodka, którym był żyjacy około 1429 r. Scibor z Niepiekłów i Wyszomierza w ziemi zakroczymskiej, herbu Rawicz.

Zbigniew Wasowski i Tomasz Jaszczołt:

 Wyszomierz znajdujacy się obeznie na terenie gminy Bielany powiatu Sokołów Podlaski powstał na gruntach częsci wsi Krynica, które kupili w 1480 r. bracia Prędota i Grot z Wyszomierza w parafii Skibniew. Stad wywodza się koleini Wyszomierscy herbu Rawicz. Sa oni przykładem szczególnej mobilnosci drobnej szlachty na wschodnim Mazowszu i Podlasiu. Ich przodek rycerz Scibor pochodzacy ze wsi Niepiekły w ziemi zakroczymskiej otrzymał od księcia Janusza wies Wyszomierz w ziemi nurskiej. W 1431 r. nie wiadomo dlaczego sprzedał nadanie, a sam z synami przeniósł się do ziemi drohickiej, gdzie w parafii Skibniew jego potomkowie założyli wsie nazwane na pamiatkę tych które opuscili: Wyszomierz i Niepiekły. Własnie synami Scibora byli wspomniani Prędota i Grot. Ich trzeci brat Michał otrzymał w 1466 r. od króla Kazimierza Jagiellończyka kat puszczy przy granicy mazowieckiej koło Maliszewy (Maleszewy). Powstała tam kolejna wies Kutaski (dzis Poniatowo koło Treblinki) oprócz nich było jeszcze siedmiu innych synów Scibora. Przykład ten pokazuje jak szybko mogło nastapić rozrodzenie się rodu drobnoszlacheckiego w kolejne rodziny czy gałęzie.

W 1480 i 1483 r.  Sasin z Krynicy dwukrotnie sprzedawał częsci swojej ziemi braciom Prędocie i Grotowi z Wyszomierza w parafii Skibniew. Na gruntach tych powstała następnie wies Wyszomierz pod Bielanami

Najstarsze zapiski:

1474 r. Prędota z Wyszomierza
1474 r. Piotr Niepiekło z de Wyszomierz
1474 r. Prędota z Wyszomierza
1475 r. Stefan de Wyszomierz
1475 r. Stanisław de Wyszomierz i Jakub z Wyszomierza
1475 r. Stefan z Wyszomierza
1476 r. Prędota z Wyszomierza i Stefan z Ryteli
1476 r. Piotr z Niepiekłów
1476 r. Goworek z Wyszomierza i Prędota stamtad
1480 r. Stanisław Dzik z Wyszomierza i Tomasz z Sokołowa

1477 r. Stanisław "Ciołkosz" z Wyszomierza, Grot z Wyszomierza
1478 r. Stanisław syn Jana z Wyszomierza, Scibor stamt±d
1479 r. Stanisław z Wyszomierza
1481 r. Goworek Wyszomierski
1481 r. Prędota Wyszomierski
1482 r. Stpica ?, Marcin i Prędota Wyszomierscy
1482 r. Prędota Wyszomierski
1480 r. Prędota z Wyszomierza
1484 r. Prędota Wyszomierski
1483 r. Jarosław z Bielan zastawił połosę roli Prędocie Wyszomierskiemu i Mikołaj Bieliński zastawił częsć Prędocie z Wyszomierza
1480 r. Sasin z Krynicy sprzedł częsć ziemi Grotowi i Prędocie z Wyszomierza
1483 r. znów Sasin z Krynicy sprzedł częsć ziemi Prędocie i Grotowi z Wyszomierza

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

wyszczególniony osobno w spisie woźny ziemski Lenart Wyszomierski

Wyszomierz:

Stanisław syn Błażeja (?) i od ojca swego
Dorota żona Krzysztofa Patkowskiego z Patkowic i Kutasek etc. dziedzice

Niepiekły:

Michał syn Jana
Maciej syn Stanisława i za ojca swego
Jan syn Macieja
Stanisław syn Andrzeja
Tobiasz syn Walentego
Wojciech syn Hieronima
Jan syn Rafała
Stanisław syn Macieja
Piotr syn Stanisława
Jan syn Adama
Walenty syn Stanisława i za żonę swoja Annę  i od dzieci jej
dziedzicowie z Niepiekłów

Wyszomierz:

Tomasz syn Jana
Jerzy syn Jana
Jan syn Sebastiana
Maciej syn Jakuba
Stanisław syn Jana
Jakub syn Marcina
Andrzej syn Hieronima
Andrzej syn Piotra
Stanisław syn Piotra
Stanisław syn Wojciecha
Walenty syn Szymona
Stanisław syn Pawła
Maciej syn Stanisława
Jan syn Szczepana
Serafin syn Macieja
Szczęsny syn Andrzeja
Bartosz syn Jakuba
...N... syn Piotra
Andrzej syn Stanisława
Stanisław syn Fracza
Paweł syn Jakuba
Andrzej syn Jakuba
Dorota córka Jakuba
Zofia córka Jakuba
Lenart Wyszomierski - woźny ziemski
Maciej syn Bartosza
Bartosz syn Bartosza
Szczepan syn Jana i za ojca dziedzic z Wyszomierza
Wincenty syn Fracza
Jan syn Mikołaja i za ojca
Szczepan syn Macieja
Andrzej syn Macieja
Stanisław syn Jana
Piotr syn Jana
Paweł syn Jana
Jerzy syn Wojciecha
Szczęsny syn Stanisława
Stanisław syn Jakuba
Baltazar syn Jakuba
Jan syn Jakuba
Mikołaj syn Jana
Stanisław syn Macieja
Szymon syn Macieja
Hieronim syn Jana
dziedzicowie z Wyszomierza
------------

  WAZ Dane uzupełniajace:

Dalsze wiadomosci o tym rodzie pochodza z pracy Zbigniewa Wasowskiego o parafii katolickiej w Rozbitym Kamieniu oraz z materiałów udostępnionych mi przez Tomasza Jaszczołta

Najstarsze informacje:

1474 r. Klemens z Wężów
1476 r. Klemens Waż
1479 r. Klemens Waż
1481 r. Andrzej Waż, Klemens z Wężów
1483 r. Andrzej Waż, Klemens Waż

1451 r. Piotr z Wężów stawił swiadków przeciwko Marcinowi, Tomaszowi, Stanisławowi i Janowi z Wężów w sprawie o równy podział ojcowizny
1452 r.  swiadkowie godzili Ludwika i Piotra Wężów z ich młodszymi braćmi (z drugiej matki) Stanisławem, Janem, Tomaszem, Marcinem synami nieżyjacego Mikołaja Węża w sprawie o równy podział ojcowizny
1466 r.  Marcin Waż i Tomasz W±ż bracia
1469 r. Klemens z Rozbitego Kamienia
1462 r. Marcin Waż
1453 r. Koldwik i Piotr z Wężów starsi bracia oraz Stanisław, Jan, Tomasz, Marcin młodsi bracia (synowie Mikołaja)

1489 r. Wojciech, Jakub i Henryk z Wężów

1584 r. na wywodzie szlachectwa Kosieradzkich pieczęć  podsędka drohickiego Marcina Węża herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia 1565 r.

Marcin Waż podsędek drohicki stawił z Patrykoz 3 konie i oszczepy, z Gołot (pod Patrykozami dzis nie istnieje) 1 1/2 konia z należało 2 jeźdźców, z Ryteli Olechnów 3 konie, z Węży i Rozbitego Kamienia z braćmi swoimi 1 koń zbroja, przyłbica, oszczep, z Kowies z czesnikami 1 koń, zbroja, oszczep

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Marcin Waż z braćmi Stanisławem, Szczęsnym, Mikołajem stawił z Wężów, Rozbitego Kamienia, Patrykoz, Wólki Rytelskiej, z Rytelów, Kożuchowa, Rudy, Kowies, Trebnia, Księżopola i Kosierad 6 zbrojnych koni i 3 podwody

Przysięga w Drohiczynie 1569 r. na wiernosć Koronie:

Węże:

Stanisław Waż
Szczęsny Waż
Mikołaj Waż
Piotr Waż
dziedzicowie z Wężów i Kowies
Jan syn Szczęsnego i od żony Anny dziedziczki z Krynicy

Podatek 1580 r.

parafia Rozbity Kamień-  ksiadz Maciej Waż

Rozbity Kamień i Węże - urodzony Marcin Waż podsędek dał z Wężów i Rozbitego Kamienia z czesnikami z włók ziemskich 10
parafia Kożuchów - Marcin Waż z Patrykoz, Rudy, Kowies, Treblinki, Ryteli  włók osiadłych 17
parafia Suchożebry - z Krynicy tu z częsci Stanisława Węża

Jan Waż ze Stanisławem  Stańskim  z częsci Janowej włók ziemskich 5
tenże Jan z częsci na Budziszynie, Jarnicach (Jan Waż dziedzic z Jarnic) od żony swej i Baltazara Bielińskiego 10 włók ziemskich

Pogłówne 1662 r.

Bielany Jarosławy - Władysław Waż (razem 21 osób), Stefan Waż (razem 17 osób)
Kowiesy - Stefan Waż (24 osoby), Władysław Waż (10 osób)
Rozbity Kamień - poddaństwa Jm PP Wężów (15 osób)
Sikory Wielkie - trzech braci Wężów (2 osoby)
Trebień - Jan Waż (11 osób)
Węże - Samuel Waż postarosci mielnicki (15 osób), Jan Waż (15 osób), Stefan Waż (13 osób)

Pogłówne 1676 r.

Kowiesy - dwór w Bielanach Jm P. Władysław Waż (20 osób), dwór synowca (15 osób)

Sikory - bracia rodzeni Stanisław, Aleksander, Kazimierz, Kazimierz, Paweł Wężowie (23 osoby), Jakub Waż (7 osób)

urzędnicy z rodu Wężów - z pracy Zbigniewa Wasowskiego:

Katarzyna chorażanka, córka Wawrzyńca, a w późniejszych księgach - Katarzyna Wężowa żona Jakuba
 Wawrzyniec Waż choraży mielnicki w 1623 r.
Samuel Waż stolnik drohicki (prawdopodobnie z Krynicy)
Józef Waż czesnik drohicki
Domicjan (Dominik) Waż czesnik ziemski, sędzia grodzki i skarbnik drohicki
Samuel Waż podczaszy mielnicki (z gałzi na Krynicy)
Jan Waż sędzia grodzki drohicki w 1778 r. (z Krynicy)
Jakub Waż burgrabia drohicki i liwski w 1735 r.

Jerzy Urwanowicz "Urzędnicy podlascy..."

Aleksander Wsż czesnik drohicki (1757-1785)
Domicjan Waż sędzia drohicki, skarbnik podlaski (1698-1709), wojski drohicki (1709-1717)
Jan Mikołaj Waż czesnik drohicki (1732-1757)
Marcin Waż podsędek drohicki (1557-1587)
Samuel Waż podczaszy mielnicki (1645)
Samuel Waż stolnik drohicki (1673-1676)
Samuel Waż czesnik mielnicki (1677) = (?) = Samuel Waż podczaszy mielnicki (1660- zm. 29 I 1687)
Tomasz Waż podczaszy podlaski (1696)
Wawrzyniec Waż choraży mielnicki (1639- zm. 20 IV 1647)
---------------

  TCHORZNICKI Dane uzupełniajace:

Nadanie Tchórznicy miało miejsce w 1428 roku  (informacja Tomasz Jaszczołt)

Księgi drohickie (AG.AD.KGD. 1473 - 1484)

1473 r. Katarzyna z Tchórznicy
1476 r. Klimkowa Tchórznicka
1477 r. Stanisław Tchórznicki

Notatki na podstawie prac Bogusława Niemirki i Aleksandra Jabłonowskiego:

1580 r. według poboru włascicielami częsci Tchórznicy byli Respondowie (Jabłońscy) i Melcher Nieciecki, ponadto szlachetny Piotr Paderewski włók ziemskich 1 i 1/42 (Tchórznica Mnich) i szlachetny Jakub Tchórznicki włók osiadłych 2 1/2 oraz 4 ogrodników bezrolnych (Tchórznica), oraz włók osiadłych 1 (Minczewo) i włók osiadłych 1/2 (Chrotiowicze) i szlachetny Jarosz syn Piotra z czesnikami włók ziemskich 5 (Tchórznica Wyszki)

Tchórznica była przez wiele lat  przedmiotem nieustannych podziałów - pisze Bogusław Niemirka - między szlachtę, głównie Tchórznickich. Tylko w Tchórznicy Repondowej (Sredniej) mieszkali chłopi. Na poczatku XX w. ziemie Tchórznicy Wyszek stały się częscia dóbr Kurowice (założono folwark Felicjanów). Podstawowe częsci Tchórznicy Podbornej i Sredniej skupił Tadeusz Wierzbicki (zm. 1837) a spadkobiercy sprzedali je Bienieckim.

Martyn Tchornicki (Marcin Tchórznicki z Tchórznicy) mierniczy przy realizacji pomiary włócznej na Litwie

Marian Pietrzak w swojej pracy podaje:

1498 r. Mateusz Jakub Tchórznicki - Mniszek herbu Jelita na Tchórznicy Podbornej czyli Mnichowej, Tchórznicy Sredniej czyli Respondowej, Wyżkach (Tchórznicy Wyszkach), Rafałach, Minczewie etc.

Kacper Niesiecki Herbarz:

Tchórznicki - Mniszek herbu Jelita  biora swój poczatek w województwie  podlaskim ziemi drohickiej parafii jabłońskiej, pierwotnie między 1400 a 1480 ze wsi Mnichowej, czyli Podbornej, stad też Mniszkami zwani. Gdy zas w 1495 r. Tchórznicę wies sasiednia nabyli, od tego czasu w aktach  grodu  drohickiego znani pod imieniem Mniszków Tchórznickich

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Tchórznica:

Piotr Głowacz Tchórznicki
Piotr syn Stanisława
Jan syn Stanisława

dziedzicowie z Tchórznicy

Tchórznica Wyszki:

Klimont Tchórznicki syn Marcina
Maciej syn Marcina
Stanisław syn Marcina
Jerzy syn Marka i od brata swego niemocnego Wawrzyńca
Piotr syn Szczęsnego
Wawrzyniec syn Wojciecha
dziedzicowie z Wyszek (obecnie Felicjanów)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Tchórznica Wyszki:

Marcin "Nowicz"
Matys wysłał syna na klaczy z kordem
Stanisław syn Piotra wysłał syna pieszo
Marek syn Pawła wysłał syna Jerzego - klacz
Wawrzyniec syn Wojciecha - pieszo, rohatyna
Piotr Pogorzelski wysłał syna Gabriela pieszo z mieczem
Klimek syn Marcina wysłał syna Jana na klaczy z mieczem
Stanisław syn Jerzego - pieszo, kord
Jan syn Bartosza - klacz, miecz
Piotr syn Szczęsnego - klacz, miecz

Tchórznica Mnichowa:

Jakub syn Mikołaja - koń, zbroja
stad też Jakub z opieki nad synowa Dorota i synem Herubinem z Jabłonny i Tchórznicy - koń, zbroja
Mikołaj "Czarny?" syn Piotra z częsci Stanisławowej - koń, rohatyna
Piotr "Głowacz" - koń, rohatyna
------------------

  SZWEJKO - Swiejkowski Dane uzupełniajace:

Najstarsze wiadomosci:

1474 r. Mleczko, Jan z Wyrozab, SWIEJKO, Piotr Niepiekło de Wyszomierz
1474 r. Stefan Swiejko, Nagórka
1479 r. Jakub Swiejkowicz
1479 r. Jakub s.o Stefana Swiejka
1482 r. Jakub Swiejko zastawił swoja częsć w Seroczynie Stefanowi Rytel

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Szwejki:

Antoni Swiejkowski
Stanisław Swiejkowski z Swiejków, z Ciechanowca etc.
--------------

STRUS Tropami przodków

Obecnie we wsi Strusy nie ma już ani jednej rodziny o nazwisku Strus

Poszukuje korzeni rodu Strusów

Moda na poszukiwanie swoich korzeni nadal ma wielu amatorów. Przetrzasaja oni wszelkie dostępne publikacje, dokumenty, archiwa, nierzadko dokopujac się bardzo ciekawych materiałów. Wiadomo, kiedy szuka tego samego kilka osób, efekty sa znacznie większe, niż by to robił jeden człowiek. Dołóżmy do tego zaangażowanie i czas na to poswięcony, a wyniki moga przejsć najsmielsze oczekiwania. Jednym z takich poszukiwaczy, którzy maja już spore osiagnięcia na swoim koncie, jest doktor Robert Wiraszka – po kadzieli potomek rodu Strusów. Nadesłał on do redakcji częsć tego, co już udało mu się zgromadzić, chcac podzielić się swoja wiedza z zainteresowanymi osobami. Być może ktos z nich zechce dodać od siebie cos do tego zagadnienia i tym sposobem jeszcze rozszerzyć bazę zródłowa. Zwłaszcza, że Robert Wiraszka szykuje się do wydania ksiażki o rodzie Strusów.

Krzyż i podkowa

-Znany mi jest dokument z 1613 roku „Deductio nobilitatis Ostrówek Strusy” znajdujacy się w zbiorach Archiwum Państwowego na Wawelu, w którym szlachectwo Ostrowskim swiadcza Strusowie herbu „krzyż i podkowa”, czyli najpewniej: Pobóg, Jastrzębiec lub Lubicz. W oryginale interesujacy fragment tekstu brzmi następujaco: „Benedictus filium olim Joannis Struss et Gabrielem olim Alberti Struss de armis Podkowa y Krzyz fratres” – pisze pan Robert na wstępie, próbujac wyjasnić nadal nierozwiazana do końca zagadkę faktycznego herbu rodu Strusów z Podlasia.– Ciekawa koncepcję dotyczaca pochodzenia i herbu rodziny Strus przedstawił Juliusz hr. Ostrowski z Krakowa, który jest w posiadaniu bardzo rzadkiego dzieła wydanego w 1900 roku w Niemczech (Hamburg) autorstwa Emiliana Szeliga-Żernickiego „Szlachta polska” – rozwija temat Robert Wiraszka. – Jak wynika z lektury tego dzieła na Podlasiu w XIV/XV wieku żyła rodzina Łozińskich herbu Lubicz, której członkowie używali następujacych przydomków: Czerjuk, Dzierza, Dzierzka, Kardasz, Jarmołowicz, Lewiński, Melech, Mudry, Strus, Sojko (Soyko), Zgalad. Według hrabiego Ostrowskiego, obecni Strusowie to własnie gałaz Łozińskich używajaca kiedys przydomku Strus, a ich herbem jest Lubicz. Posrednio może to potwierdzać fakt, iż w księgach trzebieszowskich często spotyka się rodzinę Soyko/Soyka. Hipoteza ta ma sens, jeżeli na Podlasiu żyja także inne rodziny według wymienionych wyżej przydomków i które używaja herbu Lubicz. Słownik nazwisk powszechnie w Polsce używanych prof. K. Rymuta w Polsce wymienia wszystkie powyższe nazwiska oprócz dwóch: Czerjuk i Zgalad.

Z ziemi drohickiej i łukowskiej–

-Według dostępnych zródeł rodzina Strus wywodzi się ze wsi Strusy dawnej parafii Kożuchówek, obecnie Krzesin, położonej na północny-wschód od Siedlec. Prawdopodobnie jeden z członków tej rodziny wyemigrował w XVI wieku na południe i osiadł w ziemi łukowskiej, w parafii Trzebieszów. Na dzisiejszym etapie badań materiałów zródłowych nie potrafię powiazać Strusów z ziemi drohickiej ze Strusami z ziemi łukowskiej, choć jestem prawie przekonany, że jest to ta sama rodzina – nadmienia Robert Wiraszka, próbujac wyjasnić pojawienie się przedstawicieli rodziny Strusów w ziemi łukowskiej.– Najstarsza wzmianka o Strusach z Podlasia pochodzi z 1468 roku i jest to zapis z najstarszej zachowanej księgi ziemskiej drohickiej, przechowywanej w Archiwum w Mińsku. Brzmi ona: „szlachetni synowie nieżyjacego Wita ze Strusów posiadaja po swoim ojcu dziedzictwo w Strussach  oraz dzierża je tak jak ojciec i spełniaja z niego różne posługi należne władcy”. Prawdopodobnie Wit Struss był najstarszym znanym z imienia, z rodu Strusów, a jego szlachectwo pochodzi zapewne od księcia Witolda, gdyż ksiażę Janusz Mazowiecki zbyt krótko władał ta ziemia i nie zdażył rozwinać szerszej akcji kolonizacyjnej – przypuszcza pan Robert. Nieco pózniejsze sa informacje przytoczone przez niego w dalszych fragmentach listu:– W księdze konsystorza Sadu Biskupiego w Janowie Podlaskim z 1475 roku wystapili Jakub i Swiętosław ze Strussów, którzy byli swiadkami w sprawie Piotra plebana z Kożuchowa przeciwko Mikołajowi plebanowi z Suchożebr. W 1476 roku obaj, tj. Jakub i Swiętosław, występowali przed tym sadem jako swiadkowie w sprawie Piotra plebana z Kożuchowa przeciwko plebanowi z Paprotni. Należy przypuszczać, iż Jakub i Swiętosław byli synami Wita. W księdze grodzkiej drohickiej 1473–1484 znajduje się zapis, iż jednym z czterech swiadków Jana, syna Sasina, był Maciej Sztrus, syn Swiętosława. Pozostałymi swiadkami byli: Marek Dolaszycz ze wsi Stany, Andrzej Losza i Stanisław Soszyński – co według Roberta Wiraszki uzupełnia powyższe informacje.

Dokumenty i metryki–

-W księdze sadowej drohickiej z 1613 roku znajduje się zapis, że w wywodzie szlachectwa jednego z Ostrowskich swiadczyli po kadzieli Strussowie herbu „podkowa i krzyż”. Co prawda nie zapisano w dokumencie nazwy herbu, jednak można przypuszczać, iż może tu chodzić o herb Pobóg, Lubicz albo Jastrzębiec. W większosci pózniejszych herbarzy widnieja jednak Strusowie herbu Korczak (choć w większosci chodzi tam o Strusów z Podola). Istnieja tu dwie możliwosci. Albo Strusowie z Podlasia zapomnieli w pewnym momencie swojego herbu i przejęli taki, jaki był np. w istniejacym wówczas „Hebarzu” Niecieckiego (czyli Korczak, jak Strusowie z Podola), albo też podana w tej księdze drohickiej informacja jest niescisła (w co jednak należy watpić). W księdze tej (Zbiór Zygmunta Glogera nr 32, str. 691, Archiwum Państwowe w Krakowie) wymienieni sa: „NN Josephus Joannes et Adalbertus Strus olim Pauli filii in Strusy heredes et Nobilis Stanislaus Strus” [NN Józef Jan i Wojciech obaj synowie Pawła urodzeni w Strusach oraz szlachetny Stanisław Strus]. W aktach Archiwum Diecezji Drohiczyńskiej znajduja się (księga ochrzczonych z lat 1872–1882) następujace wzmianki o rodzinie Strus, z tymże zarówno miejscowosć rodowa, jak i nazwisko pisane sa w niej przez “ss”, czyli odpowiednio: Strussy, Strussowie [uszeregowano wg danych siedmiorga rodziców]: Bronisława Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 4 stycznia 1872; Antoni Struss, syn Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 29 marca 1874; Marianna Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 25 marca 1876; Michalina Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 22 stycznia 1878; Katarzyna Struss, córka Jana i Julii z d. Skorupko, ur. 6 marca 1881; Aleksander Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 17 wrzesnia 1872; Julian Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 8 marca 1874; Antoni Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 17 lipca 1876; Michalina Struss, córka Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 25 maja 1879; Michalina Struss, córka Ludwika i Tekli z d. Sawicka, ur. 9 wrzesnia 1874; Hipolit Struss, syn Ludwika i Tekli z d. Sawicka, ur. 18 lutego 1882; Andrzej Struss, syn Jana i Józefy z d. Struss, ur. 2 grudnia 1872; Józef Struss, syn Jana i Józefy z d. Struss, ur. 7 lutego 1876; Mateusz Struss, syn Pawła i Tekli z d. Bogusławska, ur. 7 wrzesnia 1878; Jan Struss, syn Pawła i Tekli z d. Bogusławska, ur. 16 grudnia 1880; Józefata i Józef (blizniaki) Struss, dzieci Franciszka i Marianny z d. Czarnockiej, ur. 27 kwietnia 1873; Emilia Struss, córka Franciszka i Weroniki z d. Struss, ur. 1 pazdziernika 1875 r. – pan Robert kończy tę wyliczankę i dodaje: – Archiwum Diecezji Drohiczyńskiej dysponuje także księgami chrztów parafii Kożuchówek z lat 1758–1882, księgami małżeństw tej parafii z lat 1767–1879 oraz księgami zgonów tej parafii z lat 1798–1879. Księgi metrykalne od 1880 roku (chrzczonych od 1883) znajduja się w odpowiednich USC.

Zagubiona wies na Podlasiu

W pracy „Tabella miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludnosci alfabetycznie ułożona w piórze Kommisyi Rzadowey Spraw Wewnętrznych i Policji” wydanej w Warszawie w 1827 roku znajdujemy informację, iż prywatna wies Strusy położona w powiecie siedleckim, parafii Kożuchówek, liczyła 34 domy i 181 osób. Nie ma w niej natomiast wzmianki o wsi Strusów k. Tarnopola. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego” podaje natomiast, że w 1890 roku wies Strusy liczyła 32 domy i 227 osób (należało do niej 941 mórg ziemi). Dla uzupełnienia można dodać, iż w 1995 roku wies liczyła 30 domów, mieszkały w niej 133 osoby, a do wsi należało 527 ha ziemi. Dzis Strusów rodem z Podlasia rozrzuciło nie tylko po terenie naszego kraju. Wielu z nich zamieszkuje poza jego granicami i choć obecnie we wsi Strusy nie ma już ani jednej rodziny o nazwisku Strus, to jednak nikt z dzisiejszych mieszkańcowi nie kwestionuje tego, że Strusowie własnie z tej wsi wzięli swój historyczny poczatek.
---------------

STRUS Dane uzupełniajace:

Najstarsze dokumenty i źródła:

15 wrzesnia 1476 r. - swiadkowie Jana syna Sasina

1. Maciej syn Swiętosława STRUS
2. Marek ze Stanów "Dolaszyc"
3. Andrzej "Losza"
4. Stanisław Soszyński

Heraldycy i genealogowie przypisuja Strusom herby Korczak i Kuczaba, znawca tematu Tomasz Jaszczołt podaje dla nich klejnot szlachecki - Pobóg

Pospolite ruszenie 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Wies Strusy:

Kacper Moskwiczyn - klacz, kord
Jan syn Jakuba wysłał syna Benedykta na klaczy w kaftanie i z kordem
Zygmunt Kożuchowski wysłał syna Hieronima - klacz
Sebastian - klacz, miecz
Jakub syn Wojciecha - pieszo z mieczem
Paweł syn Błażeja - klacz, kaftan, miecz
Jan syn Szczęsnego - klacz, kord
Piotr syn Szczęsnego - klacz, rohatyna
Aleksy syn Szczęsnego - klacz, kaftan, miecz
Benedykt syn Błażeja - klacz, kaftan, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, kord
Jan "Dmoszczyk" (Dmowski?) - klacz, miecz
Piotr syn Pawła - klacz, kaftan, miecz
Szymon syn Piotra - klacz, kaftan, rohatyna
Wojciech syn Pawła wysłał syna Herubina pieszo z kordem
Maciej Strus od dzieci Andrzejowych - klacz, kaftan, kord

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.

Wies Strusy:

Zygmunt Strus syn Jana
...N?...  syn Pawła
Aleksy syn Szczęsnego
Krzysztof syn Piotra za ...N?....
Marcin syn Pawła
Piotr syn Szczęsnego
Jakub syn Wojciecha i od ojca swego
Sebastian syn Wojciecha
Benedykt syn Błażeja
Marcin syn Błażeja
Jan syn Stanisława
Jan syn Piotra
Benedykt syn Jana
Jan syn Szczęsnego
--------------

  SMUNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski urzędowe:

1479 r. Mikołaj Smoniewski (Smuniewski)
1481 r. Jan Smuniewski
1465 r. Mikołaj Smuniewski

1465 r. Jan, Andrzej. Reczko, Piotr, Mikołaj synowie nieżyj±cego Macieja "Kozy" z Kobylan (Kobylińskiego) sprzedali częsć ziemi Mikołajowi Smuniewskiemu

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Smuniew:

Jakub syn Aleksandra - klacz, miecz
Mikołaj syn Szczęsnego - klacz, kord
Zygmunt syn Mikołaja - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Pawła - klacz, miecz
Jan "Kozek" syn Piotra - klacz, miecz
Jan syn Michała - klacz, rohatyna
Stanisław - klacz, rohatyna
Michał syn Szczęsnego - klacz, rohatyna
Salomon syn Wojciecha wysłał syna swojego na klaczy z mieczem
Adam syn Jakuba  i od brata nierozdzielonego (majatkiem tzw. współwłasnosć) - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Jan syn Piotra
Stanisław syn Szczęsnego
Michał syn Szczęsnego
Maciej ...... ( w tekscie dalej kilka imion nieczytelnych)..... syn Mikołaja
Stanisław syn Marcina
Jakub syn Aleksandra
Jan syn Pawła
Mikołaj syn Szczęsnego i za brata Piotra
Salomon syn Wojciecha
Andrzej syn Stanisława
Hieronim syn Pawła
Jan syn Michała
Jan syn Pawła
Hieronim syn Pawła
dziedzicowie ze Smoniewa (Smuniewa)
-----------------------

  SKIBNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy do dokumentów:

1477 r. Paweł Kurcz i Maciej Kurcz ze Skibniewa

Tomasz Jaszczołt podaje:

W 1466 r. Wojciech (Adalbert) Kostka ze Skibniewa i Paweł Kostka bracia dziela się majatkiem. Od Wojciecha Kostki ze Skibniewa pochodzi rodzina Kostków z Kostek. Ojcem Wojciecha i Pawła był zapewne Andrzej Kostka występujacy w sadzie drohickim w 1438 r.

Więcej przy rodzinie Suchodolskich Kostków  herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Skibniew Podawce:

Bartosz "Kowalewicz" - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Bartosza - pieszo, rohatyna
Jan "Wnuk" - klacz, rohatyna
Serafin "Galaczyński"  - klacz, miecz
Piotr "Skopczyk" - pieszo, rohatyna
wdowa "Krawcowa" -wysłała  pieszo miecz
Stanisław "Kutyska" - pieszo, miecz
Jan "Pich" - klacz, miecz
wdowa "Komosina"  wysłała syna Wojciecha - pieszo, rohatyna
Wasko "Komosina" - pieszo, rohatyna

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Skibniew: - brak w wykazie

Kurcze:

Marcin syn Michała
Aleksy syn Szczęsnego
Stanisław syn Michała
Mikołaj syn Michała
Anna wdowa po Macieju
Stanisław syn Pawła
Paweł syn Michała
Aleksander syn Szczęsnego
Maciej syn Szczęsnego
Wojciech syn Szczęsnego
Piotr syn Adama
Krzysztof syn Adama
Maciej syn Szczęsnego
Serafin syn Stanisława
 Krystyna wdowa po Wojciechu
Maciej syn ...?... (brak)
Stanisław syn Krzysztofa
Bartłomiej syn Andrzeja
Fr±cz, Aleksy Kurcze
Maciej syn Szczęsnego
Stanisław syn Lenarta
Szymon syn Bartłomieja
Bartosz Kurcz
Wawrzyniec syn Jana
Stanisław syn Pawła
Stanisław syn Jana
z Kurczów dziedzicowie
------------

RATYNSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zachowane wpisy do dokumentów sadowych kancelarii ziemskiej w Drohiczynie:

1476 r. Stanisław Ratyński syn Tomasza i Andrzej Ratyński syn Tomasza
1478 r. Stanisław syn Tomasza z Ratyńca

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

1469 r. Tomasz Ratyński stawił się na rozprawie jaka odbyła się 26 lutego 1469 r. w Drohiczynie
1553 r. Jakub de Ratyniec (5 czerwca)
1558 r. Laurenty de Ratyniec (26 wrzesnia)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Ratyniec "Wypychy":

Paweł "Sokół" syn Jakuba - pieszo z mieczem
Stanisław syn Adama - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, zbroja
Idzi ? syn Stanisława - klacz, miecz
Jan "Mróz" wysłał syna Jana na klaczy z mieczem
Bartosz syn Bogdana wysłał syna Rafała - klacz
Bartosz syn Idziego ? - klacz, miecz
Jan syn Krzysztofa - klacz, miecz
Adam syn Jakuba "Głowacz" - klacz, miecz
Łukasz syn Mikołaja - pieszo, miecz
Zygmunt syn Mikołaja - klacz, miecz
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
Jakub synowiec Pawła - pieszo, miecz
Jakub "Głowacz" wysłał syna Adama - klacz, miecz
Zygmunt Idzi? - klacz, miecz
Teofil "Koszka" - klacz, miecz
Wawrzyniec syn Piotra wysłał syna Stanisława na klaczy z mieczem

Ratyniec Stary:

Jakub "Cichosz" wysłał syna swojego Sebastiana na klaczy z mieczem
Matys "Nagórka" wysłał syna Stanisława na klaczy z mieczem
Stanisław Szymborski - klacz, rohatyna
Jakub "Dubicz" - koń, rohatyna
Stanisław "Piordzik?" - klacz, arkabuzer!
Marcin "Olszewka" - klacz, kord
wdowa Kazubina wysłała sługę Jana Ratyńskiego - klacz, miecz
Bartosz "Wasowicz" - pieszo, rohatyna
Andrzejowa Wasowa wysłała syna Kacpra na klaczy z mieczem

Ratyniec Mursy:

Walenty syn Jana - klacz, miecz
Piotr syn Jana wysłał syna Jana - koń, zbroja
Stanisław syn Jana - klacz, rohatyna
Bartosz syn Piotra - pieszo, miecz
Michał "Głuszko" wysłał syna Andrzeja - pieszo, rohatyna
----------------

  PRZYWOSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze księgi ziemskie drohickie:

1476 r. Stachna żona Macieja z Przywósk
1482 r. Andrzej Waż, Maciej Przywóski
1482 r. Abraham  Księżopolski, Marcin z Przywósk
1476 r. Stanisław Przywóski
1469 r. Marcin z Krasewic (parafia Siemiatycze) kupił częsć Przywózk od Mikołaja "Miecha" Przywóskiego i jego syna Marcina - powstała tam następnie wies Krasowo, dzis Krasów.
1469 r. Stanisław Przywóski z Przywózk kupił od Sepieńskich - Sokołowskich za sto kop groszy polskich wójtostwo w Sokołowie (Podlaskim)

1567 r. popis pospolitego ruszenia w Radoszkowicach na Białorusi:

Przywózki:

Walenty - klacz, rohatyna,
Marcin syn Jnana od ojca swego i z jego częsci oraz spadków po Stanisławie - klacz, rohatyna
Walenty syn Wojciecha z częsci stawił - koń, zbroja i z częsci Stanisława,
Piotr "Mordzik" syn Stanisława - koń, zbroja,
Jan "Medianka?" - koń,
Andrzej syn Jakuba - klacz,
Mikołaj syn Jakuba - klacz, rohatyna,
Zachariasz - klacz, kord,
Mikołaj - klacz, rohatyna,
Marcin syn Tomasza - klacz, rohatyna
Szynom syn Jakuba wysłał syna Andrzeja - klacz
(oprócz nich stawił się z Buczyna w parafii Skibniew Jan Przywóski na klaczy z mieczem)

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu Podlasia do Polski. Drohiczyn 1569 r.:

Przywóski:

Andrzej syna Jakuba,
Walenty syn Mikołaja i za ojca swego,
Wojciech syn Marcina
Piotr syn Stanisława,
Jan syn Mikołaja
Jan syn Marcina
Szymon syn Jakuba
Zachariasz syn Stanisława,
Mikołaj syn Stanisława
Tomasz syn Marka
Maciej syn Stanisława,
Mikołaj syn Jakuba
- dziedzicowie z Przywózk

Przywóscy - Urzędnicy w I Rzeczpospolitej :

Gracjan Przywóski (z Przywózk) - podsędek drohicki w 1791 r. (maż podsędkówny Urszuli z Pieńkowskich)

 

Uzupełnienia do Przywóskich - Rutendorff na podstawie materiałów nadesłanych przez Wojciecha Kauczyńskiego:

…Przewoski, dokładnie zas Rutendolff-Przewoska to akurat nazwisko panieńskie mojej żony. Przez wiele lat prowadziłem badania i poszukiwania genealogiczne dotyczace tego rodu. Mogę więc dzis stanowczo stwierdzic ze 100% pewnoscia, że istnieja dwa zupełnie odrębne rody Przewoskich, które nigdy nie miały ze soba nic wspólnego (poza przypadkowa zgodnoscia nazwiska wynikajaca zreszta z powiazania z ta sama lub podobna nazwa wsi/majatku np. Przwóz (choc położonych w innych częsciach Rzeczpospolitej. Nazwa ta (Przewóz) jest zresza bardzo popularna i jest więcej wsi o takiej samej nazwie (co wiec nie wyklucza jeszcze innych odrębnych rodów o takim nazwisku)Z posiadanych przeze mnie informacji wynika jednak jasno, że oba te rody (tj. Przewoskich i Rutendolffów – Przewoskich) posługiwały się zupełnie innymi herbami:

1.Ród Przewoskich wyrosły na Podlasiu miał „swoje” gniazdo we wsi Przewóz (poprawnie – Przewoska vel Przewoski tj. Przywózki przyp. DK) koło Sokołowa Podlaskiego i miał najprawdopodobniej „polskie” korzenie. Członkowie tego rodu używali też nazwiska „Przewuski” lub „Przewoski”. Legitymowali się herbem Nałęcz. Można założyc, że częsc członków tego rodu odeszła w pewnym okresie od swoich korzeni i szlacheckich tradycji i zapomniała o swoim faktycznym herbie. W momencie, gdy zaistniała „potrzeba” wylegitymowania się lub pokazania swojego herbu, nie pamiętajac przy tym jaki był pierwotny herb zaczęli oni podawac herb rodu z Kaszub.

2.Drugi ród Przewoskich – Rutendolffów miał swoje gniazdo na Kaszubach, też we wsi o nazwie Przewóz koło Kartuz. Znana historia tego rodu sięga końca XIV w. bowiem z tego własnie okresu znane sa zapiski o sporze członków tego rodu z zakonnikami z kartuz o prawo połowu ryb w jeziorze klasztornym. Kronikarzem tego rodu był ksiadz kanonik Klemens Rutendolff-Przewoski z Lubiechowa (nota bene pierwszy prezydent miasta Gdyni w 1945 r.), zmarł ok. 1980 r. Wszystkie jego prace zostały wydane drukiem (wyd. diecezjalne w Pelpilinie) z okazji drugiego zjazdu rodu Przewoskich w Stargardzie Gdańskim w 1997 r.Kaszubski ród Przewoskich ma najprawdopodobniej korzenie niemieckie, sa to przypuszczalnie potomkowie osadników (z Maklemburgi, Brandenburgi, względnie Turyngi?), którzy osiedli we wsi Przewóz koło Kartuz gdzies w okresie brandenbursko-krzyżackiej okupacji Pomorza Gdańskiego po 1309 r. Do swojego pierwotnego nazwiska-herbu – Rutendolf (czasami pisane też jako: Rutendolff, Rutendorf etc.) dodali „z Przewozu”, co w końcu stało się ich własciwym nazwiskiem: Przewoscy. I tak do dzis większosc Przewoskich z Kaszub używa podwójnego nazwiska (Przewoski-Rutendolf lub Przewoski-Rutendorf). Ich herb (jak większosc herbów niemieckich) można tylko zdefiniowac jako „własny”. Nawiazuje on własnie do ich pierwotnego nazwiska (Rutendolf) i pokazuje 3 wišzki (krze) ruty na niebieskim polu. Te wiazki w starszej wersji wygladały jak „krzaki”, w nowszej zas jak „wiazki”. Herb Przewoskich (-Rutendolf) w tej pierwszej wersji (krzaki) jest umieszczony w polichromii w kosciele poklasztornym w kartuzach (Kisielewski w swoim monumentalnym dziele o Kaszubach wydanym przed wojna „Ziemia gromadzi prochy” – zamieszcza taki własnie herb Przewoskich. Ta nowsza wersja herbu Przewoskich (-Rutendolf) jest pokazana w dziele Siebmachera i wyraznie odnosi się do rodu z Pomorza (Kaszub)…
---------------

  PRZYGODZKI Dane uzupełniajace:

Sadowe księgi drohickie 2 poł. XV w.

1474 r. Andrzej Przygoda, Maciej de  ibidem
1474 r. Jakub Przygoda z Kisielan kwitował Stanisława Patrykoskiego
1478 r. Jakub Przygoda z Kisielan
1476 r. Anna żona Wojciecha z Przygód
1479 r. Andrzej Przygoda z synami: Marcinem i Jakubem dzielili się dobrami Kisielany
1481 r. Stanisław z Przygód
1481 r. Jakub z Kisielan z bratem Marcinem z Przygód
1480 r. Testes Marcin Przygoda:
 Jakub brat  (oraz) Krasnodębski, Kożuchowski i dwóch Rozbickich

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Hieronim Toczyski z Przygód - koń, kaftan, miecz
Michał wysłał syna Jana pieszo z rohatyn±
Matys "Witjażek?" - klacz, kaftan, rohatyna
Szymon syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Paweł "Witjażek?" - klacz, kaftan
Szczęsny "Witjażek?" - klacz, kaftan, miecz
Andrzej "Żabik?" - pieszo, rohatyna
Paweł "Skuza?" - klacz, kaftan
Jan "Wosiak?" - klacz, kaftan
Mikołaj "Wosiak?" - klacz, kaftan
Bartosz syn Mikołaja - klacz, kord, rohatyna
Jan Dmowski - klacz, kaftan
Adam syn Andrzeja - klacz, kaftan, miecz
Wojciech Przywóski syn Marcina - wysłał brata Samsona i od żony swej - klacz, kaftan
Ambroży syn Mikołaja - od żony klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz
Paweł syn Stanisława - klacz, kord, rohatyna
Paweł "Boberek?" z "Glico?" (- j.ros.-Kglico) - pieszo
Szczęsny "Boberek" - pieszo

Przysięga po przyłaczeniu woj. podlaskiego do Korony 1569 r. Drohiczyn:

N. (imię nieznane) syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Wojciech syn Marcina
Maciej syn Jakuba
Hieronim syn Jakuba
Mikołaj syn Adama
Jan syn Szymona
Herubin synSzymona
Adam syn Andrzeja
Augustyn syn Andrzeja
Adam syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Paweł syn Szczęsnego
Bartosz syn Szczęsnego z żona
Paweł syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Ambroży syn Mikołaja
Andrzej syn Mikołaja
Michał syn Michała
Paweł syn Mikołaja
Mikołaj syn Macieja
dziedzicowie z Przygód

Urzędnicy Podlascy XV-XVIII w. (Urwanowicz):

Antoni Grzegorz Przygodzki herbu Radwan, miecznik mielnicki w l. 1693 - 1705
---------------------

  PRZESMYCKI Dane uzupełniajace :

Najstarsze księgi sadowe, ziemskie, drohickie 2 poł. XVw.:

1473 r. Paweł z Przesmyk
1474 r. Andrzej ze Skolimowa zastawił grunt Stanisławowi z Przesmyk
1474 r. Bartłomiej i Paweł z Przesmyk
1474 r.  Paweł Beydo de Przesmyki
1474 r. Marcin Goleń z Przesmyk
1476 r. Stanisław z Przesmyk
1479 r. Maciej Przesmycki de Osza
1479 r. Klemens z Przesmyk
1479 r. Klemens Przesmycki
1479 r. Stanisław Przesmycki
1479 r. Bartosz Przesmycki
1481 r. Maciej Kamieński, Pluta, Rafał Przesmycki, Boryta de Kalysza, Maciej Przesmycki
1481 r. Piotr syn Michała z Przesmyk
1481 r. Stanisław Przesmycki
1482 r. Piotr z Przesmyk i Rafał stamtad

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Przesmyki:

Adam "Goleń" Przesmycki  i od synowców swoich na służbie będacych
Jakub "Piechno"
Benedykt
Wojciech
Lasota syn Andrzeja
Stanisław syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Stanisław syn Tomasza
Serafin "Piechno"
Mikołaj "Piechno"
Aleksy syn Macieja
- dziedzicowie z Przesmyk

Przesmyki:

Piotr "Przyłęga"
Stanisław "Przyłęga"  i od wdowy Doroty
Stanisław Czapski syn Grzegorza
- dziedzicowie z Przesmyk

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

 Wies Przesmyki:

Jan Gałeki - koń
Paweł "Prytega?" - klacz
Mikołaj "Pytega?" - pieszo, kord
Stanisław "Prytego?" - koń, siekiera
Stanisław Rzewuski - od żony koń i rohatyna
Jan "Goleń" - klacz
 Sebastian "Goleń" - klacz
Stanisław Czapski - klacz, rohatyna z częsci żony swojej Tarkowa i z Czapli
Jakub Lipieński (Lipiński) - klacz, miecz
Adam "Goleń" - klacz, miecz
Stanisław syn Tomasza - klacz, miecz
Mikołaj syn Szczepana - pieszo, rohatyna
Stanisław Gałecki - od żony klacz
Stanisław syn Klimka ("Klimkowicz") od żony - klacz, rohatyna
Jakub od żony Anastazji - pieszo, rohatyna
Paweł "Zaraza" - klacz, miecz
Jakub "Piechno" wysłał sługę Marcina  z Przesmyk - klacz, rohatyna
Matys "Piechno" wysłał syna Mikołaja - klacz, rohatyna
Wojciech "Zaraza" - klacz, miecz
Benedykt "Zaraza" - pieszo, miecz
 Stanisław "Zaraza" - klacz, miecz
Andrzej Rzewuski syn Pawła wysłał zięcia swego Kamieńskiego? - klacz
Mikołaj "Kotel?" - klacz i arkabuzer (!)
Piotr Olendzki (Olędzki) - klacz
Mikołaj "Przypiekł?" - klacz, arkabuzer (!)
Mikołaj "Kotel?" opiekun od Marcina - koń
Jakub Lipiński wysłał syna Gabriela - koń
Piotr "Prytega?" syn Macieja - koń, rohatyna
Mikołaj "Piechnowicz" (Piechno?) od ( księdza) plebana - koń, rohatyna

Materiały nadesłane przez
księdza Krzysztofa Przesmyckiego


Najstarsze rodziny szlacheckie z parafii Przesmyki:

Górski – Górki
Kalicki – Kaliski
Kamieński – Kamionka Czabaje, Lacka, Wańki
Koryciński – Koryciany
Kukawski – Kukawki
Lipiński – Lipiny
Łęczycki – Łęczycka/Łęczycki
Olędzki – Olędy
Pniewski – Pniewiski
Przesmycki – Przesmyki
Raczyński – Raczyno
Rzewuski – Rzewuski Stare, Zawady
Tarkowski – Tarków Mały i Wielki
Zaleski – Zalesie

Linie Przesmyckich na Przesmykach:

Przsmyccy „Zaraza”
Przesmyccy „Lasota”
Przesmyccy „Goleń”
Przesmyccy „Ciuryki”

Akty urodzin –  

Przesmyki Zarazy

N. Francisci Lasota Przesmycki i Elisabetha Zaleska
-Justina et N. Peter Zaleski po nich córka Catherina Nr 27/1770N.

N.Francisci Przesmycki Lasota et Marianna de Rzewuska
-Marianna Nr. 15/1769
-Ludwik Nr 58/1771
-Jan Ignacy Nr 2/1776
-Anna Nr 36/1778
-Kazimierz Nr 21/1781

N. Francisci Przesmycki et Victoria Korycińska
-Kazimierz Nr 22/1781
-Hedwiga Serafina Nr 32/1782
-Anna Nr 33/1788

N. Michaelis Zaraza Przesmycki et Christina
-Ignacy Nr 27/1772
-Walenty Nr 9/1776

N. Basili Przesmycki Lasota et Marianna de Rzewuska
-Felix Clemens Nr 56/1773
-Łukasz Nr 49/1785 i Antonina Korabiewska
-Maryanna P Nr…/1813

N. Gaspar Przesmycki i Franciszka
-Józef Nr 15/1786

Przesmyki Przyłęgi

N. Tomasz Przesmycki Przyłęga i Marianna Przesmycka „Lasocina” z Korycińskich
-Christina + Gaspar Łukawski po nich syn Shimon Nr 48/1770
-Shimon Nr 60/1770
-Eulazia Nr 28/1779

N. Sebastian Przesmycki et N. Felicjanna de Korycińska
-Marianna Nr 39/1773
-Jan Nepomucen Nr 25/1776
-Kazimierz Nr 25/1776
-Barbara Nr 43/1782
-Lucjusz Nr 11/1884
-Mathiasz Nr 113/1787

N. Jan Przesmycki et Victoria Gałecka
-Agnieszka Nr 5/1776
-Roch Nr 40/1778
-Mateusz Nr 43/1779
-Marianna Nr 39/1785

N. Piotr Przesmycki i Małgorzata z Pniewskich
-Anna Nr 34/1779
-Tomasz „Zaraza” Nr 16/1810

N. Andrzej Przesmycki „Goleń” et Constantia
-Joanna Nr 53/1786
-Marianna Nr 2/1789

N. Piotr Przesmycki „Goleń” et Elżbieta Korycińska
-Victoria Nr 58/1787

Przesmyki Gmyry:

N. Kazimierz Przesmycki et Ewa (brat Franciszka Lasoty)
-Vincentus Nr 22/1770

N.? Shimon Przesmycki et Ewa Kukawska
-Walerian Nr 71/1772

Lipiny:

N. Adam Przesmycki et Margarithe (Marya) Rzewuska
-Antoni Nr 11/1774 (Lipiny)
-Józef Nr 17/1776 (Przesmyki)

N. Sebastian Przesmycki et Ewa Zaleska
-…..Nr 7/1773

Nieznane urodzenia:
Nr…/1813 Urszula córka Piotra Przesmyckiego l.45 i Marianny z Pniewskich
Nr…/1814 Katarzyna Przesmycka córka Franciszka Przesmyckiego l.36 i Józefy z Raczyńskich na Lipinach

Sluby:

N Adam Przesmycki i Maria Rzewuska Nr 9/1772 Przesmyki
N Jan Kamieński i Joanna Przesmycka Nr 2/1773 Przesmyki Zarazy
N Jan Przesmycki i Wiktoria Gałecka Nr 12/1775 Przesmyki Przyłęgi
N Andrzej Lipiński i Krystyna Lipińska Nr 14/1775 Lipiny
N Fabian Olędzki i Katarzyna Przesmycka Nr 6/1783 Przesmyki
N Andrzej Przesmycki i Konstancja Lipińska Nr 15/1784
N Gaspar Przesmycki i Franciszka Kamieńska Nr 6/1785 Przesmyki Gmyry
N Marianna Przesmycka i Jan Skolimowski (c. Przesmyckiego i Kazimiery Rzewuskiej) Nr …/1787N Kacper Kamieński i Małgorzata Przesmycka Nr 6/1791N Ludwik Przesmycki „Lasota” i Franciszka Pliszczanka Nr 3/1792
N Franciszek Przesmycki l.27 i Józefa Raczyńska l.25 Nr 5/1806Generosus Piotr Przesmycki i Marianna Sobiczewska Nr 24/1809N Teresa Przesmycka (c. Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii z Radzikowskich) i Jan Pniewski
N Marianna Przesmycka (c. Andrzeja Przesmyckiego i Konstancji z Lipińskich) i Franciszek Lipiński Nr…/1811
N Jan Przesmycki i Helena Plichczanka Nr 7/1814

Zgony:

Nr 22/1770 N Antoni Przesmycki l.70, ur. 1700 r.
Nr 4/1772 N Marianna Przesmycka l.50 Przesmyki
Nr 21/1778 N Jan Przesmycki l.20Nr 2/1780 N Mathias Przesmycki l.18 – Przesmyki Gmyry
Nr 4/1780 N Jadwiga Przesmycka l.70Nr 10/1780 N Mateusz Przesmycki l.56 Przesmyki Zarazy
Nr 27/1781 N Marianna Przesmycka l.50 Zarazy
Nr 4/1782 N Anna Przesmycka l.70 Przesmycki Przyłęgi
Nr 27/1795 N Generosus Mateusz Przesmycki l.30 – Pniewiski
Nr 73/1789 N Krystyna córka Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii…
Nr 81/1790 N Bartłomiej syn Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii (Zarazy?)
Nr 98/1790 N Kazimierz Przesmycki
Nr 22/1791 N Michał Przesmycki „Zaraza”
Nr 64/… Przesmycka córka?... Pniewiski
Nr 34/1792 Generosus Katarzyna Przesmycka l.40 Zarazy
Nr 61/1792 N Wiktoria córka Piotra PrzesmyckiegoNr 110/1795 N Marianna Przesmycka l.46
Nr 115/1795 N Klara córka Generosus Macieja? (Mateusza?) i Felicjanny Przesmyckich „Zaraza”
Nr 74/1796 N Wincenty syn G. Kacpra i Franciszki? Przesmyckich
Nr 61/1796 N Antoni syn Andrzeja i Konstancji Przesmyckich
Nr 1/1797 N Wiktoria córka Gerarda Ludwika? i Rozalii Przesmyckich
Nr 41/1797 N Eleonora córka „Cesar”? Kazimierza i Marianny Przesmyckich
Nr 79/1797 N Tomasz Przesmycki l.70
Nr 96/1803 N Józef syn Andrzeja Przesmyckiego i Konstancji z Lipińskich?
Nr 20/1807 N Franciszka Przesmycka l. 38…..
Nr 59/1807 N Joanna Weronika córka Kacpra i…. Przesmyckich
Nr 84/1808 N Joanna córka „Gerard Ludwici?” i Rozalii PrzesmyckaNr 111/1808 N Agnieszka córka Piotra i Elżbiety Przesmyckich
Nr 44/1809 N….syn Piotra i Elżbiety…
Nr 64/1809 N Józef syn Kazimierza i Anny Przesmyckich
Nr  54/1810 N Andrzej Przesmycki l.27
Nr 62/1810 N Anna Przesmycka
Nr 57/1811 N Mateusz Przesmycki „Zaraza” l.60
Nr …/1811 Elżbieta Genowefa Przesmycka c. Mateusza i Franciszki z rzewuskich
Nr …/1811  Anna żona Kazimierza Przesmyckiego
Nr …/1811 Maciej Przesmycki l.80 ojciec Piotra Przesmyckiego
Nr …/1811 Felicjanna Przesmycka matka Jana i Mateusza…
----------------------

  POGORZELSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wypisy z dokumentów:

1473 r. Stanisław Pogorzelski
1479 r. Andrzej Pogorzelski, Maciej "Kurzecz" (Kurcz?)
1479 r. Maciej Pogorzelski
1482 r. Zygmunt z Pogorzeli
1482 r. Andrzej i Wojciech Pogorzelscy
1482 r. Jan Pogorzelski
1482 r. Wojciech i Andrzej z Pogorzeli

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

Zamieszcza dwa dokumenty z 1494 r.

22 wrzesnia 1494 r.
Vadium Wodyński - Pogorzel
1. Gener. Stanisław  Wodyński herbu Kosciesza i Nob. Wojciech, Andrzej, Mikołaj de Pogorzel herbu Prus
2. Gener.  Stanisław  Wodyński i Mikołaj oraz Stanisław "Chmielicz" i syn Zygmunt a także Andrzej de Pogorzel

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Pogorzel:

Stanisław syn Zygmunta - koń, zbroja
Kacper syn Wojciecha - klacz, kaftan, miecz
Maciej syn Jerzego - koń, kaftan
Szczęsny Żółkowski - klacz, miecz
Jan Żółkowski - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Marka - klacz, kaftan, miecz
Maciej syn Wojciecha - klacz, kaftan, miecz
Marcin syn Wojciecha wysłał syna Stanisława - klacz, kaftan, rohatyna
Walenty "Niemira?" - klacz, rohatyna
Jan Zaleski wysłał  syna Szczęsnego - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, miecz
Paweł syn Szczęsnego wysłał syna na klaczy z mieczem
wdowa Matysowa wysłała syna Jana na klaczy z mieczem
Wojciech syn Mikołaja - klacz, miecz
Bartosz syn Mikołaja - klacz, kaftan, miecz
Matys syn Walentego - pieszo, miecz
Andrzej syn Jerzego - klacz, kaftan, miecz
Bartosz syn Wojciecha - pieszo, miecz
Jakub "Gaska?" "Koska?" wysłał syna Jana na koniu
Jan syn Stanisława - koń

z Grzymał stawił się też Matys Pogorzelski - pieszo z mieczem

Przysięga na wierosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Pogorzel:

Maciej syn Jakuba
Jakub syn Jakuba i za ojca
Paweł syn Marka
Szczęsny syn Marka
Jan syn Macieja
Zygumnt syn Stanisława
Stanisław....?....
Maciej syn Walentego
Jan syn Bartosza
Maciej syn Wojciecha
Kacper syn Wojciecha
Janowa? wdowa po Walentym za syny swoje Jana Kacpra, Stanisława
Jan syn Stanisława
Wojciech syn Mikołaja
Bartosz syn Mikołaja
Stanisław syn Marcina i za ojca
Jan syn Stanisława
Walenty syn Stanisława
Andrzej syn Jerzego
Maciej syn Jerzego
Jan syn Wojciecha
Szczęsny syn Bartłomieja
dziedzicowie z Pogorzeli  
-------------

  PODNIESINSKI Dane uzupełniajace:

Księgi sadowe, drohickie 2 poł. XV w.:

1474 r. Jan z Podniesna
1475 r. Stanisław z Kowies zastawił częsć Włodkowi z Podniesna
1476 r. wymieniony N. (imię nieznane) Podniesiński

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

Jan syn Piotra
Adam syn Piotra
Szczęsny syn Piotra
Jan syn Stanisława
Sebastian syn Stanisława
Stanisław syn Stanisława
Stanisław syn Mikołaja i od synowca swego lat niemajacego Jana syna Adama
dziedzicowie z Podniesna

Brak w wykazie pospolitego ruszenia z 1567 r. Podniesna  
-----------

  PADEREWSKI Dane uzupełniajace:

brak w najstarszych wpisach

Herbarz Bonieckiego:

"Dybowscy na Podlasiu prawdopodobnie należeli do innego herbu (rodu - nie klejnotu Nałęcz). Pierwiastkowo nazywali się (Dyszami) Dyssami, a potem Paderewskimi" .
Krzysztof Paderewski syn Jana Dyssa Dybowskiego dziedzic na Dybowie i Paderewie nabył częsć Swiejk 1590 i 1598 r. Tenże Krzysztof Paderewski podwojewodzi drohicki 1608 r. kupił znowu częsć Swiejk

Herbarz Niesiecki:

" Paderewski w ziemi drohickiej. Franciszek Paderewski deputat z województwa podlaskiego podpisał konfederację sandomierska 1704 r.
N....(?) Paderewski miał za soba Eufrozynę Ołdakowska" (jest o nim i dzieciach ze zwiazku z Ołdakowska w metrykaliach parafii katolickiej w Ceranowie przyp.DK)

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

"Paderewski, Minczowski - 1 koń
 Paderewo Kobuski - 1 koń "

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Paderewo Małe i Duże:

Jan "Dysz"  - klacz, miecz
Krzysztof syn Stanisława wysłał sługę "Michna" przy bracie swoim Andrzeju - koń, zbroja
Adam syn Stanisława "Kobusa"  - klacz, rohatyna
Walenty Paderwewski - klacz, rohatyna
Jan "Czarny" wysłał syna Szczęsnego na klaczy z mieczem
Jan syn Andrzeja wysłał sługę "Liniewskiego?" na koniu, a sam służyć "Osciaku" (w poczcie pana Osciaka)

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Paderewo:

Jan Dybowski syn Macieja
Krzysztof syn Stanisława
dzidzicowie z Paderewa
Adam "Kobus" z Paderewa

Podatek 1580 r.

Paderewo Dwoje:

Adam Paderewski z czesnikami 2 1/2 włóki ziemskiej
Jan Dybowski dał z 2 1/2 włóki ziemskiej

Blochy i Stelagi:

Jan syn Szczepana z czesnikami i Adam Paderewski z częsci Stanisława syna Jana dał z dóbr jego Blochów (pod Sterdynia) z 5 włók ziemskich

Tchórznica Mnichowa:

Piotr Paderewski z częsci swojej dał od 1 1/2 włóki ziemskiej

Osobiscie w Drohiczynie podatek płacili jeszcze z Paderewa szlachetni Paderewscy z półwłóczka ziemskiego

Spis szlachty 1850-1851:

Paderewscy herbu Jelita w wykazie figuruja:

Jacek Roch Paderewski syn Kacpra
Józef Bonawentura Paderewski syn Jacka
Zdzisław Franciszek Paderewski syn Antoniego
Aleksander Onufry Paderewski syn Józefa
Jacek Onufry Paderewski syn Józefa
-------------------

  OLEDZKI Dane uzupełniajace:

najstarsze wpisy:

1474 r. Jan z Olad, Jakub Nieciecki
1475 r. Maciej oprawca (urzędnik dobrowadzaj±cy przed sad) pozwał Gotarda z Olad (Olęd)
1477 r. Boruta z Olad
1479 r. Boruta Olędzki, Mikołaj i Stanisław z Chromny sprzedali częsć w Olędach Klemensowi i Andrzejowi z Olad

 Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Olędy Bończe:

Piotr "Fendenta?" - klacz
Wojciech "Boruta" - klacz
Marcin syn Matysa - klacz
Sebastian "Boruta" - klacz
Jakub syn Piotra - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Matysa - pieszo, rohatyna
Bartosz "Duk" - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Jakuba - pieszo, rohatyna
Piotr "Gos?" syn Jakuba - koń, kord
Błażej "Duk" - pieszo
Jakub "Duk" - pieszo, kord
Jan "Esman?" - pieszo

Olędy:

Jan  syn Szczęsnego - pieszo, miecz
Lenart syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Jan Kryński od małżonki swojej pieszo
Szczęsny Skiwski - klacz, rohatyna
Lenart syn Wita - klacz, rohatyna, miecz
Stanisław "Orlicki" (częSć Olęd nazywała się Orlice) - klacz
Andrzej syn Macieja - klacz
Ambroży  Stypniewicz - klacz, kord
Stanisław syn Jerzego - klacz, rohatyna
Jerzy syn Klimka - klacz
Maciej "sliwa" wysłał syna Zygmunt klacz
Paweł syn Klimka - koń

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Olędy:

Jerzy syn Macieja
Jan syn Szczęsnego
Wawrzyniec syn Jerzego
Stanisław syn Jana
Maciej syn Jana
Wit syn Stanisława
Szczęsny syn Stanisława
Lenart syn Mikołaja

Olędy:

Jakub Olędzki syn Jana
Szczęsny syn Jakuba
Piotr syn Falęty
Jan "Falęta"
Marcin syn Macieja
Jakub syn Piotra
Wojciech syn Macieja
Marcin syn Gotarda
Wojciech "Boruta"
Bartosz syn Mikołaja
Jakub syn Mikołaja
Jan syn Macieja
Adam syn Wojciecha
dziedzicowie z Olęd

Olędy:

urodzony Jerzy Łazowski z Olęd etc. dziedzic
------------------

NIECIECKI  Dane uzupełniajace:


Tomasz Jaszczołt podaje:
Wsie  Buczyn w parafii Skibniew Podawce  i Morszków w parafii Jabłonna Lacka dostali dwaj bracia Marcin i Nadbor, pochodzili oni ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Od tych braci poszły następnie rodziny Buczyńskich i Morszkowskich (Morzkowskich) herbu Slepowron.


Najstarsze wpisy do dokumentów:
1474 r. Jan Nieciecki
1474 r.  Szepioto (z Jabłonny) Maciej Kamieński, Jakub Nieciecki
1476 r. Jerzy Nieciecki ( ten był zięciem Responda-Jabłońskiego z sasiedniej Jabłonny Lackiej)
1476 r. Klemens Nieciecki
1476 r. Jerzy, Jakub Klemens i Michał z Niecieczy zastawili częsć Marcinowi, bratankowi Andrzeja (Ciołka-Kosowskiego) z Kosowa Lackiego
1476 r. Jerzy, Jakub, Klemens, Michał uczynili dział
1481 r. Haczko (Wirowski?), Klemens Nieciecki
1482 r. Jerzy i jakub Niecieccy i inni bracia


Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice  na Białorusi 1567 r.:


Wirów:
 Janowa Nieciecka  wysłała sługę pieszo z mieczem, z częsci "sołowewskoje?"


Nieciecz:
Mikołaj syn Jana stawił dwa konie ze wszystkich swoich z Niecieczy, z Wirowa, z Tosiów?, z matki swojej
Andrzej wysłał syna Piotra - koń, zbroja
Jakub Suchodolski - koń, rohatyna
Wincenty Nieciecki sam w domu, wysłał dziecko(!) młode na klaczy z rohatyna


Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.


"Nieciecza" :
Mikołaj syn Jana
Jerzy syn Jana
Jakub Suchodolski syn Szczęsnego
Walenty syn Macieja
Piotr syn Andrzeja
.... (nieczytelne)
------------------

  NASILOWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1474 r. Jakub z Nasiłowa z baratem Andrzejem
1475 r. Wojciech z Nasiłowa, Jan "Czarnota"
1475 r. Czarnota z Nasiłowa, Wit z Trębic
1476 r. Jakub Nasiłowski, Wojciech Nasiłowski, Andrzej Nasiłowski
1481 r. Leonard Nasiłowski
1482 r. Abraham?  Nasiłowski
1482 r. Abraham? ("Ybrath" ?) Nasiłowski z bratem Leonardem
1483 r. Czarnota z Nasiłowa

 W. Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1529 r. Jakub de Nasiłowo (23 listopada)
1544 r. Wincenty de Nasiłowo (6 październik)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Nasiłów:

dzieci Stanisława stawiły konia i miecz
Tomek "Predwieszczak?" - klacz, miecz
Hieronim syn Michała "Glidza?" - pieszo
Maciej syn Michała - klacz, kord
Andrzej syn Michała - klacz, rohatyna
Stanisław syn Michała - klacz, rohatyna
Wojciech syn Jakuba "Rymski?" - pieszo, miecz
Piotr "Rymczyk" - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Lenart syn Jana - klacz, miecz
Wincenty wysłał syna Lenarta na klaczy z mieczem
Jakub syn Stanisława "Predwieszczyk?" - klacz, miecz
Urban? syn Jana - klacz, kord
Stanisław "Bzdelik?" - klacz, miecz
Salomon syn Mikołaja - klacz, miecz
Jan "Pliszczyk?" - klacz, miecz
Wojciech syn Lenarta - klacz, miecz
Wojciech syn Szczepana - klacz, rohatyna
 Maciej syn Wojciecha - klacz, miecz
Mikołaj syn Andrzeja - klacz, miecz
Jan syn Grzegorza wysłał sługę - koń, szyszak, szabla?

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Nasiłowo:

Wojciech syn Mikołaja
Tomasz syn Jana
Maciej syn Michała
Hieronim syn Michała
Stanisław i Andrzej "Nosiłowscy"
Piotr syn Mikołaja
Katarzyna wdowa po Jakubie
Stanisław syn Mikołaja
Lenart syn Jana
Wincenty syn Jana
Urban syn Jana
Stanisław syn Jakuba
Jan syn Jerzego
Salomon syn Mikołaja
N.... syn Lenarta
Wojciech syn Lenarta
Wojciech syn Szczepana
Mikołaj syn Andrzeja
Jan syn Stanisława
Jakub syn Stanisława
dziedzicowie z Nasiłowa
-------------------

  MALESZEWSKI - Maliszewski Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy: (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

1473 r. Piotr "Czermak" z Maleszewy
1474 r. Piotr "Czermak" z Maleszewy
1474 r. Piotr Czermak i Jan Pogorzelski
1474 r. Maciej,  Wojciech, Mikołaj z Maleszewy
1474 r. Mikołaj z Maleszewy
1475 r. "Mathias"  Maleszewski
1476 r. Bernard i Maciej z Maleszewy
1476 r. Bernard Maleszewski
1478 r. Paweł de Maleszewo
1479 r. Mikołaj Maleszewski "dictus Zayacz?" (Zaj±c?)
1479 r. Marcin de Maleszewo
1479 r. Bernard Maleszewski, Paweł "Kurzec" (Kurcz?)
1481 r.  Biernat? (Bernard chyba?) Malesza
1481 r. Bernard, Marcin de Malesza, Wrzosek Piotr
1481 r. Stanisław, Mikołaj de Malesza
1482 r. Marcin Maleszewski, Stefan  Rytel
1483 r. Piotr Czermak sprzedał Stanisławowi, Mikołajowi, Marcinowi, Adamowi, Janowi i    Andrzejowi braciom rodzonym 1/4 Maleszewy
1483 r. Biernat? (Bernard?) Maleszewski
1483 r. Maciej, Mikołaj, Stanisław, Piotr Wrzosek, Jakub, Marcin, Biernat, (i drugi) Marcin  Maleszewscy

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Szczęsny syn Jana
Serafin Maleszewski
Jan syn Hieronima
Marcin syn Jakuba
Wojciech syn Stanisława
Stanisław syn Andrzeja
Wojciech syn Mikołaja
Mikołaj syn Wojciecha
Wojciech syn Mikołaja(?)
Stanisław syn Mikołaja
Maciej syn Mikołaja
Stanisław syn Andrzeja..... (?)
Wojciech...... (?)
.... za synowca swego.... (?).... niemocnego
Maciej syn Lenarta i za synowca swego Andrzej niemocnego
Maciej syn Lenarta
Andrzej syn Lenarta
Paweł syn Lenarta
Wojciech syn Dominika
Sebastian syn Dominika
Wojciech syn Lenarta
Hieronim syn Stanisława
Krzysztof syn Stanisława
dziedzicowie z Maleszewy

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Maliszewa Nowa: ( w tym zapewne i Maleszewa Stara)

Szczęsny "Mendrek"  wysłał syna Macieja na klaczy
Serafin "Szczesnik?" (syn Szczęsnego?) wysłał syna macieja pieszo
Hieronim syn Stanisława "Mendrek" - klacz
Tomek syn Szczęsnego - klacz, miecz
Wojciech  syn Matysa "Nych? może Nich?" - klacz, miecz
Hieronim "¦liwka" - koń, zbroja
Stanisław "Buzia?" - klacz, miecz
Stanisław "Kutaska" wysłał syna Melchera pieszo z mieczem
Paweł syn Andrzeja "Kukow" - pieszo, rohatyna
Wojciech "Kijko?" pieszo, miecz
Maciej syn Marcina - pieszo, rohatyna
Maciej "Gumowczy" - pieszo, miecz
Jan "Gumowczyk" - pieszo, miecz
wdowa po Szczęsnym wysłała sługę pieszo
Sebastian syn Bartosza "Żupka?" - pieszo, kord
Jan syn Szczęsnego "Mendrek" - pieszo, kord
Jan syn Stanisława "Mendrkowicz" - klacz, miecz
Adam syn Wojciecha "Kutaska" pieszo z mieczem
Wojciech syn Jana - pieszo, rohatyna
Bartosz syn Jakuba "Kizkow?" - klacz
Jan syn Jakuba "Kizkow?" - pieszo, miecz
Maciej "Rokitka" - pieszo, miecz
wdowa po Andrzeju wysłała zięcia - pieszo, rohatyna
Wojciech "Sadzik?" syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Paweł "Kurzec" od żony swojej - pieszo, miecz
Jan "Jaroszek" wysłał syna Piotra - klacz, miecz
Andrzej syn Michała - pieszo, miecz
Wojciech "Tukaszka?" wysłał syna Jana pieszo z mieczem
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Dominik "Gumowski?" wysłał syna Wojciecha na klaczy
Hieronim syn Marcina pieszo
Lenart syn Jana "Żupa?" - pieszo, miecz
Andrzej syn Ambrożego - pieszo
Krzysztof syn Stanisława "Bytko?" - pieszo
Walenty syn Jakuba "Lubkow?" - pieszo
Maciej syn Stanisława "Mędrkow" - pieszo
Walenty syn Jakuba "Lubkow" - pieszo
Maciej syn Stanisława "Mędrkow" - pieszo
Marcin syn Jana "Kobusek" - pieszo
Mikołaj syn Andrzeja wysłał syna Andrzeja pieszo
Hieronim "Sliwka" - pieszo
-----------

LECZYCKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

1479 r. Falka żona Stanisława " Łaczyczki" ( Łęczycki) skarżyła się na braci Piotra, Mikołaja i Jana de Lubiesza o posag
1481 r. Stanisław de Łęczycki, Paweł Dziegiecki (z Dziegietni)
1482 r. Maciej Łęczycka (rodzaj żeński nazwiska dawniej stosowany)
1482 r. Stanisław Łęczycka

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Wies Łęczycki

Bartosz "Solka" Łęczycki z Paprotni, Krasów, z Pniewisk z ojcowizny i od kupionego i z częsci swojej "Dukowskiej" i "Przygodzińskiej" (?) stawił konia i oszczep
Szczęsny Kryński z Łęczycek z kupna z Krynek, z ojcowizny stawił konia, zbroję, oszczep
Maciej "Solka" z Łęczycek i z Krynek z ojcowizny swojej - koń
Wojciech "Oparek" - koń, rohatyna
Bartosz "Terlik" z ojcowizny i z częsci "Maruszinoj?" - koń
Mikołaj "Duk" - pieszo, rohatyna
Jan "Duk" - pieszo, oszczep
Jan "Terlik" - koń
Marcin "Terlik" - koń
Stanisław "Solka" z częsci Terlikowskiej - koń, rohatyna
Marek "Przygoda" (Przygodzki?) - koń
Jan Sawicki - koń, miecz
Andrzej "Przygoda" (Przygodzki?) - koń, miecz
Józef syn Wita - koń, miecz
Wojciech (?) syn Jana - koń
Jan syn Wojciecha - koń, miecz
Stanisław syn Wita - koń, rohatyna
----------------

  LISIECKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze akta sadowe ziemi drohickiej :

1474 r. Piotr z Czapli i Goliasz Lisiecki
1475 r. Goliasz z Liszek
1484 r. Goliasz Lisiecki

Pospolite ruszenie województwa podlskiego 1567 r. (Radoszkowice):

Czaple Liszki:

Szczepan Czapski - koń, zbroja, tarcza
Paweł syn Mikołaja Lisiecki - klacz, rohatyna
Jakub syn Mikołaj Lisiecki - pieszo, kord,
Matys syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz,
Sebastian syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz, siekiera,
Bartosz syn Krzysztofa Lisiecki - klacz, miecz,
Mikołaj syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz,
Ambroży syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Marcin syn Wawrzyńca Lisiecki - klacz, miecz,
Andrzej syn Wawrzyńca Lisiecki z Liszek i z "Prostinca" - koń,
Stanisław Drozdowski - pieszo

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu Podlasia do Polski 1569 r. (Drohiczyn):

Liski (LIszki):

Mikołaj syn Andrzeja
Sebastian syn Andrzeja
Maciej syn Andrzeja
- dziedzicowie z Liszek

Liski (Liszki):

Paweł syn Mikołaja,
Bartosz syn Marcina,
Jakub syn Mikołaja,
Wawrzyniec syn Stanisława,
Piotr Kruszewski od żony swej Barbary i od dziatek jej
- z Liszek dziedzicowie

Lisieccy urzędnicy w I Rzeczpospolitej:

Aleksander Lisecki - pisarz grodzki drohicki 1707 r., łowczy drohicki 1686 - 1713, rzekomy podkomorzy drohicki 1713 r.
Jan Lisiecki - rzekomy podczaszy mielnicki 1661 r.
Jan Antoni Lisiecki - łowczy mielnicki 1777 r.
Jan Ferdynand Lisiecki - miecznik podlaski 1664 r. zmarł 10 XI 1705 r.
-------------

  KUDELSKI Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt podaje:

Kudelscy z Kudelczyna w parafii Rozbity Kamień na Podlasiu byli herby ¦lepowron. W najstarszych aktach sadowych pojawiaja się

1477 r.  Wojciech Kudelski
1480 r. Andrzej Kudelski

W 1567 r. na popis pospolitego ruszenia stawiło się 13 Kudelskich. Tyle samo członków rodziny składało przysięgę na wiernosć Koronie w 1569 r. W 1580 r. w imieniu pozostałych współdziedziców podatek opłacili Jakub , Wacław, Stanisław i Andrzej Kudelscy z 10 włók ziemskich. W 1676 r. w Kudelczynie mieszkało 12 rodzin Kudelskich na 15 wszystkich.

Zbigniew Wasowski informuje, że:

z parafii Rozbity Kamień pod Sokołowem Podlaskim pochodził Antoni Kudelski  sędzia drohicki w 1755 r., burgrabia drohicki w 1755 r.

Najstarsze zapisy:

1481 r. Andrzej Kudelski
1480 r. Andrzej Wasiewicz Kudelski
1477 r. Wojciech z Kudelczyna

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Kudelscy z Kudelczyna 1 koń

Popis pospolitego ruszenia z 1565 r.

m.in. Więcław syn Jana z Kudelczyna na koniu z rohatyna

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Kudelczyn:

Paweł syn Wojciecha - koń, zbroja
Jan syn Wojciecha - klacz, włócznia
Andrzej syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław syn Wojciecha - klacz, miecz, zbroja
Jan syn Andrzeja - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Jan syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Jan syn Jana - klacz, miecz
Marcin syn Macieja - klacz, miecz
Jan syn Macieja  - klacz, miecz, rohatyna
Jakub syn Jana "Starego" -  koń, włócznia, zbroja
Więcław syn Jana - klacz, kord, zbroja

 Przysięga na wierosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Kudelczyn:

Więcław (Wiesław?) syn Jana
Jakub syn Jana i od brata niemocnego Stanisława
Paweł syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Andrzej syn Wojciecha
Marcin syn Macieja
Jan syn Macieja
Stanisław syn Jana
Jan syn Jana
Stanisław syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Jan syn Jakuba

Podatek 1580 r.

Kudelczyn:

szlachetni Jakub i Więcław  Kudelscy dali z włók ziemskich 5 po groszy 15  i 1/2 (razem 2 złote 5 groszy), od koła wietrznego dorocznego (wiatraka) groszy 5
szlachetni Stanisław, Andrzej syn Jakuba dali z czesnikami swymi z Kudelczyna z włók ziemskich 5 po groszy 15

Bielany Wasy:

szlachetny Jan Kudelski z włók ziemskich 7 1/2

Pogłówne 1662 r.

Dmochy Rętki - Anna Kudelska

Kudelczyn - Kudelscy dziedzicowie z Kudelczyna od siebie, braci, sióstr, matek, czeladzi po złoty 1 od osób 24, a od żon, dzieci po groszy 17 od osób 17.

Pogłówne 1676 r.

Kudelczyn:

Samuel Kudelski z żona i poddaństwem = 11+16 osób
Andrzej Kudelski, Marcin "Madniak?" Kudelski = 6 osób
Wojciech Kudelski = 3 osób
Stanisław Kudelski i Piotr Kudelski = 4 osób
Wojciechowa "Bajczyna?" (jedna z gałęzi Kudelskich używała przydomku "Bajka") wdowa z córk± i zięć = 4 osoby
Maciej Rozbicki i Seweryn Kudelski = 7 osób
Krzysztofowa "Bajczyna?" = 1 osoba
Wojciech Wojewódzki = 2 osoby
Walenty Smolak i Samuel Sliwiak = 6 osób

Dane z różnych herbarzy, które wynotował Zbigniew Wasowski do potrzeb swojej ksiażki "Monografia parafii Robity Kamień na Podlasiu" (fragmenty):

Kudelscy herbu Slepowron z Kudelczyna w Ziemi Drohickiej

Jan Kudelski dziedzic częsci wsi Bielany Wasy i Bielany Żyłaki. Jakub, Wacław, Stanisław, Andrzej, syn Jakuba i inni  Kudelscy dziedzice  Kudelczyna w drohickim w 1580 r.

N. (Kudelski) syn Jana, Jan, Marcin, Stanisław, Andrzej, Jakub, Jan, Wojciech, Sebastian, Paweł, Bartłomiej, Szymon, Paweł, Maciej i Tomasz Kudelscy w 1594 r. Jan Kudelski syn Marcina; Jan Kudelski syn Jakuba w 1598 r. dziedzice na Kudelczynie.

Maciej (Mateusz) Aleksander Kudelski syn Mikołaja wwiazany w Kudelczynie w 1647 r. Tenże Mateusz Aleksander Kudelski, Andrzej Kudelski syn Stanisława i Stanisław Kudelski syn Macieja podpisali z województwem podlaskim elekcję Jana Kazimierza, Samuel Kudelski z tymże województwem elekcję Jana III (Sobieskiego), a Antoni Kudelski burgrabia drohicki elekcję Stanisława Leszczyńskiego w 1733 r. Łukasz Kudelski syn zmarłego Antoniego kupił w 1746 r. częsć Kudelczyna od Rucińskiego z żony Małgorzaty Dmowskiej synowie jego: Tomasz Kuselski ur. 1759 r., Hiacynt (Jacek) Kudelski ur. 1765 r., Ignacy Kudelski ur. 1773 r., Piotr Kudelski ur. 1778 r. i Krzysztof Kudelski ur. 1784 r. (metryki w Rozbitym Kamieniu) wylegitymowali się ze szlachectwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej. Łukasz Kudelski syn Tomasza wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1 poł. XIX w., a Władysław Kazimierz Kudelski w 1854 r. Józef Kudelski syn nieżyjacego Tomasza ustapił w 1741 r. częsć dóbr Wiechetki bratu Janowi Kudelskiemu. Jana Kudelskiego i Ludwiki syn Paweł Kudelski ur. 1775 r. (metryka w Rozbiciu) wylegitymowany w 1804 r. Franciszek Kudelski syn nieżyjacego Walentego ustapił w 1773 r. częsć dóbr Bielany Borysy i W±sy synowi Antoniemu Kudelskiemu, który wylegitymował się ze szlachectwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej.

Bracia Wawrzyniec i Krzysztof Kudelscy pozwani w Łucku w 1610 r. przez Cherenickich o potwarcze powmównie ich o zabójstwo Jan Kudelskiego. Aleksander Kudelski adwokat w sadzie nuncjatury 1637 r.

Józef Kudelski z krakowskiego i dwóch Kudelskich bez podania imion z rawskiego  podpisali elekcję Stanisława Leszczyńskiego w 1733 r.

Elżbieta z Jastrzębskich Aleksandrowa Kudelska z synem Franciszkiem Kudelskim potwierdziła w 1713 r. kontrakt z Szczakowskim zawarty. Kunegunda Kudelska wdowa po Jacentym Straszu wojewodzie radomskim 1742 r. Konstancja z Kudelskich wdowa po Michale Lutoborskim 1761 r. Aleksander Kudelski kapitan wojsk polskich 1749 r. Tomasz Kudelski elektor Stanisława Augusta z ziemi mielnickiej.

Katarzyna Kudelska dzidziczka częsci Horbaczowa obowiazała się w 1784 r. stale mieszkać w Galicji, zmarła w 1795 r. zostawiajac córki: Annę Wojciechowa Gadomska i Krystynę Mikołajowa Kopystyńska. Felicyta z Domosławskich Kudelska wdowa, umarła bezdzietnie w 1801 r. w Włodzimierzu. Bolesław Kudelski w 1904 r. w starostwie w Brzesku w Galicji. Stanisław Kudelski syn Onufrego z dziećmi: Karolem Teofilem i Stanisława Poliksena wpisani do ksiag szlachty guberni wołyńskiej w 1857 r. Paweł Wittyng wymienia Antoniego Kudelskiego kapitana artylerii koronnej w 1755 r. i brata jego Kantego Kudelskiego - karmelitę w Przemyslu dajac im herb Ossorję.

Herbarz Polski Kacpra Niesieckiego:

Stanisław Kudelski w 1648 r. i Samuel Kudelski w 1674 r.

Herbarz szlachty polskiej Seweryn Uruski:

Antoni Kudelski burgrabia drohicki w 1730 r.
Łukasz Kudelski syn Antoniego dziedzic na Kudelczynie w 1750 r. miał synów: Ignacego, Jacka, Krzysztofa, Piotra i Tomasza. Antoni Kudelski był w 1759 r. burgrabia liwskim.
Marcin Kudelski dziedzic wsi Kudelczyno w 1617 r. miał syna Jana, tego syn Stanisław pozostawił Walentego, a ten Franciszka po którym Antoni miał syna Marcina, a ten syna Jana, którego syn Paweł Andrzej Kudelski pozostawił syna Władysława, patrona Trybunału w Warszawie w 1866 r. wylegitymowanego w 1854 r.. Z tej linii Paweł Kudelski syn Jana i Maricanny Królikowskiej wylegitymowany w 1855 r.
--------------

  KRASNODEBSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy, głównie w oparciu o badania Tomasza Jaszczołta:

1459 r. Wojciech, Maciej i Andrzej z Wojewódek (Wojewódzcy herbu Awdaniec) sprzedali częsć swojej ziemi położonej przy drodze z Brodacz do Sokołowa Janowi i Stanisławowi z Krasnodębów (Krasnodębskim)
1474 r. Wojciech z Krasnodębów
1476 r. Wojciech z Krasnodębów
1477 r. Rafał de Krasnodęby
1481 r. Szymon z Krasnodębów
1482 r. Rafał Krasnodębski
1482 r. Rafał Krasnodębski z synem Maciejem z Krasnodębów
1482 r. Rafał Krasnodębski
1482 r. Wojciech Krasnodębski
1482 r. Stanisław Kożuchowski, Chrzczon z Błonia, Szymon z Krasnodębów
1482 r. Mikołaj Kosma z Krasnodębów
1482 r. Szymon z Krasnodębów
1480 r. Wojciech Krasnodębski
1484 r. Szymon "Rafałowicz" (syn Rafała)

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Krasnodęby Kosmy (dzis Kasmy):

Jan Krasnodębski komornik ziemski drohicki sam z bratem swoim z częsci Kasm, Bachorzy, z Rębiszewka (dzis Remiszewek), z Krasnodębów Kosm, Rafałów i Kobylan z częsci swojej i matki swojej wysłał - klacz
Michał "Zemła" (Zemło?) z bratem swoim Marcinem z Krasnodębów, Rafałów wystawił  - koń, rohatyna
Stanisław syn Marcina z Krasnodębów i Kosm - koń
wdowa po Mikołaju Tarkowska wysłała syna Jana - koń
Szymon Kożuchowski wysłał syna Brtosza - klacz, miecz
...N... - pieszo z rohatyna
Jan "Mrozik" wysłał syna Kacpra pieszo z rohatyna
Jan "Sadło" wysłał syna Szczęsnego - klacz, miecz
Piotr "Sadło"  - klacz, miecz
Stanisław woźny ziemski z bratem swoim rodzonym - klacz
wdowa.....(?).... Jana Bachorskiego wystawił -  koń
Lenart "Kosma" wysłał syna Matysa - klacz, kord
Andrzej syn Macieja -  pieszo
...... od matki swojej Agnieszki - pieszo z rohatyn±
Maciej syn Piotra - klacz, rohatyna

Bachorza:

Jan Bachorski ze wszystkich swoich częsci - koń, rohatyna

Krasnodęby Sypytki:

Kacper syn Maciej "Byk" od braci swoich - koń, rohatyna
Jan wysłał syna Mikołaja - koń, kord
Mikołaj syn Jana wysłał sługę i od siebie, a sam za ojca swego starego - koń
Kacper syn Szymona - pieszo, miecz
Walenty syn Macieja wysłał sługę Bartosza - pieszo, miecz

Krasnodęby Rafały:

Maciej syn Jana - klacz, miecz
Wojciech syn "Paszkowicz?"  - klacz, miecz
Jakub "Paszkiewicz?" - klacz, miecz
Jan "Paszkowicz" - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - pieszo, miecz
Szczęsny syn Mikołaja "Kurczyk" - pieszo z mieczem
Jan "Łeżki?" - pieszo z mieczem
Jerzy "Naliwaczewicz?"  wysłał  syna Wawrzyńca - koń
Marcin syn Stanisława "Zomlin?" - koń, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

wzmiankowany Lenart "Kaszma"  woźny ziemski

Jan Krasnodębski komornik ziemski i brat jego Grzegorz dziedzicowie z Krasnodębów Kasm

Krasnodęby Sypytki:

Jan Krasnodębski syn Wojciecha
Sebastian syn Macieja
Walenty syn Macieja
Kacper syn Macieja
Serafin syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
dziedzicowie z Krasnodębów "Sipitków"

Krasnodęby Kosmy:

Jan syn Stanislawa "Sadło"
Piotr woźny ziemski
Jakub Krasnodębski
Paweł syn Marcina
Jan syn Marcina
Kacper syn Jana
dziedzice

Paweł syn Michała
Józef syn Michała
Andrzej syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Grzegorz syn Mikołaja
Bartosz syn Szymona
dziedzicowie z Kasm  Krasnod±b

Maciej syn Piotra
Kacper syn Szymona
Mikołaj syn Szymona
dziedzicowie z Krasnodab Kasm
---------------

  GRZYMALA Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1473 r. Testes Stanisława Pogorzelskiego:
1. Michał de Wrzoski
2. Jan stamtad
3.  Grzymała
4. Stefan Wyszomierski
1474 r. Barbara de Grzymały

oprócz tego sa wzmianki o Grzymele ze Sterdyni

1482 r. Jakub Chadzyński sprzedał pół Blochów Grzymale ze Sterdyni
1484 r. Grzymała ze Sterdyni

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Grzymały:

Stanisław syn Szczęsnego - koń, miecz
Marcin syn Piotra wysłał sługę - klacz
Walenty syn Piotra (Piotrowicz) - sasiedzi wyprawili konia bo on sam gdzies w drodze i nie może
Jakub syn Pawła - pieszo, rohatyna
Marcin syn Serafina? - pieszo, miecz
Matys Pogorzelski - pieszo, miecz
Jakub Slepowroński - klacz, rohatyna
Marcin Slepowroński - pieszo, rohatyna
Serafin Bujalski - klacz, miecz
Szczęsny Ogończyk - pieszo, miecz
Jan Włoszek (Smuniewski?) - klacz, miecz
Stanisław syn Serafina - pieszo, miecz
Mikołaj syn Serafina - pieszo, miecz
Piotr syn Jana - pieszo, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Jakub Slepowroński
Stanisław syn Szczęsnego
Marcin syn Jerzego
Stanisław syn Serafina
Marcin syn .....?
Jakub syn Pawła
Wojciech syn Walentego
Krzysztof syn Stanisława
Jakub syn Jana
Adam syn Jana  i za ojca swego niemocnego
Herubin syn Macieja i za ojca swego
Jan syn Macieja
Maciej syn Jana
Tomasz syn Jana
Serafin syn Stanisława
Szczęsny syn Andrzeja
Stanisław syn Serafina
dziedzicowie z Grzymał

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Jan Grzymała syn niegdy Grzegorza ceduje częsć wsi Grzymały bratu Andrzejowi Grzymale. Jan Grzymała, syn powyższego Andrzeja nabył w 1786 r. częsć Skolimowa, a Krzysztof Grzymała syn Andrzeja 1775 r. częsć Pogorzeli. Franciszek Grzymała syn Krzysztofa odstapił 1802 r. częsć Grzymał Franciszkowi Grzymale synowi Andrzeja i obaj wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1804 r.
Józef Grzymała syn niegdy Józefa nabył w 1741 r. częsć Grzymał od Marianny Wyszomierskiej. Syn jego Marcin nabył w 1799 r. częsć Grzymał od Franciszka Grzymały. Marcina i Marianny synowie: Antoni ur. 1774 r., Seweryn Andrzej ur. 1780 r. Feliks ur. 1782 r. Piotr ur. 1788 r. i Andrzej ur. 1790 r. i Szymon Tadeusz ur. 1796 r. (metryki w Skibniewie) legitymowali się ze szlacjectwa 1804 r. w Galicji Zachodniej, a z nich Antoni, Seweryn, Piotr i Andrzej Grzymałowie po 1836 r. w Królestwie.
Mikołaj Grzymała, syn niegdy Jana nabył w 1771 r. częsć Grzymał od Lipki, a z żony Zuzanny zostawił Felicjana Andrzeja ur. 1774 r. (metryka w Skibniewie) wylegitymowanego ze szlachectwa w 1804 r. Jakub Grzymała syn Józefa z Grad przekazał w 1768 r. częsć Gradów synowi Michałowi a drugi syn jego Józef nabył w 1778 r. częsć Skibniewa, obaj dowiedli szlachectwa w 1804 r. Tomasz Grzymała syn Józefa z Grad nabył w 1785 r. częsć Zawad (koło Kosowa Lackiego) i legitymował się ze szlachectwa 1804 r. Oprócz wyżej wymienionych udowodnili swoje szlacheckie pochodzenie w Królestwie: Antoni Otton i Jakub Grzymałowie synowie Antoniego, Józef Gracjan Michał Grzymała syn Antoniego Ottona Grzymały i Mikołaj Grzymała syn Tomasza.
--------------

  CZARNOCKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy:

1475 r. Jan Czarnota i Wojciech z Nasiłowa

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Czarnoty:

Stanisław syn Lenarta - klacz, miecz, rohatyna
Szczęsny syn Macieja - pieszo, rohatyna
Kacper syn Stanisława - klacz, rohatyna
Jakub syn Jana - pieszo, rohatyna
Marcin syn Jakuba - klacz, kord
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Wojciecha - klacz, kord
Jan syn Macieja - klacz, rohatyna
Mikołaj syn Stanisława
Bartosz syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Wojciech syn Marcina - klacz, kord
Bartosz syn Andrzeja - klacz, kord
Mikołaj syn Andrzeja - klacz, kord
Andrzej syn Jakuba wysłał sługę Kobylińskiego - klacz
Mikołaj syn Macieja - pieszo, miecz
Jakub syn Pawła - pieszo, rohatyna
Maciej syn Pawła - klacz, rohatyna
Marcin syn Macieja - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - woźny ziemski - klacz
Szczęsny syn Macieja - klacz, miecz
Wawrzyniec syn Andrzeja - klacz, miecz
Maciej syn Pawła - klacz, kord
Lenart syn Macieja - pieszo, kord
Wojciech syn Macieja - klacz, rohatyna
Jan syn Stanisława - klacz, kord
Maciej syn Grzegorza - klacz, miecz
Maciej syn Pawła "Rokitka" - pieszo, miecz

Przysięga na wiernosć Kornie Drohiczyn 1569 r.:

woźny ziemski Stanisław Czarnota

Czarnoty:

Grzegorz syn Andrzeja
Marcin syn Jakuba
Stanisław syn Andrzeja
Jerzy syn Macieja
Jakub syn Jana
Bartosz syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Mikołaj syn Macieja
Bartosz syn Macieja
Wojciech syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Wawrzyniec syn Andrzeja
Grzegorz syn Andrzeja
Andrzej syn Jakuba
Wojciech syn Marcina
Maciej syn Pawła
Walenty syn Marcina
Wojciech syn Marcina
Stanisław syn Jakuba
Marcin syn Jakuba
Bartosz syn Andrzeja
Maciej syn Pawła
Lenart syn Macieja
dziedzicowie z Czarnot

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Czarnoccy tegoż samego herbu (Lis), częsciej jednak zawołania Mzura, aniżeli Lis wyszli ze wsi Czarnoty w ziemi drohickiej.

Stanisław Czarnocki, syn Leonarda, być bardzo może pisarza grodzkiego krakowskiego, własciciela Czarnot w 1545 r.
Mikołaj Czarnocki burgrabia łucki w 1599 r. następnie komornik graniczny łucki i Jan Czarnocki synowie Jerzego dopełnili działu Czarnot w 1603 r. Andrzej Czarnocki burgrabia łucki grodzki w 1639 r. syn Mikołaja komornika łuckiego pozostawił syna Stanisława żyjacego w 1691 r.
Grzegorz Czarnocki burgrabia grodzki drohicki w 1639 r. Malcher Czarnocki podpisał z ziemia drohicka elekcję króla Michała Wisniowieckiego.
Krzysztof Czarnocki z Czarnot z Jadwigi Bielskiej pozostawił syna Franciszka Ignacego  żyjacego 1677 r. Stanisław Czarnocki sprzedał częsć swoja na Czarnotach w ziemi drohickiej w 1711 r. Franciszek Czarnocki poseł województwa mińskiego i Józef Czarnocki stronnicy Augusta III, głosowali za nim w 1733 r.

Szymon Czarnocki z Czarnot z Anny Wierzbickiej miał syna Jana, który z ziemia mielnicka pisał się na elekcję Stanisława Augusta. Tenże Jan Czarnocki 1764 r. burgrabia drohicki 1765 r. regent ziemski mielnicki i 1775 r.  łowczy drohicki 1776 r., pisarz dekretowy komisji edukacji narodowej 1781 r. podstoli drohicki, 1783 r. podczaszy drohicki, 1785 r. kandydat do kasztelanii sanockiej. W 1777 r. był i sędzia grodzkim drohickim, a 1787 r. mielnickim. W 1786 r. posłował z województwa podlaskiego. W 1774 r. sprzedał Hrunice i Budkowiznę, a w 1782 r. Minczewo. W 1791 r. nabył Kłembów. W 1786 r. zeznał zapis dożywocia z druga żona Franciszka z Hulidowa (pod Kosowem Lackim) Kuszlówna, córka Michała Kuszla i Teresy Ossolińskiej.
Ten Jan Czarnocki z pierwszej żony Agnieszki ¦więtochowskiej pozostawił córkę za Joózefem Cieszkowskim, z drugiej - Kuszlówny syna Ksawerego Czarnockiego wprowadzonych w 1793 r. do dóbr Jasienicy. Synowie Ksawerego: Henryk i Julian Czarnoccy dowiedli swego pochodzenia szlacheckiego w Królestwie 1849 r.

Sylwester Czarnocki brat tego Jana, regent ziemski mielnicki 1777 r., subdelegat grodzki drohicki 1789 r. ożeniony z Józefa Kożuchowska zostawił syn Józefa wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie 1848 r. i córki: Annę żonę Jana Klimaszewskiego 1818 r., Franciszkę za Kazimierzem Izdebskim 1818 r., Mariannę za Antonim Izdebskim 1818 r. i Anielę za Stefanem Przywuskim (Przywózkim).
Andrzej Czarnocki burgrabia drohicki 1775 r.. Maciaj Czarnocki vicesgerent i burgrabia drohicki 1777 r.. Marcin Czarnocki regent grodzki drohicki i wojski mielnicki 1777 r. miecznik 1781 r., a czesnik mielnicki 1790 r. Był i regentem grodzkim drohickim 1777 r., a sędzia grodzkim 1785 r. Ożeniony z Marianna Swięcka zostawił synów: Józefa wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie w 1842 r., Franciszka małoletniego 1818 r. i córki: Teodorę za Teodorem Swięckim, Konstancję za Janem Duninem, Teklę i Teresę. Maciej Czarnocki regent grodzki drohicki 1785 r.
Żyjacy na pocz. XVIII w. Grzegorz Michał Czarnocki miał syna Jana ożenionego z Katarzyna Pawłowska, po których syn Józef sprzedał Czarnoty Koscielskiemu 1795 r. Tenże Józef Czarnocki strażnik brasławski 1791 r. nabył Czaple Ruskie 1762 r. od Marianny z Gałeckich Baranowskiej, córki Andrzeja i Anny z Czarnockich. Łukasz Czarnocki podstoli łomżyński nabył Chechłowo 1762 r.

Liczni Czarnoccy legitymowali się ze szlachectwa w 1804 r.:

Szymon i Jan Czarnoccy ur. 1755 r. synowie Grzegorza i Marianny Gojżewskiej. Ojciec ich Grzegorz Czarnocki syn Jakuba odstapił w 1784 r. częsć dóbr Niemirki i Jabłonna Ruska synowi Szymonowi.
Ludwik Czarnocki ur. 1765 r. Paweł i Bazyli Czarnoccy synowie Adama. Ojciec ich Adam Czarnocki syn Stanisława sprzedał w 1774 r. częsć dóbr Łozy Graniszewskiemu. Paweł Czarnocki nabył w 1782 r. częsć dóbr Trębice Starawies od Sulińskiej. Bazyli Czarnocki nabył w 1785 r. częsć Czarnot od Ignacego Czarnockiego.
Sylwester Czarnocki ur. 1752 r., Mikołaj Czarnocki ur. 1767 r., Szymon Czarnocki ur. 1767 r. Jakub Czarnocki ur. 1770 r. i Józef Czarnocki ur. 1775 r. synowie Bogusława. Bogusław Czarnocki był synem Kacpra i nabył w 1777 r. częsć Czarnot od brata Piotra Czarnockiego.
Antoni Czarnocki syn Józefa i Agaty z Ostrowskich ur. 1765 r. Ojciec jego Józef Czarnocki syn Andrzeja nabył w 1771 r. częsć dóbr Łozy od Wasilewskich.
Marcin Czarnocki syn Walentego ur. 1756 r. Ojciec jego Walenty Czarnocki syn Jana, a wnuk Grzegorza sprzedał w 1760 r. częsć Czarnot Antoniemu Czarnockiemu.
Fabian Szymon Czarnocki ur. 1761 r. i Michał Czarnocki synowie Jana pokwitowani z pewnej sumy w 1790 r. Ojciec ich Jana Czarnocki syn Wojciecha nabył w 1755 r.  częsć Czarnot od brata Marcina Czarnockiego.
Tomasz Czarnocki syn Wawrzyńca ur. 1769 r.. Ojciec jego Wawrzyniec, syn Andrzeja nabył w 1787 r. częsć Czarnot od Jana Czarnockiego.
Franciszek Czarnocki syn Andrzeja ur. 1776 r. Ojciec jego Andrzej syn Jana ur. 1742 r. Dziad Jan Czarnocki syn Melchiora nabył w 1731 r. częsć Kobylan od Kobyleńskiego (Kobylińskiego).
Feliks Czarnocki ur. 1758 r. i Tomasz Czarnocki ur. 1760 r. synowie Walentego wnukowie Pawła. Ojciec ich nabył w 1762 r. częsć dób Łozy od Kobylińskiego.
Jakub Czarnocki ur. 1776 r. (par. Przesmyki) syn Kazimierza wnuk Grzegorza. Ojciec jego nabył w 1750 r. częsć Pniewiszek od Pniewiskiego.
Andrzej Czarnocki syn Jana, wnuk Marcina nabył w 1802 r. częsć dóbr Kobylan, których częsć ojciec jego również nabył w 1786 r.
Jan Czarnocki syn Szymona wnuk Jana ur. 1736 r. Ojciec jego nabył częsć Czarnot od Uziębłowej w 1747 r.
Adam, Antoni i Józef Czarnoccy synowie Tomasza nabywcy częsci dóbr Trębice w 1781 r.
Grzegorz Czarnocki syn Michała, wnuk Macieja, wnuk Macieja ur. 1783 r. Ojciec jego nabył w 1790 r. częsć Trębic od brata Mikołaja.
Józef Czarnocki syn Adama, wnuk Macieja ur. 1783 r. Ojciec jego nabył częsć dóbr Strusy w 1783 r. Metryki wymienionych Czarnockich znajduja się w Paprotni.

Marcin Czarnocki, syn Antoniego legitymujac się ze szlachectwa przedstawił następujace dokumenty: ......cdn
----------------

  BORYCHOWSKI Dane uzupełniajace:


Według Tomasza Jaszczołta Borychowscy byli najpradopodobniej herbu Rawicz. Historyk ten podczas poszukiwań odnalazł przodka Borychowskich, którym był Mikołaj z Jabłeczna i Witanek, który w 1452 r. kupił od bojarów ruskich Repków z Poczuradek Siemiona i Dymitra (dzis Repek) dziedzinę zwana Borychowo. W 1477 r. był on wzmiankowany jako woźny sadu ziemskiego drohickiego. Prawdopodobnie ów Mikołaj był krewnym Witanowskich - Witańskich  z Witanek koło Mokobód, którzy byli herbu Rawicz.
W 1483 r. w dokumentach sadowych kancelarii drohiczyńskiej wzmiankowany jest też Piotr Borychowski.


Adam Boniecki pisał o Borychowskich:
Borychowski z województwa podlaskiego z  ziemi bielskiej. Piotr choraży drohicki w 1534 r., córki jego Zofia Górska i Helena Zaszczyńska, synowie Miłosław, Andrzej, Jerzy, Piotr i Krzysztof. Jan komornik drohicki z Jadwigi Wierzbickiej zostawił synów Tomasza, Krzysztofa, Macieja i Bartłomieja 1645 r., Marcin Krzysztof i Maciej - komornik ziemski drohicki, podpisał z ziemia drohicka elekcję króla Michała Korybuta Wisniowieckiego. Tenże sam Maciej pisał się z województwem podlaskim obiór Jana III Sobieskiego. Antoni podpisał z ziemia mielnicka elekcję Augusta II, a Ludwik - Stanisława Augusta.


Historyk Aleksander Jabłonowski  podaje:
w 1580 r. podatek odprowadzali:
Borychowo - Malcher Zaszczynski dał z 2 1/2 włóki ziemskiej,
Jan Borychowski z bracia dał z 2 1/2 włóki ziemskiej
Adam Grek dał z 2 1/2 włóki ziemskiej
Jurga (Jerzy) stamtad  dał od koła dorocznego (wiatraka - młyna?)
Z Borychowa płacił także Paweł Laskowski od 1 włóki ziemskiej z częsci dziedzicznej Andrzeja Wierzbickiego
Z Borychowa podatek uiszczali także:
Anna Piotrowa (córka Piotra?) Borychowska dała z Wólki i Piotrów Borychowa (?)
Anna  wdowa po Piotrze Borychowskim chorażym drohickim dała z 2 włók osiadłych (prafia dziatkowska - ziemia mielnicka)
Popis pospolitego ruszenia ziemi drohickiej 1528 r.
"Borychowskii"  - 1 konny


Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:


Borychowo:
Jan syn Piotra
Andrzej syn Teofila
Tomasz syn Mikołaja
Jurga (Jerzy) syn Mikołaja
Jurga (Jerzy) syn Krzysztofa
dziedzicowie z Borychowa


Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice koło Mińska na Białorusi (Litwa) 1567 r.


Borychowo:
Adam Grek stawił 2 konie z posiadłosci swoich z Borychowa, Jasieniówki (Jasień?) i Wólki (?) w zbrojach
wdowa "Pastuchowa" wysłała sługę Andrzeja na koniu
Jerzy syn Mikołaja - klacz, miecz
Tomasz syn Mikołaja wysłał syna Jakuba -  klacz, rohatyna (włócznia)
Jan syn Piotra - klacz, rohatyna


Jerzy Urwanowicz  "Urzędnicy Podlascy"
Piotr Borychowski herbu ? choraży drohicki  w latach 1536/37 - 1564 r. , choraży mielnicki 1560 - 1564
Marcin Borychowski herbu Doliwa (???) czesnik mielnicki 1715 r.  
--------------

  BUCZYNSKI Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt publikacja Muzeum Regionalnego w Siedlcach (Siedlce 2004) "Szlachta podlaska od poł. XIX w. do III RP"

Wsie Buczyn (parafia Skibniew Podawce) i Morszków (prafia Jabłonna Lacka) dostali w nadanie od Kazimierz Jagiellończyka dwaj bracia Marcin i Nadbor, pochodzili oni ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Od tych braci poszły następnie rodziny Buczyńskich i Morzkowskich (Morszkowskich) herbu Slepowron.

Najstarsze księgi ziemskie drohickie:

1477 r. Telak z Mikołajem Buczyńskim
1479 r. Mikołaj Buczyński
1473 r. Bartłomiej de Buczyno

Witold Semkowicz "Wywody szlachectwa..." - Buczyńscy:

29 kwietnia 1549 r. Mikołaj "Miazek", Laurenty, Stanisław, Andrzej, Jan Buczyńscy, bracia rodzeni na Buczynie dziedzice, herbu Lubicz

23 stycznia 1567 r. Mikołaj Buczyński syn Jakuba na Buczynie w ziemi bielskiej i Piotr Buczyński z Stanisławem Buczyńskim de Buczyno

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, 1569 r. Drohiczyn:

Buczyno:

Jan syn Wawrzyńca
Katarzyna żona Marcina
Jan syn Mikołaja
Łukasz syn Marcina
Jan syn Jakuba
Stanisław syn Szczęsnego
Piotr .... syn....?
Stanisław syn Pawła
Helena córka Mikołaja
Szczęsny syn Jana
Stanisław syn Pawła
Maciej  syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Andrzej syn Mikołaja
Mikołaj syn Jerzego
Jan syn Jakuba
Szczepan syn Piotra
Stanisław syn Mikołaja
Stanisław syn Andrzeja
-dziedzicowie z Buczyna

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi, 1567 r.

Buczyn Wies:

Paweł "Moskwa" - koń, miecz
Jan syn Mikołaja Walewski - klacz, kord
Jan syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Mikołaj Krasowski - klacz, miecz
Szczęsny Wrzosek - klacz, miecz
Jan Przywózki - klacz, miecz
Stanisław "Pekutik" - pieszo, kord
Jakub syn Matysa wysłał syna Marcina - klacz, kord
Mikołaj "Zemkow" - pieszo, miecz
Janusz syn Stanisława - klacz, kord
Maciej syn Wojciecha - pieszo, miecz
Jakub "Zenbek" wysłał syna Jana - koń, miecz
Maciej syn Biernata - koń, miecz

Buczyn Druga Wies:


Stanisław syn Andrzeja "Miazga - Miazek?" - klacz, miecz
Jakub syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz
Andrzej syn Marcina - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - klacz, miecz
Stanisław "Wkowczyk?" - klacz, miecz
Stanisław syn Pawła Starego - klacz, miecz
Mikołaj "Wydlak" - pieszo, rohatyna
Maciej syn Wita ? (Witkowicz) wysłał sługę Piotra Kryńskiego - koń
Matys "Skierko?" - koń
 Mikołaj "Kwas" - koń

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Stanisław Buczyński żonaty z Urszula z Lesniowolskich 1721 r. pozostawił czterch synów: Ignacego, Jana, Piotra, Teodora i córkę Elżbietę za Andrzejem Tchórznickim 1763 r. Ignacy Buczyński przyznał sumę pewna braciom w 1746 r. Jan Buczyński był w 1765 r. burgrabia grodzkim drohickim. Piotr Buczyński nabył częsć na Skibniewie w 1774 r.

Ignacy Buczyński syn Kazimierza i Marianny Okuniówny, wnuk Kazimierza sprzedał częsć na Dybowie Skibniewskiemu w 1752 r. Ignacy Buczyński kawaler orderu sw. Stanisława w 1792 r.  
-------------------

opracowal Dariusz Kosieradzki
 

Poprawiony (piątek, 08 lutego 2013 17:41)

 

Uzupelnienia do cyklu Tropami Przodkow cz.3

uzupelnienia czesc III do rodzin:

KOBYLINSKI; KSIEZOPOLSKI; LAZOWSKI; LUZECKI; MORSZKOWSKI; NIEWIADOMSKI; OBRAPALSKI; OSTROWSKI; PACZUSKI; PRZYWOSKI; ROZBICKI; SAWICKI; SIKORSKI;

Dane uzupełniajace do powyzej wymienionych rodow

 

DANE UZUPELNIAJACE - KOBYLINSCY:

Notatka sprzadzona na podstawie informacji od Tomasza Jaszczołta:

Pierwotna forma naziwska w źródłach to : Kobylański, potem Kobyleński. Zapisy źródłowe dowodza niezbicie, że rodzina ta była herbu Slepowron. Kuczaba została im przypisana przez pomyłkę, natomiest Prus II to był herb Kobylińskich z Kobylina w ziemi bielskiej koło Tykocina i tylko im ten herb przysługiwał. Znaczna częsć Kobilińskich z ziemi drohickiej nie znajac swego własciwego herbu wywiodła się przed Heroldia z Prusem II.

Najstarsze księgi drohickie natuja następujacych dziedziców Kobylan

1447 r. Maciej z Kobylan i Wojciech Skorupka
1450 r. Maciej :Koza" Kobyleński kupił ziemię od Wojciecha Skorupki (sa to dzisiejsze Kobylany Skorupki)
1454 r. Prokop i Jakub z Kobylan
1455 r. Jakub z Kobylan, Wawrzyniec z Kobylan
1462 r. Jan Kozicz z Kobylan
1465 r. Jan, Andrzej, Reczko, Piotr, Mikołaj synowie nieżyj±cego Macieja Kozy z Kobylan sprzedali częsć ziemi Mikołajowi Smuniewskiemu
1477 r. Raczko Kobyleński
1477 r. Jan Kobyleński zwany Kozica
1469 r. Paweł z Kobylan
1455 r. Jakub z Kobylan
1459 r. Dersław z Kobylan syn Wojciecha
1476 r. Jan z Kobylan syn Macieja Kozy
1455 r. Jakub z Kobylany herbu Slepowron
 

Pospolite ruszenie Radoszkowice na Litwie 1567 r.

Kobylany Retki:

Adam syn Lenarta
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Jakub syn Macieja

Kobylany Kozięta:

Stanisław syn Jakuba
Bartosz syn Jana
Jan syn Stanisława
Szczęsny syn Piotra
Walenty syn Brykcego
Maciej syn Jana
Marcin syn Jana
Andrzej syn Jana
Jan syn Jakuba
Mikołaj syn Piotra
Jakub syn Szczęsnego
Jan syn Jakuba
 Michał syn Jana
Jan syn Wawrzyńca

Kobylany Nagórne (parafia Kożuchówek):

Stanisław syn Wawrzyńca

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Z Kobylan Starych, Reczek i Kozięt:

Maciej syn Macieja
Stanisław syn Pawła
Leonard syn Jana
Jan syn Macieja
Stanisław syn Pawła
Maciej syn Jana
Andrzej syn Jana
Marcin syn Jana
Michał syn Jana
Stanisław, Jan, Mikołaj i Szymon synowie Piotra
Stanisław syn Pawła
Stanisław syn Wawrzyńca

Podatek z 1580 r.:

w imieniu wszystkich dziedziców Kobylan Reczków i Kozięt podatek opłacił Marcin Kobyliński

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.:

Kobylany Skorupki (parafia Wyrozęby):

Paweł Kobyliński
Andrzej Kobyliński
Paweł Kobyliński
wdowa Marcinowa Kobylińska
Florian Kobyliński
Tomasz Kobyliński
Kazimierz Sawicki
Paweł Lisiecki

Kobylany Kozy:

Jan Kobyliński
Wawrzyniec Kobyliński
Wojciech Biernacki
Marcin Kobyliński
Walenty Kobyliński
Stefan Kobyliński
Marcin Kobyliński
Paweł Kobyliński
Wojciech Kobyliński
Mateusz Kobyliński
Grzegorz Kobyliński
Szymon Kobyliński
Paweł Kobyliński

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Kobylińscy herbów  Prus I, II i III

Wojciech Kobyliński dziedzic na Kobylanach na Podlasiu pozostawił syna Jana tytułowanego podkomorzym pomorskim żonatego z Katrzyna Skorupczanka z którego synowie: Maciej radca sadu szlacheckiego we Lwowie, Wiktoryn i Franciszek legitymowali się ze szlachectwa i herbu Prus II w ziemstwie lwowskim 1782 r.
Ksi±dz Franciszek Kobyliński kanonik kijowski i stanisławowski, dziekan żółkiewski, proboszcz w Uhnowie zmarł w 1805 r., a spadek po nim brał brat jego Antoni Kobyliński posiadacz Sawic Ruskich.
Szymon Kobyliński dziekan rawski, proboszcz inowłodzki 1757 r. Piotr Kobyliński skarbnik drohicki 1767 r. Andrzej Kobyliński, syn Walentego i Katarzyny z Trębickich nabył w 1762 r. częsć pewna na Kobylanach. Stefan Kobyliński dziedzic na Kobylanach tegoż roku.
Maciej Kobyliński syn Piotra sprzedał 1761 r. częsć na Osinach Maciejowi Kobylińskiemu synowi Grzegorza.

Niżej wymienieni Kobylińscy legitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej w 1804 r.:

Tomasz Kobyliński ur. 1757 r. w parafii Jabłonna i Szymon Kobyliński ur. 1760 r. w parafii Paprotnia, synowie Stanisława, nabywcy w 1736 r. częsci dóbr Kobylany Kozołupy (raczej Kozy przyp. DK) i Smoniewo (Smuniewo) i Zofii z Putkowskich, wnukowie Mateusza
Albert Wincenty Kobyliński ur. 1784 r. Filip Jakub Kobyliński ur. 1789 r., Szymon Jan Kobyliński ur. 1791 r. i Tadeusz Franciszek Kobyliński ur. 1793 r. w parafii Wyrozęby, synowie Józefa i Marianny z Repeckich, wnukowie Jana, dziedzica na Wyrozębach Kunatach, prawnukowie Wojciecha Kobylińskiego.
Piotr Kobyliński ur. 1782 r. i Antoni Kobyliński ur. 1789 r. w parafii Paprotnia, synowie Krzysztofa i Kunegundy, wnukowie Wojciecha. Krzysztof Kobyliński nabył w 1774 r. od Jerzego i Ewy Uziębłów, małżonków Kobylińskich częsć dóbr Łozy.
Ładysław Kobyliński ur. 1758 r., Ambroży Kobyliński ur. 1765 r. i Franciszek Kobyliński ur. 1772 r. w parafii Jabłoń (Jabłonna Lacka), synowie Tomasza i Ludwiki, wnukowie Andrzeja dzidzica na Toczyskach Srednich, które odstapił synowie Tomaszowi w 1764 r., prawnukowie Walentego Kobylińskiego.
Piotr Kobyliński ur. 1767 r. i Paweł Kobyliński ur. 1775 r. w parafii Paprotnia, synowie Tomasza nabywcy częsci Trębic Starawies w 1765 r., wnukowie Baltazara Kobylińskiego.
Szymon Kobyliński ur. 1771 r., Maciej Kobyliński ur. 1774 r. i Roch Kobyliński ur. 1782 r. w parafii Mordy, synowie Macieja i Anieli z Piórów, wnukowie Antoniego, prawnukowie Michała. Antoni Kobyliński dziedziczył na Skolimowie, Wojnowie i dzidzictwo swoje odstapił synowi Maciejowi Kobylińskiemu w 1766 r.
Franciszek Kobyliński ur. 1770 r., Apolinary Kobyliński ur. 1779 r. i Ignacy Kobyliński ur. 1787 r. w parafii Wyrozęby, synowie Antoniego dziedzica na Wyrozębach Kunatach i Justyny Sawickiej.
Michał Kobyliński ur. 1768 r. w parafii Paprotnia, syn Szymona i Barbary, wnuk Stanisława Kobylińskiego. Szymon Kobyliński nabył w 1759 r.  od Walentego i Andrzeja Kobylińskich, synów Aleksandra częsć dóbr Kobylany - Kozy.
Michał, Krzysztof, Franciszek, Adalbert (Wojciech) i Adam Kobylińscy, synowie Walentego  nabywcy w 1788 r. częsć dóbr Pluty.
Franciszek Kobylinski ur. 1783 r. w parafii Kożuchówek, syn Jana, nabywcy w 1773 r. częsci dóbr Zawady i Franciszki z Dmowskich, wnukl Franciszka.
Mateusz Kobyliński ur. 1764 r. w parafii Kożuchówek, syn Michała nabywcy w 1771 r. częsci dóbr Kobylany Nagórne i Franciszki z Błońskich, wnuk Fabiana Piotr Kobyliński syn Grzegorza, wnuk Pawła dzidzic na Papach, które odstapił w 1775 r. stryjowi Walentemu Kobylińskiemu.
Franciszek i Józef Kobylińscy synowie Krzysztofa dzidziczacy w 1789 r. na Kobylanach Skorupkach.
Antoni i Franciszek Kobylińscy synowie Marcina, którzy sprzedali w 1760 r. częsć swoja na Smuniewie Sebastianowi Kobylińskiemu.
Jan Nepomucen Kobyliński burgrabia grodzki mielnicki nabywca połowy Ostrowia w 1788 r. syn Wojciecha (Adalberta) i Barbary z Łazowskich, wnuk Piotra i Marianny z Wyrożembskich (Wyrozębskich), prawnuk Ludwika.
Adam Kobyliński syn Kazimierza i Marianny z Chojeckich, który w 1790 r. sprzedał częsć swoja na Kamiance.

Karol Kobyliński dziedzic Sokołowa (Podlaskiego) radca wojewódzki podlaski, marszałek powiatowy łosicki z żony Franciszki Wojewódzkiej ur. 1765 r. , zm. 1827 r. miał syna jedynaka zmarłego w 1824 r.
----------------


DANE UZUPELNIAJACE - KSIEZOPOLSCY


 Więcej informacji o rodzie Księżopolskich szukaj w ksišżce Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu"

Więcej informacji o rodzie KSIĘŻOPOLSKICH również na stronie internetowej: www.ksiezopolscy.eu

Dane uzupełniajace - sporzadzone głównie na podstawie badań Tomasza Jaszczołta i Zbigniewa Wasowskiego:


Pierwszym znanym przedstawicielem rodziny był Stanisław Księżopolski herbu Lubicz występujacy w latach 1425-1432.

W najstarszych aktach występowali:

1450-1452 Mscisław z Księżopola
1471 r. Jakub z Księżopola
1477 r. Mikołaj z Księżopola
1478 r. Mikołaj i Budko bracia rodzeni z Księżopola
1481 r. Stanisław Smolak z Księżopola, Piotr z Księżopola
1473-1479  Jakub Jałmużna z Księżopola
1476 r. Jakub Zemła z Księżopola
1476 r. Maciek z Księżopola
1482 r. Abraham Księżopolski
1484 r. Mikołaj Księżopolski, Maciej Skup, Stanisław z Księżopola, Budek z Księżopola
1476 r. Wojciech wójt z Księżopola pozwał Jakuba  Jałmużnę
1486 r. Mikosz z Księżopola

Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:

"Kniaże Pole i Skupie - szesć koni"

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowiece Litwa 1567 r.

Budki, Trebień, Księżopole:

Stanisław Budek syn Tomasza - klacz, kord, zbroja
Adam Budek syn Tomasza - klacz, miecz, zbroja
Jan "Chwidysk" - klacz, miecz, zbroja
Jan Dybowski - klacz, miecz, włócznia
Szymon Jasko - klacz, miecz, zbroja
Stanisław syn Marka - klacz, włócznia
Andrzej syn Lenarta - klacz, kord, zbroja

 Komory, Ksiażęce Pole:

Piotr syn Marcina - klacz, miecz, zbroja
Wawrzyniec syn Wojciecha - klacz, kord, zbroja
Jan syn Piotra - klacz, włócznia
Stanisław "Puk" - klacz, miecz
Jakub "Dziegietka?" syn Piotra - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

wymieniony woźny ziemski drohicki Jurga (Jerzy) Komar (Komor?) Księżopolski

Księżopole Budki:

Adam Dybowski syn Jakuba i za ojca swego niemocnego
Jan syn Jakuba
Wawrzyniec Komorowski
Władysław Budek syn Tomasza
Abraham syn Tomasza
Jan syn Hieronima i od synów swych małych
Fracz (Franciszek) syn Piotra
Walenty syn Stanisława
Stanisław syn Marka
Jan syn Piotra
Maciej syn Jana
Marcin syn Jana
Walenty Jasko

Księżopole Komory i Księżopole Zemłowe:

Piotr Ladenek?
Jan Dzierżek
Stanisław syn Piotra
Szczęsny syn Piotra
Piotr syn Aleksandra
Hieronim Dzierżek
Włodek syn Piotra dziedzic z Zemłów
Stanisław syn Aleksandra
Wawrzyniec syn Wojciecha

Podatek z 1580 r.:

Komory, Budki i Księżopole:

Andrzej syn Stanisława Sikorski z czesnikami dał z 10 włók ziemskich
Marcin Waż podsędek z czesnikami z 6 1/2 włoki ziemskiej

Pogłówne z 1662 r.:

Księżopole Budki:

Andrzej Księżopolski
Andrzej Księżopolski Budek
Szczepan Paczóski
Katarzyna Siedlecka
Samuel i Wojciech Skupowie
Krzysztof i Mikołaj Księżopolscy Budkowie
Władysław Księżopolski i Walenty Krasnodębski
Piotr Księżopolski Smolak i Szymon Księżopolski

Księżopole Komory:

Michał i Maciej Paczóscy
dwóch Janów Księżopolskich
Józef Paczóski
Marcin Księżopolski
Maciej Paczóski i Piotr Dmowski
Adam i Anna Paczóscy
Maciej Księżopolski
Piotr Księżopolski
Paweł Księżopolski Smolak

Pogłówne z 1676 r. :

Księżopole Komory i Budki:

Stanisław Orzeł
Erazm Księżopolski
Piotr Księżopolski
Maciej Księżopolski
Piotr Dmowski
Maciej Paczóski
Marcin Księżopolski
Józef Paczóski
Jan Księżopolski
Jan Księżopolski (drugi)
Jan Paczóski
Szymon Księżopolski
Piotr Księżopolski
Jan Księżopolski
Władysław Księżopolski
Maciej Księżopolski Budek
Wojciech Księżopolski Budek
Samuel Skup
Aleksander Sikorski
Piotr Budek Księżopolski
Andrzej Księżopolski
Józef Księżopolski

Urzędnicy w I Rzeczpospolitej:

Stanisław Księżopolski burgrabia warszawski w 1735 r. i komornik warszawski

Adam Boniecki "Herbarz Polski" i Aleksander Jabłonowski "Zródła do dziejów..." (fragmenty):

Księżopolscy herbów Jastrzębiec i Slepowron  z Księżopola, z ziemi drohickiej

Ziemianie Księżopolscy stawili na popis województwa podlaskiego w 1528 r. szesć koni (Drohiczyn). Lenart Księżopolski syn Marcina i Mikołaj Miazga Księżopolski dziedziczyli w 1580 r. na Księżopolach Smolakach, a Lenart Księżopolski i na Skupiach.

Wyroki Trybunału Lubelskiego wymieniaja: Adama Księżopolskiego syna Mikołaja, Marcina i Andrzeja Księżopolskich synów Leonarda dziedziców Księżopola w 1589 r. i Stanisława Księżopolskiego syna Mikołaja w 1591 r.

Stanisław Bartłomiej Księżopolski syn Stanisława i Katarzyny Suchożebrskiej, viceregent w 1710 r. i burgrabia grodzki warszawski w 1711 r., podpisarz grodzki drohicki w 1714 r. i komornik ziemski warszawski w 1725 r., zapisał w 1711 r. dożywocie żonie Annie z Kolberków, córce nieżyjacego Teodora, pułkownika wojsk koronnych i Elżbiety z Sielawskich. W 1710 r. otrzymali oboje dworek w Wielopolu  w Warszawie po Paprockich, który sprzedali w 1714 r. Omiecimskim. W 1724 r. zawarli układ o częsci Osin i Górki z Krasnodębskim, a w 1733 r. sprzedali częsć Reguł Malich Wagrodzkiemu. Stanisław Bartłomiej Księżopolski żył jeszcze w 1743 r., a druga żona jego była Marianna z Drozdowskich, 1mo voto Bajowa. (Zbigniew Wasowski przypuszcza że ów Księżopolski był ojcem chrzestnym  Franciszki Krasowskiej, chrzest jej miał miejsce w kosciele w Rozbitym Kamieniu 28 lutego 1735 r.).
-----------------

 Dane uzupełniajace: LAZOWSKI

Przodkowie tej rodziny byli bojarami ruskimi osadzonymi przez księcia Witolda z obowiazkiem służby wojennej. W 1486 r. król Kazimierz Jagiellończyk potwierdził Łazowskim z Łazowa dawniej posiadane przez nich przywileje i prawa. W XVI w. bardzo licznie się rozrodzili.

W najstarszych aktach:

1474 r. Stanisław i Jakub  Łazowa
1480 r. Abraham z Łazowa
1475 r. Jan z Łazowa
1482 r. Jerzy Łazowski

1522 r. Łazowscy sprzedali częsć Łazowa Maciejowi Gałazkowskiemu herbu Junosza, późniejszemu sędziemu

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Litwie 1567 r.:

Adam syn Andrzeja
Andrzej syn Jakuba
Iwan syn Mikołaja
Gawryło syn Mikołaja
Misko syn Ostasza
Dorosz Krywcewicz
Sak Hlebowicz
Wasko Waskowicz
Joachim Jackowicz
Łukasz Jackowicz
Iwan Lewonowicz
Jurek Lewonowicz
Eliasz Lewonowicz
Prokop Fredkowicz
Wasko Sergiejewicz
Wołosz Duszal
Iwan Duszal
Stecko Duszal
Fredko Daszkowicz
Andrzej Kalinkowicz
Jacko Procowicz
Jacko Łapicz
Iwan Sergiejewicz
Gawryło Sergiejewicz
Onoc Sienkowicz
Hryń Krywcowicz
Kuniło Abrahamowicz
Andrzej Wasilewicz
Szczęsny
Koc
Jacko Gula
Marek Seryk
Maciej Kowalczyk
Iwan Krywcewicz
Lac Fiedkowicz
Misko Rydwańczyk
Ignat Kondratowicz
Andrzej Omelianowicz
Oleszko Omelianowicz
Borys Gołubkowicz
Fiedko Seryk
Artysz Serkowicz
Andrzej Jackowicz
Hryń Syrewicz
Stec Wakulicz
Hieronim

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Andrzej i Piotr synowie Jakuba
Wasko syn Serieja
Iwan syn Sergieja
Hawryło syn Sergieja
Iwan
Wołosz
Steczko
Andrzej
Ostasz syn Sienka
Onacz syn Sienka
Hawryło syn Sienka
Jacko Prociowicz
Michno Prociowicz
Wasko Prociowicz
Adam Kobusz
Szczęsny Kobusz
Jacko Gula
Kocz
Steczko Kopka
Andrzej - woźny ziemski
Lewko Lichina
Andrzej Kalny
Jakub Smoła
Klimek Smolin
Misko Rydwańczyk
Andrzej Omieninczyk
Klimek Tarasowicz
Lacz syn Chwiedka
Jurgi Lewoniewicz
Iwan Lewoniewicz
Prokop Lewoniewicz
Ignat syn Eliasza
Wasko
Łukasz Spadek
Sak syn Hleba
Maciej kowalczyk
Jan Szyło - pop
Iwan Krzipko
Dorosz Krzipko
Hryń Krzipko
Borys Hołupka
Hwiedko Siesiewicz
Maciej Lichina
Kalikst Raczków

Podatek z 1580 r.:
 
W imieniu wszystkich pozostałych współdziedziców opłacili go: jakub Łazowski oraz Artym Łazowski. Oprócz nich 10 włók posiadał tu również Apolinary Gałazkowski syn Macieja.

Pogłówne z 1676 r.:

we wsi mieszkali:

Wojciech Wyszomierski
Grzegorz Łazowski
Maciej Wyszomierski
Marcin Łazowski
Wawrzyniec Łazowski
Chwiedor Łazowski
Jakub Wyszomierski
Gabriel Łazowski
Andrzej Łazowski
Jan Łazowski
Michał Łazowski
Stefan Łazowski
Adamowa Łazowska
Marcin Ratyński
Sebastian Łazowski
Maryna Chadzyńska
Wojciech Paderewski

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Łazowscy herbu Krzywda z Łazowa w ziemi drohickiej

Dziedzice Łazowa dowiedli w 1484 r. przywilejem wielkiego księcia Witolda, że nie sa bojarami putnymi zamku drohickiego, ale szlachta i sa obowiazani tylko do służy wojskowej, jak cała szlachta. Wyrok w tej sprawie potwierdził im król Zygmunt w 1537 r.
Herhory Dymitrowicz Łazowski zamienił pewne grunta z Abramowiczem. Maciej Gazługa (Gałazka vel Gałazkowski) i inni ziemianie z Łazowa stawili na popis w 1528 r. dziesięć koni, a równoczesnie ziemianie z niedalekich Łaz w ziemi drohickiej 5 koni.
Jakub Zapasnik z Łazowa kwitował w 1531 r. Swiejkę podstarosciego drohickiego z 30 kop groszy. Katarzyna córka Stanisława Kobuska wdowa po Andrzeju Swiejku ze Swiejk (Szwejk)1550 r. Andrzej Kobusek z Łazowa wział w 1552 r. w zastaw częsć Szwejk. Adam Kobus i Jan Łazaowski synowie Andrzeja 1594-1596. Jakub i Artym Łazowscy współdziedzice Łazowa, Apolinary Gałazka z matka i braćmi Łazowa, Ceranowa, Tosi i Lubieszy 1580 r. Jan Łazowski syn Marcina 1586 r. Kaliks, Adam, Andrzej Łazowscy 1594 r. Dorota po Wojciechu wdowa, Zygmunt i Maciej Łazowscy 1594 r. Marusza Saczkówna, wdowa po Wojciechu Łazowskim 1594 r. Wojciech z żona Marianna 1598 r. Jan, Prokop i Gabriel Łazowscy dziedzice Łazowa 1596 r. wymienieni  w wyrokach Trybunału Lubelskiego.
Jerzy Łazowski podwojewodzi podlaski współdziedzic Olęd i Kozłowa w drohickim 1580 r.
Andrzej Łazowski urzędnik wojewody podlaskiego w Romanowie w łuckim 1570 r.
Andrzeja Łazowskiego podstarosciego wołkowyskiego wymienia Kojałowicz w poczatkach XVII w. pisze też o jednym pułkowniku ochotników, który osiadł w Moskwie.
Jan Łazowski odesłany w 1651 r. z Beresteczka w krakowskie przeciw Napierskiemu. Maciej i Wojciech z ziemia bielska podpisali obiór króla Miachała, Andrzej Łazowski z ta ziemia Jana III, Wojciech Łazowski z ziemia chełmska i N. Łazowski z brzeskim województwem Augusta II.
Michał Łazowski regent 1724 r. N. Łazowski vicesgerent 1759 r. gordzcy drohiccy. Jakub, Jan, Józef, Marcin, Piotr Łazowscy z województwem podlaskim i dwaj z województwem ruskim podpisali elekcję Stanisława Leszczyńskiego 1733 r. Piotr Łazowski z ziemia mielnicka obiór Stanisława Augusta. Kacper, Aleksander  i Józef Łazowscy podpisali w 1763 r. manifest szlachty litewskiej Bazyli Łazowski syn Gabriela kupił w 1708 r. częsć Stanów Małych, syn jego z Apolonii Błońskiej Hieronim Łazowski wyelegitymował się ze szlachectwa 1804 r. w Galicji Zachodniej Antoni Łazowski syn Jana i Ewy Korowickiej (Kurowickiej) sprzedał częsć Tchórznicy Wyszków Korowickiemu. Syn jego z Teresy Krasnodębskiej Walenty Łazowski ur. 1760 r. wylegitymowany 1803 r. Bazyli i Jan Łazowscy synowie Marcina sprzedali w 1721 r. częsć Łazowa Gabrielowi Łazowskiemu. Bazyli Łazowski z synami Marcinem i Antonim sprzedali w 1741 r. częsć Krynicy Janowi Wężowi. Antoniego Łazowskiego i Anny syn Wojciech ur. 1756 r. (metryka w Suchożebrach) wylegitymowany 1804 r.
Jeden z Łazowskich tego herbu miał otrzymać tytuł baronowski od cesarza Napoleona.
------------

Dane uzupełniajace: LUZECKI


Najstarsze wpisy :
1470 r. Marcin Łużecki procesował się z Wawrzyńcem plebanem z Drohiczyna
1479 r. Mikołaj z Łuzek
1479 r. Marcin Łużecki


Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:
Jakub Łużecki stawił do popisu wojskowego - 4 konie


Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r.  Drohiczyn:
Maciej Łużecki ze swym bratankiem synem Adama z Łuzek


Podatek 1580 r.:
Od 3  włók w Łuzkach parafii Skrzeszew opłacił Stanisław Łużecki


Pogłówne, podatek z 1676 r.
w tym roku w Łuzkach Łużeccy już nie występowali
------------

 Dane uzupełniajace: MORSZKOWSCY vel Morzkowscy

Najstarsze wpisy:

1477 r. Trojan z Morszkowa
1482 r. Katarzyna Morzkowska
1482 r. Andrzejowa Morzkowska

Tomasz Jaszczołt podaje:

Wsie Buczyn i Morszków na Podlasiu dostali dwaj bracia Marcin i Nadbor ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Powstały od nich rodziny Buczyńskich i Morzkowskich herbu Slepowron.

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice (Litwa)

Morszkowo:

Sebastian syn Jana - klacz, miecz
Oleszy (?) Olechno (?) syn Tomasza - klacz, rohatyna
Walenty syn Marcina - klacz, kord
Stanisław syn Jana - klacz, rohatyna
Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz, rohatyna
Bartosz syn Mikołaja - klacz, miecz
Matys syn Marcina "Mikosz" - klacz, miecz
Paweł syn Jana wysłał syna Jana - klacz, miecz
Wojciech syn Jana wysłał syna Marcina - koń i kord

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Morszków:

Andrzej Morzkowski syn Jana
Paweł syn Jana
Sebastian syn Jana
Stanisław syn Jana
Mikołaj Mikosz
Walenty Mikosz i za braci Sebastiana, Bartosza, Macieja na służbie będacych
Maciej Mikosz
Bartosz Mikosz
Aleksy syn Tomasza
Wojciech syn Jana

dziedzicowie z Morzkowa

Kacper Niesiecki "Herbarz Polski"

Stefan Morzkowski, rotmistrz choragwi pancernej 1658 r. (komput.woj) z Czarnieckim siła dokazywał
Jan Morzkowski, dziekan kolegiaty sadeckiej 1701 r., a potem opat strygoński, proboszcz i oficjał sadecki, przetłumaczuł z włoskiego "swiatownika, krótkoscia życia i bojaźnia smierci przymuszonego do retyrady w r. 1717 w Krakowie"
W 1778 r. Antoni Morzkowski sędzia ziemski wieluński
Tomasz Morzkowski komornik ziemski drohicki
N. Morzkowski, stolnik brzeziński
Józef Morzkowski, podstarosci żytomierski  i w 1788 r. tenże, czy inny Józef  Morzkowski choraży podlaski (Krasicki)
------------------

 Dane uzupełniajace: NIEWIADOMSKI

Najstarsze wypisy (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Pierszymi przedstawicielami tej rodziny byli: Paweł i Mikołaj z Niewiadomej, którzy w 1457 r. swiadczyli na dokumencie fundacyjnym koscioła w Niecieczy.

W najstarszych aktach:

1454 r. Piotr i Paweł z Niewiadomej
1463 r. Paweł Niewiadomski procesował się z Rusinami z Hołowienek
1470 r. Piotr z Niewiadomej ze swym bratankiem Maciejem
1471 r. Wojciech z Niewiadomy i Katarzyna żona Piotra z Niewiadomej
1478 r. Wojciech z Niewiadomej
1479 r. Piotr Niewiadomski
1481 r. Andrzej z Niewiadomy

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Litwie (koło Mińska Białorus)

Stawiło się 6 Niewiadomskich

Niewiadoma:

Paweł syn Walentego - koń
Mikołaj wysłał syna Sebstiana na klaczy z mieczem
Serafin syn Jerzego - klacz, miecz
Jan syn Jerzego - klacz, rohatyna
Hieronim syn Macieja  - klacz, miecz
Stanisław syn Stanisława - wysłał przyjaciela(?) sewego  Kosieradzkiego pieszo a sam ..... (nie mogę dlaszej częsci tekstu przetłumaczyć z rosyjskiego) ..... "dei eor"twardy znak""

W wykazie przysięgi z 1569 r. nie znalazłem strony z Niewiadomskimi być może została wczesniej zniszczona

Podatek 1580 r.

Opłacili go z 8 włók ziemskich :
Paweł
Sebastian
Jan
Serafin
Niewiadomscy

Rejestr podatku tzw. pogłównego z 1676 r.

W Niewiadomej było 9 rodzin Niewiadomskich na 12 wszystkich w tej wsi

 

Prus Niewiadomscy odc.1

Fragmenty niepublikowanej monografii rodowej autorstwa inż. Andrzeja Niewiadomskiego z Berlina udostępnione w marcu 2003 r. Wstępne dane o historii i genealogii rodu Prus Niewiadomskich XVI-XVIII w. Częsć I: Podlasie, Chełmszczyzna, Galicja, Królestwo Polskie.

Niewiadomscy herbu Prus wywodza się i wzięli swoje nazwisko od wsi Niewiadoma pod Sokołowem Podlaskim. Częsć tej szlacheckiej wsi na Podlasiu nazywała się „Goleń” i takiż też przydomek niektórych Niewiadomskich występuje sporadycznie do końca XVIII w. w aktach.

Zasadnie pisze Seweryn Uruski, zgodnie z tradycja rodzinna Niewiadomskich, że wzięli oni swa przymiotnikowa formę nazwiska od wsi Niewiadoma pod Sokołowem. Potwierdza to m.in. dokument z 1580 r. gdzie Niewiadomscy wymienieni sa jeszcze po imieniu. Jeszcze pod koniec XVII w. pisał się jeden z Niewiadomskich „Piotr Sebastian Niewiadomski z Niewiadomy”. Oczywiscie nasuwa się pytanie – skad wzięła się nazwa tej wsi? Chodzi o to, czy Niewiadomscy wzięli nazwisko od wsi Niewiadoma, czy było na odwrót? W przypadku wsi Niewidoma i Niewiadomskich, nie da się jednoznacznie rozstrzygnać, czy jest to ciag typu: ród – wioska – nazwisko, czy tylko: wioska – nazwisko? W obu tych słowach – Niewiadoma – Niewiadomski zawarta jest sugestia o niewiadomym pochodzeniu i faktycznie w pózniejszych wiekach przez wiele stuleci dawano w Polsce nieslubnym dzieciom, z nieznanego ojca nazwisko : „Niewiadomski”. Zwyczaj ten wszakże nie nadaje się do interpretacji znacznie wczesniejszego faktu, że już w XVI w. istniała wies Niewiadoma („Niewiadomki” – Niewiadoma, wymieniona została w dokumencie Grzegorza biskupa włodzimierskiego z 1424 r. dotyczacego uzupełnienia funduszy koscioła w Sokołowie, przyp. DK)

Trudno sobie wyobrazić, ale wykluczyć nie można, iż o takiej a nie innej nazwie wsi zaważyć mogła „nieswiadomosć”, czyli brak wiedzy co do jej założycieli lub poprzednich włascicieli. Nieznanego pochodzenia było tam faktycznie stare cmentarzysko, na stoku pagórka obok grodziska z XI w. pod Niewiadoma. Również nie można wykluczyć, że założył owa wioskę ktos o przydomku „Niewiadomy” lub, że nadano ja rycerzowi o takim przezwisku. Powyższe hipotezy sa oczywiscie tylko domysłem, bo nie znane sa mi fakty lub dokumenty zwiazane z założeniem lub nadaniem tej wsi. Herbem rodu Niewiadmoskich jest nieco zmieniony Prus I, zwany też czasem Turzyna. Jego odmiennosć polega na tym, że po jednej stronie półtora-ramiennego krzyża znajduje się poziomo leżaca srebrna podkowa ocelami do wewnatrz, a po jej drugiej stronie jej druga połowa. Innymi słowami jest to odmiana składajaca się z półtorej krzyża i półtorej podkowy. Nie ulega watpliwosci, iż herb Prus jest pochodzenia pruskiego, to znaczy wywodzi się z terenów nadbałtyckich, zamieszkałych kiedys przez pogański lud Prusów, a podbity przez Zakon Krzyżacki w połowie XIII w. jak podał prof. Władysław Semkowicz w pracy „Mazowieckie przywileje rodowe”, pruskie pochodzenie rodu Prusów, jest potwierdzone dokumentem zródłowym, w którym Trojden I (1313-1341) ksiażę sochaczewski i czerski, nadał rycerzowi Windycy, synowi Obizorna przywilej podlegania tylko sadownictwu księcia i prawo łowienia  bobrów na własnym terenie. Przywilej ten potwierdzili 13 X 1345 r. ksiażęta Ziemowit i Kazimierz dla szesciu potomków owego Windyki a mianowicie dla: Tholokojty, Lykoty, Zbada, Buychyla, Santora i Dobrogosta. Inny Windyka herbu Prus występuje też w zapiskach sadowych w  r. 1407 na Mazowszu. Nie oznacza to jednak bynajmniej, iż wszystkie rody pieczętujace się pózniej herbem Prus I, a jest ich ok. 138-147, pochodza od tego Windyka.

Przyjęli te godło jak inni uciekinierzy z Prus, a nawet pruscy jeńcy wojenni, osadzeni na gruntach ksiażęcych, a stajacy do wojny pod wspólnym wezwaniem lub wspólna choragwia. Także kilkanascie rodów „czysto” polskich, majacych m.in. podwójny krzyż w godle, przeszło od XVI w do herbu Prus, usuwajac prawe dolne ramię krzyża ze swojego dotychczasowego godła.Liczne sa gniazda rodzin o herbie Prus z XIV-XV w. na Mazowszu, w okolicach Mławy, Różana, Ostrołęki, Wizny i Łomży. Dotyczy to też Podlasia, gdzie osadnictwo było często przedłużeniem mazowieckiego i zaczęło się z okresem walk z mieszkajacymi tam pierwotnie Jaćwingami. J. Chwalibińska jest zdania, iż Prus I,II,III to różne rody, jedynym elementem łaczacym je poczatkowo była swiadomosć odrębnosci narodowej, a wspomniany wyżej przywilej z 1345 r. stał się niejako spoiwem stwarzajacym pozory rodu w pełnym sensie naturalnego, pochodzacego od owego Obizona z XIII w.  W istocie ród heraldyczny Prusów powstał droga łaczenia się wielu, pierwotnie odrębnych rodów naturalnych, które wiazał wspólny herb lub inna cecha, jak w tym przypadku czynnik narodowy, czyli pruskie pochodzenie.Należy zauważyć, że motyw półtorej podkowy w herbie Niewiadomskich, jako dodatek do Prusa I, jest zdaje się jedyny tego rodzaju w polskiej heraldyce. Nie należy mylić Niewiadomskich herbu Prus z Niewiadomskimi herbu Dołęga. Ci ostatni wywodza się z Niewiadowa pod Ujazdem, niedaleko Rawy Mazowieckiej.Pierwsza znana dotychczas mi wiadomosć o podlaskich Niewiadomskich podaje zapis fundacyjny koscioła parafialnego w Czerwonce (Grochowskiej pod Sokołowem) z 19 II 1519 r., gdzie przy spisywaniu dokumentu obecny był marszałek Stanisław Niewiadomski. Był on w 1524-25 namiestnikiem (podstaroscim) drohickim magnata Piotra Kiszki, a w 1525 r. marszałkiem hospodarskim, czyli królewskim, a więc wysokim lokalnym urzędnikiem w Wielkim Księstwie Litewskim.

Zapewne jest ów Stanisław tym samym Niewiadomskim, o którym wspominaja regesty ziemi drohickiej z 1528 r., że nieznany z imienia „Niewiadomskij” wystawia na potrzeby walki jednego konnego.W 1580 r. mieszkali w Niewiadomej: Maciej i Sebastian synowie Mikołaja, Paweł syn Walentego oraz Jan i Serafin synowie Jerzego – Niewiadomscy. Tych pięciu szlachciców Niewidomskich posiadało wówczas  w Niewidomej 8 2/3 włók ziemskich, czyli zaledwie 150 ha, byli więc drobna szlachta. Następnie mamy dwupokoleniowa, bo ok. 70 – letnia przerwę i nic nie wiemy o losach podlaskich Niewiadomskich, aż do czasów potopu szwedzkiego.Podejmujac się w połowie lat 80.XX w. prac nad rodowodami Prus-Niewidoskich korzystałem z ustaleń moich poprzedników z gałęzi „galicyjskich” Niewidomskich, z dokumentów sprawy spadkowej po ppłk. Jakubie Ewaryscie Niewiadomskim, z pamiętnika tego ostatniego i z pamiętnika jego bratanka Ksawerego Niewiadomskiego i wielu innych dokumentów i przekazów rodzinnych oraz odszukanych po parafiach metryk. Poczakowo znani mi byli w powiazaniu z żyjacymi dzis osobami tylko Prus Niewiadomscy „trzciniccy”, potomkowie Ignacego i Kunegundy z Myczkowskich (pobrali się 9 VI 1779 r. w Trzcinicy pod Jasłem, metryki slubu i narodzin ich 7 dzieci zachowaly się), gdzie Ignacy był w latach 1777-1799 – przez 22 lata sekretarzem i zarzadca tamtejszych dóbr księcia Stanisława Jabłonowskiego.

Po nich mam w swoich archiwach kilkuset potomków po mieczu i kadzieli Niewiadomskich. Ponadto znane mi były wzmianki o kilkudziesięciu żyjacych w XVI-XIX w. Prus Niewiadomskich, w tym o litewskiej linii na Budziłkach i Polanach na Wilia w oszmiańskim powiecie, opisanych przez Ignacego Chodzkę w noweli „Wyklęty” na podstawie archiwum rodzinnego Niewiadomskich (o herbie nieco odmiennym, jak go podaje Kojałowicz i używajacej przydomku „Goleń”).W herbarzach najobszerniej opisał ród Niewiadomskich Seweryn hrabia Uruski w swym dziele „Rodzina” opierajac się na m.in. dokumentach i wyjasnieniach złożonych w Heroldii Królestwa Polskiego w 1841 r. przez najstarszego syna ww. Ignacego Prus Niewiadomskiego, ppkł. Jakuba Ewerysta i jego brata Józefa (pradziadka autora tego tekstu inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego, przyp. DK). Drzewo rodowe ppkł. Jakuba Ewerysta sięga 5 generacji wstecz od jego ojca Ignacego poczynajac i Heroldia w swym orzeczeniu pisze, że: „wykazał on stan szlachecki swych przodków od 1663 r.”. Bardzo podobne drzewo genealogiczne złożył już 58 lat wcze?niej, bo w r. 1783 w sadzie grodzkim w Trembowli, w celu wykazania szlachectwa w Galicji brat stryjeczny ww. Ignacego – Tadeusz Marcin „Goleń” z Niewiadomej. Różni się jednak ono od tego, którym wykazał się Jakub Eweryst w dwóch szczegółach:-po pierwsze rodzicami Ludwika Franciszka Niewiadomskiego (choraży bielski 1669 r.) nie sa jak w drzewie Jakuba – Krzysztof (podstoli wizki 1664 r.) i Antonina z Mokrzeckich, lecz Krzysztof (rzekomy krajczy litewski?) i Ludwika z Czerniechowskich, co jednak nie wyklucza, iż jest to ten sam Krzysztof (mógł mieć np. dwie żony).-po drugie, o ile drzewo Jakuba Niewidomskiego zaczyna się Piotrem, ojcem Krzysztofa, to drzewo Tadeusza Marcina idzie jeszcze dalej o jedna generację wstecz, podajac innego ojca Krzysztofa, a mianowicie Erazma (referendarza koronnego?) żonatego z Celestyna Skorupska i dziadka Krzysztofa – o imieniu Edward (podkomorzy nurski?) i babkę Eleonorę Firlejównę.

Opis tego drzewa genealogicznego Tadeusza Marcina Niewiadomskiego jest w moim posiadaniu.Nie sposób dzis jadnak ustalić, która wersja jest bardziej prawdziwa i dlaczego Tadeusz Marcin używał jeszcze przydomku „Goleń z Niewiadomej”, a bracia jego stryjeczni: Józef, Jan i Ignacy przy potwierdzaniu szlachectwa w sšdzie grodzkim we Lwowie w 1782 r. tego przydomku już nie użyli. Nie wiadomo też, kiedy i dlaczego nasi przodkowie opuscili Niewiadoma na Podlasiu.Odwiedziwszy wiskę Niewiadoma pod Sokołowem latem 1986 r. dowiedziałem się od 86letniego wówczas pan Aleksandra Wierzbickiego, którego matka była z Niewiadomskich, że za jego pamięci było jeszcze trzech Niewiadomskich w Niewiadomej. Jeden z nich przeniósł się do Hajnówki, drugi wyemigrował przed II wojna swiatowa do Ameryki po spadek, po powrocie kupił 7 ha w pobliskiej Tchórznicy, umarł, a jego żona wraz z córka wyjechała na ziemie zachodnie, zas syn mieszka u Wolskich w Tchórznicy.

Według pana Wierzbickiego wies Niewiadoma była niegdys szlachecka i że w jej wschodniej częsci był „wiekszy” majatek i zwał się „Goleń”.W Sokołowie urodził się np. powstaniec – emigrant 1831/32 Józef Niewiadomski zm. 1866 r. w Bourges, rolnik, syn Jana i Marianny, w powstaniu listopadowym podoficer artylerii, kanonier 7 batalionu Rybińskiego, odznaczony krzyżem Virtuti Militari lat 33, czyli urodzony ok. 1799 r.

GAZETA SOKOŁOWSKA 23 marca 2003 r.
Prus Niewiadomscy częsć II


Ustalenia genealogiczne dotyczace przedstawicieli rodu Prus Niewiadomskich (poczynione przez inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego z Berlina)

Od Krzysztofa do Ignacego Niewiadomskiego XVII-XVIII w.: Według danych z herbarza Uruskiego (opartych na wywodzie ppkł. Jakuba Ewarysta Niewiadomskiego z 1841 r. dla Heroldii) i rodowodu Tadeusza Marcina Niewiadomskiego dla sadu w Trębowli w 1782 r. oraz danych z akt sadowych i innych dokumentów historycznych da się wywnioskować takie oto drzewo genealogiczne Prus Niewiadomskich, zaczynajace się pierwszym udokumentowanym protoplasta Krzysztofem Niewiadomskim i jego żona Antonina Mokrzecka :Krzysztof Niewiadomski – syn Piotra wg herbarza Uruskiego, opartych na wywodzie szlachectwa ppkł. Jakuba Ewarysta dla Heroldii z 1841 r. lub syn Erazma, wg wywodu szlachectwa przez Tadeusza Marcina dla sadu w Trembowli w 1783 r.

Żonaty z Antonina Aleksandra Mokrzecka (tak zapisana w aktach grodzkich goniadzkich w 1668 r., ale w aktach grodzkich lwowskich 1663 r. pisana również jako – Mokrzycka).  Rotmistrz wojsk koronnych 1658 r., rotmistrz parafii tykocińskiej, knyszyńskiej i goniadzkiej z zadaniem zapewnienia bezpieczeństwa obywateli od gwałtów popełnianych przez kupy swawolne” 1658 r., poborca wojskowy ziemi bielskiej z traktu tykocińskiego 1658 r., lesniczy goniadzki, deputat sejmiku ziemi bielskiej dla zorganizowania wyprawy łanowej w 1655 r., komisarz rewizyjny ksiag ziemskich brańskich i tykocińskich 1662 r., elektor króla Michała Korybuta z ziemi bielskiej 1669 r., wójt knyszyński 1664-67 na zasadzie konsensusu od króla Jan Kazimierza na nabycie wójtostwa w starostwie knyszyńskim od Jana Karwowskiego, podstoli wizki 1662 r., podstoli bielski 1667 r., czyli znany i szanowany szlachcic na Podlasiu w czasach szwedzkiego potopu 1655-60, a i dosć zamożny o czym swiadczy wykup intratnego wójtostwa knyszyńskiego. Żył jeszcze w 1670 r. bo wówczas składał podpis jako swiadek sadowy na potwierdzenie szlachectwa rodziny Szorców. Zachowały się dane o jego dwóch synach: Ludwiku Franciszku i Władysławie. Nie wyklucza to istnienia innych jeszcze dzieci, a zwłaszcza córek.


Linia Władysława Niewiadomskiego

Władysław Niewiadomski – młodszy syn podstolego Krzysztofa i Mokrzyckiej, pisał się z „Niewiadomej” i był w 1694 r. podstolim wizkim, a w 1697 r. elektorem króla Augusta II z ziemi bielskiej. Miał za żonę podobnie jak ojciec – Antoninę Mokrzycka (nie wiadomo, czy to pomyłka, czy zbieżnosć imienia i nazwiska?). Z niej zas trzech synów: Stefana – stolnika bracławskiego 1721 r., Jana i Antoniego. O potomstwie dwóch pierwszych  nic nie wiadomo. Antoni Niewiadomski, syn Władysława miał zas z Marianna Wróblewska syna Aleksandra, który był elektorem króla Augusta II z ziemi chełmskiej w 1697 r., choraży pancerny 1713 r., komornik ziemski chełmski 1722 r. Był on żonaty  z Teofila Krupska i miał z nia syna Franciszka. Ten ostatni, żonaty był z kolei z Joanna Zbijewska 1740 r. Na nim urywa się slad potomków po Władysławie, młodszym synu podstolego Krzysztofa. Opuscili widać ci Niewiadomscy Podlasie w kierunku południowym – Chełmszczyzna, ziemia przemyska.


Linia Ludwika Franciszka Niewiadomskiego

Ludwik Franciszek – starszy syn podstolego Krzysztofa i Mokrzyckiej, jak ojciec podstoli bielski, nominacja 19 III 1691 r. Jest on w 1696 r. włascicielem wsi Kulesze Niziołki na Podlasiu (w łomżyńskim) i chorażym bielskim. W 1697 r. podpisuje ordynację dla posłów ziemi bielskiej na sejm walny. Żonaty z Anna Krupska miał syna Antoniego podstolego pilzneńskiego ???, który z żony Zuzanny Jackowskiej pozostawił dwóch synów: Jacka i Józefa.

Odnoga Józefa Niewiadomskiego Józef, syn Antoniego i Jackowskiej, brat Jacka jest rzekomym podczaszym drohickim. Żonaty z Marianna Żaboklica miał syna Tadeusza Marcina. Józef i żona zmarli przed r. 1784. W każdym razie jesli nawet  Józef tylko się pisał podstolim, to musiał być posesjonatem na Podlasiu.  Tadeusz Marcin „Goleń”  z Niewiadomej Niewiadomski, syn Józefa i Żaboklickiej, wybiera karierę wojskowa co mogłoby sugerować, iż miał brata (starszego), który dziedziczył ojcowiznę? Jest on kadetem w 1777 r., chorażym w 1778 r., a w Insurekcję Kosciszkowska pułkownikiem, dowódca 18 regimentu (utworzony w Siedlcach), wyzwalajacego ziemię wizka (w czerwcu 1794 r. stacjonował w Sokołowie).

W 1783 r. potwierdził on szlachectwo w Galicji przed sadem w Trembowli. Prawdopodobnie to on był tym Tadeuszem Niewiadomskim, pułkownikiem wojsk polskich, który w monografii Żychlińskiego o rodzie Olędzkich herbu Rawicz wymieniony jest jako maż Franciszki Olędzkiej (linia litewska). Do dzis nie wiadomo na pewno, czy ów Tadeusz Marcin Niewiadomski pozostawił potomstwo, ale wydaje się bardzo prawdopodobne, że jest on protoplasta linii podolskiej z Filipowców, która dalej prowadził Andrzej Tytus Niewiadomski, detaxator w okręgu zaleszczyckim i spatobierca czastki dóbr Filipkowce na Podolu galicyjskim. Andrzej Tytus Niewiadomski był synem Tadeusza, również detaxatora w okręgu zaleszczyckim i włacicielem tychże dóbr Filipkowce nad lewym dopływem Dniestru – Ieczławka, kilka kilometrów przed jej ujsciem, nieopodal Mielnicy i Ujscia Biskupiego. Używali oni herbu Prus z dodatkiem Goleń, jak Niewiadomscy na Polnach- Budziłkach w Oszmiańskim na Litwie. Dalej prowadzi tę linię Modest Niewiadomski, syn Andrzeja Tytusa, który urodził się w 1831 r. Franciszek Jan Niewiadomski, syn Modesta wspomniał swoim dzieciom, że łaczy ich jakies daekie pokrewieństwo z kompozytorem Stanisławem Niewiadomskim (ur. 1859 r. w Soposznie pod Żółkwia, zm. 1932 r. we Lwowie.


Odnoga Jacka Niewiadomskiego

Jacek był synem Antoniego i Jackowskiej, bratem Józefa. Z nieznanej żony pozostawił trzech synów: Jozefa, Jana i Ignacego, którzy jako bracia potwierdzaja szlachectwo w 1782 r. w Galicji przed sadem grodzkim lwowskim. Józef Niewiadomski syn Jacka zamieszkiwał w majatku Dubienko nad Wełnianka, dopływem Bugu w ziemi chełmskiej.

Jakub Ewaryst opisuje w swoim pamiętniku, jak jadac do Dubienka odwiedził swego „stryja i stryjenkę”.Jakub Niewiadomski syn Jacka mieszakł może jako oficjalista lub dzierżawca we wsi – majatku Brzyzna, 22 km na zachód od dzisiejszych granic Polski z Ukraina na Bugu. Brzyzna po II rozbiorze była austriacka, po Kongresie Wiedeńskim w 1815 r. znalazła się w Królestwie Polskim.Ignacy Niewiadomski, również syn Jacka, poczatkowo sekretarz, a następnie pełnomocnik i zarzadca dóbr księcia Stanisława Jabłonowskiego we wsi Trzcinica pod Jasłem. Ze swej żony Kunegundy Myczkowskiej miał 2 córki i 5 synów, a dalej 38 wnuków!  Jest on protoplasta wszystkich znanych mi i „kwitnacych” do dzis „trzcinickich” Prus Niewiadomskich, których zebrałem w moich 17 tablicach. Swiadkiem slubu, który odbył się 9 VI 1779 r. był starosta, ksażę Stanisław Jabłonowski (wnuk hetmana) i hrabina Katarzyna z Łętowskich Kuropatnicka i księżna Anna z hrabiów Siemieńskich księżna Jabłonowska.

Nie trudno zauważyć, iż bardzo żadkie imię chrzczonego wówczas dziecka Niewiadomskich „Ewaryst” zostało wybrane ze względu na ojca chrzestnego. On to Jakub Ewaryst Niewiadomski napisze pół wieku pózniej w swych pamiętnikach o Ignacym i Kunegundzie, że: „rodzice byli biedni i dwukrotnie pogorzelcami”. Z pięciu synów i dwóch córek Ignacego i Kunegundy Niewiadomskich wyżej wymieniony Jakub Ewaryst był bezpotomny. Pozostali dali poczatek czterem trzcinickim liniom Prus Niewiadomskich. Oto skrótowe dane na ich temat:Jakyb Ewaryst Niewiadomski, pierworodny syn Ignacego (ur. 25 VII 1780 r. zm. 2 VIII 1860 r. w Warszawie i tam pochowany na cmentarzu powazkowskim). W wojsku polskim Księstwa Warszawskiego od 1811 r. szef biura żywnosci w Ministerstwie Wojny, odbył kampanię napoleońska 1812-14, otrzymał Krzyż zasługi srebrny i złoty. W Królestwie Polskim szef biura funduszy Komisji Rzadowej Wojny.

Po kapitulacji powstania z 1831 r. pozostał w Warszawie i ponowił przysięgę na wiernosć carowi zostajac radca Najwyższej Izby Obrachunkowej. Był masonem w loży „Bouclier du Nord” Ożenił się w podeszłym weku (1842) z wdowa Tekla z Zyllów i był bezpotomny. Pozostawił za to obszerny diariusz swego życia (pamiętnik, który jest w posiadaniu inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp.  DK) Stanisław Jan Nepomucen Niewiadomski (ur. 15 V 1784 r.w Trzcinicy, zm. 7 V 1837 r w Augustowie). Był prezydentem Kilec 1819-31, masone w loży „Wielkiego Wschodu Polski”, trzykrotnie żonaty 1. Róża Godlewska, 2. Józefa Gorzkowska, 3. Tekla Sierpińska. Pozostawił córkę i pięciu synów. Maciej Józef Niewiadomski (ur. 3 III 1786 r. w Trzcinicy, zm. 4 IV 1828 r. smiercia tragiczna w Tursku nad Wisła. Był rzadca dóbr w Odrzykoniu i Tursku. Ożeniony z Anna Swiejkowska herbu Trzaska, miał z nia 11 dzieci, w tym 6 synów i 5 córek.Ignacy Dominik Niewiadomski (ur. 5 VIII 1790 r. w Trzcinicy, zm. 13 V 1858 r. w Drohobyczu). Ożeniony z Fortunata Byczkowska, miał z nia 3 córki i 4 synów. Józef Kajetan Niewiadomski (ur. 28 III 1796 r. w Trzcinicy, zm. 27 XII 1870 r. w Warszawie). Był podobnie jak jego starszy o 16 lat brat Jakub Ewaryst urzędnikiem wojskowym (kontroler II klasy) w Komisji Rzadowej Wojny w Królestwie Polskim. Oeniony z Barbara Gasowska  miał z nia 2 córki i 2 synów (Był to pradziadek inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego). Oprócz wyżej wymienionych synów Ignacego i Kunegundy Niewiadomskich – ci mieli jeszcze dwie córki: Petronellę Annę żonę Jakuba Bonawentury Lewickiego i Joannę małżonkę Mikołaja Zarudzkiego.

GAZETA SOKOŁOWSKA 6 kwietnia 2003 r.
Prus Niewiadomscy częsć III


Inni przedstawiciele Prus Niewiadomskich w XVI-XIX w i XX w.

W dokumentach historycznych na przestrzeni 340 lat poczawszy od roku 1524 do 1864 występuje ok. 30 innych Niewidomskich ze stanu szlacheckiego (nie liczac tych z litewskiej gałęzi), u których bliższego pokrewieństwa dopatrzyć się trudno w wymienionych dwóch pierwszych odcinkach monografi.

Najwczeniej wymienini sa: nieznanego imienia Niewidomski, który „walczył na turnieju w Krakowie 1598 r., dzielny wojownik przeciw Kozakom i Tatarom stawał” – podawał  Uruski, a Niesiecki pisał o nim „stary żołnierz, często Kozaków płaszał”. Nie wiemy czy to podlaski, czy litewski Niewiadomski? W 1611 r. mamy Jana Niewidomskiego, rotmistrza Jego królewskiej Mosci. W 1649 r. zas Stanisława Niewidomskiego syna Wojciecha.W ziemi chełmskiej: Piotr Sebastian Niewiadomski (zm. 1721 r.) pisał się z „Niewiadomy”, bo tak nazwał go Niesiecki w swym herbarzu, był pisarzem grodzkim krasnostawskim 1685 r., elektorem królów Jana III w 1685 r. z województwa podlaskiego, ale już w 1697 r. Augusta II z województwa chełmskiego. Z żony Marianny Piotrowskiej miał synów: Andrzeja, dziedzica Wisniewa oraz Wacława, ożenionego z Eufrozyna Zbijewska w 1721 r. Mo że to ten sam Wacław, który podpisał w 1697 r. elekcję z województwa sieradzkiego? Z kolei jego synem był Wojciech (Adalbert) Ignacy, żonaty z Marianna Baczewska, którzy posiadali w 1751 r. wies Niedziakowice 12 km od Chełma.Ponad to: Bazyli Niewiadomski, żonaty 1670 r. z Marcybella Łyczkówna, miał z nia syna Erazma (1697 r.) żonatego z Dorota Kuczyńska, a oni synów: Jana i Wacława.Dalej: Antoni Niewiadomski, podstoli wizki z żony Maianny Gerenicz miał syna Stefana, również podstolego wizkiego (1774) i rotmistrza w wojskach księcia Radziwiłła (1765).

Z końcem XVIII w. był on bodaj ostatnim Niewiadomskim posesjonatem (czyli posiadajacym samodzielnie większy majatek obejmujacy przynajmniej jedna wies) na Podlasiu.Michał Niewiadomski był posłem ziemi bielskiej na elekcję 1697 r. Tadeusz Niewiadomski został mianowany 1655 r. deputatem sejmiku z zadaniem wybierania prochu i ołowiu na potrzeby pospolitego ruszenia ziemi bielskiej przeciw Szwedom. Teodor Niewiadomski by w 1700 r. z zakonie jezuitów. Tymoteusz Niewiadomski zakonnik, pijar od 1707 r. , nauczyciel, kaznodzieja i pisarz. W 1732 r. rektor  w Łukowie, budowniczy tamtejszego murowanego kolegium, potem w Dabrownicy na Polesiu, gdzie zmarł 22 III 1740 r. Kazimierz Niewiadomski towarzysz pancerny w 1714 r. W 1719 r. uzyskuje on banicję na sukcesorów „Oranscienos”. Jan Niewiadomski jako deputat choragwi husarskiej hetmana polnego wybierał 1 III 1774 r. pogłówne z dóbr Kowalewszczyzna, będacego własnoscia Orsettich.

Cyprian Niewiadomski zm. ok. 1821 r. student prawa 1813 r. oraz matematyki – fizyki na wydziale  filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1819 r jako stypendysta na studiach w Paryżu. Po powrocie wykładał na UW geometrię i algebrę.Z Podlasia (wzmianki z 1524,1528,1580) przeniósł się którys z Niewiadomskich i to bardzo wczesnie, bo pewnie jeszcze w XVI w. na Litwę i tam stał się protoplasta linii Niewiadomskich na Polanach – Budziłkach. Na Podlasiu, gdzie Niewiadomscy byli jeszcze do poł. XVIII w. szlachta posiadajaca  wsie, piastujaca lokalne godnosci i zajmujac urzędy ziemskie, zapewne ci bardziej majętni wymarli po mieczu, a reszta ostatecznie straciła po rozbiorach status szlachecki.Niektórzy wszakże przeniesli się wczesniej do Chełmszczyzny i Galicji. W tej ostatniej byli w koń. XVIII w. szlachta służebna (oficjalisci, zarzadcy) niemal bez majatku i ziemi w Trzcinicy pod Jasłem lub włascicielami niewielkich częsci ziemi w Filipkowcach na Podolu.

W XIX w. przeszli ci Prus Niewidomscy do warstwy polskiej inteligencji (urzędniczej), zachowujac i dowodzac wszakże szlachectwa wobec władz zaborczych. Na skutek wojen napoleońskich jedna z gałęzi Niewiadomskich (przodkowie w linii prostej inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp. DK) przeniosła się do Warszawy oraz Kielc wówczas w Królestwie Polskim, reszta pozostała w austriackiej Galicji. Niektórym przedstawicielom warszawskiej gałęzi Niewiadomskich poswięcono kilka biogramów w Polskim Słowniku Biograficznym. Galicyjska zas galaz Niewiadomskich (Lwów, Kraków) była już wtedy o wiele bardziej rozrodzona, ale i ona miała cały szereg osobistosci. Oto sławniejsi przedstawiciele obu gałęzi:Michał i Jakub Niewiadomscy, dwaj synowie Ksawerego (zm.1837), wnuka Ignacego i Kunegundy, polegli w powstaniu węgierskim 1848 r.

Juwental Niewiadomski wnuk Ignacego i Kunegundy, zginšł zamordowany pod Mołożowem, jako lekarz oddziału powstańczego w 1863 r. Wincenty Niewiadomski (zm.1892) wnuk Ignacego i Kunegundy (pradziad inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp. DK) m.in. literat, wykonywał w mennicy  warszawskiej pieczęcie dla tajnego Rzadu Narodowego w tymże powstaniu 1863 r. Czesław Niewiadomski (zm. 1929) doktor praw, urodzony w Tarnawie Wołoskiej, syn Ksawerego, żonaty z Bronisława Szczerbińska miał z nia pięcioro dzieci, m.in. inspektora policji Karola (zm. 1953) i dyplomowanego inżyniera górnictwa Stanisława (zm. 1940), wybitnego specjalistę od kopalnictwa żup solnych, dyrektora Państwowej Szkoły Górniczej w Katowicach. Aresztowany przez Gestapo i zamordowany 20 V 1940 r.Janina Niewiadomska (zm1919) wnuczka Kasawerego, sanitariuszka zginęła jak Orlatko broniace Lwowa podczas walk o Peresenkówkę. Henryk Niewiadomski (zm. 1881), wnuk Ignacego i Kunegundy, oraz syn tego Henryka, Marian (zm.1943) obaj inżynierowie kolejnictwa, budowali koleje w Galicji.Roman Mieczysław Niewiadomski (zm.1944) prawnuk Ignacego i unegundy (dziadek pana Andrzeja przyp. DK) również inżynier kolejnictwa, budował drogi żelazne w Rosji i  na Kaukazie oraz wydał krytycznš pracę analizujaca gospodarkę Cesarstwa Rosyjskiego.

Cecylia Niewiadomska (zm.1925) siostra powyższego Romana wybitna działaczka oswiatowa. Eligiusz Niewiadomski (stracony 1923) młodszy brat Roman i Cecylii, artysta malarz i historyk sztuki, był zamachowcem i zabójca prezydenta Narutowicza 16 XII 1922 r. Syn Eligiusz – Stefan zginał w obozie koncentracyjnym w Oswięcimiu, a córka Eligiusz – Anna (Hania) Demidecka była więzniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbruk pod Berlinem, to żona ministra rzady RP na emigracji w Londynie. Roman Niewiadomski (zm. 1978) – (ojciec Pana Andrzeja przyp. DK) członek korporacji akademickiej „Walencja”  w Rydze, inż. Budownictwa, był jachtowym kapitanem morskim i współzałożycielem oraz pierwszym prezesem Polskiego Zwiazku Bokserskiego, także specjalistš od epoki napoleońskiej. Stanisław Niewiadomski (zm. 1990) – (stryj Pana Andrzeja przyp. DK) był znanym polonistš w gimnazjach warszawskich i autorem wspomnień w ksišżce o stolicy „Warszawa jakiej nie ma” (PIW 1988).

Do wybitnych naukowców z gałęzi Niewiadomskich galicyjskich zaliczyć trzeba m.in.: Henryka Niewiadmoskiego (zm. 1992) syna wspomnianego wczesniej Mariana, był on profesorem doktorem (chemia), Witolda Mariana Niewiadomskiego, brata Henryka, profesora, doktora, członka PAN (uprawa roslin), Jerzego Niewiadmoskiego – profesora inżyniera (konstrukcje stalowa) na Poliechnice w Gliwicach, Krystynę z Niewiadomskich Kaufmann, profesor doktor (medycyna) w Caputh pod Berlinem. Z tej rodziny też, ale być może był kuzynem Ignacego Niewiadomskiego z Trzcinicy – był Stanisław Niewiadomski (zm. 1936) kompozytor wielu piesni polskich. Z bogato i prawie kompletnie przeze mnie udokumentowanej linii potomków Ignacego Prus Niewiadomskiego i Kunegundy Myczkowskiej z Trzcinicy w sumie mam w swoich tabelach 619 osób z czego po mieczu, czyli mężczyzn (264) i kobiet (355) o nazwisku Niewiadomski – pisze inż. Andrzej Prus Niewiadomski dzielac się swojš widza na łamach naszej  gazety.
--------------

 Dane uzupełniajace: OBRAPALSKI

W piętnastowiecznych dokumentach nie występuje wies Obrapałki koło Czapli na Podlasiu. Niektórzy sadza, że powstała dopiero w XVI w. i wydzielona została z dóbr Czaple. Tomasz Jaszczołt powołujac się na Paprockiego podaje, że Obrapalscy byli herbu Lubicz i sa gałęzia rodu szlacheckiego Czapskich herbu Lubicz.

 Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice koło Mińska na Białorusi

Czaple Obrapałki:

Paweł syn Jerzego - klacz, miecz
Jan Werczyński?  (Wierciński?) wysłał syna Szymona na koniu z kordem
Matys "Łagiełka?" - pieszo, rohatyna
Szymon syn Hieronima? (Jaromira?) - pieszo, miecz
Stanisław Dzierżyk? (syn Dzierżka?) wysłał syna Andrzeja na klaczy
Mikołaj Dzierżek - pieszo, kord
Jerzy Dzierżek  - pieszo
Walenty Ronżerski? (Rażerski?) - klacz
-------------------

 Dane uzupełniajace: OSTROWSKI

Najstarsze  akta:

1450 r. Marcin z Ostrowca
1479 r. Wacław Ostrowski
1475 r.Wacław i Paweł z Ostrowca
1454 r. Falisław Ostrowski

Pospolite ruszenie 1567 r. Radoszkowice

Grzegorz syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Krzysztof syn Jana
Jerzy syn Pawła

Przysięga na wiernoSć Koronie 1569 r.

Stanisław
Grzegorz syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Paweł syn Jana
Krzysztof syn Jana
Ostrowscy z Ostrowca

Podatek 1580 r.

podatek z Ostrowca opłacili w imieniu wszystkich Ostrowskich
Stanisław Ostrowski i Jakub syn Jana

Podatek tzw. pogłówne 1676 r.

W Ostrowcu mieszkali z rodzinami:

Kacper Ostrowski
Andrzej Ostrowski
Marcin Ostrowski
Adam Ostrowski
Andrzej Ostrowski
Maciej Kobyleński (Kobyliński)
Bujalski
Piotr Skopik
Stanisław Ostrowski
Michał Ostrowski
Franciszek Ostrowski
--------------

 Dane uzupełniajace PACZUSKI vel PACZOSKI

w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta:

Najstarsze wpisy:

1473 r. Piotr, Wojciech i Maciej z Paczusk
1480 r. Maciej Paczuski z Paczusek
1481 r. Swiętosława z Paczusek
1451 r. Wisław z Paczusek
1456 r. Jakub Paczuski

1603 r. Paczuscy vel Paczóscy z Paczusek herbu Drzewica swiadcza na dokumencie, wywodzie szlachectwa Jaruzalskich herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Ziemianie z Paczusk w dwa konie

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Paczuski Duże:

Paweł Wszoł wysłał syna Grzegorza - klacz, zbroja
Wojciech Wszoł syn Jana - pieszo, włócznia
Hieronim syn Wyczółka - klacz, włócznia, zbroja
Lenart syn Mikołaja - klacz, włócznia
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Rafał Wszoł - klacz, miecz
Janusz syn Jana wdowiec - klacz, włócznia, zbroja
Antoni Wszoł wysłał syna Walentego na klaczy
Szymon syn Jana - klacz, zbroja
Grzegorz Schab - klacz
Stanisław Schab - klacz, miecz
Wojciech syn Mikołaja - pieszo, włócznia
Maciej Schab - klacz, miecz
Stanisław syn Gracjana ? - klacz, miecz, zbroja
Maciej Gryczka - klacz, miecz
Stanisław syn Krzysztofa - klacz
Mikołaj Kunidło wysłał syna Macieja - klacz, włócznia

 Paczuski Małe:

Jan syn Jakuba - klacz, miecz, zbroja
Marcin syn Jakuba

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Aleksy Gryczka Paczóski
Lenart syn Mikołaja
Jan i Marcin synowie Jakuba
Piotr Księżopolski syn Marcina
Maciej syn Stanisława
Hieronim syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Stanisław syn Krzysztofa
Maciej syn Piotra
Serafin syn Stanisława
Walenty syn Macieja
Maciej Schab
Stanisław, Jerzy i Andrzej synowie.....?
Michał i Andrzej synowie Piotra
Wojciech syn Jana
Jakub syn Jana
Paweł syn Piotra
Maciej syn Mikołaja
Mikołaj Kunidło
i od synów swych nieoddzielnych (złaczonych majatkiem)

Podatek 1580 r.:

Paczóski Maior et Minor (Duże i Małe)

Hieronim syn Wojciecha i Jan syn Lenerta z obojga Paczusk, z czesnikami z włók ziemskich 10 po groszy 15

Podatek tzw. pogłówne 1662 r.:

Dmochy Rętki:

Maciej i Tomasz Paczuscy

Kosierady Korabie:

Wawrzyniec Paczóski

Paczuski Maior (Duże):

Paczóscy dziedzicowie z Paczósk Wielkich od siebie, braci, matek, sióstr, czeladzi po złoty 1 od osób 24, a od żon, dzieci po groszy 15 od osób 17.

Paczóski Minor (Małe):

Wojciech Paczóski
Mikołaj Paczóski
Grzegorz Nasiłowski
Elżbieta wdowa
Grzegorz i Olbrych Paczóscy
Grzegorz Paczóski Dzik
Maciej Paczóski Kunak

Księżopole Budki:

Szczepan Paczóski

Księżopole Komory:

Józef Paczóski

Adam i Anna Paczóscy

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Bielany Borysy:

Walenty Paczóski

Bielany Wasy:

Maciej Paczóski
Mikołaj Paczóski

Paczuski Wielkie:

Maciej Paczóski i Grzegorz Kosieradzki
Maciej Paczóski i Grzegorz Paczóski
Mikołajowa Paczóska
Stefan Kosieradzki
Stanisław Gralik Paczóski
Mikołaj "Serafin"  Paczóski
Urban Paczóski
Stefan Paczóski
Mikołaj Paczóski
Wiktoryn Paczóski
Wojciech Paczóski
Wojciechowa Paczóska

Paczuski Małe:

Olbrych Paczóski
Wojciech Paczóski
Mikołaj Paczóski
Jan Paczóski
Grzegorz Nasiłowski
Grzegorz Paczóski i Grzegorz Paczóski "Starszy"

Sikory Wielkie i Małe:

Wawrzyniec Paczóski

Księżopole Komory i Budki:

Maciej Paczóski
Józef Paczóski
Jan Paczóski

Seweryn Uruski Herbarz szlachty polskiej:

Liczna zagonowa szlachta na Podlasiu, wzięła nazwisko od wsi Paczoski, a brała przydomki Kiwer, Lubiński, Kunidło i inne. Andrzej i Damian Paczoscy "Lubińscy" w 1560 r. Aleksy, Andrzej, Krzysztof, Mikołaj, Stanisław, Walenty Paczóscy prowadzili w 1582 r. proces o granice dóbr Paczoski......

Wszystkich zainteresowanych odsyłamy do ksiażki Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu"

-------------

 Dane uzupełniajace: PRZYWOSKI vel PRZYWUZKI

Najstarsze zapisy:

1469 r. Stanisław Przywóski z Przywózk kupuje od Sepieńskich - Sokołowskich za sto kop groszy polskich wójtostwo w Sokołowie
1476 r. Stachna żona Macieja z Przywósk
1482 r. Andrzej Waż, Maciej Przywoski
1482 r. Abraham Księżopolski, Marcin z Przywósk
1476 r. Stanisław Przywóski
1469 r. Maciej z Krasewic (parafia Siemiatycze) kupił częsć dóbr Przywóski od Mikołaja Miecha z Przywósk i jego syna Marcina

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Przywoski:

Andrzej syn Jakuba
Walenty syn Mikołaja i za ojca swego
Wojciech syn Marcina
Piotr syn Stanisława
Jan syn Mikołaja
Jan syn Marcina
Szymon syn Jakuba
Zachariasz syn Stanisława
Mikołaj syn Stanisława
Tomasz syn Marka
Maciej syn Stanisława
Mikołaj syn Jakuba
dziedzicowie z Przywósk

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

Przywózki:

Walenty - klacz, rohatyna
Marcin syn Jana od ojca swojego i z częsci jego i spadków po Stanisławie - klacz, rohatyna
Walenty syn Wojciecha z częsci stawił - koń, zbroja i częsci Stanisława
Piotr Mordzik syn Stanisława - koń, zbroja
Jan "Medianka?" - koń
Andrzej syn Jakuba - klacz
Mikołaj syn Jakuba - klacz, rohatyna
Zachariasz - klacz, kord
Mikołaj - klacz, rohatyna
Marcin syn Tomasza - klacz, rohatyna
Szymon syn Jakuba wysłał syna Andrzeja - klacz

Buczyn (parafia Skibniew)

Jan Przywóski - klacz, miecz

Uzupełnienia do Przywóskich (Rutendolff) na podstawie materiałów nadesłanych przez Wojciecha Kauczyńskiego:

…Przewoski, dokładnie zas Rutendolff-Przewoska to akurat nazwisko panieńskie mojej żony. Przez wiele lat prowadziłem badania i poszukiwania genealogiczne dotyczace tego rodu. Mogę więc dzis stanowczo stwierdzic ze 100% pewnoscia, że istnieja dwa zupełnie odrębne rody Przewoskich, które nigdy nie miały ze soba nic wspólnego (poza przypadkowa zgodnoscia nazwiska wynikajaca zreszta z powiazania z ta sama lub podobna nazwa wsi/majatku np. Przwóz (choc położonych w innych częsciach Rzeczpospolitej. Nazwa ta (Przewóz) jest zreszta bardzo popularna i jest więcej wsi o takiej samej nazwie (co wiec nie wyklucza jeszcze innych odrębnych rodów o takim nazwisku) Z posiadanych przeze mnie informacji wynika jednak jasno, że oba te rody (tj. Przewoskich i Rutendolffów – Przewoskich) posługiwały się zupełnie innymi herbami:

1.Ród Przewoskich wyrosły na Podlasiu miał „swoje” gniazdo we wsi Przewóz (poprawnie – Przewoska vel Przewoski tj. Przywózki przyp. DK) koło Sokołowa Podlaskiego i miał najprawdopodobniej „polskie” korzenie. Członkowie tego rodu używali też nazwiska „Przewuski” lub „Przewoski”. Legitymowali się herbem Nałęcz. Można założyc, że częsc członków tego rodu odeszła w pewnym okresie od swoich korzeni i szlacheckich tradycji i zapomniała o swoim faktycznym herbie. W momencie, gdy zaistniała „potrzeba” wylegitymowania się lub pokazania swojego herbu, nie pamiętajac przy tym jaki był pierwotny herb zaczęli oni podawac herb rodu z Kaszub.

2.Drugi ród Przewoskich – Rutendolffów miał swoje gniazdo na Kaszubach, też we wsi o nazwie Przewóz koło Kartuz. Znana historia tego rodu sięga końca XIV w. bowiem z tego własnie okresu znane sa zapiski o sporze członków tego rodu z zakonnikami z Kartuz o prawo połowu ryb w jeziorze klasztornym. Kronikarzem tego rodu był ksiadz kanonik Klemens Rutendolff-Przewoski z Lubiechowa (nota bene pierwszy prezydent miasta Gdyni w 1945 r.), zmarł ok. 1980 r. Wszystkie jego prace zostały wydane drukiem (wyd. diecezjalne w Pelpilinie) z okazji drugiego zjazdu rodu Przewoskich w Stargardzie Gdańskim w 1997 r. Kaszubski ród Przewoskich ma najprawdopodobniej korzenie niemieckie, sa to przypuszczalnie potomkowie osadników (z Makleburgi, Brandenburgi, względnie Turyngi?), którzy osiedli we wsi Przewóz koło Kartuz gdzies w okresie brandenbursko-krzyżackiej okupacji Pomorza Gdańskiego po 1309 r. Do swojego pierwotnego nazwiska-herbu – Rutendolf (czasami pisane też jako: Rutendolff, Rutendorf etc.) dodali „z Przewozu”, co w końcu stało się ich własciwym nazwiskiem: Przewoscy. I tak do dzis większosc Przewoskich z Kaszub używa podwójnego nazwiska (Przewoski-Rutendolf lub Przewoski-Rutendorf). Ich herb (jak większosc herbów niemieckich) można tylko zdefiniowac jako „własny”. Nawiazuje on własnie do ich pierwotnego nazwiska (Rutendolf) i pokazuje 3 wiazki (krze) ruty na niebieskim polu. Te wiazki w starszej wersji wygladały jak „krzaki”, w nowszej zas jak „wiazki”. Herb Przewoskich (-Rutendolf) w tej pierwszej wersji (krzaki) jest umieszczony w polichromii w kosciele poklasztornym w Kartuzach (Kisielewski w swoim monumentalnym dziele o Kaszubach wydanym przed wojna „Ziemia gromadzi prochy” – zamieszcza taki własnie herb Przewoskich. Ta nowsza wersja herbu Przewoskich (-Rutendolf) jest pokazana w dziele Siebmachera i wyraznie odnosi się do rodu z Pomorza (Kaszub)…  
----------------
    
  ROZBICKI

Dane uzupełniajace w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta:

Najstarsze wpisy:

1474 r. Waloszek z Rozbitego Kamienia , Stanisław Rozbicki, Tomasz z Rozbitego Kamienia, Maciej z Rozbitego Kamienia, Wojciech Wańtuch z Rozbitego Kamienia
1477 r. Jan Rozbicki
1481 r. Andrzej i Jakub Rozbiccy bracia
1485 r. Wojciech Wańtuchowicz z Rozbitego Kamienia
1488 r. Maciej z Rozbitego Kamienia i Wacław z Rozbitego Kamienia

1448 r. Jakub z Rozbitego Kamienia kupił od Urbana i Wojciecha Komorowskich ziemię
1453 r. Piotr z Rozbitego Kamienia
1456 r. Mikołaj pleban z Rozbitego Kamienia
1469 r. Klemens z Rozbitego Kamienia
1464 r. Waloszek z Rozbitego Kamienia, Andrzej Rozbicki
1453 r. Piotr z Rozbitego Kamienia zarzucił nieszlacheckie pochodzenie Kowieskiemu

1452 r. Szczepan i Andrzej synowie Wojsława z Rozbitego Kamienia godzili braci Wężów

1584 r. i 1670 r. Rozbiccy herbu Slepowron zaswiadczaja szlachectwo sasiadów Kosieradzkich

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Z Rozbitego Kamienia stawiło się czterech konnych

Popis pospolitego ruszenia Raków 1565 r.

m.in. Adam Rozbicki od brata z Jana z Wiechetek na koniu z oszczepem
Wojciech syn Stanisława z Wiechetek i Urbanek na koniu, w zbroi z oszczepem
Jan syn Macieja z Rozbitego Kamienia na koniu z oszczepem

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.

Rozbity Kamień:

Krzysztof syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław oleban - klacz i miecz
Razmus syn Więcława - klacz, miecz
Jan syn Andrzeja - pieszo, włócznia
Maciej syn Stanisława - koń, miecz, zbroja
Szczęsny Pazdyka syn Stanisława - klacz, miecz
Marcin Pazdyczyn syn Macieja - koń
Gabriel syn Jana - koń
Jan Pazdyka wysłał sługę - koń, zbroja
Jerzy Pazdyko - koń, zbroja, także z Urbanów, Wańtuch i Wiechetek

 Przysięga na wiernosć Koronie, Drohiczyn 1569 r.

Jan syn Macieja
Erazm syn Więcława
Stanisław syn Andrzeja
Krzysztof syn Wojciecha
Szczęsny syn Stanisława
Maciej syn Stanisława, Mikołaj syn Stanisława
Jerzy syn Macieja
...N.... syn Więcława
...... (duże luki i braki w tym spisie)

Podatek 1580 r.

Wiechetki Małe i Duże

Rozbiccy z czesnikami swoimi dali z włók ziemskich 10 po 15 groszy

Podatek tzw. pogłówne z 1662 r.

Dmochy Rętki:

Wojciech Rozbicki

Urbanki:

Stanisław Rozbicki

Wańtuchy:

Walenty i Benedykt Rozbiccy
Szymon i Piotr bracia Rozbiccy
Grzegorz Rozbicki

Wiechetki Duże:

Maciej Rozbicki

Wiechetki Małe:

Krzysztof Rozbicki
Sebastian Rozbicki
Wojciech i Stanisław Rozbiccy
Samuel Rozbicki
Paweł Rozbicki

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Dmochy Rętki

Piotr Rozbicki

Dmochy Rozumy

Sebastian Rozbicki

Adam Rozbicki

Kudelczyn

Maciej Rozbicki

Urbanki

Andrzej Rozbicki

Wańtuchy

Szymon Rozbicki
Piotr Rozbicki
Maciej Rozbicki
Jan Rozbicki
Andrzej Rozbicki
Michał Rozbicki
Wiechetki
Szymon Rozbicki
Paweł Rozbicki
Stanisław Rozbicki
Wojciech Rozbicki
Andrzej Rozbicki
Andrzej Rozbicki (drugi)
Wojciech Rozbicki
Kazimierz Rozbicki
Kazimierz Rozbicki
Stanisław Rozbicki
Stanisław Rozbicki (drugi)

fragmenty z ksiażki Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu":

1448 r. Urban z Wojciechem bracia rodzeni z Komorów dzidzictwo, które kupili od Jana z Bielon (Bielan) sprzedali za 24 kopy groszy razem z patronatem koscioła (w zapisie nie ma nabywcy ale był to zapewne Jakub z Rozbitego Kamienia)
tenże Urban i Wojciech z Rozbitego Kamienia otrzymali w zastaw od Jakuba z Rozbitego Kamienia grunt koło granicy komorowskiej  - takie wzmianki znajdujemy w notatkach księdza Dunina Kozickiego pochodzacych z wypisów z najstarszych ksiag ziemi drohickiej.
Nie zachował się dokument fundacyjny ani erekcyjny dla koscioła w Rozbitym Kamieniu - pisze Wasowski - i chociaż pierwsza wzmianka o kosciele pochodzi dopiero z 1456 r. (Mikołaj pleban z Rozbitego Kamienia) to z cała pewnoscia czas fundacji pierwszego koscioła można umiescić w 1 poł. XV w. Dokonali jej niewapliwie dziedzice okolicznych wsi. Na pewno przodkowie Rozbickich z Rozbitego Kamienia i Wężów, a pewnie także inne rody - dodaje Tomasz Jaszczołt.
W AS.Droh. z XV w. wielokrotnie wzmiankowani sa własciciele Rozbitego Kamienia - szlachta Rozbiccy herbu Slepowron wsród nich ci którzy założyli na przełomie XV/XVI w. Urbanki i Wańtuchy. Jeszcze w 1567 r. licznie szlachta uczestniczy w popisie pospolitego, Wężowie (Marcin) byli tylko czastkowymi włascicielami ziemi w Rozbitym Kamieniu (podobnie w 1580). Przełom XVI/XVII w. doprowadził do sopniowego wykupu ziemi od szlachty przez Wężów.

 

Zjazd Rozbickich w Rozbitym Kamieniu (2008)  ZYCIE SOKOLOWA

Na spotkanie w gronie rodziny przybyła do Rozbitego Kamienia ponad setka Rozbickich.  
Niecodzienne uroczystosci rozpoczęła msza swięta w tamtejszym kosciele parafialnym.

Potem był czas na zwiedzenie starego, drewnianego koscioła z XVIII w. po którym oprowadzał Zbigniew Wasowski. Następnie wszyscy udali się do Domu Strażaka. Tam Tomasz Jaszczołt przybliżył dzieje rodu Rozbickich herbu Slepowron – Należycie Państwo nie tylko do tutejszej szlachty gniazdowej, ale jeszcze wasi przodkowie przyczynili się do założenia w XV w. parafii katolickiej w Rozbitym Kamieniu – mówił Jaszczołt. Gwozdziem programu okazały się prezentacje poszczególnych rodzin Rozbickich, które choć maja takie samo nazwisko, nierzadko nawet nie wiedziały o istnieniu swoich dalekich krewnych. Dochodzono też wspólnych przodków, często okazywało się, że pokrewieństwo sięga kilku pokoleń wstecz. Było plany założenia specjalnego Stowarzyszenia, majacego integrować współrodowców. Uczestnicy zadeklarowali chęć powtórzenia takiego zjazdu rodzinnego za jakis czas.
-------------------

 Dane uzupełniajace: SAWICKI

Tomasz Jaszczołt przypuszcza, że Sawiccy z Sawic Broniszy byli najprawdopodobniej herbu Lubicz. Z tej rodziny ma pochodzić Maciej Sawicki kasztelan podlaski. Z kolei Sawiccy z Sawic Ruskich byli herbu Suchekownaty.

Najstarsze zapisy:

1452 r. Paweł i Daniel z Sawic
1455 r. Bronisz z Sawic sprzedał częsć gruntów Marcinowi ze Skorupek
1465 r. ksiadz Tomasz z Sawic ze swymi braćmi stryjecznymi Pawłem, Danielem i Maciejem
1470 r. Sawiccy procesowali się z Kożuchowskimi o granice
1472 r. Maciej z Sawic i Daniel Sawicki
1479 r. Maciej Sawicki, Mikołaj Sawicki syn Bronisza
1482 r. Andrzej i Maciej Sawiccy
1482 r. Mikołaj Sawicki syn Bronisza
1484 r. Mikołaj Sawicki

1567 r. na popis pospolitego ruszenia stawiło się:

9 Sawickich z Sawic Ruskich i 21 Sawickich z Sawic Broniszy

Poprawiony (sobota, 09 lutego 2013 13:49)

Więcej…

 
Więcej artykułów…