wtorek, 30 czerwca 2015

Aktualności

Uzupelnienia do cyklu Tropami Przodkow cz.4


 

SKORUPKA; KOSTKOWIE; SUCHODOLSCY; SKIBNIEWSCY;

WASILEWSKI; WLODEK; WYROZEBSKI; ZOCHOWSKI;

NIEPIEKLO; WYSZOMIERSKI; WAZ; TCHORZNICKI; SZWEJKO;

STRUS; SMUNIEWSKI; RATYNSKI; PRZEWOSKI; PRZYGODZKI;

PRZESMYCKI; POGORZELSKI; PODNIESINSKI; PADEREWSKI;

OLEDZKI; BUCZYNSKI; NASILOWSKI; MALESZEWSKI;

LECZYCKI; LISIECKI; KUDELSKI; KRASNODEBSKI;

GRZYMALA; CZARNOCKI; BORYCHOWSKI; BUCZYNSKI


 

 

 

 

Dane uzupełniajace DO WYZEJ WYMIENIONYCH RODOW:


SKORUPKA Najstarsze wypisy:

1477 r. Jan Wyszkowicz, Stanisław Wyszkowicz, Stefan Dybkowicz, Jakyb Skorupka
1484 r. Mikołaj ze Skorupek zastawił częsć Witowi, Piotrowi i Wacławowi
1455 r. Bronisz z Sawic sprzedał częsć gruntów Marcinowi ze Skorupek

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.

Skorupki Kozięta (Kobylany Skorupki?)

Serafin syn Jana - klacz, miecz
Stanisław syn Jana - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, rohatyna
Wawrzyniec wysłał syna na klaczy z mieczem
Jan syn Macieja - koń
Jakub syn Macieja - koń
Antoni syn Jana wysłał syna pieszo

Skorupki:

Szczęsny "Gołek?" - klacz, miecz
Jan synowiec jego pieszo z mieczem
Jan syn Wita - klacz, miecz
Lenart syn Wita - pieszo, kord, siekiera
wdowa Szczepanowa wysłała syna Sobiesciaka na klaczy z mieczem
Mikołaj Czesarczyk - klacz, miecz
Piotr Czesarczyk - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - pieszo z mieczem
Walenty syn Marcina - klacz, miecz
Matys syn Szczepana - klacz, rohatyna
Hieronim syn Pawła - klacz, miecz
Walenty syn Mikołaja - klacz, miecz
Hieronim syn Marcina - klacz, miecz
Piotr Łysy - klacz, miecz
Grzegorz syn Mikołaja - klacz, miecz
Melchior syn Mikołaja - klacz, miecz
Paweł syn Mikołaja - pieszo, miecz
Matys syn Pawła - pieszo
Staniek syn Pawła - pieszo

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.

Skorupki:

Piotr Skorupski syn Wita
Maciej syn Szczęsnego
Hieronim syn Pawła
Maciej syn Pawła, Grzegorz syn Mikołaja
Walenty syn Mikołaja
Paweł syn Mikołaja
Lenart syn Wita
Mikołaj syn Andrzeja
Mikołaj syn Szczepana
Hieronim syn Marcina
Marcin syn Jerzego
Malcher syn Mikołaja
Jan syn Wita
Jan syn Stanisława
Jakub Zawisza Kożuchowski

Skorupki:

Mikołaj Księżopolski syn Stanisława
Salomon syn Mikołaja
Grzegorz syn Mikołaja
Jan syn Pawła
Szczęsny Skorupka

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1558 r. 26 wrzesnia, Drohiczyn (str.255)
wymieniona matka Laurentego de Ratyniec - Anna de Skorupki

1585 r. 7 czerwca, Drohiczyn (str.266)
wymieniony Piotr Skorupka

inne:

Maciej Skorupka poborca ziemi drohickiej w 1676 r. sporzadzał rejestr z tzw. podatku dobrowolnego pogłównego

J. Urwanowicz i inni " Urzędnicy Podlascy"

Skorupka herbu Slepowron
Łukasz - wojski mniejszy podlaski (1783)
Kazimierz Maciej - podczaszy drohicki (1756-75) i choraży drohicki (1775-83)
----------------

KOSTKA; SUCHODOLSKI; SKIBNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta

1466 r. podził pomiędzy Wojciechem Kostka ze Skibniewa i Pawłem Kostka braćmi. Paweł dostał z podziału wies Suchodół. Od niego pochodza Suchodolscy.

1482 r. Ów Paweł Kostka Suchodolski był wojskim drohickim

Od Wojciecha (Albert) Kostki ze Skibniewa, podsędka drohickiego pochodzi rodzina Kostków herbu Slepowron. Tego herbu byli też Suchodolscy z zmiemi drohickiej.  Z kolei Suchodolscy herbu Pobóg pochodzili z Suchodołu w sasiedniej ziemi liwskiej.

Ojcem Wojciecha i Pawła Kostków był najprawdopodobniej Andrzej Kostka występujacy w sadzie drohickim w 1438 r.

1569 r. przysięga na wiernosć Koronie, Drohiczyn

Kostki, Suchodół, Ritów:

Wawrzyniec Kostka i od braci swoich niepodzielnych (wspólnota majatkowa): Jakuba, Jana, Stanisława, Hipolita - dziedzicowie z Kostek, Suchodoła etc.
Stanisław Suchodolski z Rytowa dziedzic

1567 r. popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi:

Suchodół, Kostki:

Frac syn Jakuba  ze wszystkich częsci ojca swojego - koń i zbroja
Stanisław i Piotr z ojcowizny od braci swoich stawił dwóch konnych w zbrojach, a trzeciego konia z częsci Bartoszowej (wszystkich koni 3)
Piotr Kostka syn Wojciecha - koń, miecz, arkabuzer
ksi±dz Walenty Kuczyński  pleban z ojcowizny - koń, miecz
Krzysztof z Suchodoła i Niecieczy - koń i zbroja

1580 r. podatek:

z 6 włók ziemskich w imieniu pozostałych dziedziców opłacili podatek Jakub i Walenty Suchodolscy

1676 r. tzw. pogłówne

wtedy we wsi Suchodół nie było już Suchodolskich, za to dwie rodziny mieszkały w Niecieczy (własciciele tamtejszego folwarku)
--------------

WASILEWSKI  Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

 Wies Wasilewo (Wasilew nad Bugiem) w 1388 r. została nadana przez księcia Witolda biskupowi wileńskiemu, jednak potem wróciła w ręce tego władcy i została nadana rycerstwu herbu Drzewica.

1464 r. Mikołaj, Maciej i Bartłomiej z Wasilewa
1471 r. Bartłomiej z Wasilewa
1476 r. Klemens Wasilewski i  Wojciech z Wasilewa
1477 r. Bartłomiej z Wasilewa
1479 r. Maciej Wasilewski i Bartłomiej Wasilewski z bratem Wojcieche
1483 r. Bartosz Wasilewski

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Wasilewo:

Piotr Soczewczyk - klacz, rohatyna
Urban syn Więcława - pieszo, rohatyna
Benedykt? syn Marcina wysłał syna Łukasza - klacz
Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz
Maciej syn Stanisława - klacz, rohatyna
Tomasz syn Macieja  - pieszo, miecz
Stanisław syn Szczęsnego - pieszo, miecz
Stanisław syn Pawła - klacz, miecz
Wojciech syn Więcława - klacz, miecz
Stanisław syn Macieja - pieszo, miecz

W 1569 r. przysięgę na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski składało 7 członków rodziny

1580 r. podatek w imieniu pozostałych opłacił z 5 włók ziemskich Łukasz Wasilewski

w 1676 r. w Wasilewie mieszkało tylko dwie rodziny Wasilewskich.
--------------

  WIERZBICKI Dane uzupełniajace: (głównie dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Najstarsze zapisy:

1466 r. Szczepan Wierzbicki
1473 r. Mikołaj Wierzbicki
1481 r. Adam z Wierzbic  oraz Szczepan z synami Janem i Stanisławem z Wierzbic
1482 r. Jan Wierzbicki
1486 r. Jan i Jakub z Wierzbic

Pospolite ruszenie  1567 r.

 Sebastian syn Jakuba
Jan syn Stanisław
Maciej syn Stanisława
Andrzej Guz
Klemens syn Hieronima
Jan syn Hieronima z Wierzbic Guzów

Bartosz syn Grzegorza
Józef syn Grzegorza
Andrzej syn Grzegorza
Andrzej syn Stanisława z Wierzbic Strupków

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego 1569 r.

Andrzej
Leonard
Jan
Maciej syn Jakuba
Jakub syn Stanisława
Wierzbiccy

Podatek 1580 r.

Ze wsi Wierzbice Guzy i Strupki od 10 włók ziemskich zapłacili w imieniu wszystkich Mikołaj Guz z Klemensem i Janem, oraz Stanisław i Erazm Wierzbiccy

Według wywodu szlachectwa z 1603 r. Wierzbiccy w Wierzbic Strupków posługiwali się herbem Lubicz

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Wierzbice Guzy:

Walenty Wierzbicki
Maciej Wyszomierski
Mateusz Kamieński
Paweł Wierzbicki
Grzegorz Wierzbicki
Jakub Wierzbicki
Sebastian Kamieński
Stanisław Krasnodębski
Piotrowa Wierzbicka
Jan Kamieński
Piotr Wierzbicki
Kacper Wierzbicki
Krzysztof Wierzbicki
Józef Wierzbicki
Tomasz Wierzbicki
Maciej Żółkowski
Wojciech Wierzbicki
Jakub Wierzbicki
Maciej Zaleski
wdowa Wierzbicka
Adam Wierzbicki
Adam (drugi) Wierzbicki


Wierzbice Strupki:

Adam Paprocki
Szymon Wierzbicki
Piotrowa Wierzbicka
Piotr Wierzbicki
Andrzej Kamieński
Wojciechowa Wierzbicka
Wawrzyniec Wierzbicki
Wojciech Wierzbicki
Jan Wierzbicki
Wyczółkowska
Jakub Bujalski
Mateusz Bujalski
Jan Bujalski
Stanisław Wierzbicki
Bartłomiej Bujalski
Maciejowa Wierzbicka  
--------------

  WLODEK Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1475 r. Stanisław z Kowies zastawił częsć Włodkowi z Podniesna
1479 r. Stanisław Kowiesa, Jan Włodek de ibidem
1481 r. Stanisław z Kowiesz, Florian Włodkiewicz (syn Włodka)
1482 r. Włodek Kożuchowski, Prędota z Wyszomierza

1528 r. pospolite ruszenie, Drohiczyn

Włodkowie - 1 koń

Kronika Bocheńska N5 (145) z 2004 r. (Jan Marian Włodek i siostra Zofia)

"Pod koniec XV w. Paweł Włodek własciciel wsi Włodki. Trzech jego wnuków: Wojciech, Szymon, Zygmunt dało poczatek trzem głównym gałęziom rodziny Włodków z Włodków w Polsce, Litwie i Ukrainie. Częsć rodziny Przeniosła się z Podlasia do południowej Polski (Galicji) z końcem XVIII w, pieczętowała się herbem Sulima.

Był to Walenty Faustyn Włodek (1776-1839) z Wojewódek Górnych (miał 8 synów)

Pradziad Walentego był w XVII w. sędzia fiskalnym ziemi drohickiej. Michał Włodek (1786-po 1845) szwoleżer gwardii Napoleona i jego syn Karol Włodek (1835-1869) major w powstaniu styczniowym (zmarł w Dreźnie)...."

1567 r. pospolite ruszenie Radoszkowice na Białorusi:

Jan syn Zygmunta z bratem rodzonym stawił klacz, rohatynę
Wojciech Swiderek - klacz, rohatyna
Szymon Swiderek - klacz, rohatyna
Walenty Stański - klacz, miecz
Walenty syn Szczęsnego - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie 14 maja 1569 r. Drohiczyn:

Włodki:

Walenty Włodek syn Stanisława
Szymon Swiderek
Wojciech Swiderek
dziedzicowie z Włodków etc.
Szymon
Wojciech syn Stanisława
z Włodek

1580 r. podatek:

Walenty Stański z czesnikami swoimi dał z 6 1/4 włóki ziemskiej, tenże Walenty dał z półwłóczka ziemskiego kupnego
Wojciech dał z synami Swiderkowie z 9 1/2 włóki ziemskiej
Bartosz i Cherubin dali z 2 1/2 włóki ziemskiej (ci stawali do popisu pospolitego ruszenia w 1567 r. z dóbr Kożuchów)

Jabłonowski wymienia Włodków jako: "szlachtę drobna zachowujaca przezwy swe pierwotne przeniesione jako nazwy i na ich gniazda osady - Włodki herbu Prawda (Prawdzic) w parafii kożuchowskiej 10 włók)"
-------------

  WYROZEBSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy w dokumentach (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Kazimierz Jagiellończyk ok. 1450 r. nadał częsć wsi Wyrozęby Konaty (obok wsi Wyrozęby Podawce istniejacej w już 1438 r.) braciom STANKOWI KUNATOWI i BOGDANOWI.

1438 r. fundacja parafii w Wyrozębach (Podawcach) przez braci Wyrozębskich (zachował się odpis dokumentu)
1473 r. Jan " oprawczyc" - (syn urzędnika doprowadzajacego pozwanych do sadu) z Wyrozab
1481 r. Stanisław Kunat
1481 r. Stanisław Kunat z synem Marcinem

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Wyrozęby Kunaty:

Jerzy Kunat Wyrozębski
Jan syn Jerzego
Andrzej syn Stanisława
Stanisław Kuczyński
dziedzicowie z Kunatów

Stanisław Poniatowski syn Bartosza z Wyrozębów dziedzic
Mikołaj syn Marcina
Piotr syn Wawrzyńca
Stanisław syn Wojciecha
Jan syn Marcina
Paweł syn Marcina
Szczęsny syn Marcina
Wawrzyniec syn Marcina
Mikołaj syn Marcina
Baltazar syn Marcina
Piotr syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Piotr syn Jana
Jan syn Jana
Wawrzyniec syn Jana
Stanisław Toczyski syn Jana
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
Wawrzyniec syn Macieja
Stanisław Czapla syn Wojciecha
Maciej syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Andrzej syn Stanisława
Mikołaj syn Wawrzyńca
Paweł syn Wawrzyńca
Szymon Topiczewski syn Piotra i z żona swoja Anna
dziedzicowie z Wyrozębów

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Wyrozęby Kunaty:

Jerzy Kunat wysłał syna swojego Jana na koniu w zbroi, tenże Wyrozębski stawił konia z Niecieczy, z częsci małżonki  swojej koń
Baltazar Kunat za sługę swego Filipa Zalewskiego stawił konia, rohatynę
Stanisław Kuczyński - koń, rohatyna, arkabuzer!
Andrzej Turek (Wyrozębski) z Repek i Wyrozębów z matki ze wszystkich częsci swoich stawił konia, zbroję, miecz, rohatynę przez Mikołaja
Andrzej Kunat stawił sługę  a sam w domu

Wyrozęby:

Andrzej syn Stanisława "Panko" - klacz
Maciej "Panek" wysłał syna swojego na klaczy z mieczem
"Ezof?" Puchalicz - pieszo, miecz, rohatyna
Mikołaj Krol - klacz, miecz
Szymon syn Stanisława - pieszo z rohatyn±
Stanisław Czapski z Wyrozab - klacz, miecz
Matysowa wdowa wysłała syna Wawrzyńca - klacz, miecz
Piotr Toczyski - klacz, miecz
Jan Toczyski - klacz, miecz
Mikołaj Sikorka - klacz, rohatyna
wdowa Ezofowa? wysłała syna Pawła - klacz, miecz
Jan Matysik (syn Matysa?) - klacz, miecz
Stanisław Poniatowski - koń, zbroja
wdowa Toczyska wysłała syna Wawrzyńca
Piotr syn Andrzeja "Sikoryn" - pieszo

Czape Jarki:

Wojciech Wyrozębski - klacz, miecz

Fragmenty z ksiażki „Historia i tradycje ziemi najbliższej – Wyrozęby w gminie Repki” wydanej przez Sokołowskie Towarzystwo Społeczno – Kulturalne, Sokołów Podlaski, grudzień 2003, rozdział autorstwa ks. Bernarda Błońskiego pt. „Zarys dziejów miejscowosci Wyrozęby”

„…Fundacja koscioła wyrozębskiego:W imię Pańskie Amen. Aby pamięc wszystkich dział nie zgnięła, swiadkami prawdziwymi i pismami publicznymi niech będzie utrwalona, dlatego my MARCIN, PIOTR, PAWEŁ, bracia rodzeni dziedzice na Wyrozębach, wiosce położonej w ziemi drohiczyńskiej, oznajmiamy nasz zamiar wszystkim obecnym, ponieważ dobro tak wspólne, jako Boskie niech będzie oceniane, chcac Boże zbawienie wiernych i dusz naszych przodków pomnażac, za rada wszystkich naszych przyjaciół, majac już uprzednio zgodę Najwielebniejszego w Chrystusie ojca, pana Andrzeja, z Bożej łaski biskupa łuckiego, kosciół w wiosce naszej zwanej Wyrozęby, na czesc Swiętej Trójcy, i na chwałę Chwalebnej Anny, matki Maryi oraz na chwałę Błogosławionego Mateusza apostoła i ewangelisty, we wspomnianych naszych dobrach własnych, wnosimy i uposażamy, i sam kosciół nasz wyżej wymieniony, ze wspomnianych dóbr naszych dziedzicznych obdarzamy w ten sposób.Ten już wspomniany Marcin (dał) dwie włóki ziemi, uprawnej i nieuprawnej na każdym polu, w ten sposób, że sam kosciół w dobrach koscielnych stoi, i jedna druga (połowę) włóki od koscioła aż do granicy (wioski) Skwierczyn, i drugš połowę włóki od koscioła aż po Balowe Sady, i innego (pola) dwie trzecie włóki naprzeciwko Zastawnego Pola razem z rzeka i łakami. Piotr razem z Pawłem dali, pole zwane Zastawne Pole z drugiej strony rzeki, z biegiem rzeki i łaka, gdzie ksiadz pleban, który dopiero będzie, albo jego następcy, młyn z sadzawka we wspomnianych dobrach koscielnych uczynic i lokowac moga, dla swego pożytku, bez sprzeciwu i przeszkody innych jakichkolwiek panów, nadaja też wspomniani panowie wyżej wymienionemu kosciołowi rzeczone prawo, i księdzu plebanowi i pełna i całkowita władzę we wspomnianych dobrach koscielnych w tym przywileju zawartych, aby korzystał tak sam albo inni następcy jego po wieczne czasy, w sposób pokojowy i spokojny, dajemy także wspomnianemu plebanowi koscioła karczmę w wymienionych dobrach. Również dajemy w naszych dobrach prawo scinania drzewa, a także i pastwisko, tak jak to jest w innych dobrach koscielnych; dla upamiętnienia  tej rzeczy, pieczęcie nasze, których używamy, polecamy zawiesic. Działo się w Wyrozębach, w niedzielę po dniu swiętego Marcina, roku Pańskiego od narodzenia Jego tysiac czterysta trzydziestego ósmego (1438) w obecnosci Czcigodnych i Szlachetnych mężów Panów: Piotra plebana z Paprotni, Grzegorza i Alberta ze Skorupków, Jakuba z Kożuchowa, Stanisława Domiantasino z Wyrozębów, Klemensa Rusina zwanego Kłysz, Stanisława z Sawic i wielu innych licznych wiary godnych swiadków do tego co wyżej oznajmione, specjalnie wezwanych i zaproszonych… (Z Akt ziemskich drohiczyńskich przepisane. Poprawił Niemyski, odczytał Pieńkowski, pieczęcie przyłożono)…”

„…Jako najwczesniejsza osoba, o której mamy wiadomosci archiwalne jest MIKOŁAJ Z WYROZĘBÓW. W archiwum rzymskim, watykańskim pozostała jego suplika, czyli prosba skierowana do papieża Aleksandra VI. Mikołaj prosi o przekazanie relikwii kosciołowi parafialnemu we wsi „Wyrozambi” w diecezji łuckiej. Jego prosba została rozpatrzona i pozytywnie załatwiona 27 sierpnia 1496 r. Ciekawa była historia tego szlachcica z Podlasia z końca XV w. Uczestniczył on w obronie miasta Kijowa na Podolu, obleganego przez Tatarów w latach 1482-1483. Dostał się do niewoli tatarskiej i spędził tam 12 lat. Pragnac wolnosci złożył sluby, że po uwolnieniu odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. Cudownie odzyskał wolnosc. Postanowił spełnic zobowiazanie. Wsparty został listami polecajacymi przez króla polskiego Jana Olbrachta, wielkiego księcia litewskiego Aleksandra i ich brata Fryderyka Jagiellończyka wówczas kardynała i arcybiskupa gnieznieńskiego i biskupa krakowskiego. Było to potwierdzenie przez najwyższe autorytety w państwie, o autentycznosci osoby, jego historii przeżyc, pobożnych motywacjach pielgrzymki i godnej prosbie, której mógł zadosć uczynic tylko papież. Jakie zas relikwie otrzymał wtedy Mikołaj z Wyrozębów, dokument nie wspomina…”

„…Interesujaca postaciš był JAN WŁADYSŁAW KUNAT WYROZĘBSKI, wywodzacy się z przysiółka, zascianka Kunaty (dzis Konaty), który zrobił do?c znaczna karierę urzędnicza zgromadził spory majatek. Był pisarzem bydgoskim, chorażym i wojskim mielnickim, wice instygatorem i od 1706 r. instygatorem koronnym. Ten ostatni tytuł był urzędem sadowym i najwyższym prokuratorem w państwie. Z racji swojego urzędu zgromadził wiele dokumentów, które pozostały po jego smierci dnia 26 wrzesnia 1731 r. w majatku Huszlew. Te włosci huszlewskie nabył Jan Władysław Kunat Wyrozębski już w 1698 r. od rodziny Mleczków. Jego żona była Teodora z Karczewskich i mieli czworo dzieci: Michał jezuita, Ignacy (zm.1725), Tomasz (zm.1725) i Joanna (ur.ok. 1700). Dobrze wydali za maż w 1725 r. swoja jedyna córkę Joannę, za księcia Franciszka Woronieckiego z podlaskiej linii rodowej. To oni, jako małżonkowie byli fundatorami budowy, nowego koscioła parafialnego w Wyrozębach na pocz. XVIII w. Oni też stali się włascicielami dóbr Wyrozęby. Ten majatek Woronieccy sprzedali już w 1793 r. Natomiast archiwalia i dokumenty dotyczace Wyrozębów zgromadzone przez Jana Władysława Wyrozębskiego i następne zabrali ze soba do Huszlewa, do swojego archiwum. Dlatego do badania najstarszych dziejów miejscowosci i parafii Wyrozęby, a także genealogii rodziny Wyrozębskich, cenny jest zasób Archiwum Woronieckich z Huszlewa, znajdujacy się od 1949 r. w Archiwum Państwowym w Lublinie…”

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…16 listopada 1438 r. trzej bracia Marcin, Piotr i Paweł ufundowali nowy kosciół p.w. sw. Anny i sw.  Mateusza Ewangelisty w swej dziedzicznej wsi Wyrozębach… jednym ze swiadków dokumentu fundacyjnego był Sasin z Wyrozęb, który nie wiadomo w jakiej relacji pozostawał z fundatorami. Kosciół został konsekrowany przez biskupa łuckiego Andrzeja ok. 1445 r. W latach 1472-1475 występował pleban z Wyrozęb Wojciech, a w latach 1480 – 1486 Piotr… Piotra i Pawła nie spotykamy więcej w Wyrozębach. Z 1476 r. zachowała się wzmianka, że niegdys Maciej Koza posiadał dziedzinę Kobylany w parafii Kożuchówek przez zamianę z bracmi Piotrem i Pawłem z Wyrozęb. Z kolei Marcin Wyrozębski w 1452 r. sprzedał połowę swego dziedzictwa w Wyrozębach za 20 kop gr Stanisławowi i Jarosławowi z Czapli… pózniej osiadł tu tylko Stanisław, oprawca sadu drohickiego. Żył jeszcze w 1470 r. Pisał się na przemian z Czapli i Wyrozęb. W 1466 r. wydał swoja córkę Jadwigę za Mikołaja syna Sasina z Krynicy i Hruszewa. W 1475 r. wdowa po Stanisławie – Katarzyna, zwana „oprawczyni” z Wyrozęb miała sprawę w sadzie drohickim ze Stanisławem Patrykoskim… (jej synem był Marcin)… Mikołaj Sasinowicz z Krynicy i Hruszewa razem z żona poziadali tylko częsc Wyrozęb Podawców. Odziedziczyła ja ich córka Barbara, która poslubiła w końcu XV w. Antoniego (Laskarisa) zwanego Grekiem, gdyż w istocie zapewne pochodził z terenów dawnego Bizancjum (Grecji)… Jeszcze przed poł. XV w. powstały Wyrozęby Konaty (Kunaty), zwane tak od przydomku włascicieli… zapis mówiacy o nadaniu „Stanku a Bohdanu pod Marciszem so bratjeju Wierozuby”. Chodziło tu o nadanie częsci Wyrozęb graniczacej z już istniejacymi Wyrozębami Podawcami należacymi do Marcina i baraci, fundatorów koscioła w 1438 r. Nadanie to miało miejsce zapewne pomiędzy 1444 a 1448 r., bowiem w tym ostatnim roku toczyła się sprawa Marcina Wyrozębskiego przeciwko Stanisławowi Kunatowiczowi o kradzież. Ów Stanisław Kunatowicz lub Kunat był identycznym ze Stankiem, który wraz z Bogdanem otrzymał od Kazimierza Jagiellończyka częsc Wyrozęb. Bardzo ważne informacje o nich przynosi sprawa, jaka toczyła się w 1472 r. pomiędzy Wojciechem plebanem z Wyrozęb, a bracmi Kunatem (czyli Stanisławem) i Bogdanem… Bogdan z Wyrozęb w 1474 r. zapisał wiano swojej żonie Dorocie w wysokosci 30 kop gr na połowie swoich dóbr w Wyrozębach. W 1482 r. zgłosił inhibilację swoich dóbr. Chyba zmarł bezpotomnie, bo nie spotykamy w zródłach jego dzieci. Ostatni raz wystapił w 1487 r. Stanisław Kunat, brat Bogdana. W 1479 r. występował w sadzie drohickim sam, w 1482 r. z synem Marcinem. Oprócz Marcina Stanisław Kunat miał synów Jana i Mikołaja. Jan i Marcin dali poczatek dwóm liniom Wyrozębskich, dziedziczacych na Wyrozębach Konatach w XVI i XVII w… Mikołaj (Kunat Wyrozębski, ten który był z pielgrzymka w Rzymie) występował pózniej w zródłach z przydomkiem Turek, który przeszedł także na jego potomstwo… Do momentu wyjscia Mikołaja z niewoli, jego bracia mogli podzielic się ojcowizna. Dlatego, chcac przynajmniej częsciowo zrekompensowac Mikołajowi doznane krzywdy, w 1499 r. Aleksander Jagiellończyk nadał mu Zreb Królikowski w Repkach… w 1503 r. był (Marcin) poswiadczony jako wojski drohicki…”
-------------

ZOCHOWSKI  Dane uzupełniajace:

Najstarsze zachowane dokumenty kancelarii sadu ziemskiego w Drohiczynie z 2 poł. XV w.:

1473 r. Piotr Żoch
1474 r. Andrzej Rytel i Stefan Żoch
1475 r. Stefan Rytel i Stefan Żoch
1477 r. Mikołaj ze swym bratankiem Janem de Żochy
1477 r. Stefan, Jan, Piotr z Żochów
1477 r. Stefan Żoch i Telak
1479 r. Stefan Żoch i Piotr Podraza?
1479 r. Stefan Żoch z bratem Stanisławem

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

woźny ziemski Maciej Żoch

Żochy:

Szczęsny Żochowski syn Andrzeja
Jakub syn Jana
Maciej syn Macieja
Andrzej syn Mikołaja
Jan syn Macieja
Walenty syn Szczepana
Stanisław syn Szczepana
Szczepan syn Walentego
Stanisław syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Jan i Walenty synowie Macieja
Paweł syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Stanisław syn Stanisława
Piotr syn Macieja
Maciej Żoch syn Mikołaja
Jakub Żoch
Maciej syn Stanisława
Szymon syn Augustyna
Maciej syn Mikołaja
Kacper syn Pawła
- dziedzicowie Żochów i Zadębia

Żochy:

Jan syn Michała - woźny ziemski
Marcin syn Michała
Paweł syn Jakuba
Zachariasz syn Pawła
Marcin syn Pawła
Jan syn Pawła
Stanisław syn Jana
Sebor? (Wszebor?)  syn Jana
Marcin syn Jana
Wawrzyniec syn Bartosza
Jakub Siennicki
Bartosz syn Pawła
Małgorzata wdowa po Pawle
Maciej syn Jana
Stanisław syn Szczepana
Marcin syn Szczepana
Maciej syn Szczepana
Walenty syn Szczepana
Marcin syn Stanisława
Anna wdowa po Pawle
- dziedzicowie z Żoch

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Żochy:

Wawrzyniec syn Andrzeja "Zminada?" - pieszo
Jan "Zmindy?" syn Stanisław - pieszo
Walenty syn Szczęsnego "Stelonga" (Stelaga - Stelagowski?) - pieszo
Stanisław syn Szczęsnego - pieszo, rohatyna
Szymon syn Augustyna - pieszo, rohatyna
Szczepan syn Walentego - pieszo, kord
Jan syn Jakuba "Kołak?" (Kułak?) - pieszo, miecz
Jan syn Mikołaja - pieszo
Maciej "Butrym"  syn Jakuba - klacz, kord
Wojciech syn Szczepana - klacz, miecz
Jakub syn Szczepana - klacz
Szczęsny "Bonbol?" (Babol?) - wysłał syna Mikołaja pieszo
Jan syn Andrzeja - pieszo, rohatyna
Walenty syn Wawrzyńca "Barwin?" - pieszo
Jan "Zawisza" - klacz
Paweł Żmuda syn Stanisława - pieszo, miecz
Matys "G±siorek" - wysłał syna Piotra - pieszo
Mikołaj "Żmuda" - pieszo, miecz
Andrzej syn Szczęsnego "Bonbol?" - klacz, miecz
Matys syn Mikołaja wysłał syna Jana - pieszo, miecz
Jan syn Pawła "Żmuda" - pieszo, miecz
Paweł "Zawisza" syn Zachariasza - klacz
Andrzej syn Mikołaja "Kolano" - pieszo
Jakub syn Jana "Kosek" - pieszo, miecz
Jan syn Marcina "Barwin" - pieszo, miecz
Jan syn Jakuba - pieszo, miecz
Stanisław syn Macieja? ze Strusów? - klacz, miecz, zbroja
Mikołaj "Witow" (syn Wita?) - klacz, zbroja, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Walenty Ratyński - klacz, kord
Bartosz "Zminda?" - klacz, kord
Maciej syn Macieja? "Burnow?" - pieszo, rohatyna
Stanisław "Choma" wysłał syna Wawrzyńca - koń
Wit ze Strusów - koń, zbroja
Stanisław "Ginca?" i Jan syn Andrzeja - koń, zbroja
--------------

WYSZOMIERSKI NIEPIEKLO Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt:

Wyszomierscy z parafii Skibniew Podawce i Suchożebry oraz Niepiekłowie pochodza od wspólnego przodka, którym był żyjacy około 1429 r. Scibor z Niepiekłów i Wyszomierza w ziemi zakroczymskiej, herbu Rawicz.

Zbigniew Wasowski i Tomasz Jaszczołt:

 Wyszomierz znajdujacy się obeznie na terenie gminy Bielany powiatu Sokołów Podlaski powstał na gruntach częsci wsi Krynica, które kupili w 1480 r. bracia Prędota i Grot z Wyszomierza w parafii Skibniew. Stad wywodza się koleini Wyszomierscy herbu Rawicz. Sa oni przykładem szczególnej mobilnosci drobnej szlachty na wschodnim Mazowszu i Podlasiu. Ich przodek rycerz Scibor pochodzacy ze wsi Niepiekły w ziemi zakroczymskiej otrzymał od księcia Janusza wies Wyszomierz w ziemi nurskiej. W 1431 r. nie wiadomo dlaczego sprzedał nadanie, a sam z synami przeniósł się do ziemi drohickiej, gdzie w parafii Skibniew jego potomkowie założyli wsie nazwane na pamiatkę tych które opuscili: Wyszomierz i Niepiekły. Własnie synami Scibora byli wspomniani Prędota i Grot. Ich trzeci brat Michał otrzymał w 1466 r. od króla Kazimierza Jagiellończyka kat puszczy przy granicy mazowieckiej koło Maliszewy (Maleszewy). Powstała tam kolejna wies Kutaski (dzis Poniatowo koło Treblinki) oprócz nich było jeszcze siedmiu innych synów Scibora. Przykład ten pokazuje jak szybko mogło nastapić rozrodzenie się rodu drobnoszlacheckiego w kolejne rodziny czy gałęzie.

W 1480 i 1483 r.  Sasin z Krynicy dwukrotnie sprzedawał częsci swojej ziemi braciom Prędocie i Grotowi z Wyszomierza w parafii Skibniew. Na gruntach tych powstała następnie wies Wyszomierz pod Bielanami

Najstarsze zapiski:

1474 r. Prędota z Wyszomierza
1474 r. Piotr Niepiekło z de Wyszomierz
1474 r. Prędota z Wyszomierza
1475 r. Stefan de Wyszomierz
1475 r. Stanisław de Wyszomierz i Jakub z Wyszomierza
1475 r. Stefan z Wyszomierza
1476 r. Prędota z Wyszomierza i Stefan z Ryteli
1476 r. Piotr z Niepiekłów
1476 r. Goworek z Wyszomierza i Prędota stamtad
1480 r. Stanisław Dzik z Wyszomierza i Tomasz z Sokołowa

1477 r. Stanisław "Ciołkosz" z Wyszomierza, Grot z Wyszomierza
1478 r. Stanisław syn Jana z Wyszomierza, Scibor stamt±d
1479 r. Stanisław z Wyszomierza
1481 r. Goworek Wyszomierski
1481 r. Prędota Wyszomierski
1482 r. Stpica ?, Marcin i Prędota Wyszomierscy
1482 r. Prędota Wyszomierski
1480 r. Prędota z Wyszomierza
1484 r. Prędota Wyszomierski
1483 r. Jarosław z Bielan zastawił połosę roli Prędocie Wyszomierskiemu i Mikołaj Bieliński zastawił częsć Prędocie z Wyszomierza
1480 r. Sasin z Krynicy sprzedł częsć ziemi Grotowi i Prędocie z Wyszomierza
1483 r. znów Sasin z Krynicy sprzedł częsć ziemi Prędocie i Grotowi z Wyszomierza

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

wyszczególniony osobno w spisie woźny ziemski Lenart Wyszomierski

Wyszomierz:

Stanisław syn Błażeja (?) i od ojca swego
Dorota żona Krzysztofa Patkowskiego z Patkowic i Kutasek etc. dziedzice

Niepiekły:

Michał syn Jana
Maciej syn Stanisława i za ojca swego
Jan syn Macieja
Stanisław syn Andrzeja
Tobiasz syn Walentego
Wojciech syn Hieronima
Jan syn Rafała
Stanisław syn Macieja
Piotr syn Stanisława
Jan syn Adama
Walenty syn Stanisława i za żonę swoja Annę  i od dzieci jej
dziedzicowie z Niepiekłów

Wyszomierz:

Tomasz syn Jana
Jerzy syn Jana
Jan syn Sebastiana
Maciej syn Jakuba
Stanisław syn Jana
Jakub syn Marcina
Andrzej syn Hieronima
Andrzej syn Piotra
Stanisław syn Piotra
Stanisław syn Wojciecha
Walenty syn Szymona
Stanisław syn Pawła
Maciej syn Stanisława
Jan syn Szczepana
Serafin syn Macieja
Szczęsny syn Andrzeja
Bartosz syn Jakuba
...N... syn Piotra
Andrzej syn Stanisława
Stanisław syn Fracza
Paweł syn Jakuba
Andrzej syn Jakuba
Dorota córka Jakuba
Zofia córka Jakuba
Lenart Wyszomierski - woźny ziemski
Maciej syn Bartosza
Bartosz syn Bartosza
Szczepan syn Jana i za ojca dziedzic z Wyszomierza
Wincenty syn Fracza
Jan syn Mikołaja i za ojca
Szczepan syn Macieja
Andrzej syn Macieja
Stanisław syn Jana
Piotr syn Jana
Paweł syn Jana
Jerzy syn Wojciecha
Szczęsny syn Stanisława
Stanisław syn Jakuba
Baltazar syn Jakuba
Jan syn Jakuba
Mikołaj syn Jana
Stanisław syn Macieja
Szymon syn Macieja
Hieronim syn Jana
dziedzicowie z Wyszomierza
------------

  WAZ Dane uzupełniajace:

Dalsze wiadomosci o tym rodzie pochodza z pracy Zbigniewa Wasowskiego o parafii katolickiej w Rozbitym Kamieniu oraz z materiałów udostępnionych mi przez Tomasza Jaszczołta

Najstarsze informacje:

1474 r. Klemens z Wężów
1476 r. Klemens Waż
1479 r. Klemens Waż
1481 r. Andrzej Waż, Klemens z Wężów
1483 r. Andrzej Waż, Klemens Waż

1451 r. Piotr z Wężów stawił swiadków przeciwko Marcinowi, Tomaszowi, Stanisławowi i Janowi z Wężów w sprawie o równy podział ojcowizny
1452 r.  swiadkowie godzili Ludwika i Piotra Wężów z ich młodszymi braćmi (z drugiej matki) Stanisławem, Janem, Tomaszem, Marcinem synami nieżyjacego Mikołaja Węża w sprawie o równy podział ojcowizny
1466 r.  Marcin Waż i Tomasz W±ż bracia
1469 r. Klemens z Rozbitego Kamienia
1462 r. Marcin Waż
1453 r. Koldwik i Piotr z Wężów starsi bracia oraz Stanisław, Jan, Tomasz, Marcin młodsi bracia (synowie Mikołaja)

1489 r. Wojciech, Jakub i Henryk z Wężów

1584 r. na wywodzie szlachectwa Kosieradzkich pieczęć  podsędka drohickiego Marcina Węża herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia 1565 r.

Marcin Waż podsędek drohicki stawił z Patrykoz 3 konie i oszczepy, z Gołot (pod Patrykozami dzis nie istnieje) 1 1/2 konia z należało 2 jeźdźców, z Ryteli Olechnów 3 konie, z Węży i Rozbitego Kamienia z braćmi swoimi 1 koń zbroja, przyłbica, oszczep, z Kowies z czesnikami 1 koń, zbroja, oszczep

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Marcin Waż z braćmi Stanisławem, Szczęsnym, Mikołajem stawił z Wężów, Rozbitego Kamienia, Patrykoz, Wólki Rytelskiej, z Rytelów, Kożuchowa, Rudy, Kowies, Trebnia, Księżopola i Kosierad 6 zbrojnych koni i 3 podwody

Przysięga w Drohiczynie 1569 r. na wiernosć Koronie:

Węże:

Stanisław Waż
Szczęsny Waż
Mikołaj Waż
Piotr Waż
dziedzicowie z Wężów i Kowies
Jan syn Szczęsnego i od żony Anny dziedziczki z Krynicy

Podatek 1580 r.

parafia Rozbity Kamień-  ksiadz Maciej Waż

Rozbity Kamień i Węże - urodzony Marcin Waż podsędek dał z Wężów i Rozbitego Kamienia z czesnikami z włók ziemskich 10
parafia Kożuchów - Marcin Waż z Patrykoz, Rudy, Kowies, Treblinki, Ryteli  włók osiadłych 17
parafia Suchożebry - z Krynicy tu z częsci Stanisława Węża

Jan Waż ze Stanisławem  Stańskim  z częsci Janowej włók ziemskich 5
tenże Jan z częsci na Budziszynie, Jarnicach (Jan Waż dziedzic z Jarnic) od żony swej i Baltazara Bielińskiego 10 włók ziemskich

Pogłówne 1662 r.

Bielany Jarosławy - Władysław Waż (razem 21 osób), Stefan Waż (razem 17 osób)
Kowiesy - Stefan Waż (24 osoby), Władysław Waż (10 osób)
Rozbity Kamień - poddaństwa Jm PP Wężów (15 osób)
Sikory Wielkie - trzech braci Wężów (2 osoby)
Trebień - Jan Waż (11 osób)
Węże - Samuel Waż postarosci mielnicki (15 osób), Jan Waż (15 osób), Stefan Waż (13 osób)

Pogłówne 1676 r.

Kowiesy - dwór w Bielanach Jm P. Władysław Waż (20 osób), dwór synowca (15 osób)

Sikory - bracia rodzeni Stanisław, Aleksander, Kazimierz, Kazimierz, Paweł Wężowie (23 osoby), Jakub Waż (7 osób)

urzędnicy z rodu Wężów - z pracy Zbigniewa Wasowskiego:

Katarzyna chorażanka, córka Wawrzyńca, a w późniejszych księgach - Katarzyna Wężowa żona Jakuba
 Wawrzyniec Waż choraży mielnicki w 1623 r.
Samuel Waż stolnik drohicki (prawdopodobnie z Krynicy)
Józef Waż czesnik drohicki
Domicjan (Dominik) Waż czesnik ziemski, sędzia grodzki i skarbnik drohicki
Samuel Waż podczaszy mielnicki (z gałzi na Krynicy)
Jan Waż sędzia grodzki drohicki w 1778 r. (z Krynicy)
Jakub Waż burgrabia drohicki i liwski w 1735 r.

Jerzy Urwanowicz "Urzędnicy podlascy..."

Aleksander Wsż czesnik drohicki (1757-1785)
Domicjan Waż sędzia drohicki, skarbnik podlaski (1698-1709), wojski drohicki (1709-1717)
Jan Mikołaj Waż czesnik drohicki (1732-1757)
Marcin Waż podsędek drohicki (1557-1587)
Samuel Waż podczaszy mielnicki (1645)
Samuel Waż stolnik drohicki (1673-1676)
Samuel Waż czesnik mielnicki (1677) = (?) = Samuel Waż podczaszy mielnicki (1660- zm. 29 I 1687)
Tomasz Waż podczaszy podlaski (1696)
Wawrzyniec Waż choraży mielnicki (1639- zm. 20 IV 1647)
---------------

  TCHORZNICKI Dane uzupełniajace:

Nadanie Tchórznicy miało miejsce w 1428 roku  (informacja Tomasz Jaszczołt)

Księgi drohickie (AG.AD.KGD. 1473 - 1484)

1473 r. Katarzyna z Tchórznicy
1476 r. Klimkowa Tchórznicka
1477 r. Stanisław Tchórznicki

Notatki na podstawie prac Bogusława Niemirki i Aleksandra Jabłonowskiego:

1580 r. według poboru włascicielami częsci Tchórznicy byli Respondowie (Jabłońscy) i Melcher Nieciecki, ponadto szlachetny Piotr Paderewski włók ziemskich 1 i 1/42 (Tchórznica Mnich) i szlachetny Jakub Tchórznicki włók osiadłych 2 1/2 oraz 4 ogrodników bezrolnych (Tchórznica), oraz włók osiadłych 1 (Minczewo) i włók osiadłych 1/2 (Chrotiowicze) i szlachetny Jarosz syn Piotra z czesnikami włók ziemskich 5 (Tchórznica Wyszki)

Tchórznica była przez wiele lat  przedmiotem nieustannych podziałów - pisze Bogusław Niemirka - między szlachtę, głównie Tchórznickich. Tylko w Tchórznicy Repondowej (Sredniej) mieszkali chłopi. Na poczatku XX w. ziemie Tchórznicy Wyszek stały się częscia dóbr Kurowice (założono folwark Felicjanów). Podstawowe częsci Tchórznicy Podbornej i Sredniej skupił Tadeusz Wierzbicki (zm. 1837) a spadkobiercy sprzedali je Bienieckim.

Martyn Tchornicki (Marcin Tchórznicki z Tchórznicy) mierniczy przy realizacji pomiary włócznej na Litwie

Marian Pietrzak w swojej pracy podaje:

1498 r. Mateusz Jakub Tchórznicki - Mniszek herbu Jelita na Tchórznicy Podbornej czyli Mnichowej, Tchórznicy Sredniej czyli Respondowej, Wyżkach (Tchórznicy Wyszkach), Rafałach, Minczewie etc.

Kacper Niesiecki Herbarz:

Tchórznicki - Mniszek herbu Jelita  biora swój poczatek w województwie  podlaskim ziemi drohickiej parafii jabłońskiej, pierwotnie między 1400 a 1480 ze wsi Mnichowej, czyli Podbornej, stad też Mniszkami zwani. Gdy zas w 1495 r. Tchórznicę wies sasiednia nabyli, od tego czasu w aktach  grodu  drohickiego znani pod imieniem Mniszków Tchórznickich

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Tchórznica:

Piotr Głowacz Tchórznicki
Piotr syn Stanisława
Jan syn Stanisława

dziedzicowie z Tchórznicy

Tchórznica Wyszki:

Klimont Tchórznicki syn Marcina
Maciej syn Marcina
Stanisław syn Marcina
Jerzy syn Marka i od brata swego niemocnego Wawrzyńca
Piotr syn Szczęsnego
Wawrzyniec syn Wojciecha
dziedzicowie z Wyszek (obecnie Felicjanów)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Tchórznica Wyszki:

Marcin "Nowicz"
Matys wysłał syna na klaczy z kordem
Stanisław syn Piotra wysłał syna pieszo
Marek syn Pawła wysłał syna Jerzego - klacz
Wawrzyniec syn Wojciecha - pieszo, rohatyna
Piotr Pogorzelski wysłał syna Gabriela pieszo z mieczem
Klimek syn Marcina wysłał syna Jana na klaczy z mieczem
Stanisław syn Jerzego - pieszo, kord
Jan syn Bartosza - klacz, miecz
Piotr syn Szczęsnego - klacz, miecz

Tchórznica Mnichowa:

Jakub syn Mikołaja - koń, zbroja
stad też Jakub z opieki nad synowa Dorota i synem Herubinem z Jabłonny i Tchórznicy - koń, zbroja
Mikołaj "Czarny?" syn Piotra z częsci Stanisławowej - koń, rohatyna
Piotr "Głowacz" - koń, rohatyna
------------------

  SZWEJKO - Swiejkowski Dane uzupełniajace:

Najstarsze wiadomosci:

1474 r. Mleczko, Jan z Wyrozab, SWIEJKO, Piotr Niepiekło de Wyszomierz
1474 r. Stefan Swiejko, Nagórka
1479 r. Jakub Swiejkowicz
1479 r. Jakub s.o Stefana Swiejka
1482 r. Jakub Swiejko zastawił swoja częsć w Seroczynie Stefanowi Rytel

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Szwejki:

Antoni Swiejkowski
Stanisław Swiejkowski z Swiejków, z Ciechanowca etc.
--------------

STRUS Tropami przodków

Obecnie we wsi Strusy nie ma już ani jednej rodziny o nazwisku Strus

Poszukuje korzeni rodu Strusów

Moda na poszukiwanie swoich korzeni nadal ma wielu amatorów. Przetrzasaja oni wszelkie dostępne publikacje, dokumenty, archiwa, nierzadko dokopujac się bardzo ciekawych materiałów. Wiadomo, kiedy szuka tego samego kilka osób, efekty sa znacznie większe, niż by to robił jeden człowiek. Dołóżmy do tego zaangażowanie i czas na to poswięcony, a wyniki moga przejsć najsmielsze oczekiwania. Jednym z takich poszukiwaczy, którzy maja już spore osiagnięcia na swoim koncie, jest doktor Robert Wiraszka – po kadzieli potomek rodu Strusów. Nadesłał on do redakcji częsć tego, co już udało mu się zgromadzić, chcac podzielić się swoja wiedza z zainteresowanymi osobami. Być może ktos z nich zechce dodać od siebie cos do tego zagadnienia i tym sposobem jeszcze rozszerzyć bazę zródłowa. Zwłaszcza, że Robert Wiraszka szykuje się do wydania ksiażki o rodzie Strusów.

Krzyż i podkowa

-Znany mi jest dokument z 1613 roku „Deductio nobilitatis Ostrówek Strusy” znajdujacy się w zbiorach Archiwum Państwowego na Wawelu, w którym szlachectwo Ostrowskim swiadcza Strusowie herbu „krzyż i podkowa”, czyli najpewniej: Pobóg, Jastrzębiec lub Lubicz. W oryginale interesujacy fragment tekstu brzmi następujaco: „Benedictus filium olim Joannis Struss et Gabrielem olim Alberti Struss de armis Podkowa y Krzyz fratres” – pisze pan Robert na wstępie, próbujac wyjasnić nadal nierozwiazana do końca zagadkę faktycznego herbu rodu Strusów z Podlasia.– Ciekawa koncepcję dotyczaca pochodzenia i herbu rodziny Strus przedstawił Juliusz hr. Ostrowski z Krakowa, który jest w posiadaniu bardzo rzadkiego dzieła wydanego w 1900 roku w Niemczech (Hamburg) autorstwa Emiliana Szeliga-Żernickiego „Szlachta polska” – rozwija temat Robert Wiraszka. – Jak wynika z lektury tego dzieła na Podlasiu w XIV/XV wieku żyła rodzina Łozińskich herbu Lubicz, której członkowie używali następujacych przydomków: Czerjuk, Dzierza, Dzierzka, Kardasz, Jarmołowicz, Lewiński, Melech, Mudry, Strus, Sojko (Soyko), Zgalad. Według hrabiego Ostrowskiego, obecni Strusowie to własnie gałaz Łozińskich używajaca kiedys przydomku Strus, a ich herbem jest Lubicz. Posrednio może to potwierdzać fakt, iż w księgach trzebieszowskich często spotyka się rodzinę Soyko/Soyka. Hipoteza ta ma sens, jeżeli na Podlasiu żyja także inne rodziny według wymienionych wyżej przydomków i które używaja herbu Lubicz. Słownik nazwisk powszechnie w Polsce używanych prof. K. Rymuta w Polsce wymienia wszystkie powyższe nazwiska oprócz dwóch: Czerjuk i Zgalad.

Z ziemi drohickiej i łukowskiej–

-Według dostępnych zródeł rodzina Strus wywodzi się ze wsi Strusy dawnej parafii Kożuchówek, obecnie Krzesin, położonej na północny-wschód od Siedlec. Prawdopodobnie jeden z członków tej rodziny wyemigrował w XVI wieku na południe i osiadł w ziemi łukowskiej, w parafii Trzebieszów. Na dzisiejszym etapie badań materiałów zródłowych nie potrafię powiazać Strusów z ziemi drohickiej ze Strusami z ziemi łukowskiej, choć jestem prawie przekonany, że jest to ta sama rodzina – nadmienia Robert Wiraszka, próbujac wyjasnić pojawienie się przedstawicieli rodziny Strusów w ziemi łukowskiej.– Najstarsza wzmianka o Strusach z Podlasia pochodzi z 1468 roku i jest to zapis z najstarszej zachowanej księgi ziemskiej drohickiej, przechowywanej w Archiwum w Mińsku. Brzmi ona: „szlachetni synowie nieżyjacego Wita ze Strusów posiadaja po swoim ojcu dziedzictwo w Strussach  oraz dzierża je tak jak ojciec i spełniaja z niego różne posługi należne władcy”. Prawdopodobnie Wit Struss był najstarszym znanym z imienia, z rodu Strusów, a jego szlachectwo pochodzi zapewne od księcia Witolda, gdyż ksiażę Janusz Mazowiecki zbyt krótko władał ta ziemia i nie zdażył rozwinać szerszej akcji kolonizacyjnej – przypuszcza pan Robert. Nieco pózniejsze sa informacje przytoczone przez niego w dalszych fragmentach listu:– W księdze konsystorza Sadu Biskupiego w Janowie Podlaskim z 1475 roku wystapili Jakub i Swiętosław ze Strussów, którzy byli swiadkami w sprawie Piotra plebana z Kożuchowa przeciwko Mikołajowi plebanowi z Suchożebr. W 1476 roku obaj, tj. Jakub i Swiętosław, występowali przed tym sadem jako swiadkowie w sprawie Piotra plebana z Kożuchowa przeciwko plebanowi z Paprotni. Należy przypuszczać, iż Jakub i Swiętosław byli synami Wita. W księdze grodzkiej drohickiej 1473–1484 znajduje się zapis, iż jednym z czterech swiadków Jana, syna Sasina, był Maciej Sztrus, syn Swiętosława. Pozostałymi swiadkami byli: Marek Dolaszycz ze wsi Stany, Andrzej Losza i Stanisław Soszyński – co według Roberta Wiraszki uzupełnia powyższe informacje.

Dokumenty i metryki–

-W księdze sadowej drohickiej z 1613 roku znajduje się zapis, że w wywodzie szlachectwa jednego z Ostrowskich swiadczyli po kadzieli Strussowie herbu „podkowa i krzyż”. Co prawda nie zapisano w dokumencie nazwy herbu, jednak można przypuszczać, iż może tu chodzić o herb Pobóg, Lubicz albo Jastrzębiec. W większosci pózniejszych herbarzy widnieja jednak Strusowie herbu Korczak (choć w większosci chodzi tam o Strusów z Podola). Istnieja tu dwie możliwosci. Albo Strusowie z Podlasia zapomnieli w pewnym momencie swojego herbu i przejęli taki, jaki był np. w istniejacym wówczas „Hebarzu” Niecieckiego (czyli Korczak, jak Strusowie z Podola), albo też podana w tej księdze drohickiej informacja jest niescisła (w co jednak należy watpić). W księdze tej (Zbiór Zygmunta Glogera nr 32, str. 691, Archiwum Państwowe w Krakowie) wymienieni sa: „NN Josephus Joannes et Adalbertus Strus olim Pauli filii in Strusy heredes et Nobilis Stanislaus Strus” [NN Józef Jan i Wojciech obaj synowie Pawła urodzeni w Strusach oraz szlachetny Stanisław Strus]. W aktach Archiwum Diecezji Drohiczyńskiej znajduja się (księga ochrzczonych z lat 1872–1882) następujace wzmianki o rodzinie Strus, z tymże zarówno miejscowosć rodowa, jak i nazwisko pisane sa w niej przez “ss”, czyli odpowiednio: Strussy, Strussowie [uszeregowano wg danych siedmiorga rodziców]: Bronisława Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 4 stycznia 1872; Antoni Struss, syn Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 29 marca 1874; Marianna Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 25 marca 1876; Michalina Struss, córka Jana i Julianny z d. Skorupko, ur. 22 stycznia 1878; Katarzyna Struss, córka Jana i Julii z d. Skorupko, ur. 6 marca 1881; Aleksander Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 17 wrzesnia 1872; Julian Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 8 marca 1874; Antoni Struss, syn Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 17 lipca 1876; Michalina Struss, córka Aleksandra i Zofii z d. Smuniewska, ur. 25 maja 1879; Michalina Struss, córka Ludwika i Tekli z d. Sawicka, ur. 9 wrzesnia 1874; Hipolit Struss, syn Ludwika i Tekli z d. Sawicka, ur. 18 lutego 1882; Andrzej Struss, syn Jana i Józefy z d. Struss, ur. 2 grudnia 1872; Józef Struss, syn Jana i Józefy z d. Struss, ur. 7 lutego 1876; Mateusz Struss, syn Pawła i Tekli z d. Bogusławska, ur. 7 wrzesnia 1878; Jan Struss, syn Pawła i Tekli z d. Bogusławska, ur. 16 grudnia 1880; Józefata i Józef (blizniaki) Struss, dzieci Franciszka i Marianny z d. Czarnockiej, ur. 27 kwietnia 1873; Emilia Struss, córka Franciszka i Weroniki z d. Struss, ur. 1 pazdziernika 1875 r. – pan Robert kończy tę wyliczankę i dodaje: – Archiwum Diecezji Drohiczyńskiej dysponuje także księgami chrztów parafii Kożuchówek z lat 1758–1882, księgami małżeństw tej parafii z lat 1767–1879 oraz księgami zgonów tej parafii z lat 1798–1879. Księgi metrykalne od 1880 roku (chrzczonych od 1883) znajduja się w odpowiednich USC.

Zagubiona wies na Podlasiu

W pracy „Tabella miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludnosci alfabetycznie ułożona w piórze Kommisyi Rzadowey Spraw Wewnętrznych i Policji” wydanej w Warszawie w 1827 roku znajdujemy informację, iż prywatna wies Strusy położona w powiecie siedleckim, parafii Kożuchówek, liczyła 34 domy i 181 osób. Nie ma w niej natomiast wzmianki o wsi Strusów k. Tarnopola. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego” podaje natomiast, że w 1890 roku wies Strusy liczyła 32 domy i 227 osób (należało do niej 941 mórg ziemi). Dla uzupełnienia można dodać, iż w 1995 roku wies liczyła 30 domów, mieszkały w niej 133 osoby, a do wsi należało 527 ha ziemi. Dzis Strusów rodem z Podlasia rozrzuciło nie tylko po terenie naszego kraju. Wielu z nich zamieszkuje poza jego granicami i choć obecnie we wsi Strusy nie ma już ani jednej rodziny o nazwisku Strus, to jednak nikt z dzisiejszych mieszkańcowi nie kwestionuje tego, że Strusowie własnie z tej wsi wzięli swój historyczny poczatek.
---------------

STRUS Dane uzupełniajace:

Najstarsze dokumenty i źródła:

15 wrzesnia 1476 r. - swiadkowie Jana syna Sasina

1. Maciej syn Swiętosława STRUS
2. Marek ze Stanów "Dolaszyc"
3. Andrzej "Losza"
4. Stanisław Soszyński

Heraldycy i genealogowie przypisuja Strusom herby Korczak i Kuczaba, znawca tematu Tomasz Jaszczołt podaje dla nich klejnot szlachecki - Pobóg

Pospolite ruszenie 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Wies Strusy:

Kacper Moskwiczyn - klacz, kord
Jan syn Jakuba wysłał syna Benedykta na klaczy w kaftanie i z kordem
Zygmunt Kożuchowski wysłał syna Hieronima - klacz
Sebastian - klacz, miecz
Jakub syn Wojciecha - pieszo z mieczem
Paweł syn Błażeja - klacz, kaftan, miecz
Jan syn Szczęsnego - klacz, kord
Piotr syn Szczęsnego - klacz, rohatyna
Aleksy syn Szczęsnego - klacz, kaftan, miecz
Benedykt syn Błażeja - klacz, kaftan, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, kord
Jan "Dmoszczyk" (Dmowski?) - klacz, miecz
Piotr syn Pawła - klacz, kaftan, miecz
Szymon syn Piotra - klacz, kaftan, rohatyna
Wojciech syn Pawła wysłał syna Herubina pieszo z kordem
Maciej Strus od dzieci Andrzejowych - klacz, kaftan, kord

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.

Wies Strusy:

Zygmunt Strus syn Jana
...N?...  syn Pawła
Aleksy syn Szczęsnego
Krzysztof syn Piotra za ...N?....
Marcin syn Pawła
Piotr syn Szczęsnego
Jakub syn Wojciecha i od ojca swego
Sebastian syn Wojciecha
Benedykt syn Błażeja
Marcin syn Błażeja
Jan syn Stanisława
Jan syn Piotra
Benedykt syn Jana
Jan syn Szczęsnego
--------------

  SMUNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski urzędowe:

1479 r. Mikołaj Smoniewski (Smuniewski)
1481 r. Jan Smuniewski
1465 r. Mikołaj Smuniewski

1465 r. Jan, Andrzej. Reczko, Piotr, Mikołaj synowie nieżyj±cego Macieja "Kozy" z Kobylan (Kobylińskiego) sprzedali częsć ziemi Mikołajowi Smuniewskiemu

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Smuniew:

Jakub syn Aleksandra - klacz, miecz
Mikołaj syn Szczęsnego - klacz, kord
Zygmunt syn Mikołaja - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Pawła - klacz, miecz
Jan "Kozek" syn Piotra - klacz, miecz
Jan syn Michała - klacz, rohatyna
Stanisław - klacz, rohatyna
Michał syn Szczęsnego - klacz, rohatyna
Salomon syn Wojciecha wysłał syna swojego na klaczy z mieczem
Adam syn Jakuba  i od brata nierozdzielonego (majatkiem tzw. współwłasnosć) - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Jan syn Piotra
Stanisław syn Szczęsnego
Michał syn Szczęsnego
Maciej ...... ( w tekscie dalej kilka imion nieczytelnych)..... syn Mikołaja
Stanisław syn Marcina
Jakub syn Aleksandra
Jan syn Pawła
Mikołaj syn Szczęsnego i za brata Piotra
Salomon syn Wojciecha
Andrzej syn Stanisława
Hieronim syn Pawła
Jan syn Michała
Jan syn Pawła
Hieronim syn Pawła
dziedzicowie ze Smoniewa (Smuniewa)
-----------------------

  SKIBNIEWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy do dokumentów:

1477 r. Paweł Kurcz i Maciej Kurcz ze Skibniewa

Tomasz Jaszczołt podaje:

W 1466 r. Wojciech (Adalbert) Kostka ze Skibniewa i Paweł Kostka bracia dziela się majatkiem. Od Wojciecha Kostki ze Skibniewa pochodzi rodzina Kostków z Kostek. Ojcem Wojciecha i Pawła był zapewne Andrzej Kostka występujacy w sadzie drohickim w 1438 r.

Więcej przy rodzinie Suchodolskich Kostków  herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Skibniew Podawce:

Bartosz "Kowalewicz" - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Bartosza - pieszo, rohatyna
Jan "Wnuk" - klacz, rohatyna
Serafin "Galaczyński"  - klacz, miecz
Piotr "Skopczyk" - pieszo, rohatyna
wdowa "Krawcowa" -wysłała  pieszo miecz
Stanisław "Kutyska" - pieszo, miecz
Jan "Pich" - klacz, miecz
wdowa "Komosina"  wysłała syna Wojciecha - pieszo, rohatyna
Wasko "Komosina" - pieszo, rohatyna

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Skibniew: - brak w wykazie

Kurcze:

Marcin syn Michała
Aleksy syn Szczęsnego
Stanisław syn Michała
Mikołaj syn Michała
Anna wdowa po Macieju
Stanisław syn Pawła
Paweł syn Michała
Aleksander syn Szczęsnego
Maciej syn Szczęsnego
Wojciech syn Szczęsnego
Piotr syn Adama
Krzysztof syn Adama
Maciej syn Szczęsnego
Serafin syn Stanisława
 Krystyna wdowa po Wojciechu
Maciej syn ...?... (brak)
Stanisław syn Krzysztofa
Bartłomiej syn Andrzeja
Fr±cz, Aleksy Kurcze
Maciej syn Szczęsnego
Stanisław syn Lenarta
Szymon syn Bartłomieja
Bartosz Kurcz
Wawrzyniec syn Jana
Stanisław syn Pawła
Stanisław syn Jana
z Kurczów dziedzicowie
------------

RATYNSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zachowane wpisy do dokumentów sadowych kancelarii ziemskiej w Drohiczynie:

1476 r. Stanisław Ratyński syn Tomasza i Andrzej Ratyński syn Tomasza
1478 r. Stanisław syn Tomasza z Ratyńca

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

1469 r. Tomasz Ratyński stawił się na rozprawie jaka odbyła się 26 lutego 1469 r. w Drohiczynie
1553 r. Jakub de Ratyniec (5 czerwca)
1558 r. Laurenty de Ratyniec (26 wrzesnia)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Ratyniec "Wypychy":

Paweł "Sokół" syn Jakuba - pieszo z mieczem
Stanisław syn Adama - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, zbroja
Idzi ? syn Stanisława - klacz, miecz
Jan "Mróz" wysłał syna Jana na klaczy z mieczem
Bartosz syn Bogdana wysłał syna Rafała - klacz
Bartosz syn Idziego ? - klacz, miecz
Jan syn Krzysztofa - klacz, miecz
Adam syn Jakuba "Głowacz" - klacz, miecz
Łukasz syn Mikołaja - pieszo, miecz
Zygmunt syn Mikołaja - klacz, miecz
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
Jakub synowiec Pawła - pieszo, miecz
Jakub "Głowacz" wysłał syna Adama - klacz, miecz
Zygmunt Idzi? - klacz, miecz
Teofil "Koszka" - klacz, miecz
Wawrzyniec syn Piotra wysłał syna Stanisława na klaczy z mieczem

Ratyniec Stary:

Jakub "Cichosz" wysłał syna swojego Sebastiana na klaczy z mieczem
Matys "Nagórka" wysłał syna Stanisława na klaczy z mieczem
Stanisław Szymborski - klacz, rohatyna
Jakub "Dubicz" - koń, rohatyna
Stanisław "Piordzik?" - klacz, arkabuzer!
Marcin "Olszewka" - klacz, kord
wdowa Kazubina wysłała sługę Jana Ratyńskiego - klacz, miecz
Bartosz "Wasowicz" - pieszo, rohatyna
Andrzejowa Wasowa wysłała syna Kacpra na klaczy z mieczem

Ratyniec Mursy:

Walenty syn Jana - klacz, miecz
Piotr syn Jana wysłał syna Jana - koń, zbroja
Stanisław syn Jana - klacz, rohatyna
Bartosz syn Piotra - pieszo, miecz
Michał "Głuszko" wysłał syna Andrzeja - pieszo, rohatyna
----------------

  PRZYWOSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze księgi ziemskie drohickie:

1476 r. Stachna żona Macieja z Przywósk
1482 r. Andrzej Waż, Maciej Przywóski
1482 r. Abraham  Księżopolski, Marcin z Przywósk
1476 r. Stanisław Przywóski
1469 r. Marcin z Krasewic (parafia Siemiatycze) kupił częsć Przywózk od Mikołaja "Miecha" Przywóskiego i jego syna Marcina - powstała tam następnie wies Krasowo, dzis Krasów.
1469 r. Stanisław Przywóski z Przywózk kupił od Sepieńskich - Sokołowskich za sto kop groszy polskich wójtostwo w Sokołowie (Podlaskim)

1567 r. popis pospolitego ruszenia w Radoszkowicach na Białorusi:

Przywózki:

Walenty - klacz, rohatyna,
Marcin syn Jnana od ojca swego i z jego częsci oraz spadków po Stanisławie - klacz, rohatyna
Walenty syn Wojciecha z częsci stawił - koń, zbroja i z częsci Stanisława,
Piotr "Mordzik" syn Stanisława - koń, zbroja,
Jan "Medianka?" - koń,
Andrzej syn Jakuba - klacz,
Mikołaj syn Jakuba - klacz, rohatyna,
Zachariasz - klacz, kord,
Mikołaj - klacz, rohatyna,
Marcin syn Tomasza - klacz, rohatyna
Szynom syn Jakuba wysłał syna Andrzeja - klacz
(oprócz nich stawił się z Buczyna w parafii Skibniew Jan Przywóski na klaczy z mieczem)

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu Podlasia do Polski. Drohiczyn 1569 r.:

Przywóski:

Andrzej syna Jakuba,
Walenty syn Mikołaja i za ojca swego,
Wojciech syn Marcina
Piotr syn Stanisława,
Jan syn Mikołaja
Jan syn Marcina
Szymon syn Jakuba
Zachariasz syn Stanisława,
Mikołaj syn Stanisława
Tomasz syn Marka
Maciej syn Stanisława,
Mikołaj syn Jakuba
- dziedzicowie z Przywózk

Przywóscy - Urzędnicy w I Rzeczpospolitej :

Gracjan Przywóski (z Przywózk) - podsędek drohicki w 1791 r. (maż podsędkówny Urszuli z Pieńkowskich)

 

Uzupełnienia do Przywóskich - Rutendorff na podstawie materiałów nadesłanych przez Wojciecha Kauczyńskiego:

…Przewoski, dokładnie zas Rutendolff-Przewoska to akurat nazwisko panieńskie mojej żony. Przez wiele lat prowadziłem badania i poszukiwania genealogiczne dotyczace tego rodu. Mogę więc dzis stanowczo stwierdzic ze 100% pewnoscia, że istnieja dwa zupełnie odrębne rody Przewoskich, które nigdy nie miały ze soba nic wspólnego (poza przypadkowa zgodnoscia nazwiska wynikajaca zreszta z powiazania z ta sama lub podobna nazwa wsi/majatku np. Przwóz (choc położonych w innych częsciach Rzeczpospolitej. Nazwa ta (Przewóz) jest zresza bardzo popularna i jest więcej wsi o takiej samej nazwie (co wiec nie wyklucza jeszcze innych odrębnych rodów o takim nazwisku)Z posiadanych przeze mnie informacji wynika jednak jasno, że oba te rody (tj. Przewoskich i Rutendolffów – Przewoskich) posługiwały się zupełnie innymi herbami:

1.Ród Przewoskich wyrosły na Podlasiu miał „swoje” gniazdo we wsi Przewóz (poprawnie – Przewoska vel Przewoski tj. Przywózki przyp. DK) koło Sokołowa Podlaskiego i miał najprawdopodobniej „polskie” korzenie. Członkowie tego rodu używali też nazwiska „Przewuski” lub „Przewoski”. Legitymowali się herbem Nałęcz. Można założyc, że częsc członków tego rodu odeszła w pewnym okresie od swoich korzeni i szlacheckich tradycji i zapomniała o swoim faktycznym herbie. W momencie, gdy zaistniała „potrzeba” wylegitymowania się lub pokazania swojego herbu, nie pamiętajac przy tym jaki był pierwotny herb zaczęli oni podawac herb rodu z Kaszub.

2.Drugi ród Przewoskich – Rutendolffów miał swoje gniazdo na Kaszubach, też we wsi o nazwie Przewóz koło Kartuz. Znana historia tego rodu sięga końca XIV w. bowiem z tego własnie okresu znane sa zapiski o sporze członków tego rodu z zakonnikami z kartuz o prawo połowu ryb w jeziorze klasztornym. Kronikarzem tego rodu był ksiadz kanonik Klemens Rutendolff-Przewoski z Lubiechowa (nota bene pierwszy prezydent miasta Gdyni w 1945 r.), zmarł ok. 1980 r. Wszystkie jego prace zostały wydane drukiem (wyd. diecezjalne w Pelpilinie) z okazji drugiego zjazdu rodu Przewoskich w Stargardzie Gdańskim w 1997 r.Kaszubski ród Przewoskich ma najprawdopodobniej korzenie niemieckie, sa to przypuszczalnie potomkowie osadników (z Maklemburgi, Brandenburgi, względnie Turyngi?), którzy osiedli we wsi Przewóz koło Kartuz gdzies w okresie brandenbursko-krzyżackiej okupacji Pomorza Gdańskiego po 1309 r. Do swojego pierwotnego nazwiska-herbu – Rutendolf (czasami pisane też jako: Rutendolff, Rutendorf etc.) dodali „z Przewozu”, co w końcu stało się ich własciwym nazwiskiem: Przewoscy. I tak do dzis większosc Przewoskich z Kaszub używa podwójnego nazwiska (Przewoski-Rutendolf lub Przewoski-Rutendorf). Ich herb (jak większosc herbów niemieckich) można tylko zdefiniowac jako „własny”. Nawiazuje on własnie do ich pierwotnego nazwiska (Rutendolf) i pokazuje 3 wišzki (krze) ruty na niebieskim polu. Te wiazki w starszej wersji wygladały jak „krzaki”, w nowszej zas jak „wiazki”. Herb Przewoskich (-Rutendolf) w tej pierwszej wersji (krzaki) jest umieszczony w polichromii w kosciele poklasztornym w kartuzach (Kisielewski w swoim monumentalnym dziele o Kaszubach wydanym przed wojna „Ziemia gromadzi prochy” – zamieszcza taki własnie herb Przewoskich. Ta nowsza wersja herbu Przewoskich (-Rutendolf) jest pokazana w dziele Siebmachera i wyraznie odnosi się do rodu z Pomorza (Kaszub)…
---------------

  PRZYGODZKI Dane uzupełniajace:

Sadowe księgi drohickie 2 poł. XV w.

1474 r. Andrzej Przygoda, Maciej de  ibidem
1474 r. Jakub Przygoda z Kisielan kwitował Stanisława Patrykoskiego
1478 r. Jakub Przygoda z Kisielan
1476 r. Anna żona Wojciecha z Przygód
1479 r. Andrzej Przygoda z synami: Marcinem i Jakubem dzielili się dobrami Kisielany
1481 r. Stanisław z Przygód
1481 r. Jakub z Kisielan z bratem Marcinem z Przygód
1480 r. Testes Marcin Przygoda:
 Jakub brat  (oraz) Krasnodębski, Kożuchowski i dwóch Rozbickich

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Hieronim Toczyski z Przygód - koń, kaftan, miecz
Michał wysłał syna Jana pieszo z rohatyn±
Matys "Witjażek?" - klacz, kaftan, rohatyna
Szymon syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Paweł "Witjażek?" - klacz, kaftan
Szczęsny "Witjażek?" - klacz, kaftan, miecz
Andrzej "Żabik?" - pieszo, rohatyna
Paweł "Skuza?" - klacz, kaftan
Jan "Wosiak?" - klacz, kaftan
Mikołaj "Wosiak?" - klacz, kaftan
Bartosz syn Mikołaja - klacz, kord, rohatyna
Jan Dmowski - klacz, kaftan
Adam syn Andrzeja - klacz, kaftan, miecz
Wojciech Przywóski syn Marcina - wysłał brata Samsona i od żony swej - klacz, kaftan
Ambroży syn Mikołaja - od żony klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz
Paweł syn Stanisława - klacz, kord, rohatyna
Paweł "Boberek?" z "Glico?" (- j.ros.-Kglico) - pieszo
Szczęsny "Boberek" - pieszo

Przysięga po przyłaczeniu woj. podlaskiego do Korony 1569 r. Drohiczyn:

N. (imię nieznane) syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Wojciech syn Marcina
Maciej syn Jakuba
Hieronim syn Jakuba
Mikołaj syn Adama
Jan syn Szymona
Herubin synSzymona
Adam syn Andrzeja
Augustyn syn Andrzeja
Adam syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Paweł syn Szczęsnego
Bartosz syn Szczęsnego z żona
Paweł syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Ambroży syn Mikołaja
Andrzej syn Mikołaja
Michał syn Michała
Paweł syn Mikołaja
Mikołaj syn Macieja
dziedzicowie z Przygód

Urzędnicy Podlascy XV-XVIII w. (Urwanowicz):

Antoni Grzegorz Przygodzki herbu Radwan, miecznik mielnicki w l. 1693 - 1705
---------------------

  PRZESMYCKI Dane uzupełniajace :

Najstarsze księgi sadowe, ziemskie, drohickie 2 poł. XVw.:

1473 r. Paweł z Przesmyk
1474 r. Andrzej ze Skolimowa zastawił grunt Stanisławowi z Przesmyk
1474 r. Bartłomiej i Paweł z Przesmyk
1474 r.  Paweł Beydo de Przesmyki
1474 r. Marcin Goleń z Przesmyk
1476 r. Stanisław z Przesmyk
1479 r. Maciej Przesmycki de Osza
1479 r. Klemens z Przesmyk
1479 r. Klemens Przesmycki
1479 r. Stanisław Przesmycki
1479 r. Bartosz Przesmycki
1481 r. Maciej Kamieński, Pluta, Rafał Przesmycki, Boryta de Kalysza, Maciej Przesmycki
1481 r. Piotr syn Michała z Przesmyk
1481 r. Stanisław Przesmycki
1482 r. Piotr z Przesmyk i Rafał stamtad

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Przesmyki:

Adam "Goleń" Przesmycki  i od synowców swoich na służbie będacych
Jakub "Piechno"
Benedykt
Wojciech
Lasota syn Andrzeja
Stanisław syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Stanisław syn Tomasza
Serafin "Piechno"
Mikołaj "Piechno"
Aleksy syn Macieja
- dziedzicowie z Przesmyk

Przesmyki:

Piotr "Przyłęga"
Stanisław "Przyłęga"  i od wdowy Doroty
Stanisław Czapski syn Grzegorza
- dziedzicowie z Przesmyk

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

 Wies Przesmyki:

Jan Gałeki - koń
Paweł "Prytega?" - klacz
Mikołaj "Pytega?" - pieszo, kord
Stanisław "Prytego?" - koń, siekiera
Stanisław Rzewuski - od żony koń i rohatyna
Jan "Goleń" - klacz
 Sebastian "Goleń" - klacz
Stanisław Czapski - klacz, rohatyna z częsci żony swojej Tarkowa i z Czapli
Jakub Lipieński (Lipiński) - klacz, miecz
Adam "Goleń" - klacz, miecz
Stanisław syn Tomasza - klacz, miecz
Mikołaj syn Szczepana - pieszo, rohatyna
Stanisław Gałecki - od żony klacz
Stanisław syn Klimka ("Klimkowicz") od żony - klacz, rohatyna
Jakub od żony Anastazji - pieszo, rohatyna
Paweł "Zaraza" - klacz, miecz
Jakub "Piechno" wysłał sługę Marcina  z Przesmyk - klacz, rohatyna
Matys "Piechno" wysłał syna Mikołaja - klacz, rohatyna
Wojciech "Zaraza" - klacz, miecz
Benedykt "Zaraza" - pieszo, miecz
 Stanisław "Zaraza" - klacz, miecz
Andrzej Rzewuski syn Pawła wysłał zięcia swego Kamieńskiego? - klacz
Mikołaj "Kotel?" - klacz i arkabuzer (!)
Piotr Olendzki (Olędzki) - klacz
Mikołaj "Przypiekł?" - klacz, arkabuzer (!)
Mikołaj "Kotel?" opiekun od Marcina - koń
Jakub Lipiński wysłał syna Gabriela - koń
Piotr "Prytega?" syn Macieja - koń, rohatyna
Mikołaj "Piechnowicz" (Piechno?) od ( księdza) plebana - koń, rohatyna

Materiały nadesłane przez
księdza Krzysztofa Przesmyckiego


Najstarsze rodziny szlacheckie z parafii Przesmyki:

Górski – Górki
Kalicki – Kaliski
Kamieński – Kamionka Czabaje, Lacka, Wańki
Koryciński – Koryciany
Kukawski – Kukawki
Lipiński – Lipiny
Łęczycki – Łęczycka/Łęczycki
Olędzki – Olędy
Pniewski – Pniewiski
Przesmycki – Przesmyki
Raczyński – Raczyno
Rzewuski – Rzewuski Stare, Zawady
Tarkowski – Tarków Mały i Wielki
Zaleski – Zalesie

Linie Przesmyckich na Przesmykach:

Przsmyccy „Zaraza”
Przesmyccy „Lasota”
Przesmyccy „Goleń”
Przesmyccy „Ciuryki”

Akty urodzin –  

Przesmyki Zarazy

N. Francisci Lasota Przesmycki i Elisabetha Zaleska
-Justina et N. Peter Zaleski po nich córka Catherina Nr 27/1770N.

N.Francisci Przesmycki Lasota et Marianna de Rzewuska
-Marianna Nr. 15/1769
-Ludwik Nr 58/1771
-Jan Ignacy Nr 2/1776
-Anna Nr 36/1778
-Kazimierz Nr 21/1781

N. Francisci Przesmycki et Victoria Korycińska
-Kazimierz Nr 22/1781
-Hedwiga Serafina Nr 32/1782
-Anna Nr 33/1788

N. Michaelis Zaraza Przesmycki et Christina
-Ignacy Nr 27/1772
-Walenty Nr 9/1776

N. Basili Przesmycki Lasota et Marianna de Rzewuska
-Felix Clemens Nr 56/1773
-Łukasz Nr 49/1785 i Antonina Korabiewska
-Maryanna P Nr…/1813

N. Gaspar Przesmycki i Franciszka
-Józef Nr 15/1786

Przesmyki Przyłęgi

N. Tomasz Przesmycki Przyłęga i Marianna Przesmycka „Lasocina” z Korycińskich
-Christina + Gaspar Łukawski po nich syn Shimon Nr 48/1770
-Shimon Nr 60/1770
-Eulazia Nr 28/1779

N. Sebastian Przesmycki et N. Felicjanna de Korycińska
-Marianna Nr 39/1773
-Jan Nepomucen Nr 25/1776
-Kazimierz Nr 25/1776
-Barbara Nr 43/1782
-Lucjusz Nr 11/1884
-Mathiasz Nr 113/1787

N. Jan Przesmycki et Victoria Gałecka
-Agnieszka Nr 5/1776
-Roch Nr 40/1778
-Mateusz Nr 43/1779
-Marianna Nr 39/1785

N. Piotr Przesmycki i Małgorzata z Pniewskich
-Anna Nr 34/1779
-Tomasz „Zaraza” Nr 16/1810

N. Andrzej Przesmycki „Goleń” et Constantia
-Joanna Nr 53/1786
-Marianna Nr 2/1789

N. Piotr Przesmycki „Goleń” et Elżbieta Korycińska
-Victoria Nr 58/1787

Przesmyki Gmyry:

N. Kazimierz Przesmycki et Ewa (brat Franciszka Lasoty)
-Vincentus Nr 22/1770

N.? Shimon Przesmycki et Ewa Kukawska
-Walerian Nr 71/1772

Lipiny:

N. Adam Przesmycki et Margarithe (Marya) Rzewuska
-Antoni Nr 11/1774 (Lipiny)
-Józef Nr 17/1776 (Przesmyki)

N. Sebastian Przesmycki et Ewa Zaleska
-…..Nr 7/1773

Nieznane urodzenia:
Nr…/1813 Urszula córka Piotra Przesmyckiego l.45 i Marianny z Pniewskich
Nr…/1814 Katarzyna Przesmycka córka Franciszka Przesmyckiego l.36 i Józefy z Raczyńskich na Lipinach

Sluby:

N Adam Przesmycki i Maria Rzewuska Nr 9/1772 Przesmyki
N Jan Kamieński i Joanna Przesmycka Nr 2/1773 Przesmyki Zarazy
N Jan Przesmycki i Wiktoria Gałecka Nr 12/1775 Przesmyki Przyłęgi
N Andrzej Lipiński i Krystyna Lipińska Nr 14/1775 Lipiny
N Fabian Olędzki i Katarzyna Przesmycka Nr 6/1783 Przesmyki
N Andrzej Przesmycki i Konstancja Lipińska Nr 15/1784
N Gaspar Przesmycki i Franciszka Kamieńska Nr 6/1785 Przesmyki Gmyry
N Marianna Przesmycka i Jan Skolimowski (c. Przesmyckiego i Kazimiery Rzewuskiej) Nr …/1787N Kacper Kamieński i Małgorzata Przesmycka Nr 6/1791N Ludwik Przesmycki „Lasota” i Franciszka Pliszczanka Nr 3/1792
N Franciszek Przesmycki l.27 i Józefa Raczyńska l.25 Nr 5/1806Generosus Piotr Przesmycki i Marianna Sobiczewska Nr 24/1809N Teresa Przesmycka (c. Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii z Radzikowskich) i Jan Pniewski
N Marianna Przesmycka (c. Andrzeja Przesmyckiego i Konstancji z Lipińskich) i Franciszek Lipiński Nr…/1811
N Jan Przesmycki i Helena Plichczanka Nr 7/1814

Zgony:

Nr 22/1770 N Antoni Przesmycki l.70, ur. 1700 r.
Nr 4/1772 N Marianna Przesmycka l.50 Przesmyki
Nr 21/1778 N Jan Przesmycki l.20Nr 2/1780 N Mathias Przesmycki l.18 – Przesmyki Gmyry
Nr 4/1780 N Jadwiga Przesmycka l.70Nr 10/1780 N Mateusz Przesmycki l.56 Przesmyki Zarazy
Nr 27/1781 N Marianna Przesmycka l.50 Zarazy
Nr 4/1782 N Anna Przesmycka l.70 Przesmycki Przyłęgi
Nr 27/1795 N Generosus Mateusz Przesmycki l.30 – Pniewiski
Nr 73/1789 N Krystyna córka Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii…
Nr 81/1790 N Bartłomiej syn Franciszka Przesmyckiego i Wiktorii (Zarazy?)
Nr 98/1790 N Kazimierz Przesmycki
Nr 22/1791 N Michał Przesmycki „Zaraza”
Nr 64/… Przesmycka córka?... Pniewiski
Nr 34/1792 Generosus Katarzyna Przesmycka l.40 Zarazy
Nr 61/1792 N Wiktoria córka Piotra PrzesmyckiegoNr 110/1795 N Marianna Przesmycka l.46
Nr 115/1795 N Klara córka Generosus Macieja? (Mateusza?) i Felicjanny Przesmyckich „Zaraza”
Nr 74/1796 N Wincenty syn G. Kacpra i Franciszki? Przesmyckich
Nr 61/1796 N Antoni syn Andrzeja i Konstancji Przesmyckich
Nr 1/1797 N Wiktoria córka Gerarda Ludwika? i Rozalii Przesmyckich
Nr 41/1797 N Eleonora córka „Cesar”? Kazimierza i Marianny Przesmyckich
Nr 79/1797 N Tomasz Przesmycki l.70
Nr 96/1803 N Józef syn Andrzeja Przesmyckiego i Konstancji z Lipińskich?
Nr 20/1807 N Franciszka Przesmycka l. 38…..
Nr 59/1807 N Joanna Weronika córka Kacpra i…. Przesmyckich
Nr 84/1808 N Joanna córka „Gerard Ludwici?” i Rozalii PrzesmyckaNr 111/1808 N Agnieszka córka Piotra i Elżbiety Przesmyckich
Nr 44/1809 N….syn Piotra i Elżbiety…
Nr 64/1809 N Józef syn Kazimierza i Anny Przesmyckich
Nr  54/1810 N Andrzej Przesmycki l.27
Nr 62/1810 N Anna Przesmycka
Nr 57/1811 N Mateusz Przesmycki „Zaraza” l.60
Nr …/1811 Elżbieta Genowefa Przesmycka c. Mateusza i Franciszki z rzewuskich
Nr …/1811  Anna żona Kazimierza Przesmyckiego
Nr …/1811 Maciej Przesmycki l.80 ojciec Piotra Przesmyckiego
Nr …/1811 Felicjanna Przesmycka matka Jana i Mateusza…
----------------------

  POGORZELSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wypisy z dokumentów:

1473 r. Stanisław Pogorzelski
1479 r. Andrzej Pogorzelski, Maciej "Kurzecz" (Kurcz?)
1479 r. Maciej Pogorzelski
1482 r. Zygmunt z Pogorzeli
1482 r. Andrzej i Wojciech Pogorzelscy
1482 r. Jan Pogorzelski
1482 r. Wojciech i Andrzej z Pogorzeli

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

Zamieszcza dwa dokumenty z 1494 r.

22 wrzesnia 1494 r.
Vadium Wodyński - Pogorzel
1. Gener. Stanisław  Wodyński herbu Kosciesza i Nob. Wojciech, Andrzej, Mikołaj de Pogorzel herbu Prus
2. Gener.  Stanisław  Wodyński i Mikołaj oraz Stanisław "Chmielicz" i syn Zygmunt a także Andrzej de Pogorzel

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Pogorzel:

Stanisław syn Zygmunta - koń, zbroja
Kacper syn Wojciecha - klacz, kaftan, miecz
Maciej syn Jerzego - koń, kaftan
Szczęsny Żółkowski - klacz, miecz
Jan Żółkowski - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Marka - klacz, kaftan, miecz
Maciej syn Wojciecha - klacz, kaftan, miecz
Marcin syn Wojciecha wysłał syna Stanisława - klacz, kaftan, rohatyna
Walenty "Niemira?" - klacz, rohatyna
Jan Zaleski wysłał  syna Szczęsnego - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, miecz
Paweł syn Szczęsnego wysłał syna na klaczy z mieczem
wdowa Matysowa wysłała syna Jana na klaczy z mieczem
Wojciech syn Mikołaja - klacz, miecz
Bartosz syn Mikołaja - klacz, kaftan, miecz
Matys syn Walentego - pieszo, miecz
Andrzej syn Jerzego - klacz, kaftan, miecz
Bartosz syn Wojciecha - pieszo, miecz
Jakub "Gaska?" "Koska?" wysłał syna Jana na koniu
Jan syn Stanisława - koń

z Grzymał stawił się też Matys Pogorzelski - pieszo z mieczem

Przysięga na wierosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Pogorzel:

Maciej syn Jakuba
Jakub syn Jakuba i za ojca
Paweł syn Marka
Szczęsny syn Marka
Jan syn Macieja
Zygumnt syn Stanisława
Stanisław....?....
Maciej syn Walentego
Jan syn Bartosza
Maciej syn Wojciecha
Kacper syn Wojciecha
Janowa? wdowa po Walentym za syny swoje Jana Kacpra, Stanisława
Jan syn Stanisława
Wojciech syn Mikołaja
Bartosz syn Mikołaja
Stanisław syn Marcina i za ojca
Jan syn Stanisława
Walenty syn Stanisława
Andrzej syn Jerzego
Maciej syn Jerzego
Jan syn Wojciecha
Szczęsny syn Bartłomieja
dziedzicowie z Pogorzeli  
-------------

  PODNIESINSKI Dane uzupełniajace:

Księgi sadowe, drohickie 2 poł. XV w.:

1474 r. Jan z Podniesna
1475 r. Stanisław z Kowies zastawił częsć Włodkowi z Podniesna
1476 r. wymieniony N. (imię nieznane) Podniesiński

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

Jan syn Piotra
Adam syn Piotra
Szczęsny syn Piotra
Jan syn Stanisława
Sebastian syn Stanisława
Stanisław syn Stanisława
Stanisław syn Mikołaja i od synowca swego lat niemajacego Jana syna Adama
dziedzicowie z Podniesna

Brak w wykazie pospolitego ruszenia z 1567 r. Podniesna  
-----------

  PADEREWSKI Dane uzupełniajace:

brak w najstarszych wpisach

Herbarz Bonieckiego:

"Dybowscy na Podlasiu prawdopodobnie należeli do innego herbu (rodu - nie klejnotu Nałęcz). Pierwiastkowo nazywali się (Dyszami) Dyssami, a potem Paderewskimi" .
Krzysztof Paderewski syn Jana Dyssa Dybowskiego dziedzic na Dybowie i Paderewie nabył częsć Swiejk 1590 i 1598 r. Tenże Krzysztof Paderewski podwojewodzi drohicki 1608 r. kupił znowu częsć Swiejk

Herbarz Niesiecki:

" Paderewski w ziemi drohickiej. Franciszek Paderewski deputat z województwa podlaskiego podpisał konfederację sandomierska 1704 r.
N....(?) Paderewski miał za soba Eufrozynę Ołdakowska" (jest o nim i dzieciach ze zwiazku z Ołdakowska w metrykaliach parafii katolickiej w Ceranowie przyp.DK)

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

"Paderewski, Minczowski - 1 koń
 Paderewo Kobuski - 1 koń "

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Paderewo Małe i Duże:

Jan "Dysz"  - klacz, miecz
Krzysztof syn Stanisława wysłał sługę "Michna" przy bracie swoim Andrzeju - koń, zbroja
Adam syn Stanisława "Kobusa"  - klacz, rohatyna
Walenty Paderwewski - klacz, rohatyna
Jan "Czarny" wysłał syna Szczęsnego na klaczy z mieczem
Jan syn Andrzeja wysłał sługę "Liniewskiego?" na koniu, a sam służyć "Osciaku" (w poczcie pana Osciaka)

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Paderewo:

Jan Dybowski syn Macieja
Krzysztof syn Stanisława
dzidzicowie z Paderewa
Adam "Kobus" z Paderewa

Podatek 1580 r.

Paderewo Dwoje:

Adam Paderewski z czesnikami 2 1/2 włóki ziemskiej
Jan Dybowski dał z 2 1/2 włóki ziemskiej

Blochy i Stelagi:

Jan syn Szczepana z czesnikami i Adam Paderewski z częsci Stanisława syna Jana dał z dóbr jego Blochów (pod Sterdynia) z 5 włók ziemskich

Tchórznica Mnichowa:

Piotr Paderewski z częsci swojej dał od 1 1/2 włóki ziemskiej

Osobiscie w Drohiczynie podatek płacili jeszcze z Paderewa szlachetni Paderewscy z półwłóczka ziemskiego

Spis szlachty 1850-1851:

Paderewscy herbu Jelita w wykazie figuruja:

Jacek Roch Paderewski syn Kacpra
Józef Bonawentura Paderewski syn Jacka
Zdzisław Franciszek Paderewski syn Antoniego
Aleksander Onufry Paderewski syn Józefa
Jacek Onufry Paderewski syn Józefa
-------------------

  OLEDZKI Dane uzupełniajace:

najstarsze wpisy:

1474 r. Jan z Olad, Jakub Nieciecki
1475 r. Maciej oprawca (urzędnik dobrowadzaj±cy przed sad) pozwał Gotarda z Olad (Olęd)
1477 r. Boruta z Olad
1479 r. Boruta Olędzki, Mikołaj i Stanisław z Chromny sprzedali częsć w Olędach Klemensowi i Andrzejowi z Olad

 Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Olędy Bończe:

Piotr "Fendenta?" - klacz
Wojciech "Boruta" - klacz
Marcin syn Matysa - klacz
Sebastian "Boruta" - klacz
Jakub syn Piotra - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Matysa - pieszo, rohatyna
Bartosz "Duk" - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Jakuba - pieszo, rohatyna
Piotr "Gos?" syn Jakuba - koń, kord
Błażej "Duk" - pieszo
Jakub "Duk" - pieszo, kord
Jan "Esman?" - pieszo

Olędy:

Jan  syn Szczęsnego - pieszo, miecz
Lenart syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Jan Kryński od małżonki swojej pieszo
Szczęsny Skiwski - klacz, rohatyna
Lenart syn Wita - klacz, rohatyna, miecz
Stanisław "Orlicki" (częSć Olęd nazywała się Orlice) - klacz
Andrzej syn Macieja - klacz
Ambroży  Stypniewicz - klacz, kord
Stanisław syn Jerzego - klacz, rohatyna
Jerzy syn Klimka - klacz
Maciej "sliwa" wysłał syna Zygmunt klacz
Paweł syn Klimka - koń

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Olędy:

Jerzy syn Macieja
Jan syn Szczęsnego
Wawrzyniec syn Jerzego
Stanisław syn Jana
Maciej syn Jana
Wit syn Stanisława
Szczęsny syn Stanisława
Lenart syn Mikołaja

Olędy:

Jakub Olędzki syn Jana
Szczęsny syn Jakuba
Piotr syn Falęty
Jan "Falęta"
Marcin syn Macieja
Jakub syn Piotra
Wojciech syn Macieja
Marcin syn Gotarda
Wojciech "Boruta"
Bartosz syn Mikołaja
Jakub syn Mikołaja
Jan syn Macieja
Adam syn Wojciecha
dziedzicowie z Olęd

Olędy:

urodzony Jerzy Łazowski z Olęd etc. dziedzic
------------------

NIECIECKI  Dane uzupełniajace:


Tomasz Jaszczołt podaje:
Wsie  Buczyn w parafii Skibniew Podawce  i Morszków w parafii Jabłonna Lacka dostali dwaj bracia Marcin i Nadbor, pochodzili oni ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Od tych braci poszły następnie rodziny Buczyńskich i Morszkowskich (Morzkowskich) herbu Slepowron.


Najstarsze wpisy do dokumentów:
1474 r. Jan Nieciecki
1474 r.  Szepioto (z Jabłonny) Maciej Kamieński, Jakub Nieciecki
1476 r. Jerzy Nieciecki ( ten był zięciem Responda-Jabłońskiego z sasiedniej Jabłonny Lackiej)
1476 r. Klemens Nieciecki
1476 r. Jerzy, Jakub Klemens i Michał z Niecieczy zastawili częsć Marcinowi, bratankowi Andrzeja (Ciołka-Kosowskiego) z Kosowa Lackiego
1476 r. Jerzy, Jakub, Klemens, Michał uczynili dział
1481 r. Haczko (Wirowski?), Klemens Nieciecki
1482 r. Jerzy i jakub Niecieccy i inni bracia


Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice  na Białorusi 1567 r.:


Wirów:
 Janowa Nieciecka  wysłała sługę pieszo z mieczem, z częsci "sołowewskoje?"


Nieciecz:
Mikołaj syn Jana stawił dwa konie ze wszystkich swoich z Niecieczy, z Wirowa, z Tosiów?, z matki swojej
Andrzej wysłał syna Piotra - koń, zbroja
Jakub Suchodolski - koń, rohatyna
Wincenty Nieciecki sam w domu, wysłał dziecko(!) młode na klaczy z rohatyna


Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.


"Nieciecza" :
Mikołaj syn Jana
Jerzy syn Jana
Jakub Suchodolski syn Szczęsnego
Walenty syn Macieja
Piotr syn Andrzeja
.... (nieczytelne)
------------------

  NASILOWSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1474 r. Jakub z Nasiłowa z baratem Andrzejem
1475 r. Wojciech z Nasiłowa, Jan "Czarnota"
1475 r. Czarnota z Nasiłowa, Wit z Trębic
1476 r. Jakub Nasiłowski, Wojciech Nasiłowski, Andrzej Nasiłowski
1481 r. Leonard Nasiłowski
1482 r. Abraham?  Nasiłowski
1482 r. Abraham? ("Ybrath" ?) Nasiłowski z bratem Leonardem
1483 r. Czarnota z Nasiłowa

 W. Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1529 r. Jakub de Nasiłowo (23 listopada)
1544 r. Wincenty de Nasiłowo (6 październik)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Nasiłów:

dzieci Stanisława stawiły konia i miecz
Tomek "Predwieszczak?" - klacz, miecz
Hieronim syn Michała "Glidza?" - pieszo
Maciej syn Michała - klacz, kord
Andrzej syn Michała - klacz, rohatyna
Stanisław syn Michała - klacz, rohatyna
Wojciech syn Jakuba "Rymski?" - pieszo, miecz
Piotr "Rymczyk" - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Lenart syn Jana - klacz, miecz
Wincenty wysłał syna Lenarta na klaczy z mieczem
Jakub syn Stanisława "Predwieszczyk?" - klacz, miecz
Urban? syn Jana - klacz, kord
Stanisław "Bzdelik?" - klacz, miecz
Salomon syn Mikołaja - klacz, miecz
Jan "Pliszczyk?" - klacz, miecz
Wojciech syn Lenarta - klacz, miecz
Wojciech syn Szczepana - klacz, rohatyna
 Maciej syn Wojciecha - klacz, miecz
Mikołaj syn Andrzeja - klacz, miecz
Jan syn Grzegorza wysłał sługę - koń, szyszak, szabla?

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Nasiłowo:

Wojciech syn Mikołaja
Tomasz syn Jana
Maciej syn Michała
Hieronim syn Michała
Stanisław i Andrzej "Nosiłowscy"
Piotr syn Mikołaja
Katarzyna wdowa po Jakubie
Stanisław syn Mikołaja
Lenart syn Jana
Wincenty syn Jana
Urban syn Jana
Stanisław syn Jakuba
Jan syn Jerzego
Salomon syn Mikołaja
N.... syn Lenarta
Wojciech syn Lenarta
Wojciech syn Szczepana
Mikołaj syn Andrzeja
Jan syn Stanisława
Jakub syn Stanisława
dziedzicowie z Nasiłowa
-------------------

  MALESZEWSKI - Maliszewski Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy: (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

1473 r. Piotr "Czermak" z Maleszewy
1474 r. Piotr "Czermak" z Maleszewy
1474 r. Piotr Czermak i Jan Pogorzelski
1474 r. Maciej,  Wojciech, Mikołaj z Maleszewy
1474 r. Mikołaj z Maleszewy
1475 r. "Mathias"  Maleszewski
1476 r. Bernard i Maciej z Maleszewy
1476 r. Bernard Maleszewski
1478 r. Paweł de Maleszewo
1479 r. Mikołaj Maleszewski "dictus Zayacz?" (Zaj±c?)
1479 r. Marcin de Maleszewo
1479 r. Bernard Maleszewski, Paweł "Kurzec" (Kurcz?)
1481 r.  Biernat? (Bernard chyba?) Malesza
1481 r. Bernard, Marcin de Malesza, Wrzosek Piotr
1481 r. Stanisław, Mikołaj de Malesza
1482 r. Marcin Maleszewski, Stefan  Rytel
1483 r. Piotr Czermak sprzedał Stanisławowi, Mikołajowi, Marcinowi, Adamowi, Janowi i    Andrzejowi braciom rodzonym 1/4 Maleszewy
1483 r. Biernat? (Bernard?) Maleszewski
1483 r. Maciej, Mikołaj, Stanisław, Piotr Wrzosek, Jakub, Marcin, Biernat, (i drugi) Marcin  Maleszewscy

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Szczęsny syn Jana
Serafin Maleszewski
Jan syn Hieronima
Marcin syn Jakuba
Wojciech syn Stanisława
Stanisław syn Andrzeja
Wojciech syn Mikołaja
Mikołaj syn Wojciecha
Wojciech syn Mikołaja(?)
Stanisław syn Mikołaja
Maciej syn Mikołaja
Stanisław syn Andrzeja..... (?)
Wojciech...... (?)
.... za synowca swego.... (?).... niemocnego
Maciej syn Lenarta i za synowca swego Andrzej niemocnego
Maciej syn Lenarta
Andrzej syn Lenarta
Paweł syn Lenarta
Wojciech syn Dominika
Sebastian syn Dominika
Wojciech syn Lenarta
Hieronim syn Stanisława
Krzysztof syn Stanisława
dziedzicowie z Maleszewy

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Maliszewa Nowa: ( w tym zapewne i Maleszewa Stara)

Szczęsny "Mendrek"  wysłał syna Macieja na klaczy
Serafin "Szczesnik?" (syn Szczęsnego?) wysłał syna macieja pieszo
Hieronim syn Stanisława "Mendrek" - klacz
Tomek syn Szczęsnego - klacz, miecz
Wojciech  syn Matysa "Nych? może Nich?" - klacz, miecz
Hieronim "¦liwka" - koń, zbroja
Stanisław "Buzia?" - klacz, miecz
Stanisław "Kutaska" wysłał syna Melchera pieszo z mieczem
Paweł syn Andrzeja "Kukow" - pieszo, rohatyna
Wojciech "Kijko?" pieszo, miecz
Maciej syn Marcina - pieszo, rohatyna
Maciej "Gumowczy" - pieszo, miecz
Jan "Gumowczyk" - pieszo, miecz
wdowa po Szczęsnym wysłała sługę pieszo
Sebastian syn Bartosza "Żupka?" - pieszo, kord
Jan syn Szczęsnego "Mendrek" - pieszo, kord
Jan syn Stanisława "Mendrkowicz" - klacz, miecz
Adam syn Wojciecha "Kutaska" pieszo z mieczem
Wojciech syn Jana - pieszo, rohatyna
Bartosz syn Jakuba "Kizkow?" - klacz
Jan syn Jakuba "Kizkow?" - pieszo, miecz
Maciej "Rokitka" - pieszo, miecz
wdowa po Andrzeju wysłała zięcia - pieszo, rohatyna
Wojciech "Sadzik?" syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Paweł "Kurzec" od żony swojej - pieszo, miecz
Jan "Jaroszek" wysłał syna Piotra - klacz, miecz
Andrzej syn Michała - pieszo, miecz
Wojciech "Tukaszka?" wysłał syna Jana pieszo z mieczem
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Dominik "Gumowski?" wysłał syna Wojciecha na klaczy
Hieronim syn Marcina pieszo
Lenart syn Jana "Żupa?" - pieszo, miecz
Andrzej syn Ambrożego - pieszo
Krzysztof syn Stanisława "Bytko?" - pieszo
Walenty syn Jakuba "Lubkow?" - pieszo
Maciej syn Stanisława "Mędrkow" - pieszo
Walenty syn Jakuba "Lubkow" - pieszo
Maciej syn Stanisława "Mędrkow" - pieszo
Marcin syn Jana "Kobusek" - pieszo
Mikołaj syn Andrzeja wysłał syna Andrzeja pieszo
Hieronim "Sliwka" - pieszo
-----------

LECZYCKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

1479 r. Falka żona Stanisława " Łaczyczki" ( Łęczycki) skarżyła się na braci Piotra, Mikołaja i Jana de Lubiesza o posag
1481 r. Stanisław de Łęczycki, Paweł Dziegiecki (z Dziegietni)
1482 r. Maciej Łęczycka (rodzaj żeński nazwiska dawniej stosowany)
1482 r. Stanisław Łęczycka

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Wies Łęczycki

Bartosz "Solka" Łęczycki z Paprotni, Krasów, z Pniewisk z ojcowizny i od kupionego i z częsci swojej "Dukowskiej" i "Przygodzińskiej" (?) stawił konia i oszczep
Szczęsny Kryński z Łęczycek z kupna z Krynek, z ojcowizny stawił konia, zbroję, oszczep
Maciej "Solka" z Łęczycek i z Krynek z ojcowizny swojej - koń
Wojciech "Oparek" - koń, rohatyna
Bartosz "Terlik" z ojcowizny i z częsci "Maruszinoj?" - koń
Mikołaj "Duk" - pieszo, rohatyna
Jan "Duk" - pieszo, oszczep
Jan "Terlik" - koń
Marcin "Terlik" - koń
Stanisław "Solka" z częsci Terlikowskiej - koń, rohatyna
Marek "Przygoda" (Przygodzki?) - koń
Jan Sawicki - koń, miecz
Andrzej "Przygoda" (Przygodzki?) - koń, miecz
Józef syn Wita - koń, miecz
Wojciech (?) syn Jana - koń
Jan syn Wojciecha - koń, miecz
Stanisław syn Wita - koń, rohatyna
----------------

  LISIECKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze akta sadowe ziemi drohickiej :

1474 r. Piotr z Czapli i Goliasz Lisiecki
1475 r. Goliasz z Liszek
1484 r. Goliasz Lisiecki

Pospolite ruszenie województwa podlskiego 1567 r. (Radoszkowice):

Czaple Liszki:

Szczepan Czapski - koń, zbroja, tarcza
Paweł syn Mikołaja Lisiecki - klacz, rohatyna
Jakub syn Mikołaj Lisiecki - pieszo, kord,
Matys syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz,
Sebastian syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz, siekiera,
Bartosz syn Krzysztofa Lisiecki - klacz, miecz,
Mikołaj syn Andrzeja Lisiecki - klacz, miecz,
Ambroży syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Marcin syn Wawrzyńca Lisiecki - klacz, miecz,
Andrzej syn Wawrzyńca Lisiecki z Liszek i z "Prostinca" - koń,
Stanisław Drozdowski - pieszo

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu Podlasia do Polski 1569 r. (Drohiczyn):

Liski (LIszki):

Mikołaj syn Andrzeja
Sebastian syn Andrzeja
Maciej syn Andrzeja
- dziedzicowie z Liszek

Liski (Liszki):

Paweł syn Mikołaja,
Bartosz syn Marcina,
Jakub syn Mikołaja,
Wawrzyniec syn Stanisława,
Piotr Kruszewski od żony swej Barbary i od dziatek jej
- z Liszek dziedzicowie

Lisieccy urzędnicy w I Rzeczpospolitej:

Aleksander Lisecki - pisarz grodzki drohicki 1707 r., łowczy drohicki 1686 - 1713, rzekomy podkomorzy drohicki 1713 r.
Jan Lisiecki - rzekomy podczaszy mielnicki 1661 r.
Jan Antoni Lisiecki - łowczy mielnicki 1777 r.
Jan Ferdynand Lisiecki - miecznik podlaski 1664 r. zmarł 10 XI 1705 r.
-------------

  KUDELSKI Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt podaje:

Kudelscy z Kudelczyna w parafii Rozbity Kamień na Podlasiu byli herby ¦lepowron. W najstarszych aktach sadowych pojawiaja się

1477 r.  Wojciech Kudelski
1480 r. Andrzej Kudelski

W 1567 r. na popis pospolitego ruszenia stawiło się 13 Kudelskich. Tyle samo członków rodziny składało przysięgę na wiernosć Koronie w 1569 r. W 1580 r. w imieniu pozostałych współdziedziców podatek opłacili Jakub , Wacław, Stanisław i Andrzej Kudelscy z 10 włók ziemskich. W 1676 r. w Kudelczynie mieszkało 12 rodzin Kudelskich na 15 wszystkich.

Zbigniew Wasowski informuje, że:

z parafii Rozbity Kamień pod Sokołowem Podlaskim pochodził Antoni Kudelski  sędzia drohicki w 1755 r., burgrabia drohicki w 1755 r.

Najstarsze zapisy:

1481 r. Andrzej Kudelski
1480 r. Andrzej Wasiewicz Kudelski
1477 r. Wojciech z Kudelczyna

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Kudelscy z Kudelczyna 1 koń

Popis pospolitego ruszenia z 1565 r.

m.in. Więcław syn Jana z Kudelczyna na koniu z rohatyna

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Kudelczyn:

Paweł syn Wojciecha - koń, zbroja
Jan syn Wojciecha - klacz, włócznia
Andrzej syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław syn Wojciecha - klacz, miecz, zbroja
Jan syn Andrzeja - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Jan syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Jan syn Jana - klacz, miecz
Marcin syn Macieja - klacz, miecz
Jan syn Macieja  - klacz, miecz, rohatyna
Jakub syn Jana "Starego" -  koń, włócznia, zbroja
Więcław syn Jana - klacz, kord, zbroja

 Przysięga na wierosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Kudelczyn:

Więcław (Wiesław?) syn Jana
Jakub syn Jana i od brata niemocnego Stanisława
Paweł syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Andrzej syn Wojciecha
Marcin syn Macieja
Jan syn Macieja
Stanisław syn Jana
Jan syn Jana
Stanisław syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Jan syn Jakuba

Podatek 1580 r.

Kudelczyn:

szlachetni Jakub i Więcław  Kudelscy dali z włók ziemskich 5 po groszy 15  i 1/2 (razem 2 złote 5 groszy), od koła wietrznego dorocznego (wiatraka) groszy 5
szlachetni Stanisław, Andrzej syn Jakuba dali z czesnikami swymi z Kudelczyna z włók ziemskich 5 po groszy 15

Bielany Wasy:

szlachetny Jan Kudelski z włók ziemskich 7 1/2

Pogłówne 1662 r.

Dmochy Rętki - Anna Kudelska

Kudelczyn - Kudelscy dziedzicowie z Kudelczyna od siebie, braci, sióstr, matek, czeladzi po złoty 1 od osób 24, a od żon, dzieci po groszy 17 od osób 17.

Pogłówne 1676 r.

Kudelczyn:

Samuel Kudelski z żona i poddaństwem = 11+16 osób
Andrzej Kudelski, Marcin "Madniak?" Kudelski = 6 osób
Wojciech Kudelski = 3 osób
Stanisław Kudelski i Piotr Kudelski = 4 osób
Wojciechowa "Bajczyna?" (jedna z gałęzi Kudelskich używała przydomku "Bajka") wdowa z córk± i zięć = 4 osoby
Maciej Rozbicki i Seweryn Kudelski = 7 osób
Krzysztofowa "Bajczyna?" = 1 osoba
Wojciech Wojewódzki = 2 osoby
Walenty Smolak i Samuel Sliwiak = 6 osób

Dane z różnych herbarzy, które wynotował Zbigniew Wasowski do potrzeb swojej ksiażki "Monografia parafii Robity Kamień na Podlasiu" (fragmenty):

Kudelscy herbu Slepowron z Kudelczyna w Ziemi Drohickiej

Jan Kudelski dziedzic częsci wsi Bielany Wasy i Bielany Żyłaki. Jakub, Wacław, Stanisław, Andrzej, syn Jakuba i inni  Kudelscy dziedzice  Kudelczyna w drohickim w 1580 r.

N. (Kudelski) syn Jana, Jan, Marcin, Stanisław, Andrzej, Jakub, Jan, Wojciech, Sebastian, Paweł, Bartłomiej, Szymon, Paweł, Maciej i Tomasz Kudelscy w 1594 r. Jan Kudelski syn Marcina; Jan Kudelski syn Jakuba w 1598 r. dziedzice na Kudelczynie.

Maciej (Mateusz) Aleksander Kudelski syn Mikołaja wwiazany w Kudelczynie w 1647 r. Tenże Mateusz Aleksander Kudelski, Andrzej Kudelski syn Stanisława i Stanisław Kudelski syn Macieja podpisali z województwem podlaskim elekcję Jana Kazimierza, Samuel Kudelski z tymże województwem elekcję Jana III (Sobieskiego), a Antoni Kudelski burgrabia drohicki elekcję Stanisława Leszczyńskiego w 1733 r. Łukasz Kudelski syn zmarłego Antoniego kupił w 1746 r. częsć Kudelczyna od Rucińskiego z żony Małgorzaty Dmowskiej synowie jego: Tomasz Kuselski ur. 1759 r., Hiacynt (Jacek) Kudelski ur. 1765 r., Ignacy Kudelski ur. 1773 r., Piotr Kudelski ur. 1778 r. i Krzysztof Kudelski ur. 1784 r. (metryki w Rozbitym Kamieniu) wylegitymowali się ze szlachectwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej. Łukasz Kudelski syn Tomasza wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1 poł. XIX w., a Władysław Kazimierz Kudelski w 1854 r. Józef Kudelski syn nieżyjacego Tomasza ustapił w 1741 r. częsć dóbr Wiechetki bratu Janowi Kudelskiemu. Jana Kudelskiego i Ludwiki syn Paweł Kudelski ur. 1775 r. (metryka w Rozbiciu) wylegitymowany w 1804 r. Franciszek Kudelski syn nieżyjacego Walentego ustapił w 1773 r. częsć dóbr Bielany Borysy i W±sy synowi Antoniemu Kudelskiemu, który wylegitymował się ze szlachectwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej.

Bracia Wawrzyniec i Krzysztof Kudelscy pozwani w Łucku w 1610 r. przez Cherenickich o potwarcze powmównie ich o zabójstwo Jan Kudelskiego. Aleksander Kudelski adwokat w sadzie nuncjatury 1637 r.

Józef Kudelski z krakowskiego i dwóch Kudelskich bez podania imion z rawskiego  podpisali elekcję Stanisława Leszczyńskiego w 1733 r.

Elżbieta z Jastrzębskich Aleksandrowa Kudelska z synem Franciszkiem Kudelskim potwierdziła w 1713 r. kontrakt z Szczakowskim zawarty. Kunegunda Kudelska wdowa po Jacentym Straszu wojewodzie radomskim 1742 r. Konstancja z Kudelskich wdowa po Michale Lutoborskim 1761 r. Aleksander Kudelski kapitan wojsk polskich 1749 r. Tomasz Kudelski elektor Stanisława Augusta z ziemi mielnickiej.

Katarzyna Kudelska dzidziczka częsci Horbaczowa obowiazała się w 1784 r. stale mieszkać w Galicji, zmarła w 1795 r. zostawiajac córki: Annę Wojciechowa Gadomska i Krystynę Mikołajowa Kopystyńska. Felicyta z Domosławskich Kudelska wdowa, umarła bezdzietnie w 1801 r. w Włodzimierzu. Bolesław Kudelski w 1904 r. w starostwie w Brzesku w Galicji. Stanisław Kudelski syn Onufrego z dziećmi: Karolem Teofilem i Stanisława Poliksena wpisani do ksiag szlachty guberni wołyńskiej w 1857 r. Paweł Wittyng wymienia Antoniego Kudelskiego kapitana artylerii koronnej w 1755 r. i brata jego Kantego Kudelskiego - karmelitę w Przemyslu dajac im herb Ossorję.

Herbarz Polski Kacpra Niesieckiego:

Stanisław Kudelski w 1648 r. i Samuel Kudelski w 1674 r.

Herbarz szlachty polskiej Seweryn Uruski:

Antoni Kudelski burgrabia drohicki w 1730 r.
Łukasz Kudelski syn Antoniego dziedzic na Kudelczynie w 1750 r. miał synów: Ignacego, Jacka, Krzysztofa, Piotra i Tomasza. Antoni Kudelski był w 1759 r. burgrabia liwskim.
Marcin Kudelski dziedzic wsi Kudelczyno w 1617 r. miał syna Jana, tego syn Stanisław pozostawił Walentego, a ten Franciszka po którym Antoni miał syna Marcina, a ten syna Jana, którego syn Paweł Andrzej Kudelski pozostawił syna Władysława, patrona Trybunału w Warszawie w 1866 r. wylegitymowanego w 1854 r.. Z tej linii Paweł Kudelski syn Jana i Maricanny Królikowskiej wylegitymowany w 1855 r.
--------------

  KRASNODEBSKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy, głównie w oparciu o badania Tomasza Jaszczołta:

1459 r. Wojciech, Maciej i Andrzej z Wojewódek (Wojewódzcy herbu Awdaniec) sprzedali częsć swojej ziemi położonej przy drodze z Brodacz do Sokołowa Janowi i Stanisławowi z Krasnodębów (Krasnodębskim)
1474 r. Wojciech z Krasnodębów
1476 r. Wojciech z Krasnodębów
1477 r. Rafał de Krasnodęby
1481 r. Szymon z Krasnodębów
1482 r. Rafał Krasnodębski
1482 r. Rafał Krasnodębski z synem Maciejem z Krasnodębów
1482 r. Rafał Krasnodębski
1482 r. Wojciech Krasnodębski
1482 r. Stanisław Kożuchowski, Chrzczon z Błonia, Szymon z Krasnodębów
1482 r. Mikołaj Kosma z Krasnodębów
1482 r. Szymon z Krasnodębów
1480 r. Wojciech Krasnodębski
1484 r. Szymon "Rafałowicz" (syn Rafała)

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Białorusi:

Krasnodęby Kosmy (dzis Kasmy):

Jan Krasnodębski komornik ziemski drohicki sam z bratem swoim z częsci Kasm, Bachorzy, z Rębiszewka (dzis Remiszewek), z Krasnodębów Kosm, Rafałów i Kobylan z częsci swojej i matki swojej wysłał - klacz
Michał "Zemła" (Zemło?) z bratem swoim Marcinem z Krasnodębów, Rafałów wystawił  - koń, rohatyna
Stanisław syn Marcina z Krasnodębów i Kosm - koń
wdowa po Mikołaju Tarkowska wysłała syna Jana - koń
Szymon Kożuchowski wysłał syna Brtosza - klacz, miecz
...N... - pieszo z rohatyna
Jan "Mrozik" wysłał syna Kacpra pieszo z rohatyna
Jan "Sadło" wysłał syna Szczęsnego - klacz, miecz
Piotr "Sadło"  - klacz, miecz
Stanisław woźny ziemski z bratem swoim rodzonym - klacz
wdowa.....(?).... Jana Bachorskiego wystawił -  koń
Lenart "Kosma" wysłał syna Matysa - klacz, kord
Andrzej syn Macieja -  pieszo
...... od matki swojej Agnieszki - pieszo z rohatyn±
Maciej syn Piotra - klacz, rohatyna

Bachorza:

Jan Bachorski ze wszystkich swoich częsci - koń, rohatyna

Krasnodęby Sypytki:

Kacper syn Maciej "Byk" od braci swoich - koń, rohatyna
Jan wysłał syna Mikołaja - koń, kord
Mikołaj syn Jana wysłał sługę i od siebie, a sam za ojca swego starego - koń
Kacper syn Szymona - pieszo, miecz
Walenty syn Macieja wysłał sługę Bartosza - pieszo, miecz

Krasnodęby Rafały:

Maciej syn Jana - klacz, miecz
Wojciech syn "Paszkowicz?"  - klacz, miecz
Jakub "Paszkiewicz?" - klacz, miecz
Jan "Paszkowicz" - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - pieszo, miecz
Szczęsny syn Mikołaja "Kurczyk" - pieszo z mieczem
Jan "Łeżki?" - pieszo z mieczem
Jerzy "Naliwaczewicz?"  wysłał  syna Wawrzyńca - koń
Marcin syn Stanisława "Zomlin?" - koń, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

wzmiankowany Lenart "Kaszma"  woźny ziemski

Jan Krasnodębski komornik ziemski i brat jego Grzegorz dziedzicowie z Krasnodębów Kasm

Krasnodęby Sypytki:

Jan Krasnodębski syn Wojciecha
Sebastian syn Macieja
Walenty syn Macieja
Kacper syn Macieja
Serafin syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
dziedzicowie z Krasnodębów "Sipitków"

Krasnodęby Kosmy:

Jan syn Stanislawa "Sadło"
Piotr woźny ziemski
Jakub Krasnodębski
Paweł syn Marcina
Jan syn Marcina
Kacper syn Jana
dziedzice

Paweł syn Michała
Józef syn Michała
Andrzej syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Grzegorz syn Mikołaja
Bartosz syn Szymona
dziedzicowie z Kasm  Krasnod±b

Maciej syn Piotra
Kacper syn Szymona
Mikołaj syn Szymona
dziedzicowie z Krasnodab Kasm
---------------

  GRZYMALA Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapisy:

1473 r. Testes Stanisława Pogorzelskiego:
1. Michał de Wrzoski
2. Jan stamtad
3.  Grzymała
4. Stefan Wyszomierski
1474 r. Barbara de Grzymały

oprócz tego sa wzmianki o Grzymele ze Sterdyni

1482 r. Jakub Chadzyński sprzedał pół Blochów Grzymale ze Sterdyni
1484 r. Grzymała ze Sterdyni

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Grzymały:

Stanisław syn Szczęsnego - koń, miecz
Marcin syn Piotra wysłał sługę - klacz
Walenty syn Piotra (Piotrowicz) - sasiedzi wyprawili konia bo on sam gdzies w drodze i nie może
Jakub syn Pawła - pieszo, rohatyna
Marcin syn Serafina? - pieszo, miecz
Matys Pogorzelski - pieszo, miecz
Jakub Slepowroński - klacz, rohatyna
Marcin Slepowroński - pieszo, rohatyna
Serafin Bujalski - klacz, miecz
Szczęsny Ogończyk - pieszo, miecz
Jan Włoszek (Smuniewski?) - klacz, miecz
Stanisław syn Serafina - pieszo, miecz
Mikołaj syn Serafina - pieszo, miecz
Piotr syn Jana - pieszo, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Jakub Slepowroński
Stanisław syn Szczęsnego
Marcin syn Jerzego
Stanisław syn Serafina
Marcin syn .....?
Jakub syn Pawła
Wojciech syn Walentego
Krzysztof syn Stanisława
Jakub syn Jana
Adam syn Jana  i za ojca swego niemocnego
Herubin syn Macieja i za ojca swego
Jan syn Macieja
Maciej syn Jana
Tomasz syn Jana
Serafin syn Stanisława
Szczęsny syn Andrzeja
Stanisław syn Serafina
dziedzicowie z Grzymał

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Jan Grzymała syn niegdy Grzegorza ceduje częsć wsi Grzymały bratu Andrzejowi Grzymale. Jan Grzymała, syn powyższego Andrzeja nabył w 1786 r. częsć Skolimowa, a Krzysztof Grzymała syn Andrzeja 1775 r. częsć Pogorzeli. Franciszek Grzymała syn Krzysztofa odstapił 1802 r. częsć Grzymał Franciszkowi Grzymale synowi Andrzeja i obaj wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1804 r.
Józef Grzymała syn niegdy Józefa nabył w 1741 r. częsć Grzymał od Marianny Wyszomierskiej. Syn jego Marcin nabył w 1799 r. częsć Grzymał od Franciszka Grzymały. Marcina i Marianny synowie: Antoni ur. 1774 r., Seweryn Andrzej ur. 1780 r. Feliks ur. 1782 r. Piotr ur. 1788 r. i Andrzej ur. 1790 r. i Szymon Tadeusz ur. 1796 r. (metryki w Skibniewie) legitymowali się ze szlacjectwa 1804 r. w Galicji Zachodniej, a z nich Antoni, Seweryn, Piotr i Andrzej Grzymałowie po 1836 r. w Królestwie.
Mikołaj Grzymała, syn niegdy Jana nabył w 1771 r. częsć Grzymał od Lipki, a z żony Zuzanny zostawił Felicjana Andrzeja ur. 1774 r. (metryka w Skibniewie) wylegitymowanego ze szlachectwa w 1804 r. Jakub Grzymała syn Józefa z Grad przekazał w 1768 r. częsć Gradów synowi Michałowi a drugi syn jego Józef nabył w 1778 r. częsć Skibniewa, obaj dowiedli szlachectwa w 1804 r. Tomasz Grzymała syn Józefa z Grad nabył w 1785 r. częsć Zawad (koło Kosowa Lackiego) i legitymował się ze szlachectwa 1804 r. Oprócz wyżej wymienionych udowodnili swoje szlacheckie pochodzenie w Królestwie: Antoni Otton i Jakub Grzymałowie synowie Antoniego, Józef Gracjan Michał Grzymała syn Antoniego Ottona Grzymały i Mikołaj Grzymała syn Tomasza.
--------------

  CZARNOCKI Dane uzupełniajace:

Najstarsze wpisy:

1475 r. Jan Czarnota i Wojciech z Nasiłowa

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Czarnoty:

Stanisław syn Lenarta - klacz, miecz, rohatyna
Szczęsny syn Macieja - pieszo, rohatyna
Kacper syn Stanisława - klacz, rohatyna
Jakub syn Jana - pieszo, rohatyna
Marcin syn Jakuba - klacz, kord
Stanisław syn Jakuba - klacz, miecz
Stanisław syn Wojciecha - klacz, kord
Jan syn Macieja - klacz, rohatyna
Mikołaj syn Stanisława
Bartosz syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Wojciech syn Marcina - klacz, kord
Bartosz syn Andrzeja - klacz, kord
Mikołaj syn Andrzeja - klacz, kord
Andrzej syn Jakuba wysłał sługę Kobylińskiego - klacz
Mikołaj syn Macieja - pieszo, miecz
Jakub syn Pawła - pieszo, rohatyna
Maciej syn Pawła - klacz, rohatyna
Marcin syn Macieja - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - woźny ziemski - klacz
Szczęsny syn Macieja - klacz, miecz
Wawrzyniec syn Andrzeja - klacz, miecz
Maciej syn Pawła - klacz, kord
Lenart syn Macieja - pieszo, kord
Wojciech syn Macieja - klacz, rohatyna
Jan syn Stanisława - klacz, kord
Maciej syn Grzegorza - klacz, miecz
Maciej syn Pawła "Rokitka" - pieszo, miecz

Przysięga na wiernosć Kornie Drohiczyn 1569 r.:

woźny ziemski Stanisław Czarnota

Czarnoty:

Grzegorz syn Andrzeja
Marcin syn Jakuba
Stanisław syn Andrzeja
Jerzy syn Macieja
Jakub syn Jana
Bartosz syn Macieja
Mikołaj syn Macieja
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Mikołaj syn Macieja
Bartosz syn Macieja
Wojciech syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Wawrzyniec syn Andrzeja
Grzegorz syn Andrzeja
Andrzej syn Jakuba
Wojciech syn Marcina
Maciej syn Pawła
Walenty syn Marcina
Wojciech syn Marcina
Stanisław syn Jakuba
Marcin syn Jakuba
Bartosz syn Andrzeja
Maciej syn Pawła
Lenart syn Macieja
dziedzicowie z Czarnot

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Czarnoccy tegoż samego herbu (Lis), częsciej jednak zawołania Mzura, aniżeli Lis wyszli ze wsi Czarnoty w ziemi drohickiej.

Stanisław Czarnocki, syn Leonarda, być bardzo może pisarza grodzkiego krakowskiego, własciciela Czarnot w 1545 r.
Mikołaj Czarnocki burgrabia łucki w 1599 r. następnie komornik graniczny łucki i Jan Czarnocki synowie Jerzego dopełnili działu Czarnot w 1603 r. Andrzej Czarnocki burgrabia łucki grodzki w 1639 r. syn Mikołaja komornika łuckiego pozostawił syna Stanisława żyjacego w 1691 r.
Grzegorz Czarnocki burgrabia grodzki drohicki w 1639 r. Malcher Czarnocki podpisał z ziemia drohicka elekcję króla Michała Wisniowieckiego.
Krzysztof Czarnocki z Czarnot z Jadwigi Bielskiej pozostawił syna Franciszka Ignacego  żyjacego 1677 r. Stanisław Czarnocki sprzedał częsć swoja na Czarnotach w ziemi drohickiej w 1711 r. Franciszek Czarnocki poseł województwa mińskiego i Józef Czarnocki stronnicy Augusta III, głosowali za nim w 1733 r.

Szymon Czarnocki z Czarnot z Anny Wierzbickiej miał syna Jana, który z ziemia mielnicka pisał się na elekcję Stanisława Augusta. Tenże Jan Czarnocki 1764 r. burgrabia drohicki 1765 r. regent ziemski mielnicki i 1775 r.  łowczy drohicki 1776 r., pisarz dekretowy komisji edukacji narodowej 1781 r. podstoli drohicki, 1783 r. podczaszy drohicki, 1785 r. kandydat do kasztelanii sanockiej. W 1777 r. był i sędzia grodzkim drohickim, a 1787 r. mielnickim. W 1786 r. posłował z województwa podlaskiego. W 1774 r. sprzedał Hrunice i Budkowiznę, a w 1782 r. Minczewo. W 1791 r. nabył Kłembów. W 1786 r. zeznał zapis dożywocia z druga żona Franciszka z Hulidowa (pod Kosowem Lackim) Kuszlówna, córka Michała Kuszla i Teresy Ossolińskiej.
Ten Jan Czarnocki z pierwszej żony Agnieszki ¦więtochowskiej pozostawił córkę za Joózefem Cieszkowskim, z drugiej - Kuszlówny syna Ksawerego Czarnockiego wprowadzonych w 1793 r. do dóbr Jasienicy. Synowie Ksawerego: Henryk i Julian Czarnoccy dowiedli swego pochodzenia szlacheckiego w Królestwie 1849 r.

Sylwester Czarnocki brat tego Jana, regent ziemski mielnicki 1777 r., subdelegat grodzki drohicki 1789 r. ożeniony z Józefa Kożuchowska zostawił syn Józefa wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie 1848 r. i córki: Annę żonę Jana Klimaszewskiego 1818 r., Franciszkę za Kazimierzem Izdebskim 1818 r., Mariannę za Antonim Izdebskim 1818 r. i Anielę za Stefanem Przywuskim (Przywózkim).
Andrzej Czarnocki burgrabia drohicki 1775 r.. Maciaj Czarnocki vicesgerent i burgrabia drohicki 1777 r.. Marcin Czarnocki regent grodzki drohicki i wojski mielnicki 1777 r. miecznik 1781 r., a czesnik mielnicki 1790 r. Był i regentem grodzkim drohickim 1777 r., a sędzia grodzkim 1785 r. Ożeniony z Marianna Swięcka zostawił synów: Józefa wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie w 1842 r., Franciszka małoletniego 1818 r. i córki: Teodorę za Teodorem Swięckim, Konstancję za Janem Duninem, Teklę i Teresę. Maciej Czarnocki regent grodzki drohicki 1785 r.
Żyjacy na pocz. XVIII w. Grzegorz Michał Czarnocki miał syna Jana ożenionego z Katarzyna Pawłowska, po których syn Józef sprzedał Czarnoty Koscielskiemu 1795 r. Tenże Józef Czarnocki strażnik brasławski 1791 r. nabył Czaple Ruskie 1762 r. od Marianny z Gałeckich Baranowskiej, córki Andrzeja i Anny z Czarnockich. Łukasz Czarnocki podstoli łomżyński nabył Chechłowo 1762 r.

Liczni Czarnoccy legitymowali się ze szlachectwa w 1804 r.:

Szymon i Jan Czarnoccy ur. 1755 r. synowie Grzegorza i Marianny Gojżewskiej. Ojciec ich Grzegorz Czarnocki syn Jakuba odstapił w 1784 r. częsć dóbr Niemirki i Jabłonna Ruska synowi Szymonowi.
Ludwik Czarnocki ur. 1765 r. Paweł i Bazyli Czarnoccy synowie Adama. Ojciec ich Adam Czarnocki syn Stanisława sprzedał w 1774 r. częsć dóbr Łozy Graniszewskiemu. Paweł Czarnocki nabył w 1782 r. częsć dóbr Trębice Starawies od Sulińskiej. Bazyli Czarnocki nabył w 1785 r. częsć Czarnot od Ignacego Czarnockiego.
Sylwester Czarnocki ur. 1752 r., Mikołaj Czarnocki ur. 1767 r., Szymon Czarnocki ur. 1767 r. Jakub Czarnocki ur. 1770 r. i Józef Czarnocki ur. 1775 r. synowie Bogusława. Bogusław Czarnocki był synem Kacpra i nabył w 1777 r. częsć Czarnot od brata Piotra Czarnockiego.
Antoni Czarnocki syn Józefa i Agaty z Ostrowskich ur. 1765 r. Ojciec jego Józef Czarnocki syn Andrzeja nabył w 1771 r. częsć dóbr Łozy od Wasilewskich.
Marcin Czarnocki syn Walentego ur. 1756 r. Ojciec jego Walenty Czarnocki syn Jana, a wnuk Grzegorza sprzedał w 1760 r. częsć Czarnot Antoniemu Czarnockiemu.
Fabian Szymon Czarnocki ur. 1761 r. i Michał Czarnocki synowie Jana pokwitowani z pewnej sumy w 1790 r. Ojciec ich Jana Czarnocki syn Wojciecha nabył w 1755 r.  częsć Czarnot od brata Marcina Czarnockiego.
Tomasz Czarnocki syn Wawrzyńca ur. 1769 r.. Ojciec jego Wawrzyniec, syn Andrzeja nabył w 1787 r. częsć Czarnot od Jana Czarnockiego.
Franciszek Czarnocki syn Andrzeja ur. 1776 r. Ojciec jego Andrzej syn Jana ur. 1742 r. Dziad Jan Czarnocki syn Melchiora nabył w 1731 r. częsć Kobylan od Kobyleńskiego (Kobylińskiego).
Feliks Czarnocki ur. 1758 r. i Tomasz Czarnocki ur. 1760 r. synowie Walentego wnukowie Pawła. Ojciec ich nabył w 1762 r. częsć dób Łozy od Kobylińskiego.
Jakub Czarnocki ur. 1776 r. (par. Przesmyki) syn Kazimierza wnuk Grzegorza. Ojciec jego nabył w 1750 r. częsć Pniewiszek od Pniewiskiego.
Andrzej Czarnocki syn Jana, wnuk Marcina nabył w 1802 r. częsć dóbr Kobylan, których częsć ojciec jego również nabył w 1786 r.
Jan Czarnocki syn Szymona wnuk Jana ur. 1736 r. Ojciec jego nabył częsć Czarnot od Uziębłowej w 1747 r.
Adam, Antoni i Józef Czarnoccy synowie Tomasza nabywcy częsci dóbr Trębice w 1781 r.
Grzegorz Czarnocki syn Michała, wnuk Macieja, wnuk Macieja ur. 1783 r. Ojciec jego nabył w 1790 r. częsć Trębic od brata Mikołaja.
Józef Czarnocki syn Adama, wnuk Macieja ur. 1783 r. Ojciec jego nabył częsć dóbr Strusy w 1783 r. Metryki wymienionych Czarnockich znajduja się w Paprotni.

Marcin Czarnocki, syn Antoniego legitymujac się ze szlachectwa przedstawił następujace dokumenty: ......cdn
----------------

  BORYCHOWSKI Dane uzupełniajace:


Według Tomasza Jaszczołta Borychowscy byli najpradopodobniej herbu Rawicz. Historyk ten podczas poszukiwań odnalazł przodka Borychowskich, którym był Mikołaj z Jabłeczna i Witanek, który w 1452 r. kupił od bojarów ruskich Repków z Poczuradek Siemiona i Dymitra (dzis Repek) dziedzinę zwana Borychowo. W 1477 r. był on wzmiankowany jako woźny sadu ziemskiego drohickiego. Prawdopodobnie ów Mikołaj był krewnym Witanowskich - Witańskich  z Witanek koło Mokobód, którzy byli herbu Rawicz.
W 1483 r. w dokumentach sadowych kancelarii drohiczyńskiej wzmiankowany jest też Piotr Borychowski.


Adam Boniecki pisał o Borychowskich:
Borychowski z województwa podlaskiego z  ziemi bielskiej. Piotr choraży drohicki w 1534 r., córki jego Zofia Górska i Helena Zaszczyńska, synowie Miłosław, Andrzej, Jerzy, Piotr i Krzysztof. Jan komornik drohicki z Jadwigi Wierzbickiej zostawił synów Tomasza, Krzysztofa, Macieja i Bartłomieja 1645 r., Marcin Krzysztof i Maciej - komornik ziemski drohicki, podpisał z ziemia drohicka elekcję króla Michała Korybuta Wisniowieckiego. Tenże sam Maciej pisał się z województwem podlaskim obiór Jana III Sobieskiego. Antoni podpisał z ziemia mielnicka elekcję Augusta II, a Ludwik - Stanisława Augusta.


Historyk Aleksander Jabłonowski  podaje:
w 1580 r. podatek odprowadzali:
Borychowo - Malcher Zaszczynski dał z 2 1/2 włóki ziemskiej,
Jan Borychowski z bracia dał z 2 1/2 włóki ziemskiej
Adam Grek dał z 2 1/2 włóki ziemskiej
Jurga (Jerzy) stamtad  dał od koła dorocznego (wiatraka - młyna?)
Z Borychowa płacił także Paweł Laskowski od 1 włóki ziemskiej z częsci dziedzicznej Andrzeja Wierzbickiego
Z Borychowa podatek uiszczali także:
Anna Piotrowa (córka Piotra?) Borychowska dała z Wólki i Piotrów Borychowa (?)
Anna  wdowa po Piotrze Borychowskim chorażym drohickim dała z 2 włók osiadłych (prafia dziatkowska - ziemia mielnicka)
Popis pospolitego ruszenia ziemi drohickiej 1528 r.
"Borychowskii"  - 1 konny


Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:


Borychowo:
Jan syn Piotra
Andrzej syn Teofila
Tomasz syn Mikołaja
Jurga (Jerzy) syn Mikołaja
Jurga (Jerzy) syn Krzysztofa
dziedzicowie z Borychowa


Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice koło Mińska na Białorusi (Litwa) 1567 r.


Borychowo:
Adam Grek stawił 2 konie z posiadłosci swoich z Borychowa, Jasieniówki (Jasień?) i Wólki (?) w zbrojach
wdowa "Pastuchowa" wysłała sługę Andrzeja na koniu
Jerzy syn Mikołaja - klacz, miecz
Tomasz syn Mikołaja wysłał syna Jakuba -  klacz, rohatyna (włócznia)
Jan syn Piotra - klacz, rohatyna


Jerzy Urwanowicz  "Urzędnicy Podlascy"
Piotr Borychowski herbu ? choraży drohicki  w latach 1536/37 - 1564 r. , choraży mielnicki 1560 - 1564
Marcin Borychowski herbu Doliwa (???) czesnik mielnicki 1715 r.  
--------------

  BUCZYNSKI Dane uzupełniajace:

Tomasz Jaszczołt publikacja Muzeum Regionalnego w Siedlcach (Siedlce 2004) "Szlachta podlaska od poł. XIX w. do III RP"

Wsie Buczyn (parafia Skibniew Podawce) i Morszków (prafia Jabłonna Lacka) dostali w nadanie od Kazimierz Jagiellończyka dwaj bracia Marcin i Nadbor, pochodzili oni ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Od tych braci poszły następnie rodziny Buczyńskich i Morzkowskich (Morszkowskich) herbu Slepowron.

Najstarsze księgi ziemskie drohickie:

1477 r. Telak z Mikołajem Buczyńskim
1479 r. Mikołaj Buczyński
1473 r. Bartłomiej de Buczyno

Witold Semkowicz "Wywody szlachectwa..." - Buczyńscy:

29 kwietnia 1549 r. Mikołaj "Miazek", Laurenty, Stanisław, Andrzej, Jan Buczyńscy, bracia rodzeni na Buczynie dziedzice, herbu Lubicz

23 stycznia 1567 r. Mikołaj Buczyński syn Jakuba na Buczynie w ziemi bielskiej i Piotr Buczyński z Stanisławem Buczyńskim de Buczyno

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, 1569 r. Drohiczyn:

Buczyno:

Jan syn Wawrzyńca
Katarzyna żona Marcina
Jan syn Mikołaja
Łukasz syn Marcina
Jan syn Jakuba
Stanisław syn Szczęsnego
Piotr .... syn....?
Stanisław syn Pawła
Helena córka Mikołaja
Szczęsny syn Jana
Stanisław syn Pawła
Maciej  syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Andrzej syn Mikołaja
Mikołaj syn Jerzego
Jan syn Jakuba
Szczepan syn Piotra
Stanisław syn Mikołaja
Stanisław syn Andrzeja
-dziedzicowie z Buczyna

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi, 1567 r.

Buczyn Wies:

Paweł "Moskwa" - koń, miecz
Jan syn Mikołaja Walewski - klacz, kord
Jan syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Mikołaj Krasowski - klacz, miecz
Szczęsny Wrzosek - klacz, miecz
Jan Przywózki - klacz, miecz
Stanisław "Pekutik" - pieszo, kord
Jakub syn Matysa wysłał syna Marcina - klacz, kord
Mikołaj "Zemkow" - pieszo, miecz
Janusz syn Stanisława - klacz, kord
Maciej syn Wojciecha - pieszo, miecz
Jakub "Zenbek" wysłał syna Jana - koń, miecz
Maciej syn Biernata - koń, miecz

Buczyn Druga Wies:


Stanisław syn Andrzeja "Miazga - Miazek?" - klacz, miecz
Jakub syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz
Andrzej syn Marcina - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława - klacz, miecz
Stanisław "Wkowczyk?" - klacz, miecz
Stanisław syn Pawła Starego - klacz, miecz
Mikołaj "Wydlak" - pieszo, rohatyna
Maciej syn Wita ? (Witkowicz) wysłał sługę Piotra Kryńskiego - koń
Matys "Skierko?" - koń
 Mikołaj "Kwas" - koń

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Stanisław Buczyński żonaty z Urszula z Lesniowolskich 1721 r. pozostawił czterch synów: Ignacego, Jana, Piotra, Teodora i córkę Elżbietę za Andrzejem Tchórznickim 1763 r. Ignacy Buczyński przyznał sumę pewna braciom w 1746 r. Jan Buczyński był w 1765 r. burgrabia grodzkim drohickim. Piotr Buczyński nabył częsć na Skibniewie w 1774 r.

Ignacy Buczyński syn Kazimierza i Marianny Okuniówny, wnuk Kazimierza sprzedał częsć na Dybowie Skibniewskiemu w 1752 r. Ignacy Buczyński kawaler orderu sw. Stanisława w 1792 r.  
-------------------

opracowal Dariusz Kosieradzki
 

Poprawiony (piątek, 08 lutego 2013 17:41)

 

Uzupelnienia do cyklu Tropami Przodkow cz.3

uzupelnienia czesc III do rodzin:

KOBYLINSKI; KSIEZOPOLSKI; LAZOWSKI; LUZECKI; MORSZKOWSKI; NIEWIADOMSKI; OBRAPALSKI; OSTROWSKI; PACZUSKI; PRZYWOSKI; ROZBICKI; SAWICKI; SIKORSKI;

Dane uzupełniajace do powyzej wymienionych rodow

 

DANE UZUPELNIAJACE - KOBYLINSCY:

Notatka sprzadzona na podstawie informacji od Tomasza Jaszczołta:

Pierwotna forma naziwska w źródłach to : Kobylański, potem Kobyleński. Zapisy źródłowe dowodza niezbicie, że rodzina ta była herbu Slepowron. Kuczaba została im przypisana przez pomyłkę, natomiest Prus II to był herb Kobylińskich z Kobylina w ziemi bielskiej koło Tykocina i tylko im ten herb przysługiwał. Znaczna częsć Kobilińskich z ziemi drohickiej nie znajac swego własciwego herbu wywiodła się przed Heroldia z Prusem II.

Najstarsze księgi drohickie natuja następujacych dziedziców Kobylan

1447 r. Maciej z Kobylan i Wojciech Skorupka
1450 r. Maciej :Koza" Kobyleński kupił ziemię od Wojciecha Skorupki (sa to dzisiejsze Kobylany Skorupki)
1454 r. Prokop i Jakub z Kobylan
1455 r. Jakub z Kobylan, Wawrzyniec z Kobylan
1462 r. Jan Kozicz z Kobylan
1465 r. Jan, Andrzej, Reczko, Piotr, Mikołaj synowie nieżyj±cego Macieja Kozy z Kobylan sprzedali częsć ziemi Mikołajowi Smuniewskiemu
1477 r. Raczko Kobyleński
1477 r. Jan Kobyleński zwany Kozica
1469 r. Paweł z Kobylan
1455 r. Jakub z Kobylan
1459 r. Dersław z Kobylan syn Wojciecha
1476 r. Jan z Kobylan syn Macieja Kozy
1455 r. Jakub z Kobylany herbu Slepowron
 

Pospolite ruszenie Radoszkowice na Litwie 1567 r.

Kobylany Retki:

Adam syn Lenarta
Jan syn Macieja
Mikołaj syn Stanisława
Jakub syn Macieja

Kobylany Kozięta:

Stanisław syn Jakuba
Bartosz syn Jana
Jan syn Stanisława
Szczęsny syn Piotra
Walenty syn Brykcego
Maciej syn Jana
Marcin syn Jana
Andrzej syn Jana
Jan syn Jakuba
Mikołaj syn Piotra
Jakub syn Szczęsnego
Jan syn Jakuba
 Michał syn Jana
Jan syn Wawrzyńca

Kobylany Nagórne (parafia Kożuchówek):

Stanisław syn Wawrzyńca

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Z Kobylan Starych, Reczek i Kozięt:

Maciej syn Macieja
Stanisław syn Pawła
Leonard syn Jana
Jan syn Macieja
Stanisław syn Pawła
Maciej syn Jana
Andrzej syn Jana
Marcin syn Jana
Michał syn Jana
Stanisław, Jan, Mikołaj i Szymon synowie Piotra
Stanisław syn Pawła
Stanisław syn Wawrzyńca

Podatek z 1580 r.:

w imieniu wszystkich dziedziców Kobylan Reczków i Kozięt podatek opłacił Marcin Kobyliński

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.:

Kobylany Skorupki (parafia Wyrozęby):

Paweł Kobyliński
Andrzej Kobyliński
Paweł Kobyliński
wdowa Marcinowa Kobylińska
Florian Kobyliński
Tomasz Kobyliński
Kazimierz Sawicki
Paweł Lisiecki

Kobylany Kozy:

Jan Kobyliński
Wawrzyniec Kobyliński
Wojciech Biernacki
Marcin Kobyliński
Walenty Kobyliński
Stefan Kobyliński
Marcin Kobyliński
Paweł Kobyliński
Wojciech Kobyliński
Mateusz Kobyliński
Grzegorz Kobyliński
Szymon Kobyliński
Paweł Kobyliński

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Kobylińscy herbów  Prus I, II i III

Wojciech Kobyliński dziedzic na Kobylanach na Podlasiu pozostawił syna Jana tytułowanego podkomorzym pomorskim żonatego z Katrzyna Skorupczanka z którego synowie: Maciej radca sadu szlacheckiego we Lwowie, Wiktoryn i Franciszek legitymowali się ze szlachectwa i herbu Prus II w ziemstwie lwowskim 1782 r.
Ksi±dz Franciszek Kobyliński kanonik kijowski i stanisławowski, dziekan żółkiewski, proboszcz w Uhnowie zmarł w 1805 r., a spadek po nim brał brat jego Antoni Kobyliński posiadacz Sawic Ruskich.
Szymon Kobyliński dziekan rawski, proboszcz inowłodzki 1757 r. Piotr Kobyliński skarbnik drohicki 1767 r. Andrzej Kobyliński, syn Walentego i Katarzyny z Trębickich nabył w 1762 r. częsć pewna na Kobylanach. Stefan Kobyliński dziedzic na Kobylanach tegoż roku.
Maciej Kobyliński syn Piotra sprzedał 1761 r. częsć na Osinach Maciejowi Kobylińskiemu synowi Grzegorza.

Niżej wymienieni Kobylińscy legitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej w 1804 r.:

Tomasz Kobyliński ur. 1757 r. w parafii Jabłonna i Szymon Kobyliński ur. 1760 r. w parafii Paprotnia, synowie Stanisława, nabywcy w 1736 r. częsci dóbr Kobylany Kozołupy (raczej Kozy przyp. DK) i Smoniewo (Smuniewo) i Zofii z Putkowskich, wnukowie Mateusza
Albert Wincenty Kobyliński ur. 1784 r. Filip Jakub Kobyliński ur. 1789 r., Szymon Jan Kobyliński ur. 1791 r. i Tadeusz Franciszek Kobyliński ur. 1793 r. w parafii Wyrozęby, synowie Józefa i Marianny z Repeckich, wnukowie Jana, dziedzica na Wyrozębach Kunatach, prawnukowie Wojciecha Kobylińskiego.
Piotr Kobyliński ur. 1782 r. i Antoni Kobyliński ur. 1789 r. w parafii Paprotnia, synowie Krzysztofa i Kunegundy, wnukowie Wojciecha. Krzysztof Kobyliński nabył w 1774 r. od Jerzego i Ewy Uziębłów, małżonków Kobylińskich częsć dóbr Łozy.
Ładysław Kobyliński ur. 1758 r., Ambroży Kobyliński ur. 1765 r. i Franciszek Kobyliński ur. 1772 r. w parafii Jabłoń (Jabłonna Lacka), synowie Tomasza i Ludwiki, wnukowie Andrzeja dzidzica na Toczyskach Srednich, które odstapił synowie Tomaszowi w 1764 r., prawnukowie Walentego Kobylińskiego.
Piotr Kobyliński ur. 1767 r. i Paweł Kobyliński ur. 1775 r. w parafii Paprotnia, synowie Tomasza nabywcy częsci Trębic Starawies w 1765 r., wnukowie Baltazara Kobylińskiego.
Szymon Kobyliński ur. 1771 r., Maciej Kobyliński ur. 1774 r. i Roch Kobyliński ur. 1782 r. w parafii Mordy, synowie Macieja i Anieli z Piórów, wnukowie Antoniego, prawnukowie Michała. Antoni Kobyliński dziedziczył na Skolimowie, Wojnowie i dzidzictwo swoje odstapił synowi Maciejowi Kobylińskiemu w 1766 r.
Franciszek Kobyliński ur. 1770 r., Apolinary Kobyliński ur. 1779 r. i Ignacy Kobyliński ur. 1787 r. w parafii Wyrozęby, synowie Antoniego dziedzica na Wyrozębach Kunatach i Justyny Sawickiej.
Michał Kobyliński ur. 1768 r. w parafii Paprotnia, syn Szymona i Barbary, wnuk Stanisława Kobylińskiego. Szymon Kobyliński nabył w 1759 r.  od Walentego i Andrzeja Kobylińskich, synów Aleksandra częsć dóbr Kobylany - Kozy.
Michał, Krzysztof, Franciszek, Adalbert (Wojciech) i Adam Kobylińscy, synowie Walentego  nabywcy w 1788 r. częsć dóbr Pluty.
Franciszek Kobylinski ur. 1783 r. w parafii Kożuchówek, syn Jana, nabywcy w 1773 r. częsci dóbr Zawady i Franciszki z Dmowskich, wnukl Franciszka.
Mateusz Kobyliński ur. 1764 r. w parafii Kożuchówek, syn Michała nabywcy w 1771 r. częsci dóbr Kobylany Nagórne i Franciszki z Błońskich, wnuk Fabiana Piotr Kobyliński syn Grzegorza, wnuk Pawła dzidzic na Papach, które odstapił w 1775 r. stryjowi Walentemu Kobylińskiemu.
Franciszek i Józef Kobylińscy synowie Krzysztofa dzidziczacy w 1789 r. na Kobylanach Skorupkach.
Antoni i Franciszek Kobylińscy synowie Marcina, którzy sprzedali w 1760 r. częsć swoja na Smuniewie Sebastianowi Kobylińskiemu.
Jan Nepomucen Kobyliński burgrabia grodzki mielnicki nabywca połowy Ostrowia w 1788 r. syn Wojciecha (Adalberta) i Barbary z Łazowskich, wnuk Piotra i Marianny z Wyrożembskich (Wyrozębskich), prawnuk Ludwika.
Adam Kobyliński syn Kazimierza i Marianny z Chojeckich, który w 1790 r. sprzedał częsć swoja na Kamiance.

Karol Kobyliński dziedzic Sokołowa (Podlaskiego) radca wojewódzki podlaski, marszałek powiatowy łosicki z żony Franciszki Wojewódzkiej ur. 1765 r. , zm. 1827 r. miał syna jedynaka zmarłego w 1824 r.
----------------


DANE UZUPELNIAJACE - KSIEZOPOLSCY


 Więcej informacji o rodzie Księżopolskich szukaj w ksišżce Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu"

Więcej informacji o rodzie KSIĘŻOPOLSKICH również na stronie internetowej: www.ksiezopolscy.eu

Dane uzupełniajace - sporzadzone głównie na podstawie badań Tomasza Jaszczołta i Zbigniewa Wasowskiego:


Pierwszym znanym przedstawicielem rodziny był Stanisław Księżopolski herbu Lubicz występujacy w latach 1425-1432.

W najstarszych aktach występowali:

1450-1452 Mscisław z Księżopola
1471 r. Jakub z Księżopola
1477 r. Mikołaj z Księżopola
1478 r. Mikołaj i Budko bracia rodzeni z Księżopola
1481 r. Stanisław Smolak z Księżopola, Piotr z Księżopola
1473-1479  Jakub Jałmużna z Księżopola
1476 r. Jakub Zemła z Księżopola
1476 r. Maciek z Księżopola
1482 r. Abraham Księżopolski
1484 r. Mikołaj Księżopolski, Maciej Skup, Stanisław z Księżopola, Budek z Księżopola
1476 r. Wojciech wójt z Księżopola pozwał Jakuba  Jałmużnę
1486 r. Mikosz z Księżopola

Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:

"Kniaże Pole i Skupie - szesć koni"

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowiece Litwa 1567 r.

Budki, Trebień, Księżopole:

Stanisław Budek syn Tomasza - klacz, kord, zbroja
Adam Budek syn Tomasza - klacz, miecz, zbroja
Jan "Chwidysk" - klacz, miecz, zbroja
Jan Dybowski - klacz, miecz, włócznia
Szymon Jasko - klacz, miecz, zbroja
Stanisław syn Marka - klacz, włócznia
Andrzej syn Lenarta - klacz, kord, zbroja

 Komory, Ksiażęce Pole:

Piotr syn Marcina - klacz, miecz, zbroja
Wawrzyniec syn Wojciecha - klacz, kord, zbroja
Jan syn Piotra - klacz, włócznia
Stanisław "Puk" - klacz, miecz
Jakub "Dziegietka?" syn Piotra - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

wymieniony woźny ziemski drohicki Jurga (Jerzy) Komar (Komor?) Księżopolski

Księżopole Budki:

Adam Dybowski syn Jakuba i za ojca swego niemocnego
Jan syn Jakuba
Wawrzyniec Komorowski
Władysław Budek syn Tomasza
Abraham syn Tomasza
Jan syn Hieronima i od synów swych małych
Fracz (Franciszek) syn Piotra
Walenty syn Stanisława
Stanisław syn Marka
Jan syn Piotra
Maciej syn Jana
Marcin syn Jana
Walenty Jasko

Księżopole Komory i Księżopole Zemłowe:

Piotr Ladenek?
Jan Dzierżek
Stanisław syn Piotra
Szczęsny syn Piotra
Piotr syn Aleksandra
Hieronim Dzierżek
Włodek syn Piotra dziedzic z Zemłów
Stanisław syn Aleksandra
Wawrzyniec syn Wojciecha

Podatek z 1580 r.:

Komory, Budki i Księżopole:

Andrzej syn Stanisława Sikorski z czesnikami dał z 10 włók ziemskich
Marcin Waż podsędek z czesnikami z 6 1/2 włoki ziemskiej

Pogłówne z 1662 r.:

Księżopole Budki:

Andrzej Księżopolski
Andrzej Księżopolski Budek
Szczepan Paczóski
Katarzyna Siedlecka
Samuel i Wojciech Skupowie
Krzysztof i Mikołaj Księżopolscy Budkowie
Władysław Księżopolski i Walenty Krasnodębski
Piotr Księżopolski Smolak i Szymon Księżopolski

Księżopole Komory:

Michał i Maciej Paczóscy
dwóch Janów Księżopolskich
Józef Paczóski
Marcin Księżopolski
Maciej Paczóski i Piotr Dmowski
Adam i Anna Paczóscy
Maciej Księżopolski
Piotr Księżopolski
Paweł Księżopolski Smolak

Pogłówne z 1676 r. :

Księżopole Komory i Budki:

Stanisław Orzeł
Erazm Księżopolski
Piotr Księżopolski
Maciej Księżopolski
Piotr Dmowski
Maciej Paczóski
Marcin Księżopolski
Józef Paczóski
Jan Księżopolski
Jan Księżopolski (drugi)
Jan Paczóski
Szymon Księżopolski
Piotr Księżopolski
Jan Księżopolski
Władysław Księżopolski
Maciej Księżopolski Budek
Wojciech Księżopolski Budek
Samuel Skup
Aleksander Sikorski
Piotr Budek Księżopolski
Andrzej Księżopolski
Józef Księżopolski

Urzędnicy w I Rzeczpospolitej:

Stanisław Księżopolski burgrabia warszawski w 1735 r. i komornik warszawski

Adam Boniecki "Herbarz Polski" i Aleksander Jabłonowski "Zródła do dziejów..." (fragmenty):

Księżopolscy herbów Jastrzębiec i Slepowron  z Księżopola, z ziemi drohickiej

Ziemianie Księżopolscy stawili na popis województwa podlaskiego w 1528 r. szesć koni (Drohiczyn). Lenart Księżopolski syn Marcina i Mikołaj Miazga Księżopolski dziedziczyli w 1580 r. na Księżopolach Smolakach, a Lenart Księżopolski i na Skupiach.

Wyroki Trybunału Lubelskiego wymieniaja: Adama Księżopolskiego syna Mikołaja, Marcina i Andrzeja Księżopolskich synów Leonarda dziedziców Księżopola w 1589 r. i Stanisława Księżopolskiego syna Mikołaja w 1591 r.

Stanisław Bartłomiej Księżopolski syn Stanisława i Katarzyny Suchożebrskiej, viceregent w 1710 r. i burgrabia grodzki warszawski w 1711 r., podpisarz grodzki drohicki w 1714 r. i komornik ziemski warszawski w 1725 r., zapisał w 1711 r. dożywocie żonie Annie z Kolberków, córce nieżyjacego Teodora, pułkownika wojsk koronnych i Elżbiety z Sielawskich. W 1710 r. otrzymali oboje dworek w Wielopolu  w Warszawie po Paprockich, który sprzedali w 1714 r. Omiecimskim. W 1724 r. zawarli układ o częsci Osin i Górki z Krasnodębskim, a w 1733 r. sprzedali częsć Reguł Malich Wagrodzkiemu. Stanisław Bartłomiej Księżopolski żył jeszcze w 1743 r., a druga żona jego była Marianna z Drozdowskich, 1mo voto Bajowa. (Zbigniew Wasowski przypuszcza że ów Księżopolski był ojcem chrzestnym  Franciszki Krasowskiej, chrzest jej miał miejsce w kosciele w Rozbitym Kamieniu 28 lutego 1735 r.).
-----------------

 Dane uzupełniajace: LAZOWSKI

Przodkowie tej rodziny byli bojarami ruskimi osadzonymi przez księcia Witolda z obowiazkiem służby wojennej. W 1486 r. król Kazimierz Jagiellończyk potwierdził Łazowskim z Łazowa dawniej posiadane przez nich przywileje i prawa. W XVI w. bardzo licznie się rozrodzili.

W najstarszych aktach:

1474 r. Stanisław i Jakub  Łazowa
1480 r. Abraham z Łazowa
1475 r. Jan z Łazowa
1482 r. Jerzy Łazowski

1522 r. Łazowscy sprzedali częsć Łazowa Maciejowi Gałazkowskiemu herbu Junosza, późniejszemu sędziemu

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Litwie 1567 r.:

Adam syn Andrzeja
Andrzej syn Jakuba
Iwan syn Mikołaja
Gawryło syn Mikołaja
Misko syn Ostasza
Dorosz Krywcewicz
Sak Hlebowicz
Wasko Waskowicz
Joachim Jackowicz
Łukasz Jackowicz
Iwan Lewonowicz
Jurek Lewonowicz
Eliasz Lewonowicz
Prokop Fredkowicz
Wasko Sergiejewicz
Wołosz Duszal
Iwan Duszal
Stecko Duszal
Fredko Daszkowicz
Andrzej Kalinkowicz
Jacko Procowicz
Jacko Łapicz
Iwan Sergiejewicz
Gawryło Sergiejewicz
Onoc Sienkowicz
Hryń Krywcowicz
Kuniło Abrahamowicz
Andrzej Wasilewicz
Szczęsny
Koc
Jacko Gula
Marek Seryk
Maciej Kowalczyk
Iwan Krywcewicz
Lac Fiedkowicz
Misko Rydwańczyk
Ignat Kondratowicz
Andrzej Omelianowicz
Oleszko Omelianowicz
Borys Gołubkowicz
Fiedko Seryk
Artysz Serkowicz
Andrzej Jackowicz
Hryń Syrewicz
Stec Wakulicz
Hieronim

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Andrzej i Piotr synowie Jakuba
Wasko syn Serieja
Iwan syn Sergieja
Hawryło syn Sergieja
Iwan
Wołosz
Steczko
Andrzej
Ostasz syn Sienka
Onacz syn Sienka
Hawryło syn Sienka
Jacko Prociowicz
Michno Prociowicz
Wasko Prociowicz
Adam Kobusz
Szczęsny Kobusz
Jacko Gula
Kocz
Steczko Kopka
Andrzej - woźny ziemski
Lewko Lichina
Andrzej Kalny
Jakub Smoła
Klimek Smolin
Misko Rydwańczyk
Andrzej Omieninczyk
Klimek Tarasowicz
Lacz syn Chwiedka
Jurgi Lewoniewicz
Iwan Lewoniewicz
Prokop Lewoniewicz
Ignat syn Eliasza
Wasko
Łukasz Spadek
Sak syn Hleba
Maciej kowalczyk
Jan Szyło - pop
Iwan Krzipko
Dorosz Krzipko
Hryń Krzipko
Borys Hołupka
Hwiedko Siesiewicz
Maciej Lichina
Kalikst Raczków

Podatek z 1580 r.:
 
W imieniu wszystkich pozostałych współdziedziców opłacili go: jakub Łazowski oraz Artym Łazowski. Oprócz nich 10 włók posiadał tu również Apolinary Gałazkowski syn Macieja.

Pogłówne z 1676 r.:

we wsi mieszkali:

Wojciech Wyszomierski
Grzegorz Łazowski
Maciej Wyszomierski
Marcin Łazowski
Wawrzyniec Łazowski
Chwiedor Łazowski
Jakub Wyszomierski
Gabriel Łazowski
Andrzej Łazowski
Jan Łazowski
Michał Łazowski
Stefan Łazowski
Adamowa Łazowska
Marcin Ratyński
Sebastian Łazowski
Maryna Chadzyńska
Wojciech Paderewski

Adam Boniecki Herbarz Polski (fragmenty):

Łazowscy herbu Krzywda z Łazowa w ziemi drohickiej

Dziedzice Łazowa dowiedli w 1484 r. przywilejem wielkiego księcia Witolda, że nie sa bojarami putnymi zamku drohickiego, ale szlachta i sa obowiazani tylko do służy wojskowej, jak cała szlachta. Wyrok w tej sprawie potwierdził im król Zygmunt w 1537 r.
Herhory Dymitrowicz Łazowski zamienił pewne grunta z Abramowiczem. Maciej Gazługa (Gałazka vel Gałazkowski) i inni ziemianie z Łazowa stawili na popis w 1528 r. dziesięć koni, a równoczesnie ziemianie z niedalekich Łaz w ziemi drohickiej 5 koni.
Jakub Zapasnik z Łazowa kwitował w 1531 r. Swiejkę podstarosciego drohickiego z 30 kop groszy. Katarzyna córka Stanisława Kobuska wdowa po Andrzeju Swiejku ze Swiejk (Szwejk)1550 r. Andrzej Kobusek z Łazowa wział w 1552 r. w zastaw częsć Szwejk. Adam Kobus i Jan Łazaowski synowie Andrzeja 1594-1596. Jakub i Artym Łazowscy współdziedzice Łazowa, Apolinary Gałazka z matka i braćmi Łazowa, Ceranowa, Tosi i Lubieszy 1580 r. Jan Łazowski syn Marcina 1586 r. Kaliks, Adam, Andrzej Łazowscy 1594 r. Dorota po Wojciechu wdowa, Zygmunt i Maciej Łazowscy 1594 r. Marusza Saczkówna, wdowa po Wojciechu Łazowskim 1594 r. Wojciech z żona Marianna 1598 r. Jan, Prokop i Gabriel Łazowscy dziedzice Łazowa 1596 r. wymienieni  w wyrokach Trybunału Lubelskiego.
Jerzy Łazowski podwojewodzi podlaski współdziedzic Olęd i Kozłowa w drohickim 1580 r.
Andrzej Łazowski urzędnik wojewody podlaskiego w Romanowie w łuckim 1570 r.
Andrzeja Łazowskiego podstarosciego wołkowyskiego wymienia Kojałowicz w poczatkach XVII w. pisze też o jednym pułkowniku ochotników, który osiadł w Moskwie.
Jan Łazowski odesłany w 1651 r. z Beresteczka w krakowskie przeciw Napierskiemu. Maciej i Wojciech z ziemia bielska podpisali obiór króla Miachała, Andrzej Łazowski z ta ziemia Jana III, Wojciech Łazowski z ziemia chełmska i N. Łazowski z brzeskim województwem Augusta II.
Michał Łazowski regent 1724 r. N. Łazowski vicesgerent 1759 r. gordzcy drohiccy. Jakub, Jan, Józef, Marcin, Piotr Łazowscy z województwem podlaskim i dwaj z województwem ruskim podpisali elekcję Stanisława Leszczyńskiego 1733 r. Piotr Łazowski z ziemia mielnicka obiór Stanisława Augusta. Kacper, Aleksander  i Józef Łazowscy podpisali w 1763 r. manifest szlachty litewskiej Bazyli Łazowski syn Gabriela kupił w 1708 r. częsć Stanów Małych, syn jego z Apolonii Błońskiej Hieronim Łazowski wyelegitymował się ze szlachectwa 1804 r. w Galicji Zachodniej Antoni Łazowski syn Jana i Ewy Korowickiej (Kurowickiej) sprzedał częsć Tchórznicy Wyszków Korowickiemu. Syn jego z Teresy Krasnodębskiej Walenty Łazowski ur. 1760 r. wylegitymowany 1803 r. Bazyli i Jan Łazowscy synowie Marcina sprzedali w 1721 r. częsć Łazowa Gabrielowi Łazowskiemu. Bazyli Łazowski z synami Marcinem i Antonim sprzedali w 1741 r. częsć Krynicy Janowi Wężowi. Antoniego Łazowskiego i Anny syn Wojciech ur. 1756 r. (metryka w Suchożebrach) wylegitymowany 1804 r.
Jeden z Łazowskich tego herbu miał otrzymać tytuł baronowski od cesarza Napoleona.
------------

Dane uzupełniajace: LUZECKI


Najstarsze wpisy :
1470 r. Marcin Łużecki procesował się z Wawrzyńcem plebanem z Drohiczyna
1479 r. Mikołaj z Łuzek
1479 r. Marcin Łużecki


Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:
Jakub Łużecki stawił do popisu wojskowego - 4 konie


Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r.  Drohiczyn:
Maciej Łużecki ze swym bratankiem synem Adama z Łuzek


Podatek 1580 r.:
Od 3  włók w Łuzkach parafii Skrzeszew opłacił Stanisław Łużecki


Pogłówne, podatek z 1676 r.
w tym roku w Łuzkach Łużeccy już nie występowali
------------

 Dane uzupełniajace: MORSZKOWSCY vel Morzkowscy

Najstarsze wpisy:

1477 r. Trojan z Morszkowa
1482 r. Katarzyna Morzkowska
1482 r. Andrzejowa Morzkowska

Tomasz Jaszczołt podaje:

Wsie Buczyn i Morszków na Podlasiu dostali dwaj bracia Marcin i Nadbor ze wsi Nieciki w ziemi ciechanowskiej. Powstały od nich rodziny Buczyńskich i Morzkowskich herbu Slepowron.

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice (Litwa)

Morszkowo:

Sebastian syn Jana - klacz, miecz
Oleszy (?) Olechno (?) syn Tomasza - klacz, rohatyna
Walenty syn Marcina - klacz, kord
Stanisław syn Jana - klacz, rohatyna
Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz, rohatyna
Bartosz syn Mikołaja - klacz, miecz
Matys syn Marcina "Mikosz" - klacz, miecz
Paweł syn Jana wysłał syna Jana - klacz, miecz
Wojciech syn Jana wysłał syna Marcina - koń i kord

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Morszków:

Andrzej Morzkowski syn Jana
Paweł syn Jana
Sebastian syn Jana
Stanisław syn Jana
Mikołaj Mikosz
Walenty Mikosz i za braci Sebastiana, Bartosza, Macieja na służbie będacych
Maciej Mikosz
Bartosz Mikosz
Aleksy syn Tomasza
Wojciech syn Jana

dziedzicowie z Morzkowa

Kacper Niesiecki "Herbarz Polski"

Stefan Morzkowski, rotmistrz choragwi pancernej 1658 r. (komput.woj) z Czarnieckim siła dokazywał
Jan Morzkowski, dziekan kolegiaty sadeckiej 1701 r., a potem opat strygoński, proboszcz i oficjał sadecki, przetłumaczuł z włoskiego "swiatownika, krótkoscia życia i bojaźnia smierci przymuszonego do retyrady w r. 1717 w Krakowie"
W 1778 r. Antoni Morzkowski sędzia ziemski wieluński
Tomasz Morzkowski komornik ziemski drohicki
N. Morzkowski, stolnik brzeziński
Józef Morzkowski, podstarosci żytomierski  i w 1788 r. tenże, czy inny Józef  Morzkowski choraży podlaski (Krasicki)
------------------

 Dane uzupełniajace: NIEWIADOMSKI

Najstarsze wypisy (dzięki uprzejmosci Tomasza Jaszczołta)

Pierszymi przedstawicielami tej rodziny byli: Paweł i Mikołaj z Niewiadomej, którzy w 1457 r. swiadczyli na dokumencie fundacyjnym koscioła w Niecieczy.

W najstarszych aktach:

1454 r. Piotr i Paweł z Niewiadomej
1463 r. Paweł Niewiadomski procesował się z Rusinami z Hołowienek
1470 r. Piotr z Niewiadomej ze swym bratankiem Maciejem
1471 r. Wojciech z Niewiadomy i Katarzyna żona Piotra z Niewiadomej
1478 r. Wojciech z Niewiadomej
1479 r. Piotr Niewiadomski
1481 r. Andrzej z Niewiadomy

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Litwie (koło Mińska Białorus)

Stawiło się 6 Niewiadomskich

Niewiadoma:

Paweł syn Walentego - koń
Mikołaj wysłał syna Sebstiana na klaczy z mieczem
Serafin syn Jerzego - klacz, miecz
Jan syn Jerzego - klacz, rohatyna
Hieronim syn Macieja  - klacz, miecz
Stanisław syn Stanisława - wysłał przyjaciela(?) sewego  Kosieradzkiego pieszo a sam ..... (nie mogę dlaszej częsci tekstu przetłumaczyć z rosyjskiego) ..... "dei eor"twardy znak""

W wykazie przysięgi z 1569 r. nie znalazłem strony z Niewiadomskimi być może została wczesniej zniszczona

Podatek 1580 r.

Opłacili go z 8 włók ziemskich :
Paweł
Sebastian
Jan
Serafin
Niewiadomscy

Rejestr podatku tzw. pogłównego z 1676 r.

W Niewiadomej było 9 rodzin Niewiadomskich na 12 wszystkich w tej wsi

 

Prus Niewiadomscy odc.1

Fragmenty niepublikowanej monografii rodowej autorstwa inż. Andrzeja Niewiadomskiego z Berlina udostępnione w marcu 2003 r. Wstępne dane o historii i genealogii rodu Prus Niewiadomskich XVI-XVIII w. Częsć I: Podlasie, Chełmszczyzna, Galicja, Królestwo Polskie.

Niewiadomscy herbu Prus wywodza się i wzięli swoje nazwisko od wsi Niewiadoma pod Sokołowem Podlaskim. Częsć tej szlacheckiej wsi na Podlasiu nazywała się „Goleń” i takiż też przydomek niektórych Niewiadomskich występuje sporadycznie do końca XVIII w. w aktach.

Zasadnie pisze Seweryn Uruski, zgodnie z tradycja rodzinna Niewiadomskich, że wzięli oni swa przymiotnikowa formę nazwiska od wsi Niewiadoma pod Sokołowem. Potwierdza to m.in. dokument z 1580 r. gdzie Niewiadomscy wymienieni sa jeszcze po imieniu. Jeszcze pod koniec XVII w. pisał się jeden z Niewiadomskich „Piotr Sebastian Niewiadomski z Niewiadomy”. Oczywiscie nasuwa się pytanie – skad wzięła się nazwa tej wsi? Chodzi o to, czy Niewiadomscy wzięli nazwisko od wsi Niewiadoma, czy było na odwrót? W przypadku wsi Niewidoma i Niewiadomskich, nie da się jednoznacznie rozstrzygnać, czy jest to ciag typu: ród – wioska – nazwisko, czy tylko: wioska – nazwisko? W obu tych słowach – Niewiadoma – Niewiadomski zawarta jest sugestia o niewiadomym pochodzeniu i faktycznie w pózniejszych wiekach przez wiele stuleci dawano w Polsce nieslubnym dzieciom, z nieznanego ojca nazwisko : „Niewiadomski”. Zwyczaj ten wszakże nie nadaje się do interpretacji znacznie wczesniejszego faktu, że już w XVI w. istniała wies Niewiadoma („Niewiadomki” – Niewiadoma, wymieniona została w dokumencie Grzegorza biskupa włodzimierskiego z 1424 r. dotyczacego uzupełnienia funduszy koscioła w Sokołowie, przyp. DK)

Trudno sobie wyobrazić, ale wykluczyć nie można, iż o takiej a nie innej nazwie wsi zaważyć mogła „nieswiadomosć”, czyli brak wiedzy co do jej założycieli lub poprzednich włascicieli. Nieznanego pochodzenia było tam faktycznie stare cmentarzysko, na stoku pagórka obok grodziska z XI w. pod Niewiadoma. Również nie można wykluczyć, że założył owa wioskę ktos o przydomku „Niewiadomy” lub, że nadano ja rycerzowi o takim przezwisku. Powyższe hipotezy sa oczywiscie tylko domysłem, bo nie znane sa mi fakty lub dokumenty zwiazane z założeniem lub nadaniem tej wsi. Herbem rodu Niewiadmoskich jest nieco zmieniony Prus I, zwany też czasem Turzyna. Jego odmiennosć polega na tym, że po jednej stronie półtora-ramiennego krzyża znajduje się poziomo leżaca srebrna podkowa ocelami do wewnatrz, a po jej drugiej stronie jej druga połowa. Innymi słowami jest to odmiana składajaca się z półtorej krzyża i półtorej podkowy. Nie ulega watpliwosci, iż herb Prus jest pochodzenia pruskiego, to znaczy wywodzi się z terenów nadbałtyckich, zamieszkałych kiedys przez pogański lud Prusów, a podbity przez Zakon Krzyżacki w połowie XIII w. jak podał prof. Władysław Semkowicz w pracy „Mazowieckie przywileje rodowe”, pruskie pochodzenie rodu Prusów, jest potwierdzone dokumentem zródłowym, w którym Trojden I (1313-1341) ksiażę sochaczewski i czerski, nadał rycerzowi Windycy, synowi Obizorna przywilej podlegania tylko sadownictwu księcia i prawo łowienia  bobrów na własnym terenie. Przywilej ten potwierdzili 13 X 1345 r. ksiażęta Ziemowit i Kazimierz dla szesciu potomków owego Windyki a mianowicie dla: Tholokojty, Lykoty, Zbada, Buychyla, Santora i Dobrogosta. Inny Windyka herbu Prus występuje też w zapiskach sadowych w  r. 1407 na Mazowszu. Nie oznacza to jednak bynajmniej, iż wszystkie rody pieczętujace się pózniej herbem Prus I, a jest ich ok. 138-147, pochodza od tego Windyka.

Przyjęli te godło jak inni uciekinierzy z Prus, a nawet pruscy jeńcy wojenni, osadzeni na gruntach ksiażęcych, a stajacy do wojny pod wspólnym wezwaniem lub wspólna choragwia. Także kilkanascie rodów „czysto” polskich, majacych m.in. podwójny krzyż w godle, przeszło od XVI w do herbu Prus, usuwajac prawe dolne ramię krzyża ze swojego dotychczasowego godła.Liczne sa gniazda rodzin o herbie Prus z XIV-XV w. na Mazowszu, w okolicach Mławy, Różana, Ostrołęki, Wizny i Łomży. Dotyczy to też Podlasia, gdzie osadnictwo było często przedłużeniem mazowieckiego i zaczęło się z okresem walk z mieszkajacymi tam pierwotnie Jaćwingami. J. Chwalibińska jest zdania, iż Prus I,II,III to różne rody, jedynym elementem łaczacym je poczatkowo była swiadomosć odrębnosci narodowej, a wspomniany wyżej przywilej z 1345 r. stał się niejako spoiwem stwarzajacym pozory rodu w pełnym sensie naturalnego, pochodzacego od owego Obizona z XIII w.  W istocie ród heraldyczny Prusów powstał droga łaczenia się wielu, pierwotnie odrębnych rodów naturalnych, które wiazał wspólny herb lub inna cecha, jak w tym przypadku czynnik narodowy, czyli pruskie pochodzenie.Należy zauważyć, że motyw półtorej podkowy w herbie Niewiadomskich, jako dodatek do Prusa I, jest zdaje się jedyny tego rodzaju w polskiej heraldyce. Nie należy mylić Niewiadomskich herbu Prus z Niewiadomskimi herbu Dołęga. Ci ostatni wywodza się z Niewiadowa pod Ujazdem, niedaleko Rawy Mazowieckiej.Pierwsza znana dotychczas mi wiadomosć o podlaskich Niewiadomskich podaje zapis fundacyjny koscioła parafialnego w Czerwonce (Grochowskiej pod Sokołowem) z 19 II 1519 r., gdzie przy spisywaniu dokumentu obecny był marszałek Stanisław Niewiadomski. Był on w 1524-25 namiestnikiem (podstaroscim) drohickim magnata Piotra Kiszki, a w 1525 r. marszałkiem hospodarskim, czyli królewskim, a więc wysokim lokalnym urzędnikiem w Wielkim Księstwie Litewskim.

Zapewne jest ów Stanisław tym samym Niewiadomskim, o którym wspominaja regesty ziemi drohickiej z 1528 r., że nieznany z imienia „Niewiadomskij” wystawia na potrzeby walki jednego konnego.W 1580 r. mieszkali w Niewiadomej: Maciej i Sebastian synowie Mikołaja, Paweł syn Walentego oraz Jan i Serafin synowie Jerzego – Niewiadomscy. Tych pięciu szlachciców Niewidomskich posiadało wówczas  w Niewidomej 8 2/3 włók ziemskich, czyli zaledwie 150 ha, byli więc drobna szlachta. Następnie mamy dwupokoleniowa, bo ok. 70 – letnia przerwę i nic nie wiemy o losach podlaskich Niewiadomskich, aż do czasów potopu szwedzkiego.Podejmujac się w połowie lat 80.XX w. prac nad rodowodami Prus-Niewidoskich korzystałem z ustaleń moich poprzedników z gałęzi „galicyjskich” Niewidomskich, z dokumentów sprawy spadkowej po ppłk. Jakubie Ewaryscie Niewiadomskim, z pamiętnika tego ostatniego i z pamiętnika jego bratanka Ksawerego Niewiadomskiego i wielu innych dokumentów i przekazów rodzinnych oraz odszukanych po parafiach metryk. Poczakowo znani mi byli w powiazaniu z żyjacymi dzis osobami tylko Prus Niewiadomscy „trzciniccy”, potomkowie Ignacego i Kunegundy z Myczkowskich (pobrali się 9 VI 1779 r. w Trzcinicy pod Jasłem, metryki slubu i narodzin ich 7 dzieci zachowaly się), gdzie Ignacy był w latach 1777-1799 – przez 22 lata sekretarzem i zarzadca tamtejszych dóbr księcia Stanisława Jabłonowskiego.

Po nich mam w swoich archiwach kilkuset potomków po mieczu i kadzieli Niewiadomskich. Ponadto znane mi były wzmianki o kilkudziesięciu żyjacych w XVI-XIX w. Prus Niewiadomskich, w tym o litewskiej linii na Budziłkach i Polanach na Wilia w oszmiańskim powiecie, opisanych przez Ignacego Chodzkę w noweli „Wyklęty” na podstawie archiwum rodzinnego Niewiadomskich (o herbie nieco odmiennym, jak go podaje Kojałowicz i używajacej przydomku „Goleń”).W herbarzach najobszerniej opisał ród Niewiadomskich Seweryn hrabia Uruski w swym dziele „Rodzina” opierajac się na m.in. dokumentach i wyjasnieniach złożonych w Heroldii Królestwa Polskiego w 1841 r. przez najstarszego syna ww. Ignacego Prus Niewiadomskiego, ppkł. Jakuba Ewerysta i jego brata Józefa (pradziadka autora tego tekstu inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego, przyp. DK). Drzewo rodowe ppkł. Jakuba Ewerysta sięga 5 generacji wstecz od jego ojca Ignacego poczynajac i Heroldia w swym orzeczeniu pisze, że: „wykazał on stan szlachecki swych przodków od 1663 r.”. Bardzo podobne drzewo genealogiczne złożył już 58 lat wcze?niej, bo w r. 1783 w sadzie grodzkim w Trembowli, w celu wykazania szlachectwa w Galicji brat stryjeczny ww. Ignacego – Tadeusz Marcin „Goleń” z Niewiadomej. Różni się jednak ono od tego, którym wykazał się Jakub Eweryst w dwóch szczegółach:-po pierwsze rodzicami Ludwika Franciszka Niewiadomskiego (choraży bielski 1669 r.) nie sa jak w drzewie Jakuba – Krzysztof (podstoli wizki 1664 r.) i Antonina z Mokrzeckich, lecz Krzysztof (rzekomy krajczy litewski?) i Ludwika z Czerniechowskich, co jednak nie wyklucza, iż jest to ten sam Krzysztof (mógł mieć np. dwie żony).-po drugie, o ile drzewo Jakuba Niewidomskiego zaczyna się Piotrem, ojcem Krzysztofa, to drzewo Tadeusza Marcina idzie jeszcze dalej o jedna generację wstecz, podajac innego ojca Krzysztofa, a mianowicie Erazma (referendarza koronnego?) żonatego z Celestyna Skorupska i dziadka Krzysztofa – o imieniu Edward (podkomorzy nurski?) i babkę Eleonorę Firlejównę.

Opis tego drzewa genealogicznego Tadeusza Marcina Niewiadomskiego jest w moim posiadaniu.Nie sposób dzis jadnak ustalić, która wersja jest bardziej prawdziwa i dlaczego Tadeusz Marcin używał jeszcze przydomku „Goleń z Niewiadomej”, a bracia jego stryjeczni: Józef, Jan i Ignacy przy potwierdzaniu szlachectwa w sšdzie grodzkim we Lwowie w 1782 r. tego przydomku już nie użyli. Nie wiadomo też, kiedy i dlaczego nasi przodkowie opuscili Niewiadoma na Podlasiu.Odwiedziwszy wiskę Niewiadoma pod Sokołowem latem 1986 r. dowiedziałem się od 86letniego wówczas pan Aleksandra Wierzbickiego, którego matka była z Niewiadomskich, że za jego pamięci było jeszcze trzech Niewiadomskich w Niewiadomej. Jeden z nich przeniósł się do Hajnówki, drugi wyemigrował przed II wojna swiatowa do Ameryki po spadek, po powrocie kupił 7 ha w pobliskiej Tchórznicy, umarł, a jego żona wraz z córka wyjechała na ziemie zachodnie, zas syn mieszka u Wolskich w Tchórznicy.

Według pana Wierzbickiego wies Niewiadoma była niegdys szlachecka i że w jej wschodniej częsci był „wiekszy” majatek i zwał się „Goleń”.W Sokołowie urodził się np. powstaniec – emigrant 1831/32 Józef Niewiadomski zm. 1866 r. w Bourges, rolnik, syn Jana i Marianny, w powstaniu listopadowym podoficer artylerii, kanonier 7 batalionu Rybińskiego, odznaczony krzyżem Virtuti Militari lat 33, czyli urodzony ok. 1799 r.

GAZETA SOKOŁOWSKA 23 marca 2003 r.
Prus Niewiadomscy częsć II


Ustalenia genealogiczne dotyczace przedstawicieli rodu Prus Niewiadomskich (poczynione przez inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego z Berlina)

Od Krzysztofa do Ignacego Niewiadomskiego XVII-XVIII w.: Według danych z herbarza Uruskiego (opartych na wywodzie ppkł. Jakuba Ewarysta Niewiadomskiego z 1841 r. dla Heroldii) i rodowodu Tadeusza Marcina Niewiadomskiego dla sadu w Trębowli w 1782 r. oraz danych z akt sadowych i innych dokumentów historycznych da się wywnioskować takie oto drzewo genealogiczne Prus Niewiadomskich, zaczynajace się pierwszym udokumentowanym protoplasta Krzysztofem Niewiadomskim i jego żona Antonina Mokrzecka :Krzysztof Niewiadomski – syn Piotra wg herbarza Uruskiego, opartych na wywodzie szlachectwa ppkł. Jakuba Ewarysta dla Heroldii z 1841 r. lub syn Erazma, wg wywodu szlachectwa przez Tadeusza Marcina dla sadu w Trembowli w 1783 r.

Żonaty z Antonina Aleksandra Mokrzecka (tak zapisana w aktach grodzkich goniadzkich w 1668 r., ale w aktach grodzkich lwowskich 1663 r. pisana również jako – Mokrzycka).  Rotmistrz wojsk koronnych 1658 r., rotmistrz parafii tykocińskiej, knyszyńskiej i goniadzkiej z zadaniem zapewnienia bezpieczeństwa obywateli od gwałtów popełnianych przez kupy swawolne” 1658 r., poborca wojskowy ziemi bielskiej z traktu tykocińskiego 1658 r., lesniczy goniadzki, deputat sejmiku ziemi bielskiej dla zorganizowania wyprawy łanowej w 1655 r., komisarz rewizyjny ksiag ziemskich brańskich i tykocińskich 1662 r., elektor króla Michała Korybuta z ziemi bielskiej 1669 r., wójt knyszyński 1664-67 na zasadzie konsensusu od króla Jan Kazimierza na nabycie wójtostwa w starostwie knyszyńskim od Jana Karwowskiego, podstoli wizki 1662 r., podstoli bielski 1667 r., czyli znany i szanowany szlachcic na Podlasiu w czasach szwedzkiego potopu 1655-60, a i dosć zamożny o czym swiadczy wykup intratnego wójtostwa knyszyńskiego. Żył jeszcze w 1670 r. bo wówczas składał podpis jako swiadek sadowy na potwierdzenie szlachectwa rodziny Szorców. Zachowały się dane o jego dwóch synach: Ludwiku Franciszku i Władysławie. Nie wyklucza to istnienia innych jeszcze dzieci, a zwłaszcza córek.


Linia Władysława Niewiadomskiego

Władysław Niewiadomski – młodszy syn podstolego Krzysztofa i Mokrzyckiej, pisał się z „Niewiadomej” i był w 1694 r. podstolim wizkim, a w 1697 r. elektorem króla Augusta II z ziemi bielskiej. Miał za żonę podobnie jak ojciec – Antoninę Mokrzycka (nie wiadomo, czy to pomyłka, czy zbieżnosć imienia i nazwiska?). Z niej zas trzech synów: Stefana – stolnika bracławskiego 1721 r., Jana i Antoniego. O potomstwie dwóch pierwszych  nic nie wiadomo. Antoni Niewiadomski, syn Władysława miał zas z Marianna Wróblewska syna Aleksandra, który był elektorem króla Augusta II z ziemi chełmskiej w 1697 r., choraży pancerny 1713 r., komornik ziemski chełmski 1722 r. Był on żonaty  z Teofila Krupska i miał z nia syna Franciszka. Ten ostatni, żonaty był z kolei z Joanna Zbijewska 1740 r. Na nim urywa się slad potomków po Władysławie, młodszym synu podstolego Krzysztofa. Opuscili widać ci Niewiadomscy Podlasie w kierunku południowym – Chełmszczyzna, ziemia przemyska.


Linia Ludwika Franciszka Niewiadomskiego

Ludwik Franciszek – starszy syn podstolego Krzysztofa i Mokrzyckiej, jak ojciec podstoli bielski, nominacja 19 III 1691 r. Jest on w 1696 r. włascicielem wsi Kulesze Niziołki na Podlasiu (w łomżyńskim) i chorażym bielskim. W 1697 r. podpisuje ordynację dla posłów ziemi bielskiej na sejm walny. Żonaty z Anna Krupska miał syna Antoniego podstolego pilzneńskiego ???, który z żony Zuzanny Jackowskiej pozostawił dwóch synów: Jacka i Józefa.

Odnoga Józefa Niewiadomskiego Józef, syn Antoniego i Jackowskiej, brat Jacka jest rzekomym podczaszym drohickim. Żonaty z Marianna Żaboklica miał syna Tadeusza Marcina. Józef i żona zmarli przed r. 1784. W każdym razie jesli nawet  Józef tylko się pisał podstolim, to musiał być posesjonatem na Podlasiu.  Tadeusz Marcin „Goleń”  z Niewiadomej Niewiadomski, syn Józefa i Żaboklickiej, wybiera karierę wojskowa co mogłoby sugerować, iż miał brata (starszego), który dziedziczył ojcowiznę? Jest on kadetem w 1777 r., chorażym w 1778 r., a w Insurekcję Kosciszkowska pułkownikiem, dowódca 18 regimentu (utworzony w Siedlcach), wyzwalajacego ziemię wizka (w czerwcu 1794 r. stacjonował w Sokołowie).

W 1783 r. potwierdził on szlachectwo w Galicji przed sadem w Trembowli. Prawdopodobnie to on był tym Tadeuszem Niewiadomskim, pułkownikiem wojsk polskich, który w monografii Żychlińskiego o rodzie Olędzkich herbu Rawicz wymieniony jest jako maż Franciszki Olędzkiej (linia litewska). Do dzis nie wiadomo na pewno, czy ów Tadeusz Marcin Niewiadomski pozostawił potomstwo, ale wydaje się bardzo prawdopodobne, że jest on protoplasta linii podolskiej z Filipowców, która dalej prowadził Andrzej Tytus Niewiadomski, detaxator w okręgu zaleszczyckim i spatobierca czastki dóbr Filipkowce na Podolu galicyjskim. Andrzej Tytus Niewiadomski był synem Tadeusza, również detaxatora w okręgu zaleszczyckim i włacicielem tychże dóbr Filipkowce nad lewym dopływem Dniestru – Ieczławka, kilka kilometrów przed jej ujsciem, nieopodal Mielnicy i Ujscia Biskupiego. Używali oni herbu Prus z dodatkiem Goleń, jak Niewiadomscy na Polnach- Budziłkach w Oszmiańskim na Litwie. Dalej prowadzi tę linię Modest Niewiadomski, syn Andrzeja Tytusa, który urodził się w 1831 r. Franciszek Jan Niewiadomski, syn Modesta wspomniał swoim dzieciom, że łaczy ich jakies daekie pokrewieństwo z kompozytorem Stanisławem Niewiadomskim (ur. 1859 r. w Soposznie pod Żółkwia, zm. 1932 r. we Lwowie.


Odnoga Jacka Niewiadomskiego

Jacek był synem Antoniego i Jackowskiej, bratem Józefa. Z nieznanej żony pozostawił trzech synów: Jozefa, Jana i Ignacego, którzy jako bracia potwierdzaja szlachectwo w 1782 r. w Galicji przed sadem grodzkim lwowskim. Józef Niewiadomski syn Jacka zamieszkiwał w majatku Dubienko nad Wełnianka, dopływem Bugu w ziemi chełmskiej.

Jakub Ewaryst opisuje w swoim pamiętniku, jak jadac do Dubienka odwiedził swego „stryja i stryjenkę”.Jakub Niewiadomski syn Jacka mieszakł może jako oficjalista lub dzierżawca we wsi – majatku Brzyzna, 22 km na zachód od dzisiejszych granic Polski z Ukraina na Bugu. Brzyzna po II rozbiorze była austriacka, po Kongresie Wiedeńskim w 1815 r. znalazła się w Królestwie Polskim.Ignacy Niewiadomski, również syn Jacka, poczatkowo sekretarz, a następnie pełnomocnik i zarzadca dóbr księcia Stanisława Jabłonowskiego we wsi Trzcinica pod Jasłem. Ze swej żony Kunegundy Myczkowskiej miał 2 córki i 5 synów, a dalej 38 wnuków!  Jest on protoplasta wszystkich znanych mi i „kwitnacych” do dzis „trzcinickich” Prus Niewiadomskich, których zebrałem w moich 17 tablicach. Swiadkiem slubu, który odbył się 9 VI 1779 r. był starosta, ksażę Stanisław Jabłonowski (wnuk hetmana) i hrabina Katarzyna z Łętowskich Kuropatnicka i księżna Anna z hrabiów Siemieńskich księżna Jabłonowska.

Nie trudno zauważyć, iż bardzo żadkie imię chrzczonego wówczas dziecka Niewiadomskich „Ewaryst” zostało wybrane ze względu na ojca chrzestnego. On to Jakub Ewaryst Niewiadomski napisze pół wieku pózniej w swych pamiętnikach o Ignacym i Kunegundzie, że: „rodzice byli biedni i dwukrotnie pogorzelcami”. Z pięciu synów i dwóch córek Ignacego i Kunegundy Niewiadomskich wyżej wymieniony Jakub Ewaryst był bezpotomny. Pozostali dali poczatek czterem trzcinickim liniom Prus Niewiadomskich. Oto skrótowe dane na ich temat:Jakyb Ewaryst Niewiadomski, pierworodny syn Ignacego (ur. 25 VII 1780 r. zm. 2 VIII 1860 r. w Warszawie i tam pochowany na cmentarzu powazkowskim). W wojsku polskim Księstwa Warszawskiego od 1811 r. szef biura żywnosci w Ministerstwie Wojny, odbył kampanię napoleońska 1812-14, otrzymał Krzyż zasługi srebrny i złoty. W Królestwie Polskim szef biura funduszy Komisji Rzadowej Wojny.

Po kapitulacji powstania z 1831 r. pozostał w Warszawie i ponowił przysięgę na wiernosć carowi zostajac radca Najwyższej Izby Obrachunkowej. Był masonem w loży „Bouclier du Nord” Ożenił się w podeszłym weku (1842) z wdowa Tekla z Zyllów i był bezpotomny. Pozostawił za to obszerny diariusz swego życia (pamiętnik, który jest w posiadaniu inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp.  DK) Stanisław Jan Nepomucen Niewiadomski (ur. 15 V 1784 r.w Trzcinicy, zm. 7 V 1837 r w Augustowie). Był prezydentem Kilec 1819-31, masone w loży „Wielkiego Wschodu Polski”, trzykrotnie żonaty 1. Róża Godlewska, 2. Józefa Gorzkowska, 3. Tekla Sierpińska. Pozostawił córkę i pięciu synów. Maciej Józef Niewiadomski (ur. 3 III 1786 r. w Trzcinicy, zm. 4 IV 1828 r. smiercia tragiczna w Tursku nad Wisła. Był rzadca dóbr w Odrzykoniu i Tursku. Ożeniony z Anna Swiejkowska herbu Trzaska, miał z nia 11 dzieci, w tym 6 synów i 5 córek.Ignacy Dominik Niewiadomski (ur. 5 VIII 1790 r. w Trzcinicy, zm. 13 V 1858 r. w Drohobyczu). Ożeniony z Fortunata Byczkowska, miał z nia 3 córki i 4 synów. Józef Kajetan Niewiadomski (ur. 28 III 1796 r. w Trzcinicy, zm. 27 XII 1870 r. w Warszawie). Był podobnie jak jego starszy o 16 lat brat Jakub Ewaryst urzędnikiem wojskowym (kontroler II klasy) w Komisji Rzadowej Wojny w Królestwie Polskim. Oeniony z Barbara Gasowska  miał z nia 2 córki i 2 synów (Był to pradziadek inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego). Oprócz wyżej wymienionych synów Ignacego i Kunegundy Niewiadomskich – ci mieli jeszcze dwie córki: Petronellę Annę żonę Jakuba Bonawentury Lewickiego i Joannę małżonkę Mikołaja Zarudzkiego.

GAZETA SOKOŁOWSKA 6 kwietnia 2003 r.
Prus Niewiadomscy częsć III


Inni przedstawiciele Prus Niewiadomskich w XVI-XIX w i XX w.

W dokumentach historycznych na przestrzeni 340 lat poczawszy od roku 1524 do 1864 występuje ok. 30 innych Niewidomskich ze stanu szlacheckiego (nie liczac tych z litewskiej gałęzi), u których bliższego pokrewieństwa dopatrzyć się trudno w wymienionych dwóch pierwszych odcinkach monografi.

Najwczeniej wymienini sa: nieznanego imienia Niewidomski, który „walczył na turnieju w Krakowie 1598 r., dzielny wojownik przeciw Kozakom i Tatarom stawał” – podawał  Uruski, a Niesiecki pisał o nim „stary żołnierz, często Kozaków płaszał”. Nie wiemy czy to podlaski, czy litewski Niewiadomski? W 1611 r. mamy Jana Niewidomskiego, rotmistrza Jego królewskiej Mosci. W 1649 r. zas Stanisława Niewidomskiego syna Wojciecha.W ziemi chełmskiej: Piotr Sebastian Niewiadomski (zm. 1721 r.) pisał się z „Niewiadomy”, bo tak nazwał go Niesiecki w swym herbarzu, był pisarzem grodzkim krasnostawskim 1685 r., elektorem królów Jana III w 1685 r. z województwa podlaskiego, ale już w 1697 r. Augusta II z województwa chełmskiego. Z żony Marianny Piotrowskiej miał synów: Andrzeja, dziedzica Wisniewa oraz Wacława, ożenionego z Eufrozyna Zbijewska w 1721 r. Mo że to ten sam Wacław, który podpisał w 1697 r. elekcję z województwa sieradzkiego? Z kolei jego synem był Wojciech (Adalbert) Ignacy, żonaty z Marianna Baczewska, którzy posiadali w 1751 r. wies Niedziakowice 12 km od Chełma.Ponad to: Bazyli Niewiadomski, żonaty 1670 r. z Marcybella Łyczkówna, miał z nia syna Erazma (1697 r.) żonatego z Dorota Kuczyńska, a oni synów: Jana i Wacława.Dalej: Antoni Niewiadomski, podstoli wizki z żony Maianny Gerenicz miał syna Stefana, również podstolego wizkiego (1774) i rotmistrza w wojskach księcia Radziwiłła (1765).

Z końcem XVIII w. był on bodaj ostatnim Niewiadomskim posesjonatem (czyli posiadajacym samodzielnie większy majatek obejmujacy przynajmniej jedna wies) na Podlasiu.Michał Niewiadomski był posłem ziemi bielskiej na elekcję 1697 r. Tadeusz Niewiadomski został mianowany 1655 r. deputatem sejmiku z zadaniem wybierania prochu i ołowiu na potrzeby pospolitego ruszenia ziemi bielskiej przeciw Szwedom. Teodor Niewiadomski by w 1700 r. z zakonie jezuitów. Tymoteusz Niewiadomski zakonnik, pijar od 1707 r. , nauczyciel, kaznodzieja i pisarz. W 1732 r. rektor  w Łukowie, budowniczy tamtejszego murowanego kolegium, potem w Dabrownicy na Polesiu, gdzie zmarł 22 III 1740 r. Kazimierz Niewiadomski towarzysz pancerny w 1714 r. W 1719 r. uzyskuje on banicję na sukcesorów „Oranscienos”. Jan Niewiadomski jako deputat choragwi husarskiej hetmana polnego wybierał 1 III 1774 r. pogłówne z dóbr Kowalewszczyzna, będacego własnoscia Orsettich.

Cyprian Niewiadomski zm. ok. 1821 r. student prawa 1813 r. oraz matematyki – fizyki na wydziale  filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1819 r jako stypendysta na studiach w Paryżu. Po powrocie wykładał na UW geometrię i algebrę.Z Podlasia (wzmianki z 1524,1528,1580) przeniósł się którys z Niewiadomskich i to bardzo wczesnie, bo pewnie jeszcze w XVI w. na Litwę i tam stał się protoplasta linii Niewiadomskich na Polanach – Budziłkach. Na Podlasiu, gdzie Niewiadomscy byli jeszcze do poł. XVIII w. szlachta posiadajaca  wsie, piastujaca lokalne godnosci i zajmujac urzędy ziemskie, zapewne ci bardziej majętni wymarli po mieczu, a reszta ostatecznie straciła po rozbiorach status szlachecki.Niektórzy wszakże przeniesli się wczesniej do Chełmszczyzny i Galicji. W tej ostatniej byli w koń. XVIII w. szlachta służebna (oficjalisci, zarzadcy) niemal bez majatku i ziemi w Trzcinicy pod Jasłem lub włascicielami niewielkich częsci ziemi w Filipkowcach na Podolu.

W XIX w. przeszli ci Prus Niewidomscy do warstwy polskiej inteligencji (urzędniczej), zachowujac i dowodzac wszakże szlachectwa wobec władz zaborczych. Na skutek wojen napoleońskich jedna z gałęzi Niewiadomskich (przodkowie w linii prostej inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp. DK) przeniosła się do Warszawy oraz Kielc wówczas w Królestwie Polskim, reszta pozostała w austriackiej Galicji. Niektórym przedstawicielom warszawskiej gałęzi Niewiadomskich poswięcono kilka biogramów w Polskim Słowniku Biograficznym. Galicyjska zas galaz Niewiadomskich (Lwów, Kraków) była już wtedy o wiele bardziej rozrodzona, ale i ona miała cały szereg osobistosci. Oto sławniejsi przedstawiciele obu gałęzi:Michał i Jakub Niewiadomscy, dwaj synowie Ksawerego (zm.1837), wnuka Ignacego i Kunegundy, polegli w powstaniu węgierskim 1848 r.

Juwental Niewiadomski wnuk Ignacego i Kunegundy, zginšł zamordowany pod Mołożowem, jako lekarz oddziału powstańczego w 1863 r. Wincenty Niewiadomski (zm.1892) wnuk Ignacego i Kunegundy (pradziad inż. Andrzeja Prus Niewiadomskiego przyp. DK) m.in. literat, wykonywał w mennicy  warszawskiej pieczęcie dla tajnego Rzadu Narodowego w tymże powstaniu 1863 r. Czesław Niewiadomski (zm. 1929) doktor praw, urodzony w Tarnawie Wołoskiej, syn Ksawerego, żonaty z Bronisława Szczerbińska miał z nia pięcioro dzieci, m.in. inspektora policji Karola (zm. 1953) i dyplomowanego inżyniera górnictwa Stanisława (zm. 1940), wybitnego specjalistę od kopalnictwa żup solnych, dyrektora Państwowej Szkoły Górniczej w Katowicach. Aresztowany przez Gestapo i zamordowany 20 V 1940 r.Janina Niewiadomska (zm1919) wnuczka Kasawerego, sanitariuszka zginęła jak Orlatko broniace Lwowa podczas walk o Peresenkówkę. Henryk Niewiadomski (zm. 1881), wnuk Ignacego i Kunegundy, oraz syn tego Henryka, Marian (zm.1943) obaj inżynierowie kolejnictwa, budowali koleje w Galicji.Roman Mieczysław Niewiadomski (zm.1944) prawnuk Ignacego i unegundy (dziadek pana Andrzeja przyp. DK) również inżynier kolejnictwa, budował drogi żelazne w Rosji i  na Kaukazie oraz wydał krytycznš pracę analizujaca gospodarkę Cesarstwa Rosyjskiego.

Cecylia Niewiadomska (zm.1925) siostra powyższego Romana wybitna działaczka oswiatowa. Eligiusz Niewiadomski (stracony 1923) młodszy brat Roman i Cecylii, artysta malarz i historyk sztuki, był zamachowcem i zabójca prezydenta Narutowicza 16 XII 1922 r. Syn Eligiusz – Stefan zginał w obozie koncentracyjnym w Oswięcimiu, a córka Eligiusz – Anna (Hania) Demidecka była więzniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbruk pod Berlinem, to żona ministra rzady RP na emigracji w Londynie. Roman Niewiadomski (zm. 1978) – (ojciec Pana Andrzeja przyp. DK) członek korporacji akademickiej „Walencja”  w Rydze, inż. Budownictwa, był jachtowym kapitanem morskim i współzałożycielem oraz pierwszym prezesem Polskiego Zwiazku Bokserskiego, także specjalistš od epoki napoleońskiej. Stanisław Niewiadomski (zm. 1990) – (stryj Pana Andrzeja przyp. DK) był znanym polonistš w gimnazjach warszawskich i autorem wspomnień w ksišżce o stolicy „Warszawa jakiej nie ma” (PIW 1988).

Do wybitnych naukowców z gałęzi Niewiadomskich galicyjskich zaliczyć trzeba m.in.: Henryka Niewiadmoskiego (zm. 1992) syna wspomnianego wczesniej Mariana, był on profesorem doktorem (chemia), Witolda Mariana Niewiadomskiego, brata Henryka, profesora, doktora, członka PAN (uprawa roslin), Jerzego Niewiadmoskiego – profesora inżyniera (konstrukcje stalowa) na Poliechnice w Gliwicach, Krystynę z Niewiadomskich Kaufmann, profesor doktor (medycyna) w Caputh pod Berlinem. Z tej rodziny też, ale być może był kuzynem Ignacego Niewiadomskiego z Trzcinicy – był Stanisław Niewiadomski (zm. 1936) kompozytor wielu piesni polskich. Z bogato i prawie kompletnie przeze mnie udokumentowanej linii potomków Ignacego Prus Niewiadomskiego i Kunegundy Myczkowskiej z Trzcinicy w sumie mam w swoich tabelach 619 osób z czego po mieczu, czyli mężczyzn (264) i kobiet (355) o nazwisku Niewiadomski – pisze inż. Andrzej Prus Niewiadomski dzielac się swojš widza na łamach naszej  gazety.
--------------

 Dane uzupełniajace: OBRAPALSKI

W piętnastowiecznych dokumentach nie występuje wies Obrapałki koło Czapli na Podlasiu. Niektórzy sadza, że powstała dopiero w XVI w. i wydzielona została z dóbr Czaple. Tomasz Jaszczołt powołujac się na Paprockiego podaje, że Obrapalscy byli herbu Lubicz i sa gałęzia rodu szlacheckiego Czapskich herbu Lubicz.

 Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice koło Mińska na Białorusi

Czaple Obrapałki:

Paweł syn Jerzego - klacz, miecz
Jan Werczyński?  (Wierciński?) wysłał syna Szymona na koniu z kordem
Matys "Łagiełka?" - pieszo, rohatyna
Szymon syn Hieronima? (Jaromira?) - pieszo, miecz
Stanisław Dzierżyk? (syn Dzierżka?) wysłał syna Andrzeja na klaczy
Mikołaj Dzierżek - pieszo, kord
Jerzy Dzierżek  - pieszo
Walenty Ronżerski? (Rażerski?) - klacz
-------------------

 Dane uzupełniajace: OSTROWSKI

Najstarsze  akta:

1450 r. Marcin z Ostrowca
1479 r. Wacław Ostrowski
1475 r.Wacław i Paweł z Ostrowca
1454 r. Falisław Ostrowski

Pospolite ruszenie 1567 r. Radoszkowice

Grzegorz syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Krzysztof syn Jana
Jerzy syn Pawła

Przysięga na wiernoSć Koronie 1569 r.

Stanisław
Grzegorz syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Paweł syn Jana
Krzysztof syn Jana
Ostrowscy z Ostrowca

Podatek 1580 r.

podatek z Ostrowca opłacili w imieniu wszystkich Ostrowskich
Stanisław Ostrowski i Jakub syn Jana

Podatek tzw. pogłówne 1676 r.

W Ostrowcu mieszkali z rodzinami:

Kacper Ostrowski
Andrzej Ostrowski
Marcin Ostrowski
Adam Ostrowski
Andrzej Ostrowski
Maciej Kobyleński (Kobyliński)
Bujalski
Piotr Skopik
Stanisław Ostrowski
Michał Ostrowski
Franciszek Ostrowski
--------------

 Dane uzupełniajace PACZUSKI vel PACZOSKI

w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta:

Najstarsze wpisy:

1473 r. Piotr, Wojciech i Maciej z Paczusk
1480 r. Maciej Paczuski z Paczusek
1481 r. Swiętosława z Paczusek
1451 r. Wisław z Paczusek
1456 r. Jakub Paczuski

1603 r. Paczuscy vel Paczóscy z Paczusek herbu Drzewica swiadcza na dokumencie, wywodzie szlachectwa Jaruzalskich herbu Slepowron

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Ziemianie z Paczusk w dwa konie

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Paczuski Duże:

Paweł Wszoł wysłał syna Grzegorza - klacz, zbroja
Wojciech Wszoł syn Jana - pieszo, włócznia
Hieronim syn Wyczółka - klacz, włócznia, zbroja
Lenart syn Mikołaja - klacz, włócznia
Stanisław syn Mikołaja - klacz, miecz
Rafał Wszoł - klacz, miecz
Janusz syn Jana wdowiec - klacz, włócznia, zbroja
Antoni Wszoł wysłał syna Walentego na klaczy
Szymon syn Jana - klacz, zbroja
Grzegorz Schab - klacz
Stanisław Schab - klacz, miecz
Wojciech syn Mikołaja - pieszo, włócznia
Maciej Schab - klacz, miecz
Stanisław syn Gracjana ? - klacz, miecz, zbroja
Maciej Gryczka - klacz, miecz
Stanisław syn Krzysztofa - klacz
Mikołaj Kunidło wysłał syna Macieja - klacz, włócznia

 Paczuski Małe:

Jan syn Jakuba - klacz, miecz, zbroja
Marcin syn Jakuba

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Aleksy Gryczka Paczóski
Lenart syn Mikołaja
Jan i Marcin synowie Jakuba
Piotr Księżopolski syn Marcina
Maciej syn Stanisława
Hieronim syn Wojciecha
Wojciech syn Jana
Stanisław syn Krzysztofa
Maciej syn Piotra
Serafin syn Stanisława
Walenty syn Macieja
Maciej Schab
Stanisław, Jerzy i Andrzej synowie.....?
Michał i Andrzej synowie Piotra
Wojciech syn Jana
Jakub syn Jana
Paweł syn Piotra
Maciej syn Mikołaja
Mikołaj Kunidło
i od synów swych nieoddzielnych (złaczonych majatkiem)

Podatek 1580 r.:

Paczóski Maior et Minor (Duże i Małe)

Hieronim syn Wojciecha i Jan syn Lenerta z obojga Paczusk, z czesnikami z włók ziemskich 10 po groszy 15

Podatek tzw. pogłówne 1662 r.:

Dmochy Rętki:

Maciej i Tomasz Paczuscy

Kosierady Korabie:

Wawrzyniec Paczóski

Paczuski Maior (Duże):

Paczóscy dziedzicowie z Paczósk Wielkich od siebie, braci, matek, sióstr, czeladzi po złoty 1 od osób 24, a od żon, dzieci po groszy 15 od osób 17.

Paczóski Minor (Małe):

Wojciech Paczóski
Mikołaj Paczóski
Grzegorz Nasiłowski
Elżbieta wdowa
Grzegorz i Olbrych Paczóscy
Grzegorz Paczóski Dzik
Maciej Paczóski Kunak

Księżopole Budki:

Szczepan Paczóski

Księżopole Komory:

Józef Paczóski

Adam i Anna Paczóscy

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Bielany Borysy:

Walenty Paczóski

Bielany Wasy:

Maciej Paczóski
Mikołaj Paczóski

Paczuski Wielkie:

Maciej Paczóski i Grzegorz Kosieradzki
Maciej Paczóski i Grzegorz Paczóski
Mikołajowa Paczóska
Stefan Kosieradzki
Stanisław Gralik Paczóski
Mikołaj "Serafin"  Paczóski
Urban Paczóski
Stefan Paczóski
Mikołaj Paczóski
Wiktoryn Paczóski
Wojciech Paczóski
Wojciechowa Paczóska

Paczuski Małe:

Olbrych Paczóski
Wojciech Paczóski
Mikołaj Paczóski
Jan Paczóski
Grzegorz Nasiłowski
Grzegorz Paczóski i Grzegorz Paczóski "Starszy"

Sikory Wielkie i Małe:

Wawrzyniec Paczóski

Księżopole Komory i Budki:

Maciej Paczóski
Józef Paczóski
Jan Paczóski

Seweryn Uruski Herbarz szlachty polskiej:

Liczna zagonowa szlachta na Podlasiu, wzięła nazwisko od wsi Paczoski, a brała przydomki Kiwer, Lubiński, Kunidło i inne. Andrzej i Damian Paczoscy "Lubińscy" w 1560 r. Aleksy, Andrzej, Krzysztof, Mikołaj, Stanisław, Walenty Paczóscy prowadzili w 1582 r. proces o granice dóbr Paczoski......

Wszystkich zainteresowanych odsyłamy do ksiażki Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu"

-------------

 Dane uzupełniajace: PRZYWOSKI vel PRZYWUZKI

Najstarsze zapisy:

1469 r. Stanisław Przywóski z Przywózk kupuje od Sepieńskich - Sokołowskich za sto kop groszy polskich wójtostwo w Sokołowie
1476 r. Stachna żona Macieja z Przywósk
1482 r. Andrzej Waż, Maciej Przywoski
1482 r. Abraham Księżopolski, Marcin z Przywósk
1476 r. Stanisław Przywóski
1469 r. Maciej z Krasewic (parafia Siemiatycze) kupił częsć dóbr Przywóski od Mikołaja Miecha z Przywósk i jego syna Marcina

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Przywoski:

Andrzej syn Jakuba
Walenty syn Mikołaja i za ojca swego
Wojciech syn Marcina
Piotr syn Stanisława
Jan syn Mikołaja
Jan syn Marcina
Szymon syn Jakuba
Zachariasz syn Stanisława
Mikołaj syn Stanisława
Tomasz syn Marka
Maciej syn Stanisława
Mikołaj syn Jakuba
dziedzicowie z Przywósk

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

Przywózki:

Walenty - klacz, rohatyna
Marcin syn Jana od ojca swojego i z częsci jego i spadków po Stanisławie - klacz, rohatyna
Walenty syn Wojciecha z częsci stawił - koń, zbroja i częsci Stanisława
Piotr Mordzik syn Stanisława - koń, zbroja
Jan "Medianka?" - koń
Andrzej syn Jakuba - klacz
Mikołaj syn Jakuba - klacz, rohatyna
Zachariasz - klacz, kord
Mikołaj - klacz, rohatyna
Marcin syn Tomasza - klacz, rohatyna
Szymon syn Jakuba wysłał syna Andrzeja - klacz

Buczyn (parafia Skibniew)

Jan Przywóski - klacz, miecz

Uzupełnienia do Przywóskich (Rutendolff) na podstawie materiałów nadesłanych przez Wojciecha Kauczyńskiego:

…Przewoski, dokładnie zas Rutendolff-Przewoska to akurat nazwisko panieńskie mojej żony. Przez wiele lat prowadziłem badania i poszukiwania genealogiczne dotyczace tego rodu. Mogę więc dzis stanowczo stwierdzic ze 100% pewnoscia, że istnieja dwa zupełnie odrębne rody Przewoskich, które nigdy nie miały ze soba nic wspólnego (poza przypadkowa zgodnoscia nazwiska wynikajaca zreszta z powiazania z ta sama lub podobna nazwa wsi/majatku np. Przwóz (choc położonych w innych częsciach Rzeczpospolitej. Nazwa ta (Przewóz) jest zreszta bardzo popularna i jest więcej wsi o takiej samej nazwie (co wiec nie wyklucza jeszcze innych odrębnych rodów o takim nazwisku) Z posiadanych przeze mnie informacji wynika jednak jasno, że oba te rody (tj. Przewoskich i Rutendolffów – Przewoskich) posługiwały się zupełnie innymi herbami:

1.Ród Przewoskich wyrosły na Podlasiu miał „swoje” gniazdo we wsi Przewóz (poprawnie – Przewoska vel Przewoski tj. Przywózki przyp. DK) koło Sokołowa Podlaskiego i miał najprawdopodobniej „polskie” korzenie. Członkowie tego rodu używali też nazwiska „Przewuski” lub „Przewoski”. Legitymowali się herbem Nałęcz. Można założyc, że częsc członków tego rodu odeszła w pewnym okresie od swoich korzeni i szlacheckich tradycji i zapomniała o swoim faktycznym herbie. W momencie, gdy zaistniała „potrzeba” wylegitymowania się lub pokazania swojego herbu, nie pamiętajac przy tym jaki był pierwotny herb zaczęli oni podawac herb rodu z Kaszub.

2.Drugi ród Przewoskich – Rutendolffów miał swoje gniazdo na Kaszubach, też we wsi o nazwie Przewóz koło Kartuz. Znana historia tego rodu sięga końca XIV w. bowiem z tego własnie okresu znane sa zapiski o sporze członków tego rodu z zakonnikami z Kartuz o prawo połowu ryb w jeziorze klasztornym. Kronikarzem tego rodu był ksiadz kanonik Klemens Rutendolff-Przewoski z Lubiechowa (nota bene pierwszy prezydent miasta Gdyni w 1945 r.), zmarł ok. 1980 r. Wszystkie jego prace zostały wydane drukiem (wyd. diecezjalne w Pelpilinie) z okazji drugiego zjazdu rodu Przewoskich w Stargardzie Gdańskim w 1997 r. Kaszubski ród Przewoskich ma najprawdopodobniej korzenie niemieckie, sa to przypuszczalnie potomkowie osadników (z Makleburgi, Brandenburgi, względnie Turyngi?), którzy osiedli we wsi Przewóz koło Kartuz gdzies w okresie brandenbursko-krzyżackiej okupacji Pomorza Gdańskiego po 1309 r. Do swojego pierwotnego nazwiska-herbu – Rutendolf (czasami pisane też jako: Rutendolff, Rutendorf etc.) dodali „z Przewozu”, co w końcu stało się ich własciwym nazwiskiem: Przewoscy. I tak do dzis większosc Przewoskich z Kaszub używa podwójnego nazwiska (Przewoski-Rutendolf lub Przewoski-Rutendorf). Ich herb (jak większosc herbów niemieckich) można tylko zdefiniowac jako „własny”. Nawiazuje on własnie do ich pierwotnego nazwiska (Rutendolf) i pokazuje 3 wiazki (krze) ruty na niebieskim polu. Te wiazki w starszej wersji wygladały jak „krzaki”, w nowszej zas jak „wiazki”. Herb Przewoskich (-Rutendolf) w tej pierwszej wersji (krzaki) jest umieszczony w polichromii w kosciele poklasztornym w Kartuzach (Kisielewski w swoim monumentalnym dziele o Kaszubach wydanym przed wojna „Ziemia gromadzi prochy” – zamieszcza taki własnie herb Przewoskich. Ta nowsza wersja herbu Przewoskich (-Rutendolf) jest pokazana w dziele Siebmachera i wyraznie odnosi się do rodu z Pomorza (Kaszub)…  
----------------
    
  ROZBICKI

Dane uzupełniajace w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta:

Najstarsze wpisy:

1474 r. Waloszek z Rozbitego Kamienia , Stanisław Rozbicki, Tomasz z Rozbitego Kamienia, Maciej z Rozbitego Kamienia, Wojciech Wańtuch z Rozbitego Kamienia
1477 r. Jan Rozbicki
1481 r. Andrzej i Jakub Rozbiccy bracia
1485 r. Wojciech Wańtuchowicz z Rozbitego Kamienia
1488 r. Maciej z Rozbitego Kamienia i Wacław z Rozbitego Kamienia

1448 r. Jakub z Rozbitego Kamienia kupił od Urbana i Wojciecha Komorowskich ziemię
1453 r. Piotr z Rozbitego Kamienia
1456 r. Mikołaj pleban z Rozbitego Kamienia
1469 r. Klemens z Rozbitego Kamienia
1464 r. Waloszek z Rozbitego Kamienia, Andrzej Rozbicki
1453 r. Piotr z Rozbitego Kamienia zarzucił nieszlacheckie pochodzenie Kowieskiemu

1452 r. Szczepan i Andrzej synowie Wojsława z Rozbitego Kamienia godzili braci Wężów

1584 r. i 1670 r. Rozbiccy herbu Slepowron zaswiadczaja szlachectwo sasiadów Kosieradzkich

Popis pospolitego ruszenia Drohiczyn 1528 r.

Z Rozbitego Kamienia stawiło się czterech konnych

Popis pospolitego ruszenia Raków 1565 r.

m.in. Adam Rozbicki od brata z Jana z Wiechetek na koniu z oszczepem
Wojciech syn Stanisława z Wiechetek i Urbanek na koniu, w zbroi z oszczepem
Jan syn Macieja z Rozbitego Kamienia na koniu z oszczepem

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.

Rozbity Kamień:

Krzysztof syn Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław oleban - klacz i miecz
Razmus syn Więcława - klacz, miecz
Jan syn Andrzeja - pieszo, włócznia
Maciej syn Stanisława - koń, miecz, zbroja
Szczęsny Pazdyka syn Stanisława - klacz, miecz
Marcin Pazdyczyn syn Macieja - koń
Gabriel syn Jana - koń
Jan Pazdyka wysłał sługę - koń, zbroja
Jerzy Pazdyko - koń, zbroja, także z Urbanów, Wańtuch i Wiechetek

 Przysięga na wiernosć Koronie, Drohiczyn 1569 r.

Jan syn Macieja
Erazm syn Więcława
Stanisław syn Andrzeja
Krzysztof syn Wojciecha
Szczęsny syn Stanisława
Maciej syn Stanisława, Mikołaj syn Stanisława
Jerzy syn Macieja
...N.... syn Więcława
...... (duże luki i braki w tym spisie)

Podatek 1580 r.

Wiechetki Małe i Duże

Rozbiccy z czesnikami swoimi dali z włók ziemskich 10 po 15 groszy

Podatek tzw. pogłówne z 1662 r.

Dmochy Rętki:

Wojciech Rozbicki

Urbanki:

Stanisław Rozbicki

Wańtuchy:

Walenty i Benedykt Rozbiccy
Szymon i Piotr bracia Rozbiccy
Grzegorz Rozbicki

Wiechetki Duże:

Maciej Rozbicki

Wiechetki Małe:

Krzysztof Rozbicki
Sebastian Rozbicki
Wojciech i Stanisław Rozbiccy
Samuel Rozbicki
Paweł Rozbicki

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.

Dmochy Rętki

Piotr Rozbicki

Dmochy Rozumy

Sebastian Rozbicki

Adam Rozbicki

Kudelczyn

Maciej Rozbicki

Urbanki

Andrzej Rozbicki

Wańtuchy

Szymon Rozbicki
Piotr Rozbicki
Maciej Rozbicki
Jan Rozbicki
Andrzej Rozbicki
Michał Rozbicki
Wiechetki
Szymon Rozbicki
Paweł Rozbicki
Stanisław Rozbicki
Wojciech Rozbicki
Andrzej Rozbicki
Andrzej Rozbicki (drugi)
Wojciech Rozbicki
Kazimierz Rozbicki
Kazimierz Rozbicki
Stanisław Rozbicki
Stanisław Rozbicki (drugi)

fragmenty z ksiażki Zbigniewa Wasowskiego "Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu":

1448 r. Urban z Wojciechem bracia rodzeni z Komorów dzidzictwo, które kupili od Jana z Bielon (Bielan) sprzedali za 24 kopy groszy razem z patronatem koscioła (w zapisie nie ma nabywcy ale był to zapewne Jakub z Rozbitego Kamienia)
tenże Urban i Wojciech z Rozbitego Kamienia otrzymali w zastaw od Jakuba z Rozbitego Kamienia grunt koło granicy komorowskiej  - takie wzmianki znajdujemy w notatkach księdza Dunina Kozickiego pochodzacych z wypisów z najstarszych ksiag ziemi drohickiej.
Nie zachował się dokument fundacyjny ani erekcyjny dla koscioła w Rozbitym Kamieniu - pisze Wasowski - i chociaż pierwsza wzmianka o kosciele pochodzi dopiero z 1456 r. (Mikołaj pleban z Rozbitego Kamienia) to z cała pewnoscia czas fundacji pierwszego koscioła można umiescić w 1 poł. XV w. Dokonali jej niewapliwie dziedzice okolicznych wsi. Na pewno przodkowie Rozbickich z Rozbitego Kamienia i Wężów, a pewnie także inne rody - dodaje Tomasz Jaszczołt.
W AS.Droh. z XV w. wielokrotnie wzmiankowani sa własciciele Rozbitego Kamienia - szlachta Rozbiccy herbu Slepowron wsród nich ci którzy założyli na przełomie XV/XVI w. Urbanki i Wańtuchy. Jeszcze w 1567 r. licznie szlachta uczestniczy w popisie pospolitego, Wężowie (Marcin) byli tylko czastkowymi włascicielami ziemi w Rozbitym Kamieniu (podobnie w 1580). Przełom XVI/XVII w. doprowadził do sopniowego wykupu ziemi od szlachty przez Wężów.

 

Zjazd Rozbickich w Rozbitym Kamieniu (2008)  ZYCIE SOKOLOWA

Na spotkanie w gronie rodziny przybyła do Rozbitego Kamienia ponad setka Rozbickich.  
Niecodzienne uroczystosci rozpoczęła msza swięta w tamtejszym kosciele parafialnym.

Potem był czas na zwiedzenie starego, drewnianego koscioła z XVIII w. po którym oprowadzał Zbigniew Wasowski. Następnie wszyscy udali się do Domu Strażaka. Tam Tomasz Jaszczołt przybliżył dzieje rodu Rozbickich herbu Slepowron – Należycie Państwo nie tylko do tutejszej szlachty gniazdowej, ale jeszcze wasi przodkowie przyczynili się do założenia w XV w. parafii katolickiej w Rozbitym Kamieniu – mówił Jaszczołt. Gwozdziem programu okazały się prezentacje poszczególnych rodzin Rozbickich, które choć maja takie samo nazwisko, nierzadko nawet nie wiedziały o istnieniu swoich dalekich krewnych. Dochodzono też wspólnych przodków, często okazywało się, że pokrewieństwo sięga kilku pokoleń wstecz. Było plany założenia specjalnego Stowarzyszenia, majacego integrować współrodowców. Uczestnicy zadeklarowali chęć powtórzenia takiego zjazdu rodzinnego za jakis czas.
-------------------

 Dane uzupełniajace: SAWICKI

Tomasz Jaszczołt przypuszcza, że Sawiccy z Sawic Broniszy byli najprawdopodobniej herbu Lubicz. Z tej rodziny ma pochodzić Maciej Sawicki kasztelan podlaski. Z kolei Sawiccy z Sawic Ruskich byli herbu Suchekownaty.

Najstarsze zapisy:

1452 r. Paweł i Daniel z Sawic
1455 r. Bronisz z Sawic sprzedał częsć gruntów Marcinowi ze Skorupek
1465 r. ksiadz Tomasz z Sawic ze swymi braćmi stryjecznymi Pawłem, Danielem i Maciejem
1470 r. Sawiccy procesowali się z Kożuchowskimi o granice
1472 r. Maciej z Sawic i Daniel Sawicki
1479 r. Maciej Sawicki, Mikołaj Sawicki syn Bronisza
1482 r. Andrzej i Maciej Sawiccy
1482 r. Mikołaj Sawicki syn Bronisza
1484 r. Mikołaj Sawicki

1567 r. na popis pospolitego ruszenia stawiło się:

9 Sawickich z Sawic Ruskich i 21 Sawickich z Sawic Broniszy

Poprawiony (sobota, 09 lutego 2013 13:49)

Więcej…

 

uzupelninia do cyklu Tropami Przodkow cz.2

 

 

czesc druga UZUPELNINIA, rodziny:

 

 

SUCHOZEBRSKI; RUCINSKI; BIELINSKI; NIEMIRKA; LIPKA; LIPINSKI; KUROWICKI; KUKAWSKI; KORYCINSKI; KRYNSKI; KAMIENSKI; KALICKI; GRADZKI; CZAPSKI; BRODACKI; BLONSKI; BUJALSKI; CHADZYNSKI; DLUSKI; DMOWSKI; GALECKI; KARSKI;



Dane uzupełniajace

do wyzej wymienionych rodow

 

 

 

 

SUCHOZEBRSKI

Najstarsze wypisy w księgi sadowe drohickie 2 poł. XV w.:

1474 r. Andrzej z Suchożebrów
1476 r. Michał z Suchożebrów
1477 r. Michał z Suchożebrów
1479 r. Michał de Suchożebry
1479 r. Michał z Suchożebrów
1481 r. Andrzej z Suchożebrów
1481 r. Dabrowa de Suchożebry
1480 r. Stanisław z Suchożebrów

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

Suchożebry:

Jakub syn Bartosza - klacz, kord
Andrzej syn Stanisława - klacz, miecz

Suchożebry:

Andrzej syn Szczęsnego - klacz, miecz
Jakub syn Jana - klacz
Stanisław syn Jana - pieszo
Matys syn jana - pieszo, rohatyna
Andrzej syn Jana "Wilczok" - klacz, kord
Stanisław "Wilczek" - klacz, miecz
Jan Wilczek wysłał syna Andrzeja - klacz, kord
Jakub Wilczek - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Korony, Drohiczyn 1569 r.:

Suchożebry:

Jan syn Jakuba
Stanisław syn Jakuba
Stanisław syn Jakuba
Maciej syn Jana
Andrzej syn Jana
Jakub syn Jana
Jan Gniewięcki i od żony swojej Jagny
Stanisław syn Jana
Andrzej syn Szczęsnego

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…W Suchożebrach został ufundowany jeden z najstarszych kosciołów na tych terenach. Fudatorem był dziedzic wsi Trojan. Zachowana się kopia dokumentu fundacyjnego nie zawiera daty rocznej. Fundacja jednak musiała nastapic przed 1424 r., gdyż była w niej mowa o biskupie włodzimierskim Grzegorzu… W 2 poł. XV w. w Suchożebrach występowali liczni własciciele, nie wiadomo czy pochodzacy z jednego rodu. W 1453 r. występował Piotr wójt z Suchożebrów, który niekoniecznie musiał sprawowac tę funkcję. Był to zapewne jego przydomek. W 1458 r. zostali odnotowani „Zdziestkowięta” z Suchożebrów. W 1483 r. Stanisław, Mikołaj, Maciej, Adam, Jan i Andrzej bracia rodzeni z Suchożebrów, synowie Piotra wójta kupili od Piotra Czermaka 1 Maleszewy. Niektórzy z nich przeniesli się do Maleszewy. W latach 1454-1458 występował Andrzej z Suchożebrów. Oprócz powyższych częsci tej wsi posiadali: Piotr Podawca (1477), Michał (1472-1477), Marcin (1479) i Wojciech (1487). W 1481 r. występował też jakis Dabrowa z Suchożebrów. Może jego przydomek był utworzony od nazwy herbu, którym się posługiwał. Suchożebrscy wystawili do popisu wojskowego w 1528 r. dwa konie… Częsc Suchożebrów nabyli Wodyńscy z Miedznej. Założyli następnie Wolę Suchożebrska…”  

--------------

 Dane uzupełniajace: RUCINSKI

Najstarsze wpisy w księgi sadowe drohickie w 2 poł. XV w:

1476 r. Stefan Ruczenski (Ruciński), Paweł Lisowski, Maciej z Harbasowa
1475 r. Jan Ruciński
1477 r. Szczepan Ruciński
1482 r. Stanisław Ruciński

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Ruciany:

Stanisław syn Pawła - klacz, miecz
Mateusz syn Pawła - klacz, kord
Aleksy syn Mikołaja wysłał syna Jana - koń, miecz
Zygmunt syn Mikołaja - klacz, włócznia
Szczęsny syn Pawła - mklacz, miecz
Jan syn Macieja wysłał swego syna - klacz, włócznia
Piotr i Augustyn synowie Marcina bracia współdziedzice - klacz, miecz,
Jan Żak syn Stanisława wysłał syna Pawła - klacz
Jan syn Pawła wysłał syna Konstantego - klacz, miecz
Stanisław syn Marcina - klacz, miecz
Michał syn Jana wysłał syna klacz, miecz
Jan syn Andrzeja - klacz, miecz
Paweł syn Marcina - klacz i miecz
Andrzej "Dzieciuk" syn Macieja - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Stanisław syn Pawła,
Jan syn Pawła
Maciej syn Pawła
Stanisław syn Macieja
Jan syn Andrzeja
Maciej syn Michała i za ojca swego
Stanisław syn Marcina
Paweł syn Marcina
Piotr syn Marcina
Szczęsny i jakub synowie Pawła
Andrzej i Jan synowie Macieja

Podatek z 1580 r.

Rucziany, Wyszomierz i Kicki:

Hieronim z Wyszomierza i Aleksander z Rucian z czesnikami swoimi dał z włók ziemskich 10 po groszy 15

Podatek tzw. pogłówne z 1662 r.:

Ruciany:

Rucieńscy (Rucińscy) dzidzicowie z Rucian od siebie, braci, sióstr, matek, czeladzi po złotych 1 od osób 32, a od żon, dzieci osób 36 po groszy 15

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.:

Bielany Wasy:

wdowa Rucińska

wies Ruciany:

Kaziemierz Ruciński
Marcin Sosnowski
Jan Ruciński
Stefan Ruciński
Bartosz Ruciński
Wojciech Ruciński
Władysław Ruciński
Jan Ruciński
Marcin Ruciński
Jakub Ruciński
Jan Ruciński
Sebastian Sosnowski
Jan Ruciński
Tomasz Ruciński
Wojciech Żoch (Żochowski?)
Stefan Przywóski
Wojciech Trębicki
Stanisław Kożuchowski
Paweł Jastrzębski

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Położona na południe od Bielan wies Ruciany w XV w. nosiła nazwę Ruty (Ruthy). W 1458 r. sad rozsadzał spór między Mikołajem Kowiesza, a Janem z Rut (Rucian), jego bratankami oraz ich szwagrem Michałem. Sad stwierdził, że sprawa ta była już w sadzie rozpatrywana w czasach księcia Witolda. Na podstawie tego dziedzice z Rucian wygrali proces. Jan na mocy wyroku uzyskał dwie częsci dziedzictwa, a jego bratankowie jedna. W 1458 r. występował także Szymon z Rut. W 1464 r. sad orzekł, że Michał z Rut ma płacic ze swojej częsci należnosc za stacje królewskie co trzeci rok, natomiast Jan z synami z Rucian miał płacic stacje przez pozostałe dwa lata. Dziedzice Rucian już w XV w. używali nazwiska Rucieński (pózniej Ruciński). Wspomniany Jan Rucieński występował jeszcze w 1475 r., natomiast Michał w 1481 i 1487 r. Jego żona była Katarzyna. Kolejnymi dziedzicami Rucian byli: Mscisław, który w 1478 r. w imieniu swoich dzieci: Andrzeja i Małgorzaty oskarżał Jakuba Węża o zabójstwo swojej żony; Szczepan występujacy w latach 1475 – 1477 oraz Stanisław wspomniany w 1482 r. Brak Rucińskich w popisie z 1528 r. Został tam zapisany jedynie wozny Rucieński, który stawił się sam…”

------------

 Dane uzupełniajace: NIEMIRKA vel NIEMIERKA

Informacje od Tomasza Jaszczołta:

Około 1448 r. wielki ksiażę litewski Kaziemierz Jagiellończyk polecił wydzielić staroscie drohickiemu częsć dóbr Gródek nad Bugiem i nadać je braciom Niemierzy i Broniszowi, ten pierwszy założył wies Niemierki, obecne Niemirki

1479 r. Jan Jabłoński pozwał pania Niemierzynę
1481 r. Stanisław Niemierka

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Niemierki:

Jakub "Paluch" wysłał sługę Macieja Wygonowskiego - klacz, miecz
Jakub "Pawluk" - klacz, kord
Andrzej "Moskwik" - klacz, rohatyna
Jerzy "Moskwik" - pieszo, rohatyna
Baltazar syn Urbana - pieszo, rohatyna
Jan syn Szczęsnego - klacz, rohatyna
Stanisław syn Wawrzyńca - koń, rohatyna
Bartosz syn Wawrzyńca - koń, miecz
Piotr "Czok" - klacz, miecz
Jan "Skupik" syn Hieronima - klacz, rohatyna

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Niemirki:

Jan syn Pawła Niemierka
Jakub syn Jakuba
Andrzej syn Mikołaja i za tescia swego z Toczysk niemocnego
Jan syn Hieronima
Jan syn Szczęsnego
Marcin syn Jakuba
Bartosz syn Wawrzyńca

Niemirki (drugi zapis):

Walenty syn Jana Niemierka
Baltazar syn Urbana
Józef syn Wawrzyńca
Stanisław syn Wawrzyńca
Bartosz syn Benedykta

Niemirki (trzeci zapis)

Piotr syn Stanisława
Jerzy syn Mikołaja

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Niemirki powstały pomiędzy 1445 – 1450 r. na wydzielonej częsci dabrowy należacej do Gródka. W 1456 r. bracia Niemiera i Bronisz występowali w sadzie z Janem Ostrowskim. 18 marca 1465 r. Kazimierz Jagiellończyk zawiadamiał swoim listem starostę drohickiego i kuchmistrza królowej Piotra Strumiłłę, że bili przed nim czołem ziemianie drohiccy: Niemiera z bratem Broniszem i kładli jego list wysłany do Michała Golginowicza niegdys starosty drohickiego, ażeby wyszukał im ziemię do nadania. Ten znalazł dabrowę koło Gródka. Ograniczył ja i dał obu braciom. Król pózniej potwierdził nadanie Goliginowicza. Z kolei niedatowanym listem król zawiadamiał poprzedniego starostę drohickiego Nasutę (1450-1464), że potwierdził nadanie Goliginowicza oraz zwolnił obu braci od dawania srebrszczyzny (podatku pobieranego od szlachty w Wielkim Księstwie Litewskim) W 1477 r. starosta drohicki Iwaszko Ilinicz rozpatrywał skargę poddanych królewskich Rusinów z Gródka na „Lachów” Niemierę i Bronisza. Rusini skarżyli się, że Michał Goliginowicz dał im niemało dabrowy, a ci teraz zajmuja także drzewa bartne. Starosta potwierdził jednak poprzednie nadanie Michała Gilinowicza. Wszystkie powyższe dokumenty zostały podane do oblaty w 1568 r. przez Bartłomieja Niemirkę. Niemira i Bronisz byli szlachcicami pochodzenia polskiego. Na ich nadaniu powstały Niemirki, a ich potomkowie przybrali nazwisko Niemirka (dawniej też Niemierka). Chociaż nazwa wsi pochodzi tylko od imienia jednego z nich, to mogli w niej mieszkac potomkowie obu braci. W 1471 r. w konsystorzu janowskim dla Stanisława Rospada z Jabłonny swiadczyły panie Małgorzata Niemierzyna i Małgorzata Broniszowa, które z pewnoscia były żonami obu wspomnianych braci. Niemiera mógł być identycznym z występujacym w l. 1469 i 1473 zastępca sędziego o tym samym imieniu. Synem Niemiery był Stanisław zwany Niemirka lub Niemirowicz, który występował w sadzie w l. 1479 – 1481. W 1502 r. był komornikiem sadowym drohickim. Bronisz brat Niemiery miał syna Wojciecha, który w 1483 r. piszac się z Niemirek procesował się z Piotrem rzadca z Mołożewa, występował jeszcze w 1509 r. W 1525 r. występowali Feliks, Urban i Jakub synowie niegdys Jakuba z Niemirek, którzy pozwali Bartłomieja Poniatowskiego o zabicie ich brata Stanisława. W 1528 r. Niemirkowie wystawili do popisu wojskowego 1 konia. W 1563 r. jeden z Niemirków podawał jako swój herb Slepowron…”

------------

 Dane uzupełniajace: LIPKA

Informacje uzyskane od Tomasza Jaszczołta:

Lipkowie mieszkali na samej granicy województwa podlaskiego i mazowieckiego. W XVI w toczyli liczne procesy z kapituła warszawska, która posiadała dobra Kołodziaż po stronie mazowieckiej. Lipkowie twierdzili, że nadanie na którym mieszkaja otrzymał w XV w. ich przodek Piotr Czermak z Maleszewy od starosty drohickiego Pietraszaka Strumiłły.
Piotr Czermak występował w aktach drohickich w l. 1470-1474. Całkowicie bałamutna i nieprawdziwa jest tradycja o pochodzeniu tej rodziny od Tatarów. W 1567 r. na popis wojskowy pospolitego ruszenia stawiło się 29 Lipków, o różnych przydomkach. w 1569 r. przysięgę na wiernosć Koronie składało 33 przedstawicieli tej rodziny. w 1676 r. na 35 rodzin mieszkajacych w Lipkach aż 33 to sami Lipkowie.

1482 r. Jan z Wrotnowa Lipka...
1479 r. Paweł Kurzec
1512-1513 - Jan Lipka, dworzanin i pokojowiec królewski

Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:

Lipkowie z Podlasia wystawili poczet trzech konnych

Popis pospolitego ruszenia z 1567 r. Radoszkowice:

Lipki:

Jan "Jakała" wysłał syna Macieja pieszo z kordem
Jan syn Piotra "Konieczny" - pieszo, rohatyna
Józef? "Piguła" - pieszo, miecz
Adam "Szczeklar" - pieszo, miecz
Walenty syn Jana "Kadaj" - klacz, rohatyna
Matys "Służebny" - Klacz, rohatyna
Jan "Borowczyk" - pieszo, rohatyna
Sebastian "Chwałkowicz?" - klacz, rohatyna
Jan syn Szczepana - pieszo, rohatyna
Maciej syn Augustyna - pieszo, rohatyna
Wojciech "Łojczy" syn Andrzeja - pieszo, miecz
Wojciech Lipka woźny ziemski wysłał pasierba - pieszo, rohatyna
Jan "Kostesa" wysłał syna Walentego - klacz, kord
Razmuz syn Macieja - pieszo, rohatyna
Ambroży syn Jana - klacz, rohatyna
Salomon syn Wszołka - klacz, miecz
Jan syn Wszołka - klacz, miecz
Wit syn Mikołaja i od brata razem z maj±tku - pieszo, miecz
Serafin Tryszczeński - pieszo, kord
Stanisław "Zanoza"? wysłał syna Adama - pieszo, miecz
Matys "Płaczek" - pieszo, rohatyna
Stanisław "Dukalik" - pieszo, rohatyna
Piotr syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Stanisław "Kurec"? (Kurcz) z ojcowizny Kurcz z żony częsci - klacz, miecz
Aleksander "Kurec" (Kurcz?) od żony swojej - pieszo, rohatyna
Serafin syn Jakuba - pieszo, kord
Maciej "Kutaska" Wyszomierski od żony pieszo
Walenty syn Macieja - pieszo, rohatyna
Andrzej "Kozańczyk" wysłał brata Walentego - koń, rohatyna

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Lepki (Lipki):

Salomon Wszołek
Adrzej Szeliga
Maciej Służebny
Stanisław Bartoszek
Maciej Wyszomierski
Piotr Porodziej
Jan Wszołek
Jan Kosciesza
Walenty Łoj
Jan Chudzik
Rusłan Porodziej
Jan Falek
Jan Skonieczny
Wojciech Łoj
Jan Łoj
Paweł Szeliga
Józef Piguła
Jan Szeliga
Maciej
Augustyn
Wojciech woźny ziemski
Ambroży Wszołek
Jan Borowczyk
Andrzej Wszołek
Stanisław Buczko
Walenty Szeliga
Biernat Porodziej
Jan Porodziej
Jerzy syn Krzysztofa
Erazm Szeliga
Jan Szklarz
Wit
Stanisław Wyszomierski

Podatek z 1580 r.:

w imieniu swoim i pozostałych dziedziców Lipek podatek opłacił od 12 włók ziemskich Andrzej Lipka syn Walentego
---------------

 Dane uzupełniajace: LIPINSKI

Najstarsze wiadomosci:

1474 r. Testes Mikołaj Lipieński (Lipiński):
1. Paweł wójt z Niemojek
2. Marcin Goleń
3. Kostka
4. Jakubowski ze Skolimowa
5. Jan z Kamianki
6. Maciej z Sawic

1474 r. Mikołaj Lipiński
1474 r. Maciej Kamieński, Mikołaj Lipiński, Mikołaj Kaliski, Stanisław de ibidem
1477 r. Mikołaj Lipiński

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Lipiny:

Adam syn Jana - koń, miecz, rohatyna
Jan syn Mikołaja - klacz
Oleksy syn Serafina? "Kalina" - klacz, kord, rohatyna
Augustyn syn Andrzeja - pieszo, miecz
Stanisław syn Walentego - klacz, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, rohatyna
Serafin syn Mikołaja - klacz, miecz
Matys syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Lenart syn Stanisława wysłał syna - klacz, roahtyna
Sebastian syn Stanisława - klacz, kord
Adam syn Mikołaja - klacz, miecz
Serafin syn Hieronima - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz,. miecz
...?... syn Stanisława - koń, miecz
Piotr syn Stanisława, wnuk Mikołaja "Połowicz" - koń
Gabriel syn Andrzeja "Połowinicz"? - koń, miecz
Mikołaj syn Serafina "Kalina" - koń, miecz
Hieronim syn Andrzeja "Połowinicz" - koń, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Lipiny:

Wit Lipieński (Lipiński) syn Staniosława
Serafin syn Hieronima
Maciej syn Mikołaja
Lenart syn Stanisława
Mikołaj syn Serafina
Adam syn Mikołaja
Gabriel syn Andrzeja
Serafin syn Mikołaja

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Lipińscy z Lipin byli wspomniani po raz pierwszy w 1455 r. z racji sporu pomiędzy nimi o ziemię. Od 1458 r. występował Mikołaj Lipiński, który pózniej był komornikiem sędziego ziemskiego drohickiego. Z tej racji często pojawiał się w sadzie drohickim. Był znany jeszcze w 1481 r. W 1458 r. wystapił także Szymon z Lipin a w 1463 r. Maciej z Lipin. W 1474 r. Jadwiga córka Piotra z Lipin procesowała się z Elżbieta córka Jana stamtad. W 1479 r. był wspomniany Andrzej Lipiński, a w 1481 r. Piotr z Lipin. Lipińscy wsyatwili do popisu w 1528 r. dwa konie…”
----------------

 Dane uzupełniajace: KUROWICKI vel KOROWICKI

Najstarsze zapisy:

1474 r. Jaczko Korowicki (Krowicze) z bratankiem Waskiem zastawili k±t Mikołajowi z Toczysk
1478 r. Stefan (Szczepan?) Korowicki syn Jana
1475 r. Telak, Jaczko de Corovicze
1476 r. Stefan Haczkonis de Korowicze

Popis pospolitego ruszenia z 1567 r.

Wasyl syn Andrzeja Korowicki (Kurowicki) stawił dwa konie zbrojne

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Korowicze:

Andrzej Korowicki (Kurowicki),
Wasyl Korowicki i

dzierżawcy w Korowiczach
tj. Szczęsny Zembrowski syn Jakuba wraz z braćmi

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Kurowice (dawniej też Korowice) zamieszkiwali bojarzy ruscy pełniacy służbę ziemska tak jak szlachta pochodzenia polskiego. Już w XV w. używali oni nazwiska Korowicki (Kurowicki). W XVII w. spolonizowali się i przeszli na katolicyzm. W 1464 r. Piotr Kurowicki był Gajownikiem drohickim, czyli urzędnikiem nadzorujacym gospodarkę lesna oraz bartna dóbr hospodarskich. W 1474 r. Piotr wraz z bratem Jaczkiem był swiadkiem bojarów ze Zrebczyc (Bohów i Baczek). Piotr występował jeszcze w 1480 r. jego synem mógł być Wasil, który w 1474 r. ze stryjem Jaczkiem zastawił kat lasu Mikołajowi z Toczysk. Synem Jaczka był Szczepan, wspominany w l. 1475 – 1476. Kolejnym członkiem rodu był Chodor Korowicki wymieniony w l. 1478 – 1480, który również był poswiadczony w l. 1478 – 1509 jako Gajewnik drohicki. W 1479 r. zastawił on kat lasu Klemensowi Tchórznickiemu. Może był on identyczny z Kurowickim, który w 1517 r. został wspomniany jako Gajewnik drohicki. W 1528 r. nie wymieniony z imienia Kurowicki stawił do popisu dwa konie…”
-----------------

 Dane uzupełniajace: KUKAWSKI

Najstarsze zapisy:

1476 r. Mikołaj Kukawski
1476 r. Górscy - Kukawscy

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Wies Kukawki:

Paweł Kukawski - klacz, rohatyna
Jan Sliwa - pieszo z rohatyna
Wojciech syn Jana - klacz, rohatyna
wdowa Pawłowa - wysłała sługę pieszo
Jan "Grotek" - wysłał syna Sebastiana - koń, kord
Szczęsny syn Jakuba - klacz, rohatyna
Marcin syn Mikołaja - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława "Stosow?" - koń, rohatyna
Wawrzyniec syn Marcina "Stosow?" - koń, kord
Szczęsny syn Pawła "Bohnowicz?"  - pieszo, miecz
Jan syn Jakuba - koń, rohatyna

Kukawki Małki:

Stanisław syn Piotra - pieszo, rohatyna
Adam "Królewicz" - koń

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Szczęsny Kukawski syn Pawła
Jakub syn Stanisława
Maciej syn Stanisława
Paweł syn Jakuba i od brata swego Jana na służbie będacego
Marcin syn Mikołaja
Wojciech syn nJana
Szczęsny syn Jakuba
Sebastian syn Jana
Jakub syn Adama

Podatek z 1580 r.:

Maciej Kukawski z czesnikami swoimi dał z Górek z włók ziemskich  2 zł 2 gr. i 4 sz.

Adam Boniecki Herbarz Polski:

Maciej i Paweł Kukwascy współdziedzice wsi Górki Kukwaki w drohickim w
1580 r.
Marcin syn Mikołaja dzidzic częsci Kukawek w 1582 r.
Wojciech syn Jana potwierdza w grodzie drohickim  w 1660 r. skrypt dany Ossolińskiemu.
Piotr Kukawski z województwa podlaskiego podpisał w 1733 r. elekcję Stanisława Leszczyńskiego
Wojciech Kukawski syn Tomasza i Teresy Raczyńskiej sprzedał w 1765 r. częsć Biernat Michałowi Olędzkiemu.
Jan Kukawski z żona Ewa Sawicka sprzedali w 1765 r. częsć w Uziębłach Janowi Uzięble, którego kwitowali  w 1774 r., a sam Jan Kukwaski kwitował Arciszewskiego w 1784 r.
Mikołaj Kukawski syn Stefana z żona Elżbieta Jastrzębska kupił w 1701 r. częsć Tuczny od Sikorskiej
Mikołaj Kukawski testamentem spisanym w 1742 r. zapisał częsć Tuczny żonie, a resztę synom: Wawrzyńcowi, Marcinowi, Janowi, Michałowi i Dominikowi Kukwaskim. Marcin Kukawski zaslubił w 1754 r. w Hoszczy Jadwigę Buczyńska. Synowie jego: Józef ur. 1755 r., Ludwik ur. 1761 r. i Maciej ur. 1766 r. (metryki w Huszczy) legitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1803 r.
Szymon Kukwaski syn Antoniego i Krystyny Głuchowskiej, nabył w 1786 r. częsć Głuchówka w drohickim od Katarzyny z Głuchowskich Ostojskiej, a brat jego Mateusz Kukwaski w 1789 r. częsć Kukawek  od Jakuba Olędzkiego. Obaj wylegitymowali się ze szlachetwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej. Tamże legitymował się w 1799 r. Nikodem Kukawski syn Szymona z Tucznej i Marianny Jeżewskiej. Po Nikodemie ze zwiazku z Salomea Parczewska syn Makary Stefan Kukawski ur. 1782 r. w Czyżowie (metryki w Czyżowie).
Ludwika córka Teodora Kukwaskiego i Franciszki de Grunwald żona Ignacego Rawicza Dabrowskiego w 1850 r.

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…W Kukawkach także (jak w sasiednich Górkach) mieszkał niewielki ród, który przyjšł nazwisko Kukawski. W 1458 r. występował Paweł Kukawka i Jakub z Kukawek, może bracia. W 1465 r. pojawiła się pani Jakuszowa z Kukawek. W latach 1475-1481 jedynym znanym dziedzicem Kukawek był Mikołaj, występujacy parokrotnie w sadzie drohickim. Szlachta z Kukawek i Małek wystawiła w 1528 r. do popisu jednego konia… Małki to zagioniona już w końcu XVI w. wies w parafii Paprotnia. Z informacji o niej wiemy jedynie, że w 1473 r. pisał się stad Stanisław Kraska, a w 1487 r. Wawrzyniec…”
-------------------

 Dane uzupełniajace: KORYCIŃSCY

Najstarsze zapisy:

1473 r. Stanisław de Korycziany (Koryciany)
1477 r. Stanisław z Korycian
1481 r. Pluta z Korycian
1482 r. Jakub z Korycian

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Wies Koryciany:

Maciej syn Michała - klacz, kord
Stanisław syn Michała - pieszo, rohatyna
Adam syn Hieronima - koń, miecz
Serafin Tyborowicz - koń, rohatyna
Ambroży Kryński - koń, rohatyna
Maciej syn Lenarta - koń, miecz
Wojciech syn Szczęsnego - koń, miecz
Stanisław syn Szczęsnego - koń
Hieronim syn Jana wysłał syna - koń, miecz
Walenty syn Michała - pieszo, rohatyna
Tyburcy syn Marcina - pieszo, miecz
Wojciech syn Marcina - koń, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Maciej Korycieński syn Michała
Stanisław syn Michała
Walenty syn Michała
Wojciech syn Marcina
Tyburcy syn Marcina
Wojciech syn Szczęsnego
Stanisław syn Szczęsnego
Maciej syn Lenarta
Jan syn Stanisława
Serafin syn ¦cibora
Jan syn Hieronima
Adam syn Hieronima

KRYŃSKI

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

ok. 1460 r. Rogalka z Krynek

inne:

1476 r. Sięgniew z Krynek (obok Kłopotowo, Skolimowo, Głuchowo)
1476 r. Miklasz de Krynki i Stanisław z Krynek
1480 r. Piotr de Krynki
1476 r. Sięgniew z Krynek i brat Piotr
1476 r. Paweł Kryński
1477 r. Sięgniew i brat Piotr Kryński
1479 r. wiesBiałokunka Pawła Kryńskiego
1482 r. synowie Pawła z Krynek
1483 r. Bańko Kłopotowski pozwał Piotra z Krynek


Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

w wykazie sa listy dotyczace m.in. Krynek Soboli (2x), Krynek Białokunek i Jarek, Krynek Małych Soboli i Krynek Borowych

Krynki (par. Paprotnia):

Stanisław syn Wawrzyńca
Wojciech syn Wawrzyńca
Sebastian syn Jana
Stanisław syn Macieja
Paweł syn Mikołaja
Jakub syn Walentego
Andrzej syn Tomasza
Andrzej syn Biernata
Paweł syn Biernata
Paweł syn Ambrożego
Maciej syn Ambrożego
Paweł?...
Andrzej syn Jakuba
Biernat syn Macieja
Dorota córka Stanisława

Popis Pospolitego Ruszenia Radoszkowice na Litwie 1567 r.:

Krynki (par. Paprotnia):

Ambroży syn Mikołaja od matki - pieszo
Stanisław "Wrzoska?" - pieszo, rohatyna
Andrzej "Solka" syn Biernata - klacz, kord, siekiera
Lenart syn Jana - pieszo, rohatyna
Jakub syn Piotra - pieszo, rohatyna
Mikołaj syn Tomasza - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Błażeja? - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Wawrzyńca - pieszo, rohatyna
Sebastian syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Paweł syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Wawrzyńca - pieszo, rohatyna
Paweł syn Ambrożego - klacz, rohatyna
Stanisław "Skupik?" - klacz, miecz
Biernat "Wielgolas?" - klacz, miecz
Andrzej syn Jakuba - pieszo, kord
Wojciech syn jakuba z Krynek i Kamianki - klacz, rohatyna
Paweł syn Biernata - pieszo, rohatyna, siekiera

Zbigniew Wasowski fragmenty z ksiażki "Monografia parafii Rozbity Kamień..." dotyczace Kryńskich:

1568 r. pozew Kryńskich (Warszawa) w sprawie dworu Bernarda syna Macieja
1567 r. Drohiczyn - Stanisław Kryński syn Bernarda i Barbara Pniewska jego małżonka
1590-99 r. Drohiczyn i Lublin - Bernard syn Macieja przeciw Sawickiej ze Skwierczyńskich
1626 r. Drohiczyn - Agnieszka Kryńska, Jakub syn Stanisława, Jan syn Cherubina Kryńscy o niedopuszczenie do wprowadzenia na dobra Krynki
1626 r. Drohiczyn - Brtłomiej i Stanisław Kryńscy synowie Andrzeja i Zofii córki Jana Tarkowskiego żony Grzegorza Kryńskiego darowali dobra swe w Krynkach
1593 r. Drohiczyn - Bernard syn Macieja dobra swe w Krynakach Stanisławowi i Bartłomiejowi  synom Andrzeja Kryńskiego a swoim wnukom darował
1631 r. Drohiczyn - Zofia córka Jana Tarkowskiego, pierwsza żona Macieja Kryńskiego, potem żona Grzegorza Kryńskiego swoim synom Walerianowi i Stefanowi Kryńskim dobra zapiasała
1637 r. Lublin - Jakub Pniewski częsci kupione kiedys od Jana Kryńskiego syna Cherubina darował Jakubowi Kryńskiemu synowi Stanisława
1638 r. Drohiczyn - Jan i Marcjan synowie Jakuba Kryńskiego bratu swojemu Stanisławowi z Krynek zastawili
1665 r. Drohiczyn - Andrzej, Melchior, Piotr, Wawrzyniec i Tomasz synowie Bartłomieja i inni sadzili się o granice z dobrami Mordy, Czołomyje, Ogrodniki i Czepelin
1666 r. apelacja między dziedzicami Kryńskimi i Ciecierskimi i innymi pozwanymi w procesie województwa podlaskiego powiatu drohickiego
1669 r. Drohiczyn - Wielebny ksiadz Walerian Kryński - Maciejowi synowi Wojciecha Borkowskiego i Anny Kryńskiej małżonkom dobra w Krynkach darował

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Położone na południe od Paprotni Krynki Rogale, jak wskazuje nazwa, były zamieszkałe przez szlachtę herbu Rogala. Już w 1456 r. występował w sadzie drohickim Rogalka z Krynek ze swymi bratankami. Może jego żona była pani Maciejowa Kryńska, która w 1462 r. swiadczyła w sadzie swojej sasiadce Małgorzacie z Olond (Olędy). W 1481 r. toczyła się przed konsystorzem janowskim sprawa małżeńska Stanisława z Krynek i Małgorzaty z Korycian. Swiadkami w tej sprawie byli Borzym i Mikołaj z Krynek. Także w tym roku występowali Mikołaj i Bernard z Krynek, którzy wiedli jakis spór z Wojciechem plebanem z Przesmyk. Oprócz nich był znany w 1487 r. Jan Kryński… 6 włók w Krynkach kupił od poszczególnych Kryńskich Jan Steczko starosta drohicki, własciciel sasiedniej Hołubli. W 1509 r. swoje częsci sprzedali mu Jan i Maciej synowie Mikołaja oraz Stanisław syn Bernarda. W 1523 r. król Zygmunt I Stary potwierdził Janowi Steczce to kupno. Kryńscy w 1528 r. wystawili do popisu 2 konie. Kryńscy byli herbu Rogala, lecz w 1525 r. swiadkowie Bartłomieja syna Jana z Krynek zeznali, że jest on herbu Powaba…”

„…Koryciany należały do rodziny Korycieńskich, którzy mogli być wspólnego pochodzenia z Tarkowskimi, gdyż utrzymywali z nimi kontakty rodzinne i sasiedzkie. W latach 1452 – 1458 występował Piotr zwany Sypień z Korycian, a w 1458 r. Grzegorz, Maciej i Mikołaj. Synami Piotra byli: Mikołaj, Stanisław, Jakub i Piotr znani z przydomkiem Sypniewicze. W 1469 r. występował Wszebor z Korycian, który też mógł być synem Piotra. W 1481 r. gdy toczyła się sprawa małżeńska Małgorzaty z Korycian, córki Stanisława, z mężem Stanisławem z Krynek. Jednym z jej swiadków był stryj Wszebor z Tarkowa niewatpliwie identyczny z Wszeborem z Korycian z 1469 r. W 1479 r. Mikołaj i Stanisław z Korycian zamienili się gruntami z Maciejem i jego bratankiem Bernardem z Chromny (ziemia łukowska). Maciej z Chromny z dwóch częsci które uzyskał od bratanka Bernarda w Korycianach zrezygnował na rzecz Stanisława Pluty. Występował ponadto w l. 1485 – 1495 ze swa żona Dorota. W 1528 r. Korycieńscy wstawili do popisu jednego konia. W 1552 r. Stanisław Korycieński wywodził szlachectwo z herbem Gozdawa…”
-----------------

 Dane uzupełniajace: KAMIENSKI vel KAMINSKI

Najstarsze zachowane zapisy:

1474 r. Maciej Kamieński, Mikołaj Lepieński, Mikołaj Kaliski i Stanisław
1474 r. Szepioto, Maciej Kamieński, Jakub Nieciecki
1474 r. Paweł Kamieński z bratem Jakubem
1475 r. Bernard Dysz, Paweł Kamieński
1476 r. Wańko z Kamienki
1476 r. Andrzej (Ciołek) z Kossowa zapisał sumę swemu zięciowi Stanisławowi synowi Mikołaja Kamieńskiego
1480 r. Wawrzyniec Wańko z Kamianki
1476 r. Małgorzata żona Mikołaja Kamieńskiego pozwała Jakuba Kamieńskiego
1476 r. Testes Mikołaja Kamieńskiego:
1. Paweł
2. Mikołaj z Kalisk
3. Jakub Nasiłowski
4. Wojciech Nasiłowski
5. Andrzej Nasiłowski
6. Mikołaj Witański
1477 r. Maciej Kamieński syn Piotra z braćmi Janem, Jakubem, Pawłem i Myczkowa przeciwko Mikołajowi z Kamianki
1477 r. Florian i Jakub bracia Kamieńscy trzy częsci na Kamiance
1476 r. Maciej Kamieński z synem Stanisławem
1479 r. Andrzej z Kamianki
1479 r. Małgorzata żona Mikołajaz synami Macieja Kamieńskiego
1479 r. Klemens z Długiego (nad Bugiem), Mikołaj Kamieński
1481 r. Maciej Kamieński, Pluta, Rafał Przesmycki, Boruta de Kaliski
1481 r. Paweł Kamieński, Dzierżek Karski,
1481 r. Maciej Kamieński z bratem janem
1481 r. Mikołaj Kamieński wójt z Duplewic (obecna nazwa D±browa)
1482 r. Bartosz syn Mikołaja Kamieńskiego
1482 r. "Matiam" Kamieński "advocatum de Losycze (Łosice), Maciej Kamieński wójt łosicki z bratem Janem
1482 r. Stanisław kamieński de Długie
1480 r. wójt i "consules" drohiczyński Kamieński i "Pyday"
1484 r. Jakub Kamieński
1477 r. Paweł Dłudki de Długie (nad Bugiem) sprzedał częsć Długich Stanisławowi Kamieńskiemu z Kamianki Lackiej. na tych gruntach powstała wies Długie Kamieńskie, a od Stanisława Kamieńskiego de Długie poszła kolejna gałaź Kamieńskich herbu ¦lepowron

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

4 stycznia 1557 r. wymienieni Jan Kamieński "camerarius ziemski drohicki i Andrzej brat dziedzic de Kamianka  

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski Drohiczyn 1569 r.:

Kamianka Ruska:

Bartosz Kamieński syn Jana
Stanisław syn Baltazara
Sebastian syn Stanisława
Walenty syn Irzyka
Jan Sledziowicz
Bartosz syn Jerzego
Walenty Dabrowny
Malcher syn Stanisława
Wojciech syn Mikołaja
Andrzej syn Piotra
Jakub syn Piotra
Jakub syn Jana
Andrzej Sledzik
dziedzicowie z Kamianki Ruskiej

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice (Litwa) 1567 r.:

Kamianka Lacka:

Jan Długi - koń, rohatyna
Wawrzyniec Długi stawił konia przez Marcina Kalickiego a sam służy w poczcie pana "Glubowicza"
Trębicki syn Błażeja - koń, miecz, rohatyna
Wawrzyniec Roguski z bratem - koń, miecz
Szymon z Długich stawił drugiego konia
Andrzej wysłał syna Malchera - koń, rohatyna
Stanisław syn Michała (Misiewicz?) - koń, oszczep
Ezof syn Andrzeja - koń, rohatyna
Paweł syn Andrzeja - koń, rohatyna
Bartosz syn Andrzeja - pieszo, kord, siekiera
"Wenclaw" wysłał syna Adama - koń, rohatyna

Kamianka Czabaje:

Andrzej - koń
Stanisław syn "Wenclawa" od żony - koń, miecz
Joachim? - koń, kord, siekiera
Jan syn Wojciecha - koń, siekiera

Kamianka Mypki:

Jan syn Jerzego - klacz, miecz
Matys syn Jerzego - klacz, miecz
Piotr syn Jakuba ??? Zygmunt Wirowski - klacz, rohatyna
Maciej syn Piotra Papa - koń
Zygmunt Wirowski - koń, rohatyna

Wies Kamianka Wańki:

Matys syn Jana - klacz
Adam syn Jana - klacz

Długie Wola Kamieńska:

Jan syn Szymona Kamieński - koń

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Na północ od Przesmyk powstała grupa wsi o wspólnej nazwie Kamianka (Lacka, Czabaje, Nicki, Wańki), położona nad rzeka o tej samej nazwie (dzisiaj Kołodziejka). Były to wsie zamieszkane przez szlachtę równie licznie rozrodzona jak Przesmyccy, co pozwala sadzic, że osiadła ona tu już na pocz. XV w. Poczatkowo była to tylko jedna wies (Kamianka Lacka?). W ciagu XV w. przez podziały wyodrębniły się następne. Pierwsza informację o Kamiance znajdujemy w zródłach z 1438 r.. Wówczas Jan zwany Samica zrezygnował dwie częsci Kamianki, swoja i należaca do Jakuba, oraz częsc w Kaliskach będaca własnoscia Szczepana, Piotrowi synowi Borzyma. Swiadkiem transakcji był min. Mikołaj z Kamianki. Z pózniejszych zródeł wynika, że Mikołaj i Piotr byli bracmi. Zatem za najstarszego przodka tej rodziny należy uważac Borzyma, który miał życ na pocz. XV w. Piotra syna Borzyma nie spotykamy więcej w zródłach jako żyjacego. Natomiast w 2 poł. XV w. spotykamy kilku jego synów: Mikołaja, Macieja, Jana, Pawła, Jakuba i córkę Małgorzatę… Mikołaj zwany Niczko (od łac. Nicolaus) występował w l. 1469-1495. W 1481 r. został poswiadczony jako wójt w Duplewicach (dzis Dabrowa) należacych do Leonarda Grotowica z Tokar. Na jego czesc powstała wies Kamianka Nicki (Niczki). Maciej syn Piotra…był wójtem w Łosicach (obecnie miasto). Miał syna Stanisława wymienionego w l. 1475 – 1479 i córkę Jadwigę, żonę Stanisława z Głuchowa (1477-1480). Jan syn Piotra w 1464 r. razem z synem Boruta kupił wies Hrunice koło Drohiczyna. I chyba od niego poszli pózniejsi Hruniccy herbu Slepowron. Jan wspomniany był jeszcze w 1482 r. natomiast jego syn Boruta był znany w l. 1464-1483… Mikołaj z Kamianki, brat Piotra syn Borzyma występował w sadzie drohickim jeszcze w l. 1458-1476, procesował się ze swoimi bratankami. Po smierci Mikołaja jego sprawy wiodła dalej wdowa po nim Małgorzata, wymieniona w 1479 r. Mikołaj miał dwóch synów: Bartłomieja znanego od 1474 r., który w 1482 r. zapisał oprawę swej żonie Zuzannie, i Stanisława, który ożenił się z Katarzyna córka Andrzeja Kossowskiego, sędziego ziemskiego drohickiego. Chyba za pieniadze uzyskane od tescia jako posag, kupił ok. 1477 r. od Pawła z Długich, częsc wsi Długie nad Bugiem (dzisiaj Długie Kamieńskie). Dał tym samym poczatek nowej linii Kamieńskich… Wawrzyniec zwany Wańko, syn Macieja z Czapli, który posiadał częsc Kamianki, zwana pózniej od jego imienia Kamianka Wańki. W 1476 r. dokonał się w sadzie drohickim podział częsci Kamianki pomiędzy Mikołajem (Niczkiem) i Wawrzyńcem zwanym Wańko… Kamieńscy z parafii Przesmyki należeli do najczęstszych bywalców sady drohickiego… Herbarze podaja, że Kamieńscy pieczętowali się herbem Slepowron. Z pewnoscia jednak byli również używajacy innych herbów. W 1528 r. wystawili do popisu wojskowego 4 konie…”
-------------------

 Dane uzupełniajace: KALICKI

Współczesnie jest dwie wsie Kaliski, obie znajduja się na terenie powiatu siedleckiego

Najstarsze wpisy w księgi drohickie (XV w.)

1477 r. Mikołaj z Kalisk
1481 r. Maciej Kamieński, Pluta, Rafał Przesmycki, Boruta de Kalysza (Kaliski)
1481 r. Jakub de Kaliszka (Kaliski)

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa...":

Drohiczyn 7 czerwca 1585 r. wymieniony Mikołaj syn Hieronima Kalickiego

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice (Litwa) 1567 r.:

Wies Kaliskie:

Stanisław syn Macieja - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Mikołaja - pieszo, miecz
Matys Biały - klacz, rohatyna
Stanisław Brodacz? (Brodicz) - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Andrzej syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Jan Węglik? - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Macieja wysłał siostrzeńca Wirykowskiego? - pieszo, rohatyna
Maciej Nadbór od żony swojej - klacz, kord
Stanisław syn Macieja - pieszo, miecz
Stanisław Dwoczka? - koń

Wies Kaliski:

Michał syn Stanisława wysłał syna swojego Jana - klacz
Kacper syn Michała z Kalisk i Sawic Ruskich - klacz
Stanisław syn Marcina - klacz
Andrzej Żoch (Żochowski?)
Hieronim syn Mikołaja wysłał syna - pieszo, rohatyna
Jan syn Lenarta - pieszo, miecz, siekiera
Sebastian syn Jakuba - pieszo, rohatyna
Maciej syn Jakuba - pieszo, miecz, siekiera
Mikołaj syn Jakuba - klacz, siekiera
Stanisław syn Jakuba - klacz, rohatyna
Wawrzyniec syn Jakuba - pieszo, kord, siekiera
Mikołaj Kowal - pieszo
Jan syn Mikołaja - pieszo, miecz
Maciej Sawicki - koń

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Kaliski:

Michał Kaliski syn Stanisława i od synów swoich: Kacpra i Jana
Stanisław syn Marcina
Wojciech Żoch
Jan syn Lenarta
Sebastian syn Jakuba
Maciej Sawicki
Maciej Toczyski syn Jakuba
Mikołaj Toczyski
Stanisław Toczyski, Wawrzyniec Toczyski
Hieronim syn Mikołaja
dziedzicowie z Kalisk

A. Boniecki "Herbarz..." fragmenty i notatki:

Kaliccy herbu Dołęga

Aleksander Kalicki komornik graniczny mielnicki w 1765 r. został pisarzem ziemskim mielnickim 1777 r. Umarł w 1787 r. W 1783 r. nabył Kurów od Kurowskiego. Kazimierz Paweł Kalicki syn Aleksandra legitymował się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX w.

Kaliccy herbu Kotwicz

... to Kaleccy (twierdzi Boniecki) Szymon syn Jakuba i Katarzyny Bujalskiej (ur. 1754 r. parafia skrzeszewska) i brat jego Tomasz ( ur. 1772 r. parafia przesmycka) legitymowali się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej

Kaliccy herbu Jastrzębiec

z Kalisek na Podlasiu. Michał kalicki dzidzic Opatowca w bielskim 1578 r. Jan Kalicki banita uzyskał glejt w 1615 r.
Żyjacy w 1 poł. XVIII w. Wojciech Kalicki pozostawił dwóch synów: Jana i Józefa. Jan nabył częsć Nowosielca od Nowosielskiego w 1759 r., a Józef w 1775 r.
Paweł Kalicki syn Jana ur. 1763 r. parafia Niemojki legitymował się ze szlachectwa w Galicji Zachodniej
Tu legitymowali się w 1804 r.: Lidwik Kalicki syn Macieja (ur. 1756 r. parafia Hadynów). Był on wnukiem Łukasza nabywcy Bolest w 1753 r. , Józef Kalicki syn Kazimierza i Felicjanny ze Skwierczyńskich ur. 1761 r. w parafii Paprotnia, wnuk Grzegorza nabywcy Skwierczyna w 1755 r. Grzegorz Józef Kalicki syn Marcina i Marianny ze Skwierczyńskich (ur. 1777 r. w parafii Paprotnia), wnuk Jakuba dziedzica na Kaliskach. Adam Kaliski syn Adama, wnuk Jana dziedzica na Kaliskach. Mikołaj Kalicki syn Jakuba dziedzica na Kaliskach. Grzegorz Kalicki syn Walentego, wnuk Tomasza dziedzic na Kaliskach w 1787 r.
Karol Kalicki nabył w 1737 r. częsć Wyrzyk od Wyrzykowskiego. Z Petroneli Wyrzykowskiej miał synów urodzonych w parafii Górki (obwód bielski): Bonifacego Stanisława (1759) i Wawrzyńca (1742), którzy legitymowali się ze szlachectwa w 1804 r. w Galicji Zachodniej.
Feliks Kalicki (inżynier) syn Bernarda i Jadwigi z Waliszewskich zaslubił w 1904 r. w Wawrszawie Zofię Wretowska, córkę Dominika Wretowskiego i Zofi Jezierskiej

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Kaliski (parafia Przesmyki) istniały już w 1438 r., gdy wspomniany został Szczepan, własciciel częsci tej wsi. W sasiedniej parafii Paprotnia istniały drugie Kaliski, skad też dokładne rozróżnienie dziedziców jednej i drugiej wsi jest utrudnione. Z Kalisk (par. Przesmyki) pisali się na pewno Marcin i Jakub, którzy byli w 1466 r. pozwani przez dziedziców Zalesia w parafii Przesmyki o dziedzictwo w Kaliskach. Marcin i Jakub twierdzili, że posiadali je już za czasów księcia Witolda. Jakub występował już w 1458 r.. W 1470 r. Paweł z kalisk swiadczył w sprawie ko?cioła w Przesmykach. Kaliccy z parafii Przesmyki w 1528 r. wystawili do popisu jednego konia…”

„…Kaliski (w parafii Paprotnia)…istniały w 1429 r. gdy Mikołaj Żuk i Stanisław z Kalisek swiadczyli na dokumencie koscioła w Paprotni. W 1458 r. występował Bartłomiej zwany Młot z Kalisk. Kolejnych dziedziców Kalisk poznajemy dopiero w latach 70.XV w. W?ród nich występowali: Mikołaj, Jan, Bartłomiej, Stanisław, Paweł, Boruta, Jakub. W 1528 r. dziedzice z Kalisk wystawili do popisu 2 konie. W XVI w. przybrali oni nazwisko Kalickich. Nie wykluczone, że byli wspólnego pochodzenia z dziedzicami Kalisk w parafii Przesmyki…”
-----------------

 Dane uzupełniajace: GRADZKI

Materiały nadesłane przez Jana Gradzkiego:

Gradzcy nosili następujace przydomki zarejestrowane w księgach metrykalnych parafii Kosów Lacki: malik, Jerzak, Pianka, Durniaczek. Malik - ten przydomek występuje również w księdze ziemskiej drohickiej z l. 1553-1557. W 1554 r. Piotr syn Marcina "Malik" i inni potomkowie Piotra Popławskiego zgłosili się z przywilejem nadania Gradów sporzadzonym w 1464 r. w celu wpisania go do ksiag drohickich. Przydomek Malik można zobaczyć również w księdze drohickiej ziemskiej z l. 1516-1517 w Archiwum Akt Dawnych w Warszawie. jest tam informacja o Marcinie Maliku Popławskim. Popławscy z Gradów sadzili się wtedy z rodem Kiszków ze Sterdyni o grunty nzawłaszczone bezprawnie przez Kiszków.
Prawdopodobnie ów Marcin był wnukiem Piotra Popławskiego (tego który nabył Grady), natomiast Piotr syn Marcina był jego prawnukiem.

Przydomek późniejszych Gradzkich Malik występuje również przy nazwisku Kazimierza Gradzkiego w aktach urodzenia i zgonu jego syna Tomasza z 1800 i 1817 r. (Tomasz Gradzki syn Kazimierza i Marianny Wyszomierskiej). Powyższe informacje sa kolejnym dowodem na to, że Gradzcy wywodza się od Popławskich.
Wyżej wymieniony Kazimierz Gradzki był synem Jana i Marianny Strzeszewskiej. Jan Gradzki był synem Mikołaja i Marianny Maleszewskiej. Mikołaj Gradzki był synem Jerzego i Anny z Ceranowa. Jerzy Gradzki był synem Jakuba. Jerzy Gradzki jest pewnie sprawca powstania przydomku "Jerzaki".

Akt nadania Gradów, Węgrów 15 czerwca 1464 r.

(tłumaczenie Tomasz Jaszczołt)

Andrzej Kossowski sprzedaje Piotrowi Popławskiemu dabrowę z dóbr kosowskich za sumę 13 mkop groszy. Orginał obecnie nieznany istniał w 1554 r. kopia w języku łacińskim znajduje się w księdze ziemskiej drohickiej z l. 1553-1557 (w Archiwum Mińsk - Białorus)

Wprowadzenie przywileju na wies Grady

Przybywszy osobiscie do sadu szlachcice: Hieronim syn Wojciecha i Piotr syn Marcina Malik w imieniu swoim oraz innych braci swoich, dziedziców z Gradów przedstawili pismo - przywilej, spisany na pergaminie z przewieszona pieczęcia, zawierajacy w sobie tresć sprzedaży pewnej dabrowy (ziemi) w dobrach Kosów i prosili aby to pismo wprowadzić i wpisać w akta ziemskie drohickie. Sad zas widzac rzeczone pismo z pieczęcia, uznawszy je za prawdziwe i nie zepsute (nie sfałszowane) polecił je wprowadzić i wpisać. Którego to pisma tresć przedstawia się słowo w słowo, tak jak następuje.

"W imię Swiętej Trójcy i nierozłacznej jednosci. Ponieważ to co jest znane ludziom obecnym, w miarę upływu czasu szybko ulega zapomnieniu, jedynie zapisane będzie upamiętnione i wzmocnione. Dlatego konieczne jest swiadectwo na wieki zapisane na pismie. Stad ja Andrzej z Bożej łaski dziedzic i własciciel kosowski, wszystkim i każdemu z osobna niniejsze pismo posiadajacym, czytajacym, słuchajacym czynię wiadomym, że chcac dabrowę nasza w dziedzictwie naszym Kossowie leżaca zaludnić osobami płci obojga oraz majac na względzie dobre i wierne posługi Piotra zwanego Popławski, temuż Piotrowi i jego prawnym potomkom, w tym naszym wyżej wspomnianym dziedzictwie dabrowę sprzedajemy, dajemy i przeznaczamy za 13 kop groszy w swej długosci i szerokosci między granicami wsi Kuczaby i z drugiej strony wsi Lubiesza.
I to dajemy i poddajemy we władanie jemu i jego prawym potomkom, aby mogli spokojnie władać na wieki. Z której to dabrowy tenże Piotr i jego prawni potomkowie nam i naszym potomkom zobowiazani sa służyć zbrojnie konno, w naszym interesie i naszych potomków, sam z kusza, ma także wyruszać na wyprawę wojenna ze swoim panem, kiedy tylko zajdzie potrzeba. Któremu to Piotrowi Popławskiemu i jego prawym potomkom dajemy wspomniana dabrowę i pozwalamy nia zarzadzać, darować (komu innemu), sprzedać lub na swój użytek obrócić i to ze wszystkimi użytkami, dochodami, lecz za nasza zgoda. Na  swiadectwo czego pieczęć nasza przewiszona. Działo się to w Węgrowie u Wawrzyńca (dziedzica Węgrowa) w piatek po niedzieli zwanej "factus est dominus protector" (15 czerwca), w obecnosci szlachetnych panów: wójta węgrowskiego Jana, Wawrzyńca dziedzica stamtad, Piotra Wrzoska, Mikołaja Nieczka i innych godnych wiary przy niniejszym fakcie zebranych w roku Pańskim tysiac czterysta szesćdziesiatym czwartym. Spisał Stanisław z Nura. Ochronę ma zapewnić pan Kossowski."

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Na częsci dóbr kosowskich powstały również Grady, które zostały założone po 1464 r.. Znamy przywilej Andrzeja z Kosowa z tego roku wystawiony 15 czerwca dla Piotra Popławskiego, jego sługi. Andrzej Kossowski za liczne zasługi Piotra sprzedał mu za 13 kop groszy dabrowę ze swoich dóbr, położona między granicami Kuczab i Lubieszy. Z dabrowy tej Piotr i jego potomkowie mieli służyc Kossowskim zbrojnie na każde wezwanie, kiedy zajdzie potrzeba. Przywilej ten podali do oblaty w aktach ziemskich drohickich w 1554 r. potomkowie Piotra – Gradzcy z Gradów. Znamy jednak także drugi przywilej Andrzeja Kossowskiego dla Piotra Popławskiego, wystawiony rzekomo w 1422 r. Jest on jednak falsyfikatem sporzadzonym w poł. XVI w. zapewne przez niektórych dziedziców Gradów, którzy nie mieli widocznie prawdziwego przywileju z 1464 r. W 1474 r. Andrzej Kossowski zastawił jakies Grędzice, a może więc Grady, Stanisławowi Dyszowi z Dybowa. Gradzcy byli szlachta zależna od Kossowskich jeszcze w XVI w. W 1519 r. Andrzej i Jakub Kossowscy skarżyli się na Piotra Kiszkę, że przywłaszczył dla siebie ich dobra Grady, w których siedza ich poddani: Szczepan, Piotr, Wawrzyniec, Andrzej, Wojciech, Łukasz, Szymon, Marcin i Jan Popławscy. Gradzcy ci pisali się z Popław jeszcze w XVII w. Należeli niewatpliwie do stanu szlacheckiego, chociaż do poł. XVI w. formalnie podlegali Kossowskim…”
----------------

 Dane uzupełniajace: CZAPSKI

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1474 r. Jakusz z Czapli
1480 r. Piotr Czapski
1483 r. Boruta z Czapli

inne:

1405 r. nadanie wielkiego księcia litewskiego Witolda wsi Głuchowo i Czaple w ziemi drohickiej

J. Urwanowicz - urzędnicy podlascy:

Stanisław z Czapli podkomorzy drohicki 1455 r., sędzia drohicki 1464 r.

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.

Stefan Czapski dziedzic z Czapli

Czaple:

urodzona Barbara z Zebrzydowic Iwanowska wdowa po urodzonym Janie Iwanowskim pisarzu ziemskim drohickim i od syna swego urodzonego Krzysztofa Iwanowskiego z Czapli, z Minczewa etc.  dworzanina Króla Jego Mosci

Czaple:

Kacper Czapski syn Stanisława
Jan syn Lenarta
Kacper syn Mikołaja
Paweł syn Mikołaja woźny ziemski drohicki
Stanisław syn Pawła
Stanisław syn Jana
dziedzicowie z Czapli

Czaple:

Stanisław syn Marcina
Walenty syn Jana
Stanisław syn Lenarta
Maciej syn Krzysztofa
Stanisław syn Krzysztofa
Zygmunt syn Stanisława
dziedzicowie z Czapli Andrelewic

Paweł syn Marcina
Mikołaj syn Jana
dziedzicowie z Czapli

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice (Litwa) 1567 r.:

Czaple Andrelewice:

Paweł syn Szczęsnego - klacz, miecz
Stanisław syn Wojciecha - pieszo, miecz
Marcin syn Wojciecha - pieszo, miecz
Sebastian syn Marcina - pieszo, miecz
Matys syn Krzysztofa - koń, rohatyna
Tomasz syn Piotra - pieszo, rohatyna
Kacper syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Stanisław (Nindowicz???) - pieszo, kord
Stanisław syn Lenarta - klacz, miecz
Kacper syn Stanisława - klacz, kord
Stanisław syn Krzysztofa - pieszo, rohatyna
Jan syn Bartosza - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Jana - klacz, miecz
Andrzej syn Bartosza - klacz, kord
Stanisław syn Pawła - klacz
Paweł syn Macieja - klacz, miecz
Herubin syn Marcina - pieszo, kord
Szczęsny Raczkowicz (syn Rafała?) - pieszo, miecz
Paweł Czapski woźny ziemski - klacz, miecz
Jan "Stawiany" syn Lenarta - pieszo
Walenty syn Szymona - pieszo

Wies Czaple Obrapałki:

Paweł syn Jerzego - klacz, miecz
Jan "Werczyński?" wysłał syna Szymona - klacz, kord
Matys "Łagiełka?" - pieszo, rohatyna
Szymon syn Jeremiego? - pieszo, miecz
Stanisław Dzierżyk? wysłał syna Andrzeja - klacz

Czaple Liszki:

Szepan Czapski - koń, zbroja
Paweł syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Jakub syn Mikołaja - pieszo, kord
Matys syn Andrzeja - klacz, miecz
Sebastian syn Andrzeja - klacz, miecz, siekiera
Bartosz syn Krzysztofa - klacz, miecz
Mikołaj syn Andrzeja - klacz, miecz
Ambroży syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Marcin syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Andrzej syn Wawrzyńca - pieszo, kord
Mikołaj syn Matysa z Liszek i Prostyńca? - koń
Stanisław Drozdowski - pieszo

Czaple Jarki:

Jan syn Piotra - klacz, miecz
Jakub syn Mikołaja od ojca klacz
Mikołaj Ligieza? - klacz, miecz
Wojciech Wyrozębski - klacz, miecz

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Czaple w 2 poł. XV w. były podzielone na kilka częsci. Aleksander Jabłonowski na pocz. XX w. w archiwum hrabiów Ostrowskich w Korczewie widział oryginalny dokument księcia Witolda z 1405 r. nadajacy braciom Henrykowi, Piotraszowi, Marcinowi i Andrzejowi z Sarnowa wies Czaple w ziemi drohickiej. Bracia ci mogli pochodzic z Sarnowa w ziemi wyszogrodzkiej. Ich potomkowie dzielac się nadaniem założyli kilka wsi. Kupili także częsc innych wsi: Wyrozęby i Kamianki. Od imienia jednego z tych braci – Andrzeja – Andrala pochodzi niewatpliwie nazwa Czaple Andralewicze. W XV w. mieszkajacy tu Czapscy (Czaplscy) używali na przemian także nazwiska Andrelewski… W 1452 r. Stanisław i Jarosław z Czapli kupili częsc Wyrozab od Marcina Wyrozębskiego. Jednak kupno to posiadał tylko Stanisław. Jarosław pozostał w Czaplach i na jego częsci powstała wies Czaple Jarki. Stanisław był oprawca sadu drohickiego oraz komornikiem sadowym. Pisał się na przemian z Czapli i z Wyrozęb… W 1438 r. Szczepan z Czapli z bratem Janem ustapili swoja częsc w Czaplach Mikołajowi z Saczkowa… częsć Czapli należała już od poł. XV w. do rodziny Saczków herbu Korczak. W 1455 r. Saczko z Gałek zapisał w sumie 34 kop półgroszków wies Czaple swemu zięciowi „Jewłaszce de Rzvansza”. Saczko występował w tej transakcji z synami: Rafałem, Mleczka, Janem, Laczka i Hryczka… Rafał Saczko miał z żona Barbara czterech synów: Mikołaja, Jana, Rafała i Stanisława. Czaple należace do Saczków były dodatkowo okreslane jako Ruskie od mieszkajacych tu chłopów ruskich (poddanych). Oprócz Czapli posiadali oni wies Choszczówkę (dzisiaj zaginiona, znajdowała się między Liszkami, a Skrzeszewem)… W 1528 r. do popisu wojskowego Czapscy stawili 4 konie, a Mikołaj „Rochwał” (czyli Mikołaj Rafałowicz z Czapli) jednego. Już na pocz. XVI w. wyodrębniły się Czaple Obrępałki, gniazdo Obrapalskich herbu Lubicz…”
---------------------

 Dane uzupełniajace: BRODACKI

Najstarsze zapisy w księgach drohickich z XV w.:

1478 r. Andrzej z Brodacz, Swiętosław z Brodacz
1478 r. Jan zwany Brodaczem, Stefan de Brodacze
1484 r. Swiętosław Brodacki z Brodacz

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Brodacze:

Stanisław syn Pawła - klacz, miecz
Marcin syn Pawła Błoński - pieszo, rohatyna
Mikołaj "Roj" wysłał syna Walentego - klacz, miecz
Paweł "Jurko?" (syn Jerzego?) - klacz, miecz
Stanisław "Roj" - klacz, rohatyna
Stanisław  syn Wojciecha - klacz, rohatyna
Mikołaj syn Krzysztofa - pieszo, rohatyna
Stanisław Toczyski - klacz
Lenart syn Andrzeja - klacz, miecz
Grzegorz syn Macieja "Rogala" - pieszo

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Brodacze:

... syn Pawła i od ojca ....(imiona nieczytelne)
Stanisław syn Andrzeja
Stanisław syn Bartosza
Bartosz syn Ambrożego
Tomasz syn Andrzeja
Jan syn Walentego i za ojca swego
Serafin syn Jana
Maciej syn Mikołaja
Jan syn Jakuba

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Brodacze, jako graniczace z Wojewódkami, były notowane już w 1453 r. Natomiast pierwszych włascicieli tej wsi spotykamy pózniej. W XV w. nosili oni przydomek Brodacz, dopiero pózniej nazwali się Brodackimi. Byli herbu Prus, z którym zostali poswiadczeni w 1594 r. W 1469 r. Swiętosław Brodacz miał sprawę w sadzie z sasiadem Andrzejem z Dziegietni. Występował jeszcze w 1484 r. Oprócz niego dziedziczyli tu także inni: Andrzej Brodacz w 1478, Mikołaj w latach 1478 – 1485, Jan w 1478 r.. Marcin w 1485 r., Stefan Brodacz żonaty z Dorota, występujacy w latach 1478 -1484. zródła nie podaja informacji o ich pokrewieństwie. Z pewnoscia jednak stanowili jeden ród, jak widac, niezbyt licznie rozrodzony. W 1528 r. wystawili do popisu 2 konie…”

 …W 1469 r. Andrzej Skoczek z Dziegietni płacił karę sadowi i sasiadowi Swiętosławowi Brodaczowi za rany, które mu uczynił. W 1478 r. był oskarżany przez Mikołaja Brodacza o zabór trzech koni. W aktach drohickich występował jeszcze (Andrzej Skoczek Dziegiecki) do 1484 r., np. w 1483 r. wział w zastaw od Swiętosława z Brodaczy jakis grunt…

(Zródło: BPAN Kraków, nr 8823, z.X, k.11, z.XIII, k.34; APK, ZZ, nr32; AGAD, Castr. Droh. nrII/1, k.265v,266,266v,471,475v,485, 493; ADS, D 1, k.47; NAHB Mińsk, f.1759, op.2, nr22, k.4,6)
----------------

 Dane uzupełniajace: BLONSKI

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1473 r. Krystyn de Błonie i brat Paweł przeciw Dorocie stamtad
1473 r. Jan z Błonia
1473 r. Agnieszka, Tomasz de Błonie przeciw Krystynowi
1474 r. Mikołaj Zaleski z Błonia
1474 r. Jan syn Tomasza z Błonia
1474 r. Maciej z Błonia
1474 r. Jan z Błonia, Stanisław Kożuchowski
1475 r. Wszebor z Błonia
1475 r. Bolesta z Błonia
1475 r. Jan Błoński, Stanisław z Błonia
1476 r. Jadwiga córka Myszka z Błonia
1476 r. Krystyni Jan bracia z Błonia
1476 r. Maciej Kożuchowski i Jan Przechowicz z Błonia
1476 r. Andrzej Błoński, Adam syn Jakuba Kożuchowski
1476 r. Piotr Połaski pozwał Jana Przechowicza z Błonia
1476 r. Jan i Stanisław z Błonia
1476 r. Bartłomiej z Błonia syn o. Notarii
1477 r. Paweł z Błonia
1479 r. Jakub Kożuchowski i Jan Błoński
1479 r. Jan syn Tomasza Błoński
1482 r. Stanisław Kożuchowski, Chrzczon z Błonia, Szymon Krasnodębski,
1483 r. Mikołaj z Błonia
1484 r. Małgorzata Błońska Wszeborowa
1484 r. Jan Przech z Błonia z bratankiem Stanisławem sprzedali ziemię Annie z Mysliborów (? Anna ze Stanów córka Myslibora?)

inne:

1441 r. Andrzej z Błonia z małżonka Katarzyna sprzedał pół Błonia Tomaszowi i Przecławowi z Bielon
1420 r. nadanie wielkiego księcia Witolda wsi Błonie w parafii Kożuchówek

(z "wywodów" Semkowicza):

1458 r. Drohiczyn: Mikołaj i Stanisław de Błonie - herby Lubicz i Slepowron
1464 r. Drohiczyn: Andrzej, Tomasz, Wojciech de Błonie - herb Lubicz

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Błonie Wielkie:

Maciej Błoński syn Jana
Adam syn Jana
Maciej syn Adama
Grzegorz syn Macieja Wszebor
Jan syn Stanisława Wszebor
Andrzej syn Włodzimierza
Sebastian syn Jana
Tomasz syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Maciej syn Sebastiana
Jakub Błoński
dziedzicowie z Błonia, Kusiów(?) etc.

Błonie Małe:

N. (?) Błoński syn Mikołaja
N. (?) syn Mikołaja
Walenty
Jan
Paweł
Jakub syn Jana
dziedzicowie z Małego Błonia
Adam syn Stanisława
dziedzic z Wielkiego Błonia

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice koło Mińska na Białorusi (dawniej Litwa) 1567 r.:

Błonie Wielkie:

Maciej syn Jana - pieszo, miecz
Adrian (?) Złotkowicz - pieszo, miecz
Marcin syn Pawła Szygnowicz? - klacz, miecz
Piotr Wszebór wysłał syna Mikołaja - klacz, miecz
Matys syn Adama - klacz, miecz
wdowa po Mikołaju wysłała sługę pieszo z mieczem
Tomek syn Mikołaja Wróblik - pieszo, rohatyna
Erazm syn Mikołaja "Bembnorow?" - klacz
Szczęsny Górka syn Piotra wysłał najmitę Piotra Wszebora - klacz
Sebastian syn Jana Wszebor wysłał syna Andrzeja na klaczy
Maciej syn Sebastiana ze stryjami Jakubem z Błonia i Błonia Małego etc. stawił trzy konie i rohatyny
Paweł Wszebor - klacz, miecz
Adam syn Jana - pieszo, miecz
Grzegorz Wszebor wysłał syna Wojciecha - klacz, miecz
Stanisław Wróbel syn Mikołaja - pieszo, kord
Maciej Wszebor wysłał syna Grzegorza - klacz, kord

Błonie Małe:

Walenty syn Krzysztofa - klacz, kord
Grzegorz Zielonka - klacz, miecz
Jan syn Lenarta - pieszo, miecz
Adam Zielonka - klacz, miecz
Paweł "Chrosnicz?" wysłał syna - klacz, miecz
wdowa Begnorowa? wysłała syna - pieszo, miecz

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…dla okolicy Błonie znamy pełen tekst przywileju nadawczego księcia Witolda, zachowany w pełnej kopii. Według niego odbiorca nadania był niejaki Jan z Obrazowicz (de Obrazovicze), który otrzymał wies Błonie w ziemi drohickiej, niedaleko rzeki Liwiec (Livyecz) na prawie lennym z obowiazkiem służby wojskowej, ze wszystkimi użytkami z wyjatkiem barci. Dokument został wystawiony przez Witolda w Bersztach na Litwie. W kopi zapisana jest data roczna 1420, jednak zarówno data dzienna – sobota w dzień sw. Grzegorza, jak i swiadkowie dokumentu: Mikołaj Sepieński sędzia ziemski poznański, Jakub Kobylański, marszałek dworu, Mikołaj Czechowski, sekretarz, Iwaszko Moniwid i Radziwiłł, marszałek hospodarski dowodza, że dokument faktycznie wystawiony był w 1429 r. Nie wszyscy pózniejsi dziedzice Błonia byli potomkami Jana z Obrazowicz. W 1441 r (lub 1451) Andrzej z Błonia z żona Katarzyna sprzedał pół Błonia Tomaszowi i Przecławowi z Bielan. Błonie już w 1 poł. następnego wieku dzieliło się na Duże i Małe. Może więc powyższa sprzedaż była poczatkiem tego podziału. W 1458 r. występowali Mscisław i Wojciech z Błonia oraz Andrzej. W 1458 r. starosta drohicki nałożył vadium pomiędzy Mikołaja, Wojciecha i Stanisława z Błonia herbu Lubicz oraz pomiędzy ród Slepowronów. W 1464 r. sad drohicki nałożył vadium pomiędzy Andrzejem niegdys z Błonia, a Tomaszem z Błonia i jego synami herbu Lubicz. Jeden z tych synów miał na imię Wojciech. Ci Błońscy byli więc herbu Lubicz. Z pewnoscia jednak siedziały tu rodziny innych herbów. W 1474 r. występował Maciej Kuczaba z Błonia, a w l. 1475 – 1485 Bolesta z Błonia. Przydomki ich obydwu były tożsame z nazwami herbów, którymi się zapewne posługiwali. Pózniejsze herbarze podawały także Błońskich z ziemi drohickiej z herbem Nałęcz… Tomasz z Błonia żonaty z Agnieszka nie żył już w 1473 r. Jego synem był Jan „Tomkowicz” występujacy w l. 1474 – 1485. Przecław (Przeczek), brat Tomasza, również miał syna o imieniu Jan, który w odróżnieniu od brata stryjecznego był nazywany Przeczkowicz, lecz nie zawsze. Stad problemy w ich odróżnianiu. Paweł z Błonia w 1467 r. otrzymał od Mikołaja Sokołowskiego wójtostwo w Rogowie. Jego żona była Anna ze Stanów. Bracmi Pawła byli także Krystyn (Chrzczon) i Jan z Błonia występujacy z l. 1473 – 1495. Mogli oni być synami Tomasza zmarłego przed 1473 r. W l. 1475 – 1484 występowali: Wszebor z Błonia, którego żona była Małgorzata, Mikołaj Zalasek z Błonia i Maciej Cygan z Błonia. W 1483 r. pojawił się Mikołaj syn Wszebora z Błonia. Częsc Błonia posiadał również pisarz ziemski drohicki Jan, który jak wiemy pisał się wczesniej z Krasnodębów. Pisarz Jan zmarł w 1475 r. o odtad występowała wdowa po nim Agnieszka, która była poswiadczona w zródłach w l. 1475 – 1483. Była ona jego druga żona. Natomiast pierwsza pochodziła z Księżopola. Z niej Jan miał synów Bartłomieja, Piotra i Pawła występujacych w l. 1476 – 1483. Bracia ci cały czas pisali się z Błonia… W 1485 r. Bartłomiej i Piotr pozwali swoja macochę Agnieszkę o posag matki i stawili swych wujów z Księżopola, którzy zeznali, że dali swej siostrze 80 kop posagu. Jan Przechowicz z Błonia miał także częsc wsi Zaliwie w ziemi liwskiej, gdyż w 1477 r. razem z bratankiem Stanisławem zastawił je Janowi Kożuchowskiemu… W 1528 r. Błońscy stawili do popisu 4 konie, natomiast Jan Błoński stawił się samotrzec, tzn. sam z dwoma towarzyszami. W 1539 r. Elżbieta wdowa po Janie Błońskim testamentem przekazała kosciołowi w Skibniewie 8 kop gr ze swego wiana zapisanego przez męża na Bachorzy, a kosciółowi w Sokołowie resztę wiana z Bachorzy i Przezdziatki…”
-----------

 Dane uzupełniajace: BIELINSKI


(głównie w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta)

Najstarsze zapisy:

1474 r. Jarosław z Bielon
1476 r. Mikołaj, Maciej Paluch, Stanisław, Jan i Swiętosław z Bielan procesowali się z Jarosławem z Bielan
1476 r. Mikołaj, Maciej, Jan i Swiętosław pozwali Jarosława i jego syna Mikołaja z Bielan
1479 r. Jarosław Bieliński
1481 r. Bartłomiej Bieliński
1483 r. Jarosław z Bielan z synem Mikołajem zastawili "połosę" roli Prędocie Wyszomierskiemu
1448 r. Urban z Wojciechem bracia rodzeni z Komorów dziedzictwo które kupili od Jana z Bielan sprzedali za 24 kopy groszy wraz z patronatem koscioła
1488 r. Jan z Bielan
1466 r. Jan zwany Przepiórka i jego bratanek Stanisław z Bielan
1456 r. Jarosław z Bielon ze swa żona Katarzyna z Bielon

Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:

Bielińscy z Bielan w trzy konie

Popis pospolitego ruszenia 1565 r.

Jerzy Walenty syn Jarosława stawił się na czterech koniach zbrojnych w oszczepy dwóch z Bielan i  dwóch z Jarnic (opodal Liwca)

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice na Litwie

Bielany Borysy:

Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz
Eliasz syn Mikołaja - klacz, miecz

Bielany Jarosławy:

Mikołaj z bratem swym Jerzym z Jarosławów, z połowy Jarnic, z Kowies, z Sosny Kicek - cztery konie z włóczniami w zbroi

Bielany Wasy:

Jakub syn Szczęsnego - koń, włócznia, zbroja
Jan syn Szczęsnego - klacz, kord, zbroja
Michał syn Szczęsnego - klacz, miecz, zbroja
Wincenty syn Szczęsnego - klacz, miecz, zbroja
Wojciech syn Mikołaja - klacz, miecz, zbroja
Samson syn Wojciecha - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, miecz
Paweł syn Druzjaniny(?) - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn :

Bielany:

Jan Bieliński syn Kucza
Andrzej syn Stanisława
Wojciech syn Mikołaja
Samson syn Wojciecha
Druzjanna żona Jana

Bielany Jarosławy:

Mikołaj syn Wojciecha Jarosławów
Jerzy syn Wojciecha Jarosławów z Bielan Jarosławów i z Jarnic

Podatek 1580 r.:

Borysy, Żyłaki:

Eliasz Bieliński z czesnikami z Bielan Borysów włók ziemskich 2 1/2

Bielany Jarosławy:

Jerzy i Baltazar Bielińscy z Bielan i Jarosławów włók ziemskich 30
Baltazar z Kicek dał od 1/3 włóki ziemskiej

Bielany Wasy:

Jan Kudelski z Wasów i Żyłaków włók ziemskich 7 1/2

Podatek tzw. pogłówne z 1662 r.:

Bielany Borysy:

Grzegorz Bieliński
Paweł Bieliński
Piotr Kudelski
Katarzyna Bielińska
Stanisław Bieliński
Mateusz Bieliński
Grzegorz Bieliński

Bielany Jarosławy:

Władysław Waż
Adam Bieliński
Stefan Waż

Bielany Wasy:

Bielińscy dziedzicowie Wasów od braci, sióstr i czeladzi po 1 zł - 19 osób
i od żon, dzieci - osób 25

Bielany Żyłaki:

Jan Bieliński Kucz
Jan Słaby
Marcin Bieliński
Maciej i Jan Bielińscy
Stanisław Waż
Adam Bieliński

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.:

Bielany Borysy:

Władysław Bieliński
Piotrowska, Mateusz Bieliński, Marcin Bieliński
Marcin Bieliński
Stanisław Bieliński
Stanisław Waż
Stanisław Kudelski
Jan Bieliński
Wawrzyniec Kryński
Walenty Paczóski

Bielany Żyłaki:

Wawrzyniec Bieliński
Marcin Bieliński
Andrzej Bieliński
Augustyn Bieliński
Jan Bieliński

Bielany Wasy:

Józef Bieliński
Bartosz Ruciński
Kacprowa Bielińska
Wojciechowa Bielińska
wdowa Rucińska
Wojciech Bieliński
Andrzej Bieliński
Janowa Rucińska
Jan Bieliński
Maciej Paczóski
Wojciechowa Bielińska
Jan Bieliński
Grzegorz Bieliński
Jakub Bieliński

Bielińscy urzędnicy za czasów I Rzeczpospolitej:

Teodor Bieliński - pisarz ziemski drohicki w 1765 r. z majatku Podniesno
Kazimierz Bieliński - burgrabia drohicki w 1752 r.
Maciej Bieliński - burgrabia drohicki w 1763 r. z majatku Podniesno

Adam Boniecki "Herbarz Polski" (fragmenty):

Bielińscy herbu Junosza

Józef Bieliński syn Pawła, wnuk Jana, prawnuk Wojciecha z Bielan legitymował się 1782 r. w ziemstwie lwowskim. Andrzej Bieliński syn Jakuba sprzedał  w 1753 r. częsć Bielan Borysów i Żyłaków bratu swemu stryjecznemu Piotrowi Bielińskiemu, synowi Franciszka. Piotr Bieliński syn Piotra nabył w 1759 r. częsć dóbr Bielany Wasy od Macieja Bielińskiego, syna Piotra. Antoni Bieliński, syn Piotra i Franciszki, wnuk Piotra, ur. 1765 r. wylegitymował się w Galicji Zachodniej. Wylegitymowali się także: Paweł Bieliński  ur. 1756 r. i Antoni Bieliński ur. 1767 r., synowie Antoniego i Jadwigi Kozieradzkiej (Kosieradzkiej) wnukowie Pawła i Jadwigi Waż i prawnukowie Jana. Ojciec ich Antoni Bieliński zwany "Gęsiak" nabył w 1761 r. częsć dóbr Bielany Borysy, a dziada ich Pawła kwitowała w 1766 r. Małgorzata, córka Piotra Bielińskiego.
Augustyn Bieliński  ur. 1761 r., syn Piotra i Jadwigi, wnuk Adalberta (Wojciecha). Ojciec jego Piotr Bieliński nabył w 1782 r. częsć dóbr Bielan Wasów i Borysów.
Franciszek Bieliński ur. w 1739 r. i Jan Bieliński ur. w 1750 r., synowie Macieja  i Marianny (Krasnodębskiej), wnukowie Marcina. Ojciec ich  Maciej Bieliński nabył w 1766 r. częsć dóbr Bielan Wasów od Gertrudy Bielińskiej.
Sylwester Bieliński ur. 1756 r., syn Mateusza i Gertrudy, wnuk Franciszka "Muchy" i Anastazji. Ojciec jego Mateusz Bieliński ur. w 1727 r., a dziad Franciszek, syn Wojciecha nabył w 1752 r. częsć dóbr Bielany Żyłaki od Franciszka Bielińskiego, syna Jerzego.

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Skomplikowana struktura własnosciowa występowała w okolicy Bielany (do XVIII w. występowała w zródłach forma Bielony). W XVI w. okolica ta składała się z czterech wsi: Bielany Borysy, Jarosławy, Wasy i Żyłaki. Niewatpliwie podział na odrębne wsie zaczał kształtowac się już w poł. XV w…. Bielany zostały w 1424 r. właczone do erygowanej parafii w Sokołowie i dopiero potem przeszły do parafii rozbickiej. W 1441 r. (lub 1451) Przecław i Tomasz z Bielan kupili od Andrzeja z Błonia częsc jego gruntów i tam osiedli. W 1448 r. był wspomniany Jan z Bielan, od którego grunty kupili Urban i Wojciech z Rozbitego Kamienia. W 1450 r. Jarosław z Bielan z żona Katarzyna sprzedali połowę swego dziedzictwa w Bielanach – Janowi z Bębnowa (może Babnowo lub Baborowo?)… W 1480 r. (Jarosław z Bielan) zastawił połosę roli Prędocie Wyszomierskiemu, a w 1482 r. zeznał dług u mieszczanina z Pułtuska… Na dziale  Jarosława  i jego potomków z pewnoscia powstały Bielany Jarosławy… W 1489 r. od Mikołaja zwanego Szalany i jego syna Jana kupił częsc gruntów Mikołaj Żyłak z Suchożebrów. Na kupnie tym powstała wies Bielany Żyłaki. Mikołaj Żyłak wstępował jeszcze w 1495 r… Z pewnoscia istniały co najmiej trzy rody Bielińskich różnych herbów. Może  pierwotni dziedzice byli herbu Lubicz. Ten herb podawali Tomasz i Przecław… Niewykluczone, że inni ich krewni pozostali w Bielanach i pochodziła od nich częsc Bielińskich. W 1557 r. byli znani Bielińscy herbu Korab. W 1528 r. Bielińscy wstawili do popisu 3 konie…”
---------------

 Dane uzupełniajace: BUJALSCY

Tomasz Jaszczołt podaje:

Bujalscy wywodzacy się z obu Bujał na Podlasiu byli herbu Slepowron, Swiadcza o tym ich wywody szlachectwa. Kacper Niesiecki przypisał im mylnie Koscieszę, której używała inna rodzina z Małopolski.

Najstarsze księgi drohickie notuja następujacych dziedziców z Bujał:

1470 r. Piotr i Jan z Bujał procesuja się z plebanem Wielisławem z Niecieczy
1470 r. biskup łucki właczył wies należaca do Piotra, Jana i Grzegorza z Bujał do parafii Nieciecz
1464 r.Wojciech i Gniewosz z Bujał
1484 r. Gniewosz Bujalski
1466 r. Piotr i Gniewosz z Bujał
1477 r. Jan, Stanisław, Kmita i Gniewosz z Bujał
1477 r. Jakub, Grzegorz, Piotr z Bujał
1474 r. Jakub Kopacz z Bujał

Pospolite ruszenie Radoszkowice na Litwie 1567 r.:

Bujały Wielkie (Mikosze):

Walenty Brodzik
Jakub Włodek
Mikołaj syn Andrzeja
Jan Podlesny
Wojciech syn Piotra
Jan syn Stanisława
Mikołaj Łysik
Stanisław Kurdan
Jan syn Szymona
Wawrzyniec Mikosz
Walenty Żakowicz
Bartosz syn Grzegorza
Marek syn Wawrzyńca
Stanisław Niemierczyk
Maciej syn Jerzego
Wacław syn Stanisława
Aleksy
Walenty Niemierczyk
Stanisław syn Szymona

Bujały Mniejsze (Gniewosze):

Jakub syn Stanisława
Jakub syn Wita (Witosiewicz)
Jan Wrzeszcz
Wojciech Kopacz
Stanisław Gniewosiewicz
Paweł Gniewosiewicz
Stanisław syn Szymona
Szymon Głuchowicz
Wojciech Gniewosiewicz
Maciej syn Piotra
Wojciech Malik
Benedykt Kopacz
Mikołaj Wrzeszcz
Stanisław syn Marcina
Walenty Wrzeszcz

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

Bujały Gniewosze i Mikosze:

Wawrzyniec Mikosz
Marek syn Wawrzyńca
Jan syn Stanisława
Wojciech syn Piotra
Walenty syn Mikołaja
Mikołaj syn Jakuba
Jakub syn Abrahama
Jan syn Stanisława
Wojciech syn Marcina
Stanisław syn Szymona
Wojciech syn Stanisława
Mikołaj syn Marcina
Jakub syn Marcina
Stanisław syn Marcina
Mikołaj Wrzeszcz
Jan Wrzeszcz
Stanisław syn Piotra
Maciej syn Piotra
Mikołaj syn Piotra
Benedykt
Wojciech syn Pawła
Szymon syn Pawła
Wojciech Głuchowicz
Jan syn Szymona
Aleksy syn Piotra
Stanisław syn Jakuba
Mikołaj syn Andrzeja
Maciej Juchnowicz?
Walenty syn Macieja
Stanisław syn Jana
Adam syn Jana
Bartłomiej syn Grzegorza
Wacław syn Stanisława
Józef syn Stanisława

Podatek łanowy z 1580 r.:

Od 15 włók ziemskich z obu Bujał opłacili go Paweł i Stanisław Gniewoszowie i Jan, i Stanisław Bujalscy.

Podatek tzw. pogłówne z 1676 r.:

Bujały Gniewosze:

Andrzej Bujalski
Maciej Wierzbicki
Anna Bujalska
Wojciechowa Bujalska
Krzysztof Bujalski
Łukasz Bujalski
Stanisław Krasowski
Andrzej Bujalski
Kamieński
Stanisławowa Bujalska
Wojciech Bujalski
Jakub Bujalski
Jakub Bujalski (drugi)
Jan Tymiński
Wojciechowa Bujalska
Bujały Mikosze:
Marcin Rozbicki
Piotr Wierzbicki
Jan Zawadzki
Tomasz Krasnodębski
Szymon Wielogórski
Jan Bujalski
Jerzy Bujalski
Andrzej Skibniewski
Wojciechowa Bujalska
Walerian Sikorski
Marcin Łazowski
Józef Bujalski
Paweł Bujalski
Piotrowa Bujalska
Maciejowa Bujalska
Stanisław Bujalski
Piotr Bujalski
Wierzbicki
Michał Kozłowski
Wojciechowa Bujalska

Herbarz Polski Adam Boniecki:

Bujalscy herbu Kosciesza pochodza z Bujał w województwie rawskim, gdzie licznie rozrodzeni różnych przydomków jak: Surdeka, Sługocic, Oleksic, Lichota używali.

Sa i Bujały w województwie podlaskim na których także Bujalscy dziedziczyli. (chodzi tu o Bujalskich herbu Slepowron z Podlasia, autor myli ich z Bujalskimi herbu Kosciesza i uważa za jeden ród).

Andrzej Bujalski pisarz kancelarii królewskiej, następnie skekretarz królewski, został metrykantem  koronnym 1638 r. Piotr Bujalski syn Sebastiana łowczy rawski 1635 r. kupił w 1632 r. częsć Bujał od Łukasza Bujalskiego syna Marcina, Mikołaja Bujalskiego, syna Stanisława i Jana Bujalskiego syna Jana, żonaty był z Marcianna z Belskich. Barbara Bujalska córka Sebstiana, żona Stanisława Rossochowskiego 1605 r. Maksymilian Bujalski syn Walentego, wnuk Piotra 1661 r., Anna z Bujalskich za Marcinem Potrykowskim 1660 r.

Andrzej Bujalski na Bujałach Gniewoszach komornik ziemski krakowski, ożeniony z Elżbieta Chadzyńska córka Jana w 1677 r. Bartłomiej i Stanisław Bujalscy podpisali z ziemia drohicka elekcję króla Michała Wisniowieckiego, a Jan i Dominik Bujalscy stroniccy Augusta III głosowali za nim w 1733 r. Wojciech Bujalski skarbnik bracławski w 1742 r. Łukasz Bujalski syn Wojciecha nabył Wyszomierz (?) 1761 r. Rafał i Feliks Bujalscy synowie Stanisława ustapili sumy ze spadku po Cegłowskim bratu Janowi Bujalskiemu w 1780 r. Andrzej Bujalski z żony Eleonory ze Smorczewskich miał córkę Franciszkę za Antonim Kopciem Dabrowskim, kwitowała wraz z mężem Szymona Bujalskiego w 1793 r.

Pisali się z województwem podlaskim na elekcję Jana III: Andrzej Bujalski i dwóch Wojciechów Bujalskich, a na obiór Augusta II - Jakub Bujalski.  Potomkowie Stanisława dziedzica Bujał Mikoszów w ziemi drohickiej, po czterech synach Wojciecha dowiedli szlachectwa w Królestwie:

1. Jakub Bujalski miał dwóch synów: Fabiana i Tomasza. Fabian miał Wojciecha, po którym Karol z Petronelli Kossakowskiej  pozostawił  syna Franciszka w 1842 r., a Franciszek, brat Karola z Teresy Bujalskiej zostawił Rocha, Antoniego, Józefa w 1845 r. Tomasz drugi syn Jakuba miał syna Łukasza, ten Józefa, który z Heleny Ratyńskiej zostawił Józefa w 1845 r.
2. Kazimierz zostawił Wojciecha, ten Andrzeja, po którym syn Jan z Benedykty Żochowskiej miał dwóch synów: Ignacego w 1842 r. i Jakuba, którego syn Teofil w 1844 r.
3. Wojciech zostawił Jakuba, ten Tomasza, ten Jana, ten Feliksa, którego syn Franciszek w 1842 r.
4. Mateusz miał syna Krzysztofa, ten Adama, ten Ambrożego, ten Kazimierza, po którym został Emilian Juliusz w 1850 r.

Bujalscy, ziemianie oszmiańscy. Krystyna Iwanówna z Lubochońskich, wdowa po Andrzeju Bujalskim i synowie jej: Kazimierz, Stanisław i Mikołaj Bujalscy wystawili skrypt Starbowskiemu 1645 r. Kazimierz Bujalski rotmistrz mozyrski w 1771 r. oboźny mozyrski 1785 r. Michalina Bujalska przełożona Bernardynek w Wilnie w 1786 r.

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Położone na zachód od Jabłonny Bujały dzieliły się już w końcu XV w. na dwie częsci: Gniewosze i Mikosze. W parafii Jabłonna znajdowały się tylko Bujały Gniewosze, natomiast Bujały Mikosze należały do koscioła w Niecieczy. Bujały Gniewosze przybrały nazwę od Gniewosza z Bujał występujacego w l. 1458-1494. Jego bratem lub krewnym mógł być Jakub Kopacz z Bujał występujacy w 1477 r. Szlachtę o przydomku Kopacz spotykamy pózniej w Bujałach Gniewoszach.  Drugie Bujały, które należały do parafii w Niecieczy w poł. XV w. stanowiły własnosc Lutka z Bujał, występujacego w 1458 r. Jego synami byli Piotr, Jan i Grzegorz, którzy w 1470 r. wyrokiem biskupa zostali właczeni do parafii Nieciecz. Żona Piotra Agnieszka, występowała w 1471 r. w konsystorzu janowskim. Piotr występował jeszcze w l. 1466-1476, a Grzegorz w l. 1476-1482. Grzegorz w 1477 r. został nazwany synem Lutka. Jan z Bujał w 1492 r. zrezygnował ze swego dziedzictwa na rzecz bratanków Stanisława i Mikołaja z Bujał. W 1495 r. Stanisław i Mikołaj wzięli w zastaw jakies pole od Gniewosza z Bujał. Stanisław mógł być identyczny ze Stanisławem Kmitš występujacym w l. 1473-1494. Od tego Mikołaja, czyli Mikosza, znanego w 1502 r. pochodzi nazwa Bujały Mikosze. Bujalscy z obu wsi stawili do popisu w 1528 r. cztery konie. Najprawdopodobniej  w obu wsiach mieszkały rody odrębnego pochodzenia. W 1562 r. Bujalscy swiadczac w wywodzie szlachectwa podali swój herb Slepowron. W następnym roku inny Bujalski podawał jako swój herb Rawicz…”
-----------------
 

Dane uzupełniajace: CHADZYNSKI

Tomasz Jaszczołt podaje:

Rodzina ta była herbu Ciołek, co potwierdzaja wszystkie źródła i herbarze. Najstarszym znanym przodkiem tej rodziny był Brykcy Chadzyński, który ok. 1450 r. ufundował razem z Grzymała ze Sterdyni kosciół w Sterdyni.

Następnie w aktach sadowych drohickich występowali:

1463 r. Jakub i Jan Chadzyńscy
1463 r. Jakub w tym samym roku procesował się z Janem Blochem ze Sterdyni oraz z Piotrem Prostyńskim
1464 r. Jan Chadzyński miał sprawę w sadzie z Janem Dzięciołem ze Sterdyni
1476 r. Jakub i Jan Chadzyńscy
1482 r. Jakub sprzedał pół wsi Blochy Grzymale ze Sterdyni

Genealogia dalszych Chadzyńskich jest dosć dobrze opisana w Herbarzu Bonieckiego.

W 1567 r. na popis wojskowy pospolitego ruszenia stawiło się trzech Chadzyńskich

Dwóch członków tej rodziny przysięgało na wiernosć Koronie w 1569 r.

W 1580 r. podatek z Ch±dzynia opłaciła Anna Chadzyńska, podkomorzyna drohicka

W 1676 r. w Chadzyniu mieszkał tylko Jan Chadzyński, czesnik ziemski bielski z poddanymi

1569 r. przysięga Drohiczyn:

Piotr Chadzyński syn Mikołaja z Seroczyna dziedzic i od brata swojego lat nie majacego
Jan Chadzyński z osiadłosci swojej z dóbr Drohiczyna oprzywilejowanych od króla J. Mosci na wolnosć mianych wedle swego przywileju

1567 r. popis Radoszkowice (Litwa):

Stanisław Chadzyński podkomorzy ze wszystkich imion swoich z Chadzynia, Długich, Zawad razem trzy konie
Paweł syn Marcina wysłał syna Wojciecha na Klaczy z mieczem
Piotr syn Mikołaja - klacz, miecz

W rękach rodziny Ołdakowskich z Warszawy znajduje się osiemnastowieczny notatnik podstolego Aleksandra Chadzyńskiego,syna Władysława, ówczesnego własciciela m.in. Mołomotek . jego ojciec był czesnikiem ziemi bielskiej. To tu można wyczytać o słynnym zajeździe na dobra Długie nad Bugiem.

PATRZ NIŻEJ

Aleksander Jabłonowski, podatek 1580 r.:

Chadzyno Dwoje

urodzona Anna Ch±dzyńska podkomorzyna drohicka dała z Wielkiego Chadzyna z włók osiadłych 2, od ogrodników rolnych 10, z "Matiewa?", Chadzyna od ogrodników rolnych 4 z 1/2 włóki

Rytele:

urodzony Melcher Nieciecki podkomorzy drohicki i szlachetna Anna Chadzyńska dali z włók osiadłych 4 1/2 z ogrodników bezrolnych 3 po groszy 4, a od włóki pustej groszy 7.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych...

wymienia dwie wsie tj. Chadzyno - okolica szlachecka, powiat sierpecki, gmina Gutkowo, parafia Unieck. W jej obrębie Chadzyno Krusze, Chadzyno Kuski, Chadzyno Szyniańczyki

Chadzyń - wies, powiat sokołowski, gmina i parafia Sterdyń

Notatki z Herbarza Polskiego Bonieckiego:

Chadzyńscy v. Chondzeńscy herbu Ciołek z Chadzyna w województwie podlaskim

 Bernard z Chadzynia podkoniuszy księcia Janusza Płockiego 1478 r., wojski płocki 1482 r., starosta pułtuski 1488 r., choraży ciechanowski 1493 r.

Andrzej Chadzyński starosta pułtuski nabył Zalesie 1490 r.

Piotr Dzięcioł na Chadzynie 1542 r.

Paweł Chadzyński (1 poł. XVI w.) podczaszy zakroczymski miał syna Macieja podstarosciego zakroczymskiego w 1541 r, zas w 1556 r. był starosta błońskim, podkomorzym drohickim i bielskim, zmarł 1574 r. z żony Anny Kłodzińskiej miał czterech synów: Walentego, Piotra, Pawła i Andrzeja.

Walenty Chadzyński kanonik płocki 1580 r.

Paweł Chadzyński podczaszy zakroczymski

Andrzej Chadzyński wojewoda podlaski 1625 r., starosta nurski, zmarł bezpotomnie

Piotr Chadzyński starosta zakroczymski 1591 r., własciciel Chadzyna i Strekowa

Piotr Chadzyński miał czterech synów:Kacpra, Jana - starostę nurskiego w 1615 r., żonatego z Barbara Kiszczanka (Kiszka herbu Dabrowa), potem z Barbara Ossolińska (1641), bezdzietny, Stanisława i Piotra starostę zakroczymskiego. Synem Stanisława Chadzyńskiego (syna Piotra) był Jan Chadzyński czesnik bielski, elektor Jana III), a synami Piotra Chadzyńskiego (syna Piotra) byli: Stanisław podstoli drohicki 1628 r., Jan elektor Jana Kazimierza i Wojciech. Z nich podstoli Stanisław miał pięciu synów: Andrzeja, Stanisława, Kaziemierza, Karola i Jana.

Aleksander Chadzyński podstoli podlaski 1746 r. zrezygnował z urzędu w 1761 r. na rzecz Józefa Chadzyńskiego, swego syna. Aleksander Chadzyński syn Władysława poslubił w Ceranowie Krystynę Ołdakowska tutejsza dziedziczkę 18 III 1736 r., z tego zwiazku przyszedł na swiat Józef.

Urzędnicy Podlascy Jerzy Urwanowicz:

Władysław Chadzyński syn Adama? czesnik bielski (1683-1696)
Aleksander Chadzyński, syn Władysława podstoli podlaski (1746-1761)
Józef Chadzyńsk, syn Aleksandra, podstoli podlaski (1761 - zmarł 24 IV 1784 r.)
Jan (I) Chadzyński podstoli drohicki (1676-1683), ojciec Władysława
Jan (II) Chadzyński czesnik bielski (1666-1683), podstoli drohicki (1683-1697)

 

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Chadzyń (dawniej Chadzyno) należał w XVI w. do Chadzyńskich herbu Ciołek. Czy jednak wszyscy XV – wieczni Chadzyńscy byli tego herbu, nie można stwierdzic z cała pewnoscia. Własciciele Chadzynia mieli także częsci w Sterdyni i pisali się na przemian z obu miejscowosci. Możliwe też, że Chadzyń, w którym mieszkali nazywano także Sterdynia. W 2 poł. XV w. w Chadzyniu występowali dwaj bracia Jakub i Jan. Jakub w 1454 r. razem z innymi osobami sprzedawał kat dabrowy w Seroczynie. W 1463 r. uzyskał od sadu wwiazanie w częsc dziedzictwa Jana Blocha ze Sterdyni. W 1470 r. sprzedał ziemię, która kupił od Jana Kuczaby ze Sterdyni, Piotrowi Prostyńskiemu. W 1482 r. sprzedał pół wsi Blochy Grzymale ze Sterdyni. Występował w sadzie drohickim w l. 1473- 1483 w sprawach z różnymi osobami, często pojawiał się z bratem Janem. Jan Chadzyński sprzedał wieczyscie w 1463 r. swe dziedzictwo w Seroczynie Stanisławowi Karskiemu z Miedznej. W tym roku wział w zastaw od Jana Dzięcioła włókę w Sterdyni. W 1476 r. brał w zastaw jakies dobra od Mikołaja Kuczyńskiego, a w 1481 r. od Jana ze Sterdyni. Synem Jana był Stanisław, który w 1485 r. występował ze stryjem Jakubem. W 1485 r. Mikołaj, Piotr i Jerzy bracia z Chadzynia zastawili 1,5 włóki w Chšdzynie Stefanowi „Lacznyczowi”. W 1519 r. występowali: Jan, Mikołaj, Maciej i Stanisław synowie Jakuba z Chadzynia. Częsc Chadzynia posiadała inna rodzina. Byli to bracia Bogusław, Stanisław, Tabor, Jakub i Mikołaj, którzy w 1458 r. przeprowadzili dział Chadzynia. Jakub uzyskał od Wszebora z Długich dwie włóki w Sterdyni. W 1472 r. przed konsystorzem janowskim toczyła się sprawa Jana Chadzyńskiego o grobowiec w kosciele w Sterdyni wytoczona plebanowi Mikołajowi ze Sterdyni. Jan przywiódł wówczas swiadków, którzy złożyli zeznania. Stanisław Tabor z Chadzynia zeznał, że Michał z Chadzynia niegdys darował grobowiec w kosciele w Sterdyni, ten Michał był ojcem Jana i Jakuba Chadzyńskich, wyżej wymienionych. Drugi swiadek Mikołaj ze Sterdyni zeznał, że niegdys Brykcy Chadzyński, ojciec Tabora, darował ten grobowiec Michałowi z Chadzynia, który w zamian za to dołaczył się do budowy koscioła. Stanisław Tabor z Chadzynia pisał się także ze Sterdyni. Możliwe jest, że ów Michał z Chadzynia pisał się ze Sterdyni, byłby więc identyczny z Michałem ze Sterdyni, występujacym w dokumencie sadu dobrzyńskiego z 1425 r. Brykcy Chadzyński, wspomniany już jako nieżyjacy, był według dokumentu erekcyjnego parafii sterdyńskiej z 1518 r. jednym z fundatorów pierwszego koscioła…”

Pamiętnik podstolego Aleksandra Chadzyńskiego

Dzięki uprzejmosci Państwa Ołdakowskich z Warszawy mogłem kiedys przeczytać ręcznie pisany, stary notatnik z lat 40-60 XVIII w., w którym podstoli podlaski Aleksander Chadzyński, herbu Ciołek, własciciel dóbr Mołomotki z częsciami na Kanabrodzie, Gałkach Ruskich i Szlacheckich spisywał różne, interesujace go wówczas rzeczy.

Dotyczyły one spraw zarówno zwiazanych z prowadzeniem majatku, jak i innych m.in. dokumentów, listów, mów sejmowych itp. Zapiski Chadzyńskiego sa prawdziwa kopalnia informacji, nie tylko o naszym terenie, ale dotycza również spraw ogólnokrajowych, a nawet polityki zagranicznej. W tej swoistej kronice tamtych czasów znajduja się także teksty pisane własnoręcznie np. przez stolnika mielnickiego, a pózniejszego podkomorzego drohickiego Leona Kuczyńskiego, dziedzica Korczewa, czy komornika ziemskiego drohickiego Jana Przywóskiego.

W poniżej wynotowanych przeze mnie zapiskach tj. fragmentach swojego „pamiętnika” podstoli Chadzyński zawarł naistotniejsze wiadomosci dotyczace jego rodziny i zalecenia na przyszłosć dla swojego syna również podstolego podlaskiego w latach 1761-1784 – Józefa Chadzyńskiego (zm.24 IV 1784 r.) Starłem się nie ingerować we fragmenty wybranego tekstu oryginalnego, choć „przełożenie z języka staropolskiego na bardziej „czytelny” dla współczesnych okazało się w paru miejscach nieuniknione.

Na stronach 84-99 rękopisu podstoli Aleksander Chadzyński zapisał:

„Informacja ojca dla syna, którego mi Bóg dał z Opatrznosci Boskiej – Józefa Chadzyńskiego. Urodził się dnia 11 kwietnia 1741 r. Ojciec mój miał na imię Władysław Chadzyński, czesnik ziemi bielskiej. Miał siotrę rodzonna Joannę i nie miał więcej majatków, tylko dobra Długie (nad Bugiem) częsć na Kamieńskich, na których chłop trzydniowy Kiezio Kołodziej siedział. Zaczawszy od karczmy Przewozu pod Dwór, siedlisko Panów Dłuskich łowiem ryby aż do granicy Ogrodu Chadzyńskiego, przed Dworem Chadzyńskim i siedliskami za Dworem pod Garbacika Dłuskiego nikt więcej nie mógł łowić tylko Chadzyńscy. Dalej zas za Garbacikiem Dłuskim, jak się jezioro kończy do wybiegu smuga (łaki) już się (sasiadom) Adamowi i Stefanowi Dłuskim nie godziło ryb łowić, tylko Władysławowi Chadzyńskiemu i Aleksandrowi synowi jego, a to z racji tego, że do Chadzyńskich (należały tereny) za jeziorem od granicy Chadzyńskich Ogrodów przed Dworem Chadzyńskiego łaczacej się z granica Adama i Stefana Dłuskich, przez jezioro do Bugu łaki ku wsi Ołtarzewo, po prawej stronie Dłuskich, po lewej za jeziorem ciagna się aż do rowu kończacego się w jeziorze, a wpadajacego w Bug, gdzie była Władysława Chadzyńskiego łaka zastawna księdza proboszcza z Zuzeli, teraz posesja Pana Gostkowskiego sędziego ostrowskiego, który wykupił owa łakę.Druga częsć (majatku) Długie Chadzyńskich  leżaca na Ceranowie, z siedliskiem i chłopem trzydniowym nazwiskiem Jakub o dwóch włókach, z których za wszystkie podatek trzeba płacić Rzeczy Polskiej. Bor zas Chadzyńskich zaczyna się od granicy pola i drużki do Brodu Ceranowskiego, a Adama i Stefana Dłuskich klinik boru od Goscińca Przewozu (Nurskiego) miało być tylko pół włóki, jako szlachta Dłuscy wiedza.

Ojciec mój majacy fortunę Długie z tymi (wspomnianymi wczesniej) częsciami i majacy siostrę rodzona Joannę, wydał (ja) za maż za Pana Kacpra Sutkowskiego, sędziego ziemskiego nurskiego, który miał fortunę Sadły -–stanęła intercyza posagowa od brata (Joanny) Władysława Chadzyskiego, czesnika bielskiego z Kacprem Sutkowskim, sędzia ziemskim nurskim. Siostrze swojej Joannie Chadzyńskiej (wyznaczył) cztery tysiace złotych ojciec mój Władysław Chadzyński zaraz wyliczył i wystawił na nie kwit w Nurze, ale Akta Grodzkie Nurskie Szwedzi spalili, wystawił Joannie drugi do posagu należacy. Miał ojciec mój od ojca swego Stanisława Chadzyńskiego dziedzica Gołynia, który zbył Gołyń Godlewskim za 20 tys. złotych. Nie dopłacił Godlewski tysiaca złotych Stanisławowi Chadzyńskiemu, wystawił dokument (na ta sumę), tylko się on ostał Władysławowi ojcu mojemu. Ten że dokument ojciec mój Władysław Chadzyński oddał szwagrowi swojemu Panu Kacprowi Sutkowskiemu do intercyzy slubnej. Teraz dokument ten u Pana Gostkowskiego (jemu) oddany (bo ów kupił od spadkobierców częsć Długich).”

Tu tresć rękopisu opisuje genealogię tej gałęzi Chadzyńskich reprezentowana przez Aleksandra Chadzyńskiego oraz pokrewieństwo Chadzyńskiego z Sutkowskimi, jak też ich spdkobiercami Ołdakowskimi, Modzelewskimi, Milewskimi i Tymienieckimi.

„Ojciec mój (tj. Aleksandra) Władysław Chadzyński czesnik ziemi bielskiej, majacy za soba Katarzynę Bielska spłodził czterech synów i córek trzy. Starszy syn Władysława – Stanisław Chšdzyński, kanonik łucki, proboszcz gorecki. Drugi syn Władysława – jan Chadzyński był paulinem, przeorem lesniańskim i tam pochowany. Trzeci syn – Konstanty, ten został zabity. Czwarty syn – Aleksander Chadzyński (autor przytaczanych tu zapisków) podstoli województwa podlaskiego.Od Aleksandra pochodzi Józef Chadzyński i Elżbieta. Od Władysława Chadzyńskiego, ojca mojego córki: Anna ksieni łomżyńska, żyła 70 lat. Dalej – Franciszka ta w czasie zarazy umarła. Młodsza siostra – Marianna również zmarła.Gdy ojciec mój Władysław Chadzyński czesnik ziemi bielskiej obumarł wział nas w opiekę do Sterdyni – Jan Chadzyński, stryj rodzony ojca mojego Władysława, a dziadek Kuczyńskich i Grzybowskich. Przyłaczył on nasz majatek Długie do Sterdyni, przejał wraz ze wszystkimi dobrami i inwentarzem. Opiekun nasz Jan Chadzyński łożył z tego na edukację braci moich Stanisława i Jana i szkoły skończyli dochodzac lat osiemnastu.

Tym czasem z wyroków Boskich doszła smierć Jana Chadzyńskiego i tak podstolina drohicka a moja babka została wdowa. Starsi bracia Jan i Stanisław majacy według prawa rozporzadzać majatkiem i losami młodszego rodzeństwa, czyli Konstantego i Aleksandra odebrali ojcowska fortunę Długie (nad Bugiem) i wszystkie mobilia, oddali nas młodszych, wraz z majatkiem pod opiekę Kacpra Sutkowskiego, sędziego ziemskiego nurskiego, który za soba miał Joannę Chadzyńska ojca mojego Władysława rodzona siostrę, a moja ciotkę. Majatkiem Długie i dobrami ruchomymi mieli Sutkowscy zarzadzać, łożac na edukację Konstantego i Aleksandra i w chwili osiagnięcia przez nich pełnoletnosci majatek zwrócić. Stało się jednak inaczej.Wzwyż wymieniony opiekun nas sierot – Kacper Sutkowski, sędzia ziemski nurski, powodowany chciwoscia, nie czekajac aż Konstanty i Aleksander Chadzyńscy dojda pełnych lat nabył, od lat wówczas 18 majacego brata naszego Stanisława Chadzyńskiego dobra Długie za tysiac złotych polskich, starszy mój brat nie wporę dostrzegł apetyt opiekuna na nasz majatek i uczynił manifest w Liwie przeciw tej umowie niecnej.

Jednak Kacper Sutkowski skłonił drugiego, starszego brat mojego Jana Chadzyńskiego, który podpisał wziawszy od niego 500 tynfów kontrakt na zrzeczenie się dóbr Długie. Brat ów mój rodzony był sekretarzem u wojewody wileńskiego a drugi Stanisław u księcia Radziwiłła wojewody nowogrodzkiego, po niewczasie pomiarkowali, że młodszym braciom Konstantemu i Aleksandrowi krzywdę uczynili. Wraz z przekazaniem częsci praw do majatku Długie przez starszych braci zaostrzył się jeszcze apetyt Kacpra Sutkowskiego. Tak przyszedwszy do lat 16 kolejny brat Konstanty, nie majšcy żadnego wsparcia i widoków na odzyskanie ojcowizny wział od Sutkowskiego 500 tynfów. Dowiedziawszy się o tym przebywajacy u hetmana Stanisław i Jan Chadzyńscy, że i Konstanty wszedł w kontrakt, posłali po niego ludzi i konie swoje i zaciagnęli go sumptem swoim do choragwi husarskiej, hetmańskiej. Konstanty był oficerem, chorażym husarskim, podczas konfederacji Leduchowskiego zginał od swego własnego człowieka. Ja zas, Aleksander Chadzyński najmłodszy brat, nie wzięłem z ojcowskiej fortuny Długie ani jednego szelaga, bo mnie Biskup Fiadelski, sufragan Łucki Rostkowski wział z niewoli opiekunów, w 13 roku życia, w koszuli jednej tylko. Wsparł mnie bp. Rostkowski wszystkimi dobrami, jak przystało na dorzanina z zacnego domu i oddał do dworu wojewody krakowskiego Lubomirskiego, pózniej byłem u kanclerza wielkiego księstwa litewskiego, stamtad poszedłem na służbę do biskupa łuckiego brzeskiego Prependowskiego. Z jego polecenia chodziłem na statkach do Gdańska i poczatki tajników handlu i zapoznania się z Gdańskiem pobierałem, aż do momentu, gdy z wyroków Boskich Pan mój biskup łucki umarł. Lat wtedy miałem 20.

Wówczas to na naszych dobrach ojcowych Długie syn wuja Kacpra – Wojciech Sutkowski siedział.Zebrawszy kupę zbrojna, ludzi piętnastu najechałem Długie, zjęłem dobra siła i rok tam siedziałem. Poczęli mnie różni pozwami zarzucać, a Wojciech Sutkowski chciał mnie wypędzić. Zobowiazany jednak jako dworzanin do służby zgodziłem się za częsć moja na Długich, jak też częsci braci z pomienionym bratem stryjecznym Sutkowskim wziać od niego 3 tys. złotych polskich, a sumę tę miał mi w rok zapłacić. Gdy termin przyszedł spaty zajechałem do Zambrowa, należnych pieniędzy jednak nie otrzymalem. Wtedy jednak trafili mi się sasiedzi z Długich bracia Stefan i Adam Dłuscy, którzy majac majatki obok chcieli złaczenia fortun swoich poprzez wykupienie częsci mojej. Trzeba było im tej ziemi, bo corocznie z boru wedle dwóch młynów tratwy na rzekę spuszczali. Zgodziłem się na to, bo cała tę sprawę sami mieli uregulować prawnie zanoszac manifest do Warszawy a nawet Piotrkowa. Pożeniwszy się owi Dłuscy z pannami Pęczkowskimi pomarli jednak nie zostawiwszy sukcesorów. Majatek po nich – Długie odziedziczył naturalnym prawem pózniej brat ich rodzony ksiadz Dłuski natenczas proboszcz kosowski i rozdysponował nim czyniac zapisy bratowej i ostatecznie dobra znalazły się w rękach sędziego ostrowskiego Jakuba Gostkowskiego. Gostkowski przejał Długie z pominięciem moich Aleksandra Chadzyńskiego podstolego województwa podlaskiego praw do tej ziemi, jak też tajnym i skrytym sposobem dogadał się z sukcesorami Kacpra Sutkowskiego tj. jego synem Wojciechem i wnukami: Janem miecznikiem drohickim, Michałem i Piotrem Ołdakowskimi.

Zatem ja Aleksander, dziedzic Długich oswiadczam, że nigdy nie kwitowałem zwrotu od moich opiekunów Sutkowskich zajętego przez nich majatku rodzinnego Długie, jak też wszelkich dóbr ruchomych po zmarłych moich rodzicach, które sobie przywłaszczyli. Teraz gdy Bóg dał mi spadkobierców: syna Józefa Chadzyńskiego, córki Barbarę i Elżbietę, zalecam i daję im błogosławieństwo, aby krwawej pracy dziada naszego Władysława Chadzyńskiego i Katarzyny z Bielskich nie zaprzepascili, a dobra ojcowe Długie windykować zechcieli. (11 April 1741 r. Aleksander Chšdzyński)”
--------------------

Dane uzupełniajace: DLUSKI


Tomasz Jaszczołt podaje:


"Przodkiem rodziny był Łuka, czyli Łukasz z Długiego, który w 1451 r. procesował się ze Stanisławem ze Sterdyni. Jego synami byli Maciej, Marcin i Paweł Dłuscy. Paweł przed 1477 r. sprzedał częsć Długich Stanisławowi Kamieńskiemu z Kamienki Lackiej. Powstała tu wies Długie Kamieńskie, a od Stanisława poszła kolejna gałaź Kamieńskich herbu Slepowron, Oprócz tychże częsć Długich posiadał ok. 1450 r. Wszebor. Jego syn Jakub Wszeborowicz z Długich występował w 1476 r.. Poszła od nich rodzina Wszeborowskich, a wies przyjęła nazwę Wszebory. W 1477 r. Paweł Dłuski syn Łukasza z Długich procesował się z Piotrem Strumiłła z Ciechanowca."


Pospolite ruszenie 1567 r. Radoszkowice (Litwa):


Jan syn Ambrożego z Długich Grodziska
Stanisław Chromy
Grzymek syn Mikołaja
Jan syn Mikołaja
Andrzej syn Mikołaja
Szymon syn Mikołaja
Jakub syn Wojciecha
Jan syn Jakuba
Paweł syn Jakuba
Gabriel syn Stanisława
Wojciech syn Macieja
Walenty syn Macieja
Marcin syn Pawła
Paweł syn Stanisława
Adam syn Wawrzyńca
Andrzej syn Hieronima
Wojciech syn Hieronima
Stanisław syn Hieronima
Jan Dudek syn Hieronima
Jan syn Wawrzyńca
Wojciech syn Marcina
z Długich Starych (Łuk)

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:


Jan syn Jakuba
Jan syn Wawrzyńca
Marcin syn Pawła
Wojciech syn Hieronima
Andrzej syn Hieronima
Stanisław syn Hieronima
Wojciech Grzymek
Jakub syn Wojciecha
Jan syn Jakuba
Gabriel syn Stanisława
Tomasz syn Jana
Andrzej syn Mikołaja
Szymon syn Mikołaja
Jan syn Marcina
Wojciech syn Marcina
Walenty syn Marcina
Jan syn Ambrożego
Jan syn Macieja z braćmi Walentym i Wojciechem
Jan syn Stanisława
Paweł syn Stanisława
Jakub syn Mikołaja


Podatek z 1580 r.:


ze wsi Długie Łuki, czyli Stare (dzis - Grzymki) opłacił w imieniu wszystkich Stanisław Dłuski oraz Szymon Dłuski syn Mikołaja


Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:


Długie Grzymki:


Władysław Chadzyński
Jakub Dłuski
Adam Dłuski
Kacper Dłuski
Pawłowa Dłuska
Grzegorz Dłuski
Piotr Dłuski
Grzegorz Dłuski
Adam Dłuski
Jakub Brzeziński
Grzegorz Michalik Dłuski
Tomaszowa Dłuska
Mikołaj Dłuski
Wojciechowa Dłuska
Łukasz Dłuski
Wojciech Rytel

Długie Wólka Nadbużna:

Jakub Dłuski
Grzegorz Dłuski
Pawłowa Dłuska
Grzegorz Dłuski
Bartoszowa Dłuska
Maciej Dłuski
Mateusz Grodzicki

Dłuscy mieszkali jeszcze wtedy we wsiach Wszebory i w Grodzickich


Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:


 „…Na północ od Ceranowa nad samym Bugiem znajdowała się rozległa okolica Długie, która już w 2 poł. XV w. była podzielona na kilka częsci. Dziedzice z Długich mieli także jakies częsci w parafii Sterdyń i w samej Sterdyni. W 1458 r. Jan z Długich sprzedał jakis grunt Stanisławowi Taborowi z Chadzynia. W 1451 r. Stanisław ze Sterdyni przywiódł do sadu swiadków przeciw Łukaszowi. Ten Łukasz był niewatpliwie identyczny z Łukaszem z Długich, który miał synów: Macieja, Marcina i Pawła oraz córkę Jadwigę. Paweł występował w zródłach w l. 1458-1485. W 1477 r. zastawił częsc Długich Janowi Zgleczewskiemu z ziemi nurskiej. Maciej z Jadwiga, dzieci Łukasza, w 1496 r. sprzedali swojš częsc Jakubowi synowi Piotra z Długich. Ten Jakub był ich stryjecznym bratem, bo w 1477 r. Paweł syn Łukasza, ich brat nazwał Piotra z Długich swoim stryjem. Jakub występował w aktach sadowych już od 1475 r.  Oprócz nich działy w Długich posiadali: Mikołaj z synem Stanisławem i Jadwiga z synami Janem i Wawrzyńcem oraz Klemens. W l. 1483-1503 był wzmiankowany Grzymek z Długich, może identyczny z Grzymała z Trzcieńca, który miał sprawę w 1485 r. z Pawłem z Długich. Częsci na których dziedziczyli wyżej wymienieni to zapewne Długie Stare (pózniej zwane także Długie Łuki, a obecnie Długie Grzymki) oraz Długie Grodzisko (od grodziska znajdujacego się w pobliżu, obecnie Długie Grodzickie). Dłuscy w 1621 r. podawali jako swój herb Lubicz. Dziedzice z Długich Grodziska od XVI w. używali nazwiska Grodzicki… Długie Kamieńskie powstały na częsci, która Paweł syn Łukasza sprzedał Stanisławowi Kamieńskiemu z Kamianki w prafii Przesmyki. Stanisław był synem Mikołaja. Jego żona to córka Andrzeja Kossowskiego sędziego drohickiego… Również na częsci Długich powstały Wszebory. W 1458 r. wsytępował Wszebor z Długich, który posiadał również jakies częsci w Sterdyni. W tym roku zapisał 2 włóki w Sterdyni Jakubowi z Chadzynia. Jego synem był niewatpliwie Jakub Wszeborowicz z Długich występujacy w 1476 r. Ich potomkowie używali nazwiska Wszebor (Wszeborowscy) Mogli oni być wspólnego pochodzenia i herbu z Dłuskimi. W 1525 r. król Zygmunt Stary rozpatrywał spór między Mikołajem Paschalem, Maciejem synem Piotra i Jakubem Wszeborem z Długich a Hartymem, Juszkiem i Lewoszem z Lebiedzi poddanymi Piotra Kiszki z Ciechanowca oraz Stanisławem Ogryskiem poddanym Jerzego Raczki w sprawie wchodów bartnych do lasów należacych do Dłuskich. W 1528 r. dziedzice wszystkich częsci Długich wystawili do popisu 4 konie…”
---------------

DMOWSKI

Dane uzupełniajace, głównie w oparciu o badania Zbigniewa Wasowskiego i Tomasza Jaszczołta:

Zapisy w Księdze Konsystorza Janowskiego z l. 1469-1488

1475 r. Małgorzata z Dmochów

Noty księdza Dunina - Kozieckiego z najstarszych ksiag sadowych drohickich:

1455 r. Retko z Dmochów
1469 r. Stanisław Wałach z Dmochów

W. Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1464 r. starosta drohicki nałożył wadium pomiędzy szlachtę Kowiesów i szlachtę herbu Slepowron (prawdopodobnie Rozbickich?), tenże starosta nałożył wadium pomiędzy szlachtę z Osin herbu Cholewa a szlachtę z Dmochów herbu Nałęcz.

Dane z Księgi Grodzkiej Drohickiej z l. 1473-1485

1473 r. Jan z Dmochów z Michałem stamtad i Jan z Dmochów
1476 r. Pani Rogalina z Dmochów, Adam z Dmochów, Stanisław z Dmochów
1477 r. Wjciech z Dmochów, Michał z Dmochów, Jadwiga z Dmochów z bratem Adamem, Mikołaj z Dmochów
1480 r. Maciej z Dmochów
1481 r. Dorota z synem Andrzejem z Dmochów, Maciej z Dmochów, Michał z Dmochów, Stanisław z Dmochów, Mikołaj Dmowski
1482 r. Stanisław z Dmochów "na Rogalińskim", Mikołaj i Stanisław z Dmochów, Andrzej, Jakub i Maciej z Dmochów

Popis pospolitego ruszenia ziemi drohickiej Drohiczyn 1528 r.

Ziemianie z Dmoch Rogali stawili się w pięć koni

Popis pospolitego ruszenia w Rakowie na Litwie 1565 r.:

W srodę 8 sierpnia stawił się Stanisław syn Jerzego z Dmochów na koniu zbrojny w oszczep

17 sierpnia - Jan syn Macieja z Rozbitego kamienia w imieniu Szczęsnego z Dmochów wystawił jeźdźca na koniu zbrojnego w oszczep

Popis pospolitego ruszenia w Radoszkowicach opodal Mińska na Białorusi w 1567 r.

Dmochy Mingosy:

Stanisław syn Jerzego - klacz, włócznia, zbroja

Dmochy Rętki:

Jan "Klepacz" - klacz, miecz
Jan "Puzo" - klacz, włócznia, zbroja
Szymon "Kiesik" - klacz, włócznia, zbroja
Szczęsny syn Wojciecha - pieszo, miecz
Szczęsny Klepacki - pieszo, kord
Stanisław "Puzo" wysłał syna Jana - klacz, zbroja
Walenty syn Wawrzyńca - pieszo, miecz

Dmochy Rogale:

Mikołaj syn Kowalca - klacz, miecz, zbroja
Melchior "Trzcionek" syn Wojciecha - klacz, miecz, zbroja
Adam syn Wojciecha - klacz, włócznia zbroja
Jan "Trzcionek" od żony swojej Katarzyny - klacz, zbroja
Mateusz syn Trzcionka - klacz, włócznia, zbroja
wdowa Walentynowa wysłała pieszego sługę z włóczni±
Jan syn "Kępki" - klacz, włócznia, zbroja
Paweł syn Macieja - pieszo, włócznia, zbroja
Piotr syn Macieja kowal - pieszo z włóczni±
Stanisław syn Mikołaja - klacz, włócznia, zbroja
wdowa Stanisławowa wysłała pieszo syna Jerzego z włóczni±
Serafin syn Andrzeja - klacz, zbroja
wdowa Lenartowa stawiła sługę Andrzeja z klacz± w zbroi
Stanisław wysłał Macieja pieszo w zbroi
Wawrzyniec "Swiniopas" wysłał syna Bartosza na koniu w zbroi

Dmochy Rozumy:

Marcin syn Franciszka - pieszo, włocznia
Bartosz syn Stanisława - klacz, włócznia
Stanisław Trzcionek wysłał syna na klaczy z włóczni±
Maciej syn Mikołaja - klacz, miecz
Wojciech syn Jana - klacz
Andrzej syn Macieja - pieszo
Jan syn Marcina - pieszo
Jan syn Jaszczułta? - pieszo
Piotr syn Jaszczułta - pieszo
Mikołaj syn jakuba - klacz
Lenart syn Stanisława - pieszo
Maciej Kępa - pieszo z włóczni±

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Królestwa Polskiego Drohiczyn 1569 r.:

Dmochy Rogale:

Adam Dmowski syn Wojciecha
Wawrzyniec syn Grzegorza
Maciej Jaszczułt
Jakub syn Lenarta
Maciej syn Jakuba
Marcin syn Stanisława
Jan syn Stanisława
Walenty syn Stanisława
Serafin syn Pawła
Bartosz syn Stanisława
Mikołaj syn Stanisława
Wawrzyniec syn Stanisława
Mikołaj syn Jakuba
Franciszek (Fracz) syn Jakuba
Paweł syn Walentego
Stanisław syn Mikołaja
Grzegorz syn Jakuba
Melchior syn Wojciecha Trzcionka
Jan syn Jakuba
Jan syn Stanisława i w imieniu matki swej Reginy
Stanisław syn Jakuba
Szymon syn Macieja
Piotr syn Macieja i od brata swego  małoletniego Pawła
Sebastian syn Macieja

Dmochy Rozumy:

Stanisław syn Jana Kępki
Andrzej syn Jana
Wojciech syn Jana
Andrzej syn Macieja
Maciej syn Mikołaja

Podatek z 1580 r.:

Z Dmoch Rogali i Rozumów zapłacili od włók ziemskich 10 po groszy 15 Adam i Mikołaj "Lepka" (Lipka?) z Dmochów obojga

Podatek z 1662 r. tzw. pogłówne

Dmochy Rętki:

Maciej i Tomasz Paczóscy
Maryna Dmowska
Jan Dmowski Sokolik
Anna Kudelska
Barbara Dmowska Prykowa
Wojciech Dmowski
Wawrzyniec "Sosieński" (Soszyński)
Franciszek i Sebastian Dmowscy
Jan Dmowski
Wojciech Rozbicki
Wojciech Krasowski
Jan Dmowski

Dmochy Rogale:

Dmowscy dziedzicowie Dmochów Rogali od siebie, braci, sióstr, czeladzi po 1 zł osób 40, a od żon i dzieci osób 15

Dmochy Rozumy:

Szymon, Jan, Tomasz, Jaku? Dmowski
Paweł Nasiłowski
Katarzyna Dmowska
Sebastian Rozbicki
Katarzyna Sikorska
Maciej Zaleski
Adam Krasowski
Jan Sikorski

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:

Dmochy Rętki:

Maciej Dmowski
Grzegorz Dmowski
Krasowski
Piotr Rozbicki
Jan Dmowski
Jakub Dmowski
Krzysztof Nasiłowski
Walenty Dmowski
Kosak?
Franciszek Dmowski
Wojciechowa Dmowska

Dmochy Rogale:

Wojciech Dmowski
Jan Dmowski
Stefan Dmowski
Andrzej Dmowski
Maciej Dmowski
Stanisław Dmowski
Bartosz Dmowski
Maciej Dmowski
Jan Dmowski
Jan Dmowski (II)
Szymon Dmowski
Wawrzyniec Dmowski
Dominik Dmowski
Adam Dmowski
Bartosz Dmowski
Tomasz Dmowski
Piotr Dmowski
Warzyniec Dmowski

Dmochy Rozumy:

Sebastian Rozbicki
Piotr Dmowski
Adam Rozbicki
Wojciech Dmowski
Bartosz Doliński
Michał Sikorski
Stanisław Dmowski
Grzegorz Dmowski
Jakubowa Dmowska

Adam Boniecki "Herbarz Polski" (fragmenty):

Dmowscy herbu Pobóg

Stanisław Dmowski, syn Zygmunta i Andrzej Dmowski, syn Stanisława, dziedzicza na Rętkach w 1585 r.
Wojciech Dmowski syn Łukasza nabył w 1729 r. częsć wsi Dmochy Rogale od Anny Dmowskiej. Syn jego Mikołaj Dmowski ur. 1741 r. (metryka w Rozbicach- Rozbity Kamien)
Tomasz i Wojciech Dmowscy synowie Wawrzyńca, własciciele w 1729 r. częsci Dmochów.
Marcin Dmowski syn Tomasza nabył w 1756 r. częsć Dmochów od Rozalii Remiszewskiej, a z żony Salomei syn jego Wawrzyniec Dmowski ur. 1751 r. (metryka w Rozbicach)
Kaziemierz Dmowski syn Józefa nabył w 1784 r. częsć Dmochów od Nasiłowskiej. Grzegorz Dmowski syn Andrzeja sprzedał w 1782 r. częsć Dmoch Antoniemu Dmowskiemu.
Ignacy Dmowski, syn Grzegorza ur. 1771 r. (metryka w Rozbicach).
Marianna Dmowska, córka Jakuba Dmowskiego herbu Denis (???) za Danielem Wężem.
Stanisław Dmowski, syn Andrzeja nabył w 1750 r. częsć wsi Reczki, od Jaruzelskich. Syn jego Wawrzyniec Stefan Dmowski ur. 1728 r. (metryka w Mokobodach) ożeniony z Apolonia Krasnodębska, pozostawił synów: Aleksandra Stanisława ur. 1763 r., Andrzeja ur. 1765 r. i Władysława Piotra ur. 1767 r.
Jan Dmowski syn Wawrzyńca, ustapił częsć Osin Dolnych w 1746 r. synowi Jackowi, który z żony Pertoneli miał syna Pawła ur. 1748 r. (metryka w Mokobodach).
Franciszek i Szymon Dmowscy, synowie Grzegorza kupili w 1759 r. częsć dóbr Przywózki, a Franciszek Dmowski tegoż roku nabył także częsć wsi Jareuzale i Dmochy Reczki od Antoniego Węża, a w 1795 r. częsć Przywózk od bratanka Piotra Dmowskiego syna Szymona. Aleksander Dmowski syn Andrzeja nabył w 1770 r. częsć Przywózk od Jakuba Błońskiego, a syn jego Dominik Dmowski dokupił jeszcze czastkę w 1791 r.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie: Ludwik i Franciszek Dmowscy synowie Macieja w 1853 r., Henryk Dmowski syn Franciszka w 1858 r.; Stanisław, Franciszek i jan Dmowscy synowie Józefa i Barbary Księżopolskiej w 1860 r., a Julian i Wacław Dmowscy synowie Walentego i Józefy Lenarskiej w 1862 r. (przy tych ostatnich Zbigniew Wasowski autor Monografii parafii Rozbity Kamień na Podlasiu podaje uwagę, że sa to bracia Romana Dmowskiego!)

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Dmochy były podzielone w XVI w. na cztery działy: Mingosy, Rogale, Rętki i Rozmumy. Podział ten zaczał kształtowac się niewatpliwie już w 2 poł. XV w. W zródłach spotykamy Jakuba Mingosa występujacego w l. 1473-1474. Od jego przydomku pochodzi nazwa pierwszego działu. Rogale powstały na częsci zasiedlonej przez szlachtę tego herbu. W 1480 r. występowała pani Rogalina, natomiast w 1482 r. była notowana częsc Rogalińska w Dmochach. Mężem owej Rogaliny był Stanisław z Dmoch o przydomku Wałach, zwany również Rogala, poswiadczony w l. 1465-1492. W 1532 r. w Dmochach Rogalach występował Marcin syn Wałacha. Rętki pochodza od Rętka z Dmoch (Ranthk) wymienionego w 1455 r… Dmowscy z Dmochów byli różnych herbów. W Rogalach siedzieli rodowcy herbu Rogala. W 1464 r. starosta drohicki nałożył vadium pomiędzy Osińskich herbu Cholewa i Dmowskich herbu Nałęcz. Byli więc Dmowscy i tego herbu. Natomiast watpliwym jest herb Pobóg, którego używali dziedzice Dmochów, ale tylko w ziemi nurskiej. Co ciekawe nie pisali się oni Dmowskimi, lecz Dmochowskimi. Herb Pobóg niektórzy Dmowscy przyjęli zapewne po lekturze herbarzy w XVIII i XIX w. W 1528 r. Dmowscy stawili do popisu 5 koni, a zapisani osobno Rętkowie – jednego…”
-----------------

 Dane uzupełniajace: GALECKI

1567 r. Radoszkowice na Litwie, popis pospolitego ruszenia:

Gałki:

Maciej syn Pawła - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Andrzeja - klacz
Jan syn Michała - pieszo, miecz
Gabriel Wierzbicki od żony swojej "Drewniowny?" - pieszo
Jakub syn Stanisława Drewnikow? - pieszo, rohatyna
Fracz (Franciszek) Gałecki - koń, zbroja
Łukasz Lipkowicz - koń
Adam syn Szymona - pieszo

Wies Gałki:

Jan Saczko, komornik ziemski drohicki z Gałek i Mołomotek - koń, zbroja
Wawrzyniec Rewiski? - klacz, miecz
Jan syn Aleksandra (Olechnowicz) - klacz, kord
Jadwiga Chojecka wysłała syna Szczęsnego na klaczy
Jan Saczko komornik wysłał sługi pieszo od ubogich sierot "Ganny" i Barbary córek Walentego Saczka

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Podlasia do Polski Drohiczyn 1569 r.:

Gałki Łępice:

Fracz (Franciszek) Gałecki
Jan syn Michała
Łukasz syn Macieja
Andrzej syn Szymona
Maciej syn Pawła
Fracz (Franciszek) syn Marcina
Abrahama syn Stanisława z Łępic
Stanisław syn Marcina
Jan syn Aleksandra
Jan syn Marcina

Drugie Gałki:

Jan Saczko Gałecki komornik ziemski
Wawrzyniec Czewski? i od brata swego Herubina nieobecnego
Mateusz Chojecki i od brata swego Bartosza nieobecnego

Wykaz urzędników z a czasów I Rzeczypospolitej Jerzy Urwanowicz:

Gałecki herbu Junosza

Jan - miecznik podlaski (1717 r.)

Wawrzyniec - wojski drohicki (XVIII w.)

oprócz tego:

Andrzej Gałecki - woźny ziemski, rozwoził kopię uniwersału z wezwaniem na przysięgę do Drohiczyna w 1569 r.  Prawdopodobnie chodzi o Andrzeja Gałeckiego syna Szymona z Gałek Łępic

Herbarz Polski Adama Bonieckiego (fragmenty):

Gałeccy czasami Gałęccy herbu Junosza z Gałek w ziemi wyszogrodzkiej. Założyli następnie drugie gałki w ziemi drohickiej na których jeszcze w XVIII w. dziedziczyli. (-twierdzi historyk Boniecki, ale wszystko wskazuje na to, że to nie prawda - przyp DK).

Abraham z Gałek zaswiadcza szlachectwo 1363 r. Napiórkowiczów z Łowczewa. Mikołaj z Gałek stolnik wyszogrodzki 1400 r. Jan Gałecki syn niegdy Onasza z Gałek choraży wyszogrodzki 1428 r. Katarzyna pozostała po nim wdowa zapisała córkom swoim Annie i Katarzynie 200 kop groszy w 1432 r. Abraham z Gałek podsędek wyszogrodzki 1474 r. Jan Gałecki żonaty z Anna Maleszowska dzidziczka Maleszowy sprzedał te dobra w 1576 r. Krasińskiemu. Stanisław Gałecki w Chełmie. Małgorzata Gałecka dziedziczka Czerniejowa w chełmskiem 1564 r.

Fraciszek Gałecki pisarz grodzki drohicki  w 1571 r.następnie sędzia grodzki miał synów siedmiu: Jan, Stanisława, Franciszka, Marcina, Krzysztofa, Michała i Wojciecha. Z nich dwaj ostatni własciciele Gałek w ziemi drohickiej kwitowali Mleczkę w 1586 r. Adam Gałecki syn Michała sprzedał Miłkowice Szklińskiemu w 1593 r. Tenże  Adam Gałecki z zmiemi drohickiej swiadek przy wywodzie szlachectwa Chojeckiego w 1637 r. zeznał, że jest Junosza. Krzysztof Gałecki syn Franciszka zapisał żonie Elżbiecie dożywocie w 1591r. Wojciech Gałecki syn Andrzeja 1585 r. Marcin gałecki dziedzic na Gałkach, syn Jana 1596 r. Mikołaj Gałecki nabył proces z Srzedzińskiego z Kochanowska 1592 r. Jerzy i Ambroży Gałeccy synowie Jana procesuja Kryskiego 1605 r. Wawrzyniec Gałecki syn Stanisława w powiecie przedeckim 1621 r. Marcin Gałecki poborca drohicki 1661 r.

Franciszek Gałecki infamis sejmowy utracił urzad czesnika kijowskiego 1667 r. Jan Gałecki sekretarz królewski, pułkownik 1677 r., brat Aleksandra Gałeckiego chorażego choragwi Zamoyskiego 1667 r. następnie czesnika kijowskiego 1677 r. Adam i Wojciech Gałeccy z województwem podlaskim, a Felicjan z ziemia wyszogrodzka podpisali elekcję Jana III Sobieskiego. Mikołaj, Antoni i Wojciech Adam - pisarz grodzki drohicki, synowie Krzysztofa Gałeccy procesuja Ossolińskiego 1678 r.

Józef Gałecki syn Franciszka nabył w 1713 r.  częsć Swiniar w ziemi drohickiej, które syn jego Adalbert (Wojciech) urodzony z Marianny Krasnodębskiej odstapił w 1783 r. Kazimierzowi Jeruzalskiemu, synowi Fabiana i Marianny z Gałeckich.  Jerzy z Gałek Gałecki vicesgerent kijowski 1742 r. podsędek 1765 r. a sędzia owrucki 1776 r. ożeniony z Agata Michałowska. Syn jego Michał Gałecki 1799 r. Antoni Gałecki komornik ziemski owrucki 1779 r. Adam Gałecki poseł liwski, Michał Gałecki poseł warszawski i Andrzej Gałecki z ziemi mielnickiej podpisali elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Marianna z Gałeckich córka Andrzeja i Anny z Czarnockich, żona Andrzeja Baranowskiego sprzedała w 1762 r. częsć dóbr Czaple Ruskie i Andrelewice Czarnockiemu.

Jakub Gałecki udowodnił pochodzenie swoje szlacheckie w 1782 r. w sadzie ziemskim czchowskim. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie:
1. Potomkowie Jana Gałeckiego żyjacego w 1772 r. po którym zostało synów trzech: Jacenty, Wawrzyniec i Mikołaj Gałeccy. Ludwik Gałecki syn Jacentego i Marianny z Henklów 1839 r., a synowie jego: Eugeniusz i Czesław Gałeccy urodzeni z Brygidy Twardowskiej 1840 r. Gabriel Gałecki syn Michała, a wnuk Wawrzyńca 1842 r. Józef Gałecki syn Mikołaja i Małgorzaty Wainworn 1839 r.
2. Potomkowie Wojciecha Gałeckiego własciciela Gałek w ziemi drohickiej 1698 r. mianowicie: Jan Gałecki syn Macieja 1839 r. i Jan Nepomucen Gałecki i Julian Gałecki synowie Szymona i Wiktorii z Grabowskich w l. 1845-52.
------------------

 Dane uzupełniajace: KARSKI

Tomasz Jaszczołt tak pisze o tym rodzie:

W najstarszych aktach sadowych drohickich występowali dwaj bracia Stanisław i Marcin karscy herbu Korab. Stanisław był dziedzicem wsi Miedzna, Wola Tchórzowa, Ugoszcz i Orzeszówka. Ufundował on także kosciół w Miedznej. jego żona była Katarzyna, z która miał córkę Jadwigę wydana za Stanisława Wodyńskiego herbu Kosciesza, pisarza ziemskiego drohickiego. W ten sposób Miedzna z innymi wsiami trafiła w ręce Wodyńskich (później Butlerów). Stanisław Karski występował w źródłach jeszcze w 1476 r.. Marcin Karski, brat Stanisława posiadał dziedzinę  koło Skrzeszewa, która pierwotnie nazywała się Zrebczyce. Dopiero w XVI w. przyjęła się obecna nazwa Karskie. Karscy wywodza się zatem od Marcina, który jest wspomniany w aktach 1447-1475. W 1482 r. występowali synowie Marcina: Piotr, Szczepan i Dzierżek Karscy. W 1567 r. na popis satwiło się czterech Karskich, a w 1569 r. przysięgę składało szesciu członków tej rodziny. W 1580 r. w imieniu pozostałych współdziedziców podatek z 7,5 włóki opłacił Walenty Karski. W rejestrze z 1676 r. Karscy w Karskich nie występowali, mieszkali w innych wsiach.

Popis pospolitego ruszenia z 1567 r. Radoszkowice na Litwie:

Karskie:

Mikołaj Karski od brata swego Walentego - koń, miecz
Jerzy Karski - koń, zbroja
Szczęsny Karski wysłał sługę na koniu z mieczem

Przysięga na wiernosć Koronie  1569 r. Drohiczyn:

Karskie:

Szczęsny syn Stanisława
Walenty syn Stanisława i od brata swego nieobecnego Mikołaja dziedzicowie z karskich, z Zrebczyc
Lenart Wierzbicki syn Pawła

Małaszczyno? Karski :

Mikołaj Karski syn Jana z dóbr Małaszczyzna? i w Litwie leżacych
Mikołaj syn Jakuba
Jan syn Jakuba  
-------------------

 

 

opr. Dariusz Kosieradzki



Poprawiony (sobota, 02 lutego 2013 14:52)

 

uzupelnienia do cyklu Tropami Przodkow cz.1

 

 

KOZUCHOWSKI; KOSOWSKI; TOCZYSKI; PLISZKA; PLUTA; CZARNOCKI; RZEWUSKI; WRZOSEK; TARKOWSKI; ZOLKOWSKI; SWINARSKI; TREBICKI; JABLONSKI - RESPOND; KORCZEWSKI; JERUZALSKI; MOGIELNICKI; STALEGOWSKI; TRZCINSKI; WROTNOWSKI; ZELAZNICKI; SKUP; ZEMLO; UZIEBLO; PAPLINSKI; LOZA; STANSKI; SKWIERCZYNSKI; SOSZYNSKI; PNIEWSKI; RACZYNSKI; REMISZEWSKI - REMBISZEWSKI; ZAWADZKI; GORSKI; ZALESKI; PAPLINSKI; WSZEBOROWSKI; MECZYNSKI; OSINSKI; PROSTYNSKI; SKOLIMOWSKI; KOSIERADZKI; RYTEL; PIENKOWSKI; PAPROCKI; DYBOWSKI; ZEMBROWSKI;


 

Dane uzupełniajace DO POWYZEJ WYMIENIONYCH RODOW



Najstarsze zapisy: KOZUCHOWSKI

1438 r. Jakub z Kożuchowa swiadek na dokumencie fundacyjnym parafii katolickiej w Wyrozębach pod Sokołowem

Witold Semkowicz "Wywody szlachectwa..."

1455 r. Paweł de Kożuchów
1453 r. Jakub de Kożuchów

Księgi drohickie z XV w.:

1473 r. Jerzy z Kożuchowa
1474 r. Maciej z Kożuchowa, Jan Przeszek, Stanisław z Kożuchowa
1474 r. Jan z Błonia, Stanisław Kożuchowski
1474 r. Kożuchowski de Zawady
1475 r. Wojciech z Kożuchowa
1480 r. Stanisław z Kożuchowa, Piotr pleban z Kożuchowa
1476 r. Andrzej Błoński, Adam syn Jakuba Kożuchowski
1476 r. Piotr Zajac Żółkowski i Budka, Swiętosława, Mikołajowa i Maciejowa z Kożuchowa
1477 r. Dorota córka Stanisława z Kożuchowa, Swiętosław, Mikołaj, Budek, Maciej jej bracia
1479 r. Jakub Jałmużna (Księżopolski?), Stanisław syn Swiętosława z Kożuchowa
1479 r. Jakub Kożuchowski, Jan Błoński
1479 r. Stanisław Swiętoszkowicz z Kożuchowa
1481 r. Jurga (Jerzy) Kożuchowski
1481 r. Adam z Kożuchowa, Stanisław z Kożuchowa
1482 r. Stanisław Kożuchowski, Chrzczon ? z Błonia, Szymon Krasnodębski
1482 r. Adam z Kożuchowa
1482 r. Włodek Kożuchowski
1480 r. Stanisław i Jakub z Kożuchowa i Paweł Rudy
1484 r. Chrzczon z Błonia, Jakub Kożuchowski

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice Litwa 1567 r.:

Kożuchowo Wielkie:

Stanisław "Rybczyk" - klacz
Jakub Rybczyk - klacz, miecz
Maciej Rybczyk - pieszo, rohatyna
Matys "Zajac" - pieszo, rohatyna
Mikołaj "Chrosny" - klacz
Stanisław Jurga - pieszo z rohatyn±
Wojciech Jurga - pieszo
Jakub Zawisza - klacz
Andrzej "Bossak" - klacz
Stanisław Bossak - klacz, miecz
Melcher syn Michała - klacz, miecz
Baltazar syn Michała - klacz, miecz
Paweł "Gasiorek" wysłał syna Bartosza pieszo z mieczem
Szczęsny "Zajac" - klacz, miecz
Stanisław syn jana "Litwiniek" - pieszo
Marcin Bossak - klacz, miecz
Maciej Jurga - klacz, miecz
Herubin z bratem Bartoszem - koń, miecz
Wojciech syn Pawła Osiński - klacz, miecz

Krasnodęby Kasmy (Kosmy):

Szymon Kożuchowski wysłał syna Bartosza - klacz, mieczem

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Kożuchowo:

Andrzej syn Pawła
Mikołaj syn Jakuba
Stanisław syn Szymona
Stanisław syn Jana
Szczęsny syn Stanisława
Maciej syn Stanisława
Stanisław syn Jana
Maciej syn Szymona
Jakub syn Szymona Zawisza
Stanisław syn Pawła
dziedzicowie z Kożuchowa

Jakub Zawisza Kożuchowski
dziedzic ze Skorupek

J. Urwanowicz "Wykaz urzędników podlaskich..."

Kożuchowski herbu Roch (Bon.)

Jan Kożuchowski - łowczy drohicki (1648, zm. 27 VIII 1658 r.)
Marcin Kożuchowski - poczaszy drohicki (1642-1645)

Adam Boniecki "Herbarz Polski..." - fragmenty:

Kożuchowski herbu Roch vel Pierzchała z Kożuchowa na Podlasiu

Jan Kożuchowski łowczy drohicki podpisał elekcję Jana Kazimierza umarł 1658 r.
Stanisław Kożuchowski został podstolim łukowskim 1661 r.
Aleksander, Karol i Stanisław Kożuchowscy z ziemi drohickiej elektorowie Michała Korybuta
Walenty Kożuchowski z województwem podlaskim podpisał elekcję Augusta II
Mateusz Kożuchowski syn Marcina i Marianny Sobikówny (Sobiczewskiej?) sprzedał w 1752 r. częsć swoja na Krasnodębach Kosmach i Bachorzy bratankowi swemu Grzegorzowi Mateuszowi Kożuchowskiemu synowi Fabiana i Heleny Wyrozębskiej
N. (?) Kożuchowski ożeniony z Przygodzka
Maciej Kożuchowski syn Antoniego nabył w 1741 r. częsć Karowowa w ziemi łukowskiej, syn jego Jakub Kożuchowski odstapił w 1795 r. częsć tę bratu Janowi Kożuchowskiemu
Michał Kożuchowski syn Jakuba ur. 1793 r. w parafii Trzebieszów, wylegitymowany 1804 r Galicja Zachodnia. Tam i w tymże roku ligitymowani: Michał Kożuchowski syn Tomasza i Doroty Wierzbickiej, wnuk Jana, urodzony 1771 r. w parafii Jabłonna (Lacka). Jakub i Józef Kożuchowscy synowie Benedykta wojskiego bracławskiego i Marianny Izdebskiej. Brat ich Stanisław Kożuchowski poborca w ziemi drohickiej 1790 r.
Jan Kożuchowski ur. 1782 r. w parafi Kożuchówek, syn Lamberta dziedzica na Włodkach 1799 r. i Marianny, wnuk Adama
Stanisław Kożuchowski, syn Jakuba odstapił 1771 r. częsć Kożuchowa Wielkiego i Błonia małego synowi Wojciechowi Kożuchowskiemu, którego syn Antoni urodzony z Magdaleny Błońskiej 1783 r. w parafii Kożuchówek, legitymowany ze szlachectwa 1804 r. Galicja Zachodnia

 

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Już  w 1419 r. występował pleban z Kożuchowa Maciej, który był swiadkiem fundacji koscioła w Kuczynie na Nurcem. Fundacja w Kożuchowie musiała być zatem nieco wczesniejsza. W 1458 r. plebanem w Kożuchowie był Trojan, a w latach 1471 – 1488 Piotr… Fundatorami koscioła w Kożuchowie byli niewatpliwie miejscowi dziedzice – szlachta herbu Pierzchała. Jednym z nich mógł być Jakub z Kożuchowa, który w 1438 r. swiadczył na dokumencie fundacyjnym koscioła w Wyrozębach. W 1453 r. zarzucał nieszlacheckie pochodzenie Marcinowi z Wyrozęb. Już w 2 poł. XV w. dziedzice Kożuchowa byli bardzo licznie rozrodzeni. Potwierdza to m.in. ich częste pojawianie się na kartach ksiag sadowych z tego okresu. Wspomniany Jakub występował w sadzie w 1458 r., a żył jeszcze w 1474 r., gdy jako jeden ze „starców” swiadków swiadczył w sprawie bojarów z Żrebczyc oraz w 1477 r., gdy wymieniany był z synami Adamem i Jakubem… Była to jedna rodzina dziedziczaca na Kożuchowie. Drugi krag rodzinny stanowili czterej bracia: Budek, Swiętosław, Mikołaj i Maciej – synowie Stanisława wymienianego w 1465 r… Trzecia rodzinę wymieniana w tym czasie w Kożuchowie stanowili: Jan zwany Żyłka, poswiadczony tylko w 1469 r. oraz syn Wojciech występujacy w latach 1474 – 1484… Nie wiadomo z kim z powyżej wspomnianych osób spokrewniony był Władysław, czyli Włodek z Kożuchowa, występujacy w l. 1474 – 1492, poswiadczony także jako kolator koscioła. Na jego czesc powstała wies Włodki, a jego potomkowie przybrali nazwisko Włodek. Z częsci Kożuchowa wyłoniły się także Zawady. W 1474 r. występował jakis Kożuchowski z Zawad… W 1501 r. występował Jan Kożuchowski zwany Zawada. Kożuchowscy mieszkajacy w Zawadach przybrali następnie nazwisko Zawadzkich…”


-------------

KOSOWSKI

Dane uzupełniajace (głównie w oparciu o informacje uzyskane od historyka Tomasza Jaszczołta):

Pospolite ruszenie Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wojciech syn Jana z bratem Melchiorem
Kacper syn Baltazara
Stanisław syn Andrzeja
Michał syn Feliksa
Wojciech syn Rafała
Jakub syn Rafała
Marcin syn Cherubina
Rafał syn Szczęsnego
Paweł syn Andrzeja
Wojciech syn Hieronima
Walenty Kosowski
Jerzy Kosowski pisarz grodzki drohicki

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r.:

Jerzy pisarz grodzki drohicki
Stanisław syn Andrzeja
Paweł syn Andrzeja
Walenty syn Andrzeja
Seweryn syn Andrzeja
Bartosz syn Andrzeja
Wojciech syn Jana
Melchior syn Jana
Wojciech syn Rafała
Marcin syn Cherubina
Kacper syn Piotra
Rafał syn Feliksa
Paweł syn Jana

Podatek z 1580 r.:

Z Kosowa, Gutów i innych posiadłosci płacili:

Kacper Kosowski
Rafał Kosowski
Walenty Kosowski
Wojciech Kosowski
Jadwiga żona Seweryna Kosowskiego

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:

Jakub Kosowski z Dębego
Władysław Kosowski z Dębego, Gutów i Telaków
Stefan Kosowski z Gutów
Adam Kosowski z Kosowa
Maciej i Stanisław Kosowscy z Kosowa, Gutów i Olszewa
Kazimierz Kosowski z Jabłonny Lackiej

O KOSOWSKICH W XV WIEKU SZUKAJ RÓWENIEŻ W ODCINKU: GRĄDZCY HERBÓW TRZASKA I RAWICZ

KOSOWSCY HERBU CIOŁEK PATRZ TEZ ADAM BONIECKI HERBARZ

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Wies Kosów została nadana przez księcia Witolda rycerzowi Marcinowi z Ciołkowa w ziemi płockiej (dzisiaj Ciołkówko 12 km na północny wschód od Płocka), staroscie pułtuskiemu… Marcin otrzymał Kosów na prawie lennym, czyli feudalnym. W zamian za nadanie miał obowiazek stawiac się zbrojno na każda wyprawę. Kmiecie z jego dóbr mieli uczestniczyc w naprawie zamków… przywilej Witolda został wystawiony w Brzesciu w niedzielę po Bożym Ciele (13 czerwca) 1417r. swiadkami byli (m.in.) Mikołaj z Sepna (własciciel Sokołowa)… Marcina nie znamy już więcej ze zródeł podlaskich. Był natomiast notowany przez zródła mazowieckie… w 1437 r. Marcin z Kosowa wystapił razem z Janem z Ciołkowa w sadzie zakroczymskim. Według miejscowej tradycji zapisanej w XIX w. Marcin z Kosowa miał być ok. 1425 r. fundatorem pierwszego koscioła w tej miejscowosci. Tradycja ta zasługuje na wiarę… Pózniejsi Kosowscy z cała pewnoscia byli potomkami Marcina z Ciołkowa. Zarówno Kosowscy, jak i Marcin byli herbu Ciołek. Synem Marcina musiał być Andrzej z Kosowa, który występował od końca lat 40. XV w… synem Marcina, a bratem Andrzeja mógł być również Klemens Kosowski, który pojawił się w sadzie drohickim z synem Wojciechem w 1464r… w 1469 r. (Andrzej Kosowski został) sędzia ziemskim drohickim. Kosowski był  (nim) do 1481 r., kiedy to najpewniej zmarł… Jedynym znanym synem Andrzeja Kosowskiego był Stanisław, o którym była już mowa przy Jakimowiczach (Starej Wsi). Był on żonaty z dziedziczka tej wsi Anna…(synem Stanisława był zas) Mikołaj, który jednak został zapisany z nazwiskiem Kosowski. Kosowscy na otrzymanym od Witolda nadaniu założyli szereg wsi. Niewykluczone, że również od pózniejszych ksiażat otrzymywali dodatkowe nadania… w 1458 r. istniały Guty… Golanki istniały już w 1469 r…. Grady, które zostały założone po 1464 r….podobnie mogło być ze wsia Złotki. W XVI w. mieszkali tu Złotkowscy, którzy również (jak Popławscy w Gradach) zostali osadzeni przez Kosowskich… Nowa Wies istniała w 1474 r…. do Kosowskich należały też wsie Łomna i Olszew występujace w zródłach dopiero z XVI w. W 1519 r. Andrzej Kosowski zastawił Zawady Andrzejowi i Markowi synom „Brodzica” ze Sterdyni. Może ci szlachcice pozyskali Zawady na własnosc. Pózniej mieszkała tu rodzina szlachecka, która przyjęła nazwisko Zawadzki… Stanisław Kosowski – Jakimowski z żona Anna miał trzech synów: (Mikołaja, Jakuba i Andrzeja i od nich) pochodziły trzy linie rodziny dziedziczace tu w XVI i XVII w. Kosowscy najbardziej rozrodzeni byli w 2 poł. XVI w. Mikołaj żonaty z Ludmiła Raczkówna miał trzech synów: Rafała, Feliksa, Jakuba, plebana w Kosowie i córkę Dorotę, żonę Bogdana Prostyńskiego. Mikołaj zmarł wczesnie. Jakub z żona Barbara Wodyńska miał czterech synów: Stanisława, Mikołaja plebana w Miedznej i Suchożebrach, Andrzeja i Hieronima. Andrzej najmłodszy syn Stanisława Jakimowskiego (Kosowskiego) ożenił się z córka Stanisława Zawiszy z Zembrowa, sędziego drohickiego…”

-------------

 Dane uzupełniajace: TOCZYSKI

Najstarsze wpisy w księgi drohickie XV w.:

1473 r. Mikołaj Toczyski
1474 r. Jaczko Krowicki (Kurowicki) z bratankiem Waskiem zastawili kat Mikołajowi z Toczysk
1476 r. Paweł syn Szczepana z Toczysk
1477 r. "Myszko de Toczyska"
1477 r. Jakub z Toczysk i Stefan z Toczysk

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski w 1569 r.:

Toczyski:

Walenty Toczyski syn Jana woźny ziemski drohicki
Wojciech syn Stanisława
Jan syn Piotra
Jan syn Mikołaja
Ambroży syn Mikołaja
Szymon syn Michała
Stanisław syn Mikołaja
Tobiasz syn Stanisława
Andrzej syn Walentego
Szczęsny syn Macieja
Jan syn Szczepana
Jakub syn Macieja
Maciej syn Jana
Andrzej syn Jana

Kaliski:

Maciej Toczyski syn Jakuba
Mikołaj Toczyski
Stanisław Toczyski
Wawrzyniec Toczyski

Toczyski Czortki:

Marcin syn Wawrzyńca Toczyski
Stanisław syn Wawrzyńca
Szczepan syn Jana
Andrzej syn Wawrzyńca
Piotr syn Michała
Jan syn Marcina i od synowca swego Jana i od brata Kacpra niemocnych

"Toczyska":

Aleksy Toczyski komornik ziemski
Jakub syn Walentego
Stanisław syn Sebastiana

Wyrozęby Kunaty (Konaty):

Stanisław Toczyski syn Jana

Swinary:

Marek Toczyski

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Toczyski Czortki:

Stefan "Oczko" - klacz, miecz
Marcin "Nemecz" - wysłał syna Piotra - klacz, miecz
Stanisław "Czurepek" - pieszo, rohatyna
Wawrzyniec syn Wojciecha - pieszo, rohatyna
Jakub "Piętka" - pieszo, rohatyna
Andrzej syn Walentego - pieszo, rohatyna

Toczyski Chrome:

Aleksy Toczyski komornik ziemski drohicki - koń, zbroja, rohatyna
Jakub syn Mikołaja - wysłał sługę Jana na klaczy
Mikołaj syn Mikołaja - z częsci swoich z Jabłonny i Toczysk - koń, rohatyna
Matys synowiec Mikołaja - klacz, rohatyna
Jan syn Marcina - klacz, rohatyna
Piotr syn Sebastiana - klacz, kord
Stanisław syn Wawrzyńca -  wyłał syna Matysa - klacz, rohatyna
Szczepan syn Stanisława - klacz, rohatyna

Toczyski Srednie:

Walenty woźny ziemski - klacz, miecz
Andrzej syn Jerzego - klacz, miecz
Jan "Rogala" - pieszo, rohatyna
Lenart syn Wawrzyńca - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Pawła - pieszo, rohatyna
wdowa Piotrowa wysłała Szczęsnego Toczyskiego pieszo z kordem

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Toczyski powstały na nadaniu księcia Zygmunta Kiejstutowicza. Informację o tym przekazuje niedatowany list starosty drohickiego Piotra Strumiłły z ok. 1470 r. rozpatrujacy skargę poddanych królewskich z Gródka na Pawła, Macieja i Marcina Toczyskich. Ich ojciec Mikołaj wysłużył tu ziemię u wielkiego księcia Zygmunta, który kazał ja odgraniczyc staroscie drohickiemu Andruszkowi Dowojnowiczowi (1438) i wwiazac w nia Mikołaja… Wspomniany Mikołaj, który jako pierwszy otrzymał nadanie od księcia Zygmunta w 1458 r. wział w zastaw młyn w Zembrowie od sędziego Piotra, a sam zastawił dziedzictwo w Sterdyni Stanisławowi z Tchórznicy, występował jeszcze w 1475 r. Jego synowie zaczęli się pojawiac od l. 70. XV w. Oprócz wymienionych w dokumencie Piotra Strumiłły synami Mikołaja mogli być również: Wojciech z Toczysk, który w 1464 r. otrzymał wójtostwo w Skrzeszewie z rak biskupa łuckiego Jana Łosowicza oraz Szczepan Jakub z Toczysk występujacy w 1477 r. Toczyscy byli herbu Awdaniec, potwierdza to m.in. przydomek używany przez niektórych z nich od 1477 r. – „Jawdancowicz”. W 1528 r. wystawili do popisu aż 6 koni. W 1599 r. wywiedli szlachectwo z herbem Awdaniec…”

---------------

 Dane uzupełniajace:

PLISZKA HERBU PÓŁKOZIC

Najstarsze zapisy w księgach drohickich XV w.:

1470 r. Maciej z Pliszek
1475 - 1481 r. Mikołaj z Pliszek
1477 r. Marek Pliszka
1482 r. Mikołaj Pliszka

Przysięga na wiernosć Koronie po przył±czeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r.:

(według informacji Tomasza Jaszczołta przysięgało wówczas 20 członków tej rodziny, w wykazach drukowanych sa zas liczne luki):

np. Pliszki:

Andrzej syn .....
Jan syn Szczęsnego
Piotr syn Jakuba
Stanisław syn Tomasza i za brata ....
Maciej syn ......
Mikołaj syn ....
Zygmunt .....
Katarzyna wdowa po .... (itp.)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

(według informacji Tomasza Jaszczołta stawiło się wówczas 18 Pliszków, w moim wykazie brak zapisków odnoszacych się do tej wsi i tego rodu)

Podatek z 1580 r.:

Z 4, 5 włóki ziemskiej podatek ten opłacił w imieniu swoim i pozostałych współdziedziców Stanisław z Pliszek

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne

wynika z niego, że we wsi Pliszki było razem 14 dymów (domów) z czego w 8 mieszkali przedstawiciele rodu Pliszków

PLUTA HERBU KUCZABA

Najstarsze zapisy w księgach drohickich XV w.:

przed 1470 r. Stanisław Pluta kupił częsć Korycian na Podlasiu i powstała tu wies Pluty
1477 - 1481 r. Stanisław Pluta z Korycian
1481 r. Grzymek syn Pluty z Korycian, Andrzej "Pluczyc" z Korycian
1483 r. Bartłomiej z Plut


Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Pluty Czarnoty:

Stanisław syn Lenarta
Jerzy syn Stanisława Jan syn Mikołaja
Mikołaj syn Stanisława
Lenart syn Piotra
Paweł syn Wojciecha
Wawrzyniec syn Stanisława
Bartosz syn Mikołaja
Gotard Kamieński syn Jerzego
Stanisław syn Andrzeja
Szczęsny syn Marcina
Rafał syn Jerzego
Paweł syn Stanisława

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Pluty:

Mikołaj syn Stanisława - klacz, kord
Adrzej syn Wawrzyńca - klacz, kord, siekiera
Jan syn Hieronima - od dzieci stawił koń i miecz
Grzegorz Czarnocki syn Stanisława - klacz, miecz
Wawrzyniec Czarnocki syn Stanisława - klacz, kord
Druzjana? "Andrzejewna" z imienia swojego z Plut i z Kamianki - klacz
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
Wojciech syn Macieja - z częsci swojej - klacz, miecz
Lenart syn Piotra wysłał syna Salomona - koń, rohatyna

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „… Sasiadujaca z Paprotnia wies Pluty powstała na częsci gruntów Korycian, zapewne przez kupno ich częsci. Nabywca tej częsci był chyba Stanisław Pluta z Korycian występujacy w latach 1473 – 1481. Jego synami byli z pewnoscia Grzymek Plucic, Andrzej Plucic, Jakub Plucic i zapewne Bartłomiej z Plut… Plutowi ci pochodzili najpewniej ze wsi Pluty w ziemi wiskiej, gdzie w 1483 r. spotykamy Andrzeja syna nieżyjacego Stanisława z Plut, niewatpliwie identycznego z powyższym Andrzejem Plucicem z 1481 r. Plutowie ci musieli zatem jeszcze po przeniesieniu się do ziemi drohickiej posiadac częsci także w ziemi wiskiej… Plutowie z ziemi wiskiej byli herbu Kuczaba, tego samego herbu byli więc również Plutowie z parafii Paprotnia, którzy w 1528 r. wystawili do popisu jednego konia…”

 „..Pliszki były gniazdem niewielkiego rodu Pliszków. W 2 poł. XV w. występowali tu: Mikołaj zwany Szczerba, Marek oraz bracia Piotr i Bartłomiej. W 1528 r. Pliszkowie ci wystawili do popisu wojskowego dwa konie…”

-------------

 Dane uzupełniajace: RZEWUSKI

Najstarsze zapiski w księgach sadowych drohickich z XVw.:

1479 r. Paweł Rzewuski

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Rzewuski Żale:

Paweł Rzewuski syn Stanisława
Wawrzyniec syn Marcina Pliszki
dziedzicowie z Rzewusk Żali

Rzewuski:

Jan, Kacper, Wawrzyniec  i  Sebastian synowie Mikołaja
Jakub, Stanisław, Szymon synowie Wojciecha
Sebastian
Stanisław syn Jerzego
Stanisław i Jan synowie Macieja
...luka w wpisach... i Maciej synowie Szczęsnego
Sebastian syn Stanisława
Stanisław syn Jana
dziedzicowie z Rzewusk

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wies Rzewuski Zawady:

Gana Skaczkowa? - żona Stanisława Rzewuskiego z Rzewusk i Zawad z oprawy swojej stawiła sługę swojego Jana pieszo
Wawrzyniec Milanowski - koń
Stanisław "Smieszkowicz" - koń, miecz
Kacper "Bałowicz?" - koń, rohatyna
Sebastian "Balik?" - koń, rohatyna
Hieronim syn Szczęsnego - koń, rohatyna
Jan syn Piotra wysłał syna Abrama - koń
Paweł syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Stanisław syn Piotra - koń, rohatyna
Sebastian syn Jerzego wysłał sługę Floriana Skolimowskiego - koń
Stanisław syn Pawła - koń, miecz
Jan "Miadejka?" syn Macieja - koń, rohatyna
Jan syn Mikołaja - koń, miecz
Bartosz "Smieszkowicz" - koń, miecz
Jakub syn Wojciecha - koń, miecz, rohatyna
Serafin syn Szczęsnego - koń, rohatyna
Szymon syn Stanisława - koń, miecz
Lenart "Smieszkowicz" - koń, miecz
Stanisław syn Wojciecha wyłał sługę "Brejskowo?" - pieszo
Stanisław syn Macieja - koń, rohatyna
Lenart syn Jana wysłał sługę Lipińskiego - koń, miecz
Maciej syn Wojciecha - koń, kord
Jakub syn Jana  - koń, kord
Maciej Rzewuski od żony - koń

Rzewuski Żale:

Wojciech syn Stanisława - koń, rohatyna
Jan syn Pawła - koń, rohatyna
Wawrzyniec Pliszka - koń
Piotr Ligowski? - koń, miecz
Paweł syn Stanisława - koń, rohatyna
Mirosława (Miłosława?) Madziejeczna wysłała sługę na koniu z mieczem
Stanisław "Nadbór" - koń, miecz
Andrzej syn Piotra "Nadbór" - koń, miecz
Jarosz syn Jana - koń, miecz
Adam syn Jana - koń, miecz

Przesmyki:

Andrzej Rzewuski wysłał zięcia swego Kamieńskiego na klaczy

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Stare Rzewuski były gniazdem drobnoszlacheckiej rodziny Rzewuskich, której jedna gałaz w XVII w. przeniknęła do magnaterii. W XV i XVI w. nazwisko tej rodziny zapisywano jako „Rzewski”. W 1448 r. występowali w sadzie Tomasz i Stanisław Rzewscy. W l. 1469 – 1479 najczęsciej pojawiał się Maciej zwany Połec z żona Anna. Oprócz niego w Rzewuskach dziedziczyli w tym czasie: Marcin, Jan, Mikołaj, Stanisław, Michał, Paweł, Adam… Na przełomie XV/XVI w. powstała też wies Rzewuski Zawady. W 1503 r. występował Jan Zawada z Rzewusk. W 1528 r. wszyscy Rzewuscy wystawili do popisu wojskowego aż 8 koni… Było jednak chyba kilka różnych rodów mieszkajacych w Rzewuskach. W 1550 r. w wywodzie szlachectwa Jana syna Piotra z Rzewusk swiadczyli: Maciej i Stanisław Rzewuscy herbu Bolesta, Jan i Paweł z innych Rzewusk herbu Zagroba, oraz Stanisław i Jan z innej wsi Rzewuski herbu Jastrzębiec. Z kolei w 1630 r. Rzewuscy z Rzewusek Żali i Zawad podawali, że sa herbu Lubicz. Z Rzewuskich herbu Lubicz wywodziła się zapewne magnacka gałaz rodziny, która używała pózniej herbu Krzywda…”

---------

 WRZOSKOWIE

Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski z ksiag sadowych drohickich z XV w.:

1473 r. Mikołaj de Wrzoski
1473 r. sprawa pomiędzy Bartoszem "oprawca" (urzędnikiem doprowadzajacym do sadu), a Małgorzata Mikołajowa z Wrzosek
1475 r. Michał Wrzosek
1479 r. Leonard de Wrzoski
1481 r. Piotr Wrzosek z Węgrowa
1481 r. Michał Wrzosek de Telaki
1481 r. Katarzyna Wrzosek żona Stanisława
1483 r. Jakub Wrzosek z Węgrowa

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 14 maj 1569 r.

Wrzoski:

Jakub syn Jana i .... syn Stanisława
Andrzej syn Stanisława
Szczęsny syn Stanisława
Jakub syn Stanisława
Wawrzyniec syn Stanisława
Hieronim syn Stanisława
Stanisław syn Marka
Stanisław syn Adama
Wawrzyniec syn Adama
Marcin syn Jerzego
Jędrzej syn Jana
Jakub syn Macieja
Stanisław syn Piotra
Walenty syn Bartłomieja
Jan syn Macieja
Maciej syn Marcina
Stanisław syn Marcina
Wojciech syn Dominika
Jakub syn Jana i za ojca swego Michała niemocnego
Jan syn Abrahama
Paweł syn Macieja
Mikołaj syn Abrahama
Stanisław, Andrzej, Paweł, Jan synowie Abrahama
Mikołaj syn Jakuba
Adam syn Stanisława
Tomasz syn Stanisława
Szczęsny syn Macieja
Róża - wdowa po Janie
Stanisław syn Rafała
Szczęsny syn Rafała
Dorota - wdowa po Walentym
dziedzicowie z Wrzosków

Pospolite ruszenie, Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Wrzoski:

Jakub "Grondyj?" - klacz, kord
Jan syn Abrahama - klacz, miecz
Bartosz syn Mikołaja - klacz, miecz
Walenty Niepiekło z półwłóczka swego i swojej żony stawił klacz i miecz
Jan i Stanisław "Drobiakow?" bracia rodzeni - pieszo, rohatyny
Stanisław wysłał sługę - klacz, rohatyna
Stanisław "Benk?" wysłał syna Szczęsnego - klacz, miecz
Stanisław syn Szczęsnego - pieszo, miecz
Marcin syn Jerzego - pieszo, kord
Maciej "Benk?" - klacz, miecz
Jakub syn Jana - pieszo, kord
Jan - pieszo z kordem
Walenty syn Szczepana "Wawrzyńców" - pieszo z mieczem
Stanisław syn Bartosza - pieszo, rohatyna
Maciej syn Wawrzyńca "Benk?" - pieszo, miecz
Wojciech syn Dominika - pieszo, miecz
Walenty syn Dominika - pieszo, miecz
Marcin syn Stanisława - pieszo, kord
Walenty "Tryszczeński?" od żony swej pieszo z mieczem
wdowa po Marcinie wysłała syna Marcina - pieszo, miecz
Andrzej Wyszomierski od żony swej - klacz, kord
Stanisław syn Marcina  "Bochenkow???" - pieszo, miecz
Stanisław syn Macieja "Nagórny" - pieszo, rohatyna
Jakub "Kuropatwa" wysłał syna Macieja pieszo z rohatyn±
Stanisław "Drobnik?" syn Dzierżka - pieszo, rohatyna
Mikołaj syn Jakuba - koń, arkabuzer!
Walenty syn Stanisława - pieszo z mieczem i siekier±
Stanisław syn Adama - koń

Podatek z 1580 r.:

Wrzoski: urodzeni Stanisław i Paweł Wzroskowie z czesnikami swoimi z 10 włók ziemskich

TARKOWSCY

Dane uzupełniajace:

Najstarsze zapiski sadowe z Drohiczyna XV w.:.

1476 r. Mikołaj Tarkowski zwany Cholewa
1477 r. Marek Pliszka, Mikołaj Tarkowski
1479 r.Mikołaj Cholewa z Tarkowa
1481 r. Paweł "de Tarnkowo" (Tarkowo), Maciej "Tarnkowski" (Tarkowski)
1482 r. Mikołaj Cholewa z Tarkowa (wraz z ) Maciejem z Paprotnej Podawczyc, Mikołajem Pliszka, Andrzejem Łoza
1483 r. Piotr "Poswiętny" z Tarkowa, Czamborowa z zięciem Janem i córka Barbara

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

"Tarnkowo Małe" (Tarkowo Małe):

Maciej syn Jakuba
Ambroży syn Jana
Stanisław syn Jana
Sebastian syn Jana
Stanisław syn Macieja
Adam syn Stanisława
Józef syn Stanisława i za synowca swego
Wojciech syn Jakuba
Jan syn Jakuba
Więcław syn Piotra
dziedzicowie z Tarnkowa Małego

"Tarnkowo Małe i Wielkie":

Jan syn Jana i za synowca swego...
Krzysztof...
Wojciech...
Jan syn Wojciecha
Walenty za żonę swoja Zofię
dziedzicowie z Tarnkowa (Tarkowa)

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

Wies Tarkowo:

Matys syn Pawła z Pliszek, z Tarkowa Małego z częsci swojej, która ma od Jana Glimuntowicza, od ojca swojego i z innych częsci swoich gdziekolwiek ma stawił konia
Matys "Soborek" syn Mikołaja - koń
Jozue? syn Mikołaja - koń
Adam syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Paweł syn Macieja "Pępko?" - pieszo, kord, rohatyna
Wawrzyniec syn Piotra - koń
Jan syn Jakuba - koń
Maciej syn Jakuba "Soborek?" - koń
Wojciech syn Jakuba - koń
"Wenslaw" (Więcław) syn Piotra - klacz, kord

Wies Tarkowo Wielkie:

Matys "Czastko?" wysłał syna Lenarta - koń
Mikołaj "Nadolny" Cholewa - koń, rohatyna
Jan syn Mikołaja - koń
Lenart Cholewa syn Macieja - koń
Andrzej syn Jana - pieszo
Wojciech syn Jana - koń
Stanisław syn Marcina - koń, rohatyna
Serafinowa wdowa wysłała - koń
Marcin syn Pawła - koń
Walenty "Próchnik?" syn Mikołaja - koń
Walenty Trębicki - koń
Jan Żółkowski wysłał syna - koń
Więcław Cholewicz wysłał syna - koń
Jakub syn Macieja - pieszo z kijem!!!
Jakub syn Adama - koń
Szczęsny "Kasma?" z Tarkowa - koń
Jan "Waga" wysłał wnuka swojego - koń
Andrzej syn Marcina - pieszo

"Urzędnicy Podlascy..." J. Urwanowicz:

Tarkowscy herbu Klamry (Niesiecki IX s.9)

Benedykt Tarkowski - wojski mniejszy mielnicki (a.1772r.), wojski większy mielnicki (1772), czesnik mielnicki (1772-75), pisarz mielnicki (1775), zm. 11 lutego 1777 r.
Feliks Tarkowski - czesnik podlaski, zm. 12 listopada 1711 r.
Sebastian (Stanisław) - komornik mielnicki 1632 r., podstoli mielnicki (1648-50), chor±ży mielnicki 1650 r., sędzia  mielnicki, zm. 18 grudnia 1665 r.
NN (bez imienia) - podstoli drohicki w XVIII w.

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„… Wsie Tarków Wielki i Tarkówek Mały w XV w. stanowiły jeszcze jednya dziedzinę. Mieszkajacy tu ród szlachecki był herbu Cholewa. Znamy członków tego rodu od poł. XV w. W 1448 r. występował Stanisław Olkowicz z Tarkowa. W 1469 r. Mikołaj z Tarkowa przedstawił swiadków w sadzie w sprawie o kradzież. W 1470 r. tenże Mikołaj wyrokiem konsystorza janowskiego miał zwrócic kosciołowi w Przesmykach dobra zapisane przez nieżyjacego Stanisława z Tarkowa. Mikołaj mógł być synem owego Stanisława. Mikołaj zapisywany z przydomkiem Cholewa pojawiał się w sadzie drohickim do 1482 r. W latach 1458 – 1482 występował Andrzej zwany Waga… w następnym roku występowała wodwa po nim Beata z dziecmi: Maciejem, Klemensem, Janem, Stanisławem, Piotrem, Dorota i Katarzyna. Oprócz nich z Tarkowa w tym czasie pisali się: Wszebor, Wawrzyniec, Paweł, Piotr zwany Poswiętny z żona Stachna, Maciej… Tarkowscy stawili się do popisu wojskowego z 4 końmi (1528)…”

 „…Wrzoski były wzmiankowane po raz pierwszy w zapiskach sadu drohickiego w 1450 r… informacje o mieszkańcach tej wsi pochodza z lat pózniejszych. W 1464 r. Piotr Wrzosek swiadczył na dokumencie Andrzeja Kossowskiego nadajacego dabrowę Piotrowi Popławskiemu. W księdze sadowej drohickiej z lat 1483-1484 spotykamy kolejnych dziedziców z Wrzosek, których jednak z braku bliższych danych trudno powiazac w konkretne grupy rodzinne. W latach 1473 – 1475 występował Michał, być może identyczny z Michałem Wzroskiem z Stelag, odnotowanym w 1481 r., w 1473 r. występował Mikołaj Wrzosek z żona Małgorzata… W latach 1475 – 1485 był notowany Maciej zwany Garbatym z Wrzosków, którego synami byli Szczepan i Stanisław występujacy w latach 1478 – 1483. W latach 1485 – 1497 był znany Dersław… W latach 1481 – 1482 wzmiankowany był Piotr Wrzosek z Węgrowa. Z Węgrowa pisał się również Jan Wrzosek, żonaty z Dorota, notowany w latach 1478 – 1483. W 1477 r. pojawił się Jakub. Od 1488 r. występował Leonard, który w 1495 r. zeznawał w sprawie Pogorzelskich przeciw Wodyńskim. W 1552 r. Wrzoskowie wywodzac szlachectwo podali jako swój herb – Dabrowę…”

------------------

 Dane uzupełniajace: ZOLKOWSKI

Najstarsze wpisy w księgi drohickie XV w.:

1474 r. Maciej z Żółkw
1476 r. Grzegorz Żółkowski
1477 r. Mikołaj z Żółkw
1477 r. Stanisław i Maciej z Żółkw

Pospolite ruszenie Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Maciej syn Lenarta

Marcin syn Mikołaja
Stanisław "Samostrzelik"
Stanisław syn Szczęsnego
Zych syn Mikołaja
Piotrowa wdowa
Jakub syn Jana
Maciej syn Jana
Paweł syn Macieja
Wojciech
Walenty syn Wojciecha
Szczęsny syn Marcina
Jan syn Marcina
Piotr syn Szczęsnego
Szymon syn Szczęsnego
Maciej syn Jana
Kacper syn Jerzego
Wojciech "Zajaczek"
wdowa Sebastianowa

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Jan syn Marcina
Szczęsny syn Marcina
Wojciech woźny ziemski
Kacper syn Jerzego
Wojciech syn Jerzego
Marcin syn Mikołaja
Walenty syn Wojciecha
Bienik? syn Ludwika
Maciej syn Ludwika
Wincenty syn Pawła
Stanisław syn Szczęsnego
Piotr syn Szczęsnego
Szymon syn Szczęsnego
Maciej syn Andrzeja
Paweł syn Jana

Podatek z 1580 r.:

Od 5 włók ziemskich podatek w swoim imieniu i innych współwłascicieli Żółkw opłacił Maciej Żółkowski

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:

W Żółkwach mieszkali wtedy:

Jan Żółkowski
Wawrzyniec Żółkowski
Jakub Bujalski
Maciej Kożuchowski
Mateusz Żółkowski
Jakub Żółkowski
Wawrzyniec Żółkowski
Stanisław Żółkowski

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Żółkwy po raz pierwszy zostały wymienione w 1458 r. gdy pojawił się w sadzie Stanisław Żółkowski. W 1466 r. Piotr z Żółkw był swiadkiem Piotra z Bujał. Być może był on identyczny z Piotrem Zajšcem Żółkowskim poswiadczonym w latach 1475 – 1477. Oprócz niego w Żółkwach dziedziczyli bracia Maciej (1474 – 1477) i Stanisław (1477), Grzegorz (1476), Mikołaj (1476 – 1477) i jego brat Gariel (1477). W 1495 r. starosta drohicki Jakub Dowojnowicz rozpatrywał skargę bojarów z Repek na Macieja i Stanisława Żółkowskich, że dzierżawia ich ziemię „nie wiadomo jakim prawem”. Żółkowscy twierdzili że ziemię tę posiadali po swoich ojcach, dziadach, którzy kupili ja u przodków tych bojarów w czasach księcia Zygmunta Kiejstutowicza, a granice wyznaczył ówczesny starosta drohicki Andruszko Dowojnowicz ojciec Jakuba. Jakub Dowojnowicz potwierdził granice wyznaczone przez swego ojca i oddalił pretensje Repków. W 1528 r. Żółkowscy stawili do popisu wojskowego 2 konie…”

----------

 SWINARSCY

Najstarsze zapisy:

1452 r. król Kazimierz Jagielończyk potwierdził braciom Mikołajowi i Stanisławowi posiadanie wsi Swinary po ojcu Wawrzęcie
1452 r. wymieniony niejaki "Wojewódka" ze Swinar w ziemi łęczyckiej
1476 r. Marcin ze Swinar
1477 r. Stanisław i Jan dziedzice na Swinarach
1477 r. Marcin ze Swinar
1484 r. Mikołaj Swinarski

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Swinary:

Antoni syn Jakuba komornik ziemski - koń, rohatyna
Jan syn Jakuba - klacz, rohatyna
Stanisław "Wnuk" - klacz, miecz
Jakub syn Jana "Swinar" - klacz, miecz
Serafin syn Jana - klacz, miecz
Andrzej syn Macieja - klacz, miecz
Józef syn Jana - klacz, miecz
Serafin syn Macieja - klacz, miecz
Jakub syn Mikołaja - klacz, miecz
Maciej syn Mikołaja - klacz, miecz
Łukasz syn Jakuba - klacz, kord
Piotr syn Jakuba - klacz, miecz
Florian syn Andrzeja - klacz, miecz
wdowa Wojciechowa "wysłała" - klacz i miecz
wdowa Stanisławowa Jaruzelska "wysłała" - pieszo, rohatyna
Marek Toczyski z Toczysk i Swinar - klacz i miecz
Ganka córka Szymona sierota "wysłała" pieszo, rohatyna
Jan syn Andrzeja - koń, rohatyna

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Swinary:

Antoni Swinarski komornik ziemski drohicki, syn Jakuba
Stanisław syn Jakuba
Jan syn Jakuba z Kowies i Sosny

Swiniary:

Łukasz Swinarski syn Jakuba i od syna swego, który lat nie ma - Adama
Florian Swinarski
Andrzej Swianarski
Stanisław "Rundek"
Swinarski.... (luka w tekscie)
Serafin syn Jana
Jakub syn Jana
Jędrzej Suski
Józef Suski
Serefin syn Macieja
Krzysztof i Stanisław synowie Stanisława
Jakub syn Mikołaja
Maciej i Piotr synowie Mikołaja
Marek Toczyski

TRĘBICCY

Najstarsze zapisy:

1473 r. Stanisław z Trębic
1475 r. Wit z Trębic
1481 r. Stanisław Trębicki
1483 r. Stanisław Trębicki, Prokop Trębicki

Przysięga na wiernosc Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Trębice:

Jan syn Jakuba
Stanisław syn Piotra
Stanisław syn Macieja
Marek syn Marcina
Jerzy syn Marcina
Jan syn Mikołaja
Stanisław syn Mikołaja
Maciej syn Tworka
Mikołaj syn Tworka
Mikołaj syn Macieja
Szczęsny syn Wojciecha
Wojciech syn Jakuba
Jan syn Tworka i od stryja niemocnego

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.:

Trębice Stare:

Stanisław syn Piotra - klacz, miecz
Stanisław syn Macieja - klacz, kord
Paweł syn Marka - klacz, rohatyna
Jerzy syn Macina - klacz, rohatyna
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, kord
Stanisław syn Marka - koń
Maciej syn Tworka i z Wierzbic za małzonkę stawił - klacz, miecz
Mikołaj "Tworkowicz" - klacz
Mikołaj syn Macieja - klacz, rohatyna
Szczęsny syn Wojciecha - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Jakuba - klacz, kord
Jan syn Jakuba - klacz, miecz
Andrzej "Chodołka"? - klacz, miecz
Szymon "Chodołka" - klacz, miecz
Sebastian syn Jakuba - klacz, rohatyna
Stanisław syn Jakuba - klacz, rohatyna
Krzysztof syn Jakuba - klacz, rohatyna
Paweł syn Jakuba - klacz, rohatyna
Stanisław syn Jana - klacz, rohatyna
Adam syn Wawrzyńca - klacz, rohatyna
Andrzej syn Jana - klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Serafin syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Sebastian syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Sebastian syn Stanisława - klacz, kord
Jan syn Stanisława - klacz, rohatyna
Lenart syn Mikołaja - klacz, miecz
Szczęsny syn Mikołaja - klacz, miecz
Paweł syn Walentego - klacz, miecz
Grzegorz syn Andrzeja - klacz, miecz
Lenart syn Wojciecha wysłał syn Serafina - klacz, rohatyna
Salomon syn Macieja - klacz, miecz
Jerzy syn Macieja - pieszo z rohatyna
Wawrzyniec syn Lenarta wysłał zięcia Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Walentego - klacz, miecz

Kapica Milewski:

DOM TRĘBICKICH - dobra "Trembice" w ziemi drohickiej

1605 r. akta drohickie - Jan i Stanisław synowie Salomona Trębickiego, dziedzice dóbr Trębice
1640 r. akta drohickie - Marcin syn Stanisława Trębickiego, Szymon Trębicki - dobra Trębice Nagórne
1655 r. akta drohickie - Laurenty syn Krzysztofa Trębickiego komornik ziemski drohickie

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „… Trębice w XVI w. podzieliły się na trzy odrębne wsie – Stare, Piardy i Chadałki (obecnie Górne i Dolne). Istniały już w poł. XV w. W 1452 r. Piotr Trębicki i Paweł z Trębic swiadczyli Wojciechowi Skorupce. Piotr miał przydomek Król i występował jeszcze w 1485 r. Jego bratem był Florian (Tworian) występujacy w latach 1458 – 1485. Z tego samego pokolenia byli też niewatpliwie Wit (1453 – 1492) i Stanisław zwany Piardo (1469 – 1487). Oprócz nich byli również wspomniani: Wszebor, Jan Kokoszka, Maciej, Prokop i Błażej. Trębiccy w 1528 r. wystawili do popisu 3 konie…”

 „…Swiniary w 1452 r. należały do braci Mikołaja i Stanisława. W tym roku Kazimierz Jagiellończyk wystawił dla nich dokument, w którym potwierdził posiadanie Swiniar po ich ojcu Wawrzęcie. Bracia otrzymali zwolnienie od wszelkich ciężarów na rzecz panujacego, za wyjatkiem podymnego, które mieli płacic ich kmiecie w wysokosci 2 groszy z każdej włóki rocznie. Mikołaj i Stanisław mieli również obowiazek sprawowania służby wojskowej, tak jak czynili to ich przodkowie za czasów księcia Witolda. Najpewniej więc Swinary otrzymał już od księcia Witolda Wawrzęta ojciec Mikołaja i Stanisława. Przywilej dla niego mógł ulec zniszczeniu, dlatego bracia wystarali się o nowy u Kazimierza Jagiellończyka. W latach 70- tych występowało już pokolenie dzieci odbiorców dokumentu z 1452 r. Stanisław z żona Dorota miał córkę Annę, żonę Mikołaja Księżopolskiego oraz synów: Jana, Piotra i Stanisława, wymienionych w 1482 r. Z kolei synami Mikołaja mogli być Marcin, Beata, Jan i Mikołaj występujacy także w 1482 r. Swinarscy w 1528 r. wystawili do popisu jednego konia…”

------------

 Dane uzupełniajace:

JABŁOŃSCY Respondowie:

Najstarsze zapisy:

1477 r. Mikołaj Szepioto z Jabłonny, Stanisław "Rospad" (Respond) stamtad
1477 r. Stanisław Szepioto de Jabłonna, Mikołaj Szepioto z Jabłonny
1477 r. Mikołaj Szepioto Jabłoński
1478 r. Stanisław "Respath" (Respond), Stefan de Wierzbica (Wierzbice)
(1479 r. Dacbog Jabłoński z ziemi brańskiej)
1479 r. Stanisław "Respad" (Respond) z zięciem Jerzym Niecieckim (z Niecieczy)
1479 r. Jan Jabłoński pozwał pania Niemierzynę
1480 r. Szepioto Jabłoński

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

Jabłonna i Sarnaki:

Malcher Walentynowicz (syn Walentego?) od matki swojej i braci nierozdzielnych (wspólnota majatkowa) ze wszystkich posiadłosci swoich powiatu Drohiczyńskiego i Mielinickiego stawił dwóch konnych z rohatynami
Jan Chruslicki? - klacz, kord, rohatyna
Krzysztof syn Mikołaja - koń, rohatyna

Jabłonna Respondowa:

Stanisław syn Matysa z Jabłonny i Tchórznicy - koń, zbroja
Jan "Gembisty? Kempisty?" - koń i miecz

KORCZEWSCY

Najstarsze zapisy:

1476 r. Stanisław Korczewski "gubernator - (łac)"
1480 r. Maciej Bońko z Kłopotowa z Stanisławem Korczewskim i Piotrem Namyskim
1476 r. Sprawa Stanisława Korczewskiego z Maciejem Porzezińskim
1481 r. Sprawa Stanisława Korczewskiego z siostra Fiedka Dowojnowiczowa
1481 r. Stanisław Korczewski "nomine" Czarna

------------

 Dane uzupełniajace:

JARUZELSCY/czasami Jeruzelscy

Uwaga -o tym rodzie jest praca herladyczno - genealogiczna przedwojennego historyka p. Włodarskiego (szukaj)

Najstarsze zapisy:

1474 r. Bartek z Jaruzali
1474 r. Bartłomiej z Jeruzali i Jan stamtšd

Popis pospolitego ruszenia z 1567 r.:

Ze Swinar:

wdowa Stanisławowa Jaruzalska - pieszo, rohatyna

Jeruzale:

Mikołaj syn Stanisława "Szołudka??" - klacz, miecz
Andrzej syn Stanisława - klacz, miecz
Jan syn Stanisława - klacz, miecz
Stanisław "Tobułka?" wysłał syna - klacz, miecz
Maciej syn Stanisława -
Jan Zazułka? - klacz, miecz
Mikołaj Wojdzilik? - pieszo, miecz
Jan Gnotka? syn Macieja - klacz, miecz
Wawrzyniec syn Mikołaja - klacz, miecz
Jan syn Mikołaja - pieszo, miecz
Jan "Woda?" wysłał syna swojego na klaczy z mieczem

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Jeruzale:

Jan syn Piotra Jeruzalski
Wawrzyniec syn Mikołaja i od synowca swego lat nie majšcego - Stanisława syna Andrzeja
Jan syn............? (luka w tek?cie)
Stanisław syn Jana Zemła (Zemło)
Stanisław syn Szczęsnego
Mikołaj syn Stanisława
Stanisław syn Andrzeja
Mikołaj syn Stanisława
Stanisław syn Macieja "Kiczka"
Andrzej syn Stanisława "Zreczkow? (- rus.)
Mikołaj syn Macieja
Jan syn Stanisława
Andrzej syn Stanisława

MOGIELNICCY

najstarsze zapisy:

1474 r. Mikołaj Mogielnicki
1477 r. Stanisław Zaleski zastawił pół Zalesia Mikołajowi Mogielnickiemu
1481 r. Mikołaj Mogielnicki
1481 r. Jan i Marcin Mogielniccy bracia
1473 r. Marcin Mogielnicki

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Mogielnica:

Benedykt Mogielnicki syn.... J ....(luka w tek?cie) (Jana?)
Piotr syn Jana
Piotr syn Klimonta
Jan syn Klimonta
.......

Popis Pospolitego Ruszenia 1567 r.:

Mogielnica:

Jan syn Macieja - klacz, kord
Tobiasz syn Jakuba - klacz, rohatyna
wdowa Mikołajowa wysłała syna Floriana - pieszo, kord
Marcin syn jan Bujalskiego - klacz, rohatyna
Mikołaj "Korstwa?" wysłał syna Stanisława - koń, rohatyna
Benedykt "Pierdoszek?" - klacz, rohatyna
Stanisław "Pierdoszek?" - klacz, rohatyna
Piotr "Pierdoszek?" - klacz, rohatyna
Jan Bujalski wysłał syna na klaczy
Piotr Bujalski - klacz, miecz
Tobiasz Jakub? z opieki brata swego Walentego - klacz, miecz
Maciej Zaleski - koń, rohatyna

-----------

 Dane uzupełniajace:

STALĘGOWSCY vel STELĘGOWSCY

brak wzmianek w najstarszych wykazach z XV w. (nie trafiłem dotychczas)

Przysięga na Wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Piotr Sztelag wozny ziemski drohicki

Stelagi:


Hieronim syn Mikołaja
Paweł syn Mikołaja
Jan syn Szczepana
Adam syn Marcina
Wojciech syn Grzegorza
Urban syn Piotra
Maciej syn Piotra
Paweł syn Grzegorza
Marcin syn Racibora
Sebastian Stelšgowski

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice na Białorusi 1567 r.

Kuczaby i Stelagi:


Adam syn Marcina - klacz, miecz
Jan syn Szczęsnego - klacz, miecz
Paweł syn Racibora - pieszo, rohatyna
Tomasz syn Jerzego - pieszo, rohatyna
Marcin syn Racibora - pieszo, miecz
Piotr syn Racibora - pieszo, rohatyna
Szczepan "Redko" - pieszo, rohatyna
Sebastian syn Grzegorza - koń
Paweł syn Mikołaja "Podgajny" - pieszo, miecz, siekiera
Wojciech syn Grzegorza wysłał syna Piotra - pieszo z rohatynš
Paweł syn Grzegorza wysłał syna Szczęsnego - koń, rohatyna

TRZCIŃSCY herbu Krzywda

najstarsze zapisy:


1474 r. Jakub Trzciński
1475 r. Mikołaj de Trzciniec
1475 r. Jakub de  Trczenyecz (Trzciniec)
1476 r. Jakub Kobusz z Trzcieńca
1479 r. Jakubowa (zona Jakuba) z Trzcieńca
1479 r. Marcin Niedbalicz?

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Sredni Trzciniec:


Wojciech syn Jakuba i za ojca swego starego
Jan syn Macieja
Wszebor - dziedzicowie z Trzcińca

Grędzice Trzciniec:


Tomasz syn Macieja Ku?my
Walenty syn Tomasza
Sebastian syn Tomasza
Wawrzyniec Wańtuch z synami swoimi Szymonem i Wojciechem
Jan syn Macieja i za matkę swojš Kalistynę i za braci Mikołaja, Macieja i Malchera - dziedzicowie z Grędzic Trzcińca

Trzciniec:


Lenart syn Macieja
Marcin syn Andrzeja
Walenty syn Wojciecha
Stanisław syn Wojciecha
Bartosz syn Stanisława|
Maciej syn Bartosza
Szczęsny syn Pawła
Paweł syn Stanisława
Marcin syn Mikołaja
Paweł syn Stanisława
Paweł syn Macieja
Szymon syn Macieja
Jan syn Macieja
Stanisław syn Marcina
Sebastian syn Jana
Job (?) syn Marcina
Serafin syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Paweł syn Stanisława
Wawrzyniec syn Szczęsnego
Mikołaj i Jan synowie Macieja
Maciej syn Macieja
Piotr syn Macieja
Jakub syn Stanisława
Piotr syn Jakuba
Szymon syn Jana
Jan syn Macieja
Stanisław syn Macieja
Paweł syn Macieja
Jan syn.....N (luka w tek?cie)
Fracz Kulesza

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Trzciniec Szłapy?:


Stanisław syn Marcina- klacz, miecz
Wawrzyniec syn Macieja "Syroczyn" - klacz, rohatyna
Jan syn Macieja - klacz, miecz"
Maciej "Onk" (?) - wysłał syna Fršcza pieszo
Andrzej syn Macina "Łuka" - pieszo

Trzciniec Dupy (tak jest w tekscie):


Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Wojciech syn Matysa Popek - pieszo, miecz
Paweł syn Macieja wysłał syna swego klacz, miecz
Tomasz Kasma - pieszo, rohatyna
Mikołaj syn Matysa - klacz, miecz
Wawrzyniec "Wańtuchowicz" wysłał syna Szymona - klacz
Jan syn Marcina "Bozek" - pieszo, kord
Mikołaj syn Matysa - klacz, kord
Andrzej syn Andrzeja - pieszo, rohatyna
Jozue syn Andrzeja - pieszo
Stanisław syn Sebastiana - pieszo, miecz
Maciej syn Bartosza - pieszo, miecz
Stanisław "Myslich?" wysłał syna Marcina - klacz, miecz
Szymon Szeliga wysłał syna Tomasza na klaczy

Trzciniec Sredni:


Szczęsny Łuniewski od zony swej - pieszo
Jakub "Wsibor" wysłał syna Wojciecha - klacz, miecz
Bartosz syn Andrzeja - klacz, miecz
Jan "Marków" - pieszo
Andrzej "Wojko" - pieszo, miecz
Fracz Kulesza wysłał syna Sobiecha - pieszo, miecz
Cherubin - pieszo, miecz
Piotr "Bakowicz?" - pieszo, miecz
Maciej Bak syn Andrzeja - pieszo, miecz
Jan Bakowicz syn Andrzeja - pieszo, miecz
Maciej Wszebor wysłał syna Jana - pieszo, miecz
Andrzej syn Marka Łyka(?) - pieszo, miecz
Maciej Onk wysłał syna Fracza - pieszo, miecz
Jan syn Macieja Onk - pieszo, miecz
Jakub syn Stanisława Kotkowicz? - pieszo, miecz
Szymon syn Jana - pieszo
Piotr Kotkowicz wysłał syna Jana - pieszo, kord
Piotr syn Andrzeja Onko? - pieszo, miecz
wdowa Marcinowa wysłała syna Lenarta - pieszo, miecz
Wojciech syn Jakuba "Dabrowa" - pieszo, miecz
Jakub syn Stanisława "Lelewicz?" - pieszo

Encyklopedia Szlachecka.... :
podaje wiele rodów o nazwisku Trzciiński i roznych herbach i czyni wzmiankę "Trzciński herbu Krzywda 1600 r., drohickie"

WROTNOWSCY

w najstarszych zapisach jest tylko:

1482 r. Stanisław z Wrotnowa Lipka
1482 r. Mikołaj Dysz z Wrotnowa

Kazimierz Jagiellończy nadał lub potwierdził nadanie wsi Dybowo i Wrotnowo bracim Mikołajowi i Maciejowi "Dyszom" (Dybowskim?) w 1466 r.

WIĘCEJ PATRZ - DYBOWSCY

ŻELEZNICCY czasem ŻELAZNICCY

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Żelezniki:

Jan Żeleznicki
Andrzej syn Wojciecha
Maciej syn Jana
dziedzicowie z Żelezników

Żelezniki:

Andrzej syn Wawrzyńca
Bartosz syn Stanisława
Maciej syn Jakuba
Zofia wdowa po Jakubie
Bartosz syn Mikołaja
Szczęsny syn Jana
Walenty syn Mikołaja
Krzysztof syn Bartosza
Jan syn Wawrzyńca
Jan syn Stanisława
Jan syn Macieja
Jan syn Jakuba
dziedzicowie z Żeleznik

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

"sioło Żelezniki":

Stanisław syn Jakuba "Kumont? Gumont?" - klacz, kord
Matys syn Jakuba wysłał sługę - klacz, miecz
Andrzej syn Wojciecha - klacz, miecz
Jakub syn Jana i z Dybowa? od żony - 2 konie i miecze
Matys syn Jana sam w domu wysłał sługę Łukasza na klaczy
Jan syn Stanisława - klacz, miecz

Żelezniki:

Jan syn Macieja - klacz, miecz
wdowa Wojciechowa wysłała syna na klaczy
Matys "Synowiec" - klacz, rohatyna
Walenty i Mikołaj "Nagórniacy"? bracia nierozdzielni (majatkiem) - koń, miecz
Stanisław syn Jakuba wdowiec - klacz, miecz
Szczęsny "Drozdzik"? - klacz, miecz
Andrzej syn Wawrzyńca - piesz, rohatyna
Matys syn Stanisława - wysłał syna Mikołaja klacz, rohatyna
Jan syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Rafał? syn Macieja - pieszo, rohatyna
Jan "Panczyk"? - klacz, miecz
Bartosz syn Stanisława - klacz, miecz  

---------------

 Dane uzupełniajace:

SKUP vel SZKUP vel SKUPNIEWSKI

najstarsze zapisy:


1483 r. Maciej Skup, Stanisław z Księzopola
1484 r. Budek z Księzopola zastawił pole Stanisławowi z Księzopola i Maciej Skup zastawił pole Stanisławowi z Księzopola

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Skupie:


Bartosz syn Stanisława
Mikołaj syn Jana
Grzgorz syn Stanisława i za ojca
Tomasz syn Macieja
Paweł syn Marka
Andrzej syn Wawrzyńca
Stanisław syn Wawrzyńca
Stanisław Derski
.... syn Marcina (tu sa luki w tekscie oryginalnym)

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Skupie:


Mikołaj Mikosik wysłał syna - klacz, miecz
Stanisław syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Andrzej syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Stanisław "Dierzkowicz" - klacz, kord
Andrzej syn Marcina - klacz, miecz
Serafin "Mikosowicz" - klacz, miecz
Bartosz "Dylik" - klacz, miecz
Stanisław Kołaczyk - pieszo, rohatyna
Mikołaj Kołacz - pieszo, rohatyna
Zygmunt Zemła (Zemło) z zony czę?ci - klacz
Wiesław syn Macieja - klacz, miecz
Andrzej Mikos - klacz, miecz
Marcin syn Marka wysłał syna Walentego - koń
Mikosz Stary wysłał sługę konno

ZEMŁO vel ZEMŁA

najstarszy zapis:


1476 r. Jakub Zemła ze Xazopole (Księzopole)

Rodzina ta prawdopodobnie pochodzi od Księzopolskich, więcej patrz Księzopolscy

Przysięga na wiernosc Koronie 1569 r. Drohiczyn

Jałmuzny Zemłowe:


Piotr Ladenka?
Jan Dzierzek
Stanisław syn Piotra
Szczęsny syn Piotra
Piotr syn Aleksandra
Hieronim Dierzek
Włodek syn Piotra
Stanisław syn Aleksandra
Wawrzyniec syn Wojciecha z Księzopola i Komorów
Stanisław syn Jana Zemła z Jeruzali

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Wies Zemły:


Szczęsny syn Piotra - klacz, miecz
Piotr syn Aleksego - klacz, miecz
Hieronim syn Andrzeja - klacz, miecz
Włodek syn Aleksego - klacz, miecz
Piotr "Ładkow?" (z ros.) - klacz, miecz
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
wdowa Mikołajowa wysłała - klacz, miecz
Stanisław "Syrij? (z ros.) syn Andrzeja - klacz, miecz
Stanisław syn Piotra (Pietrewicz Skenpecz? - ros.) - klacz, miecz


Skupie:
Zygmunt Zemła z częsci zony swojej ze Skupi



UZIĘBŁO vel OZIĘBŁO

brak zapisów w najstarszych księgach ziemi drohickiej

Na podstawie informacji uzyskanych od Tomasza Jaszczołta:

w 1448 r. szlachcice ze wsi Ługi w ziemi łukowskiej kupili od Sasina z Korytnicy (ziemia drohicka) częsc gruntów - jeden z nich nosił przydomek UZIĘBŁO tak prawdopodobnie powstała wies Uziębły i nazwisko jej włascicieli Uziębło

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 14V1569 r.:

Uziębły:


Mikołaj syn Macieja
Lenart syn Macieja
Szczęsny syn Macieja
Serafin syn Macieja
Stanisław syn Jana
Walenty syn Jana
Szczęsny syn Jana
Stanisław syn Mikołaja i z bracia swoja tj. Michałem etc.
Kalikst syn Macieja
Jan syn Macieja
Stanisław syn Pawła
Jan syn Pawła
Grzegorz syn Grzegorza
Marcin Stanisława

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Uziębły:


Jan syn Macieja "Krasek?" - klacz, rohatyna
Stanisław syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Szczęsny syn Macieja - klacz, kord
Serafin syn Macieja - klacz, kord
Mikołaj syn Macieja - klacz, zbroja, rohatyna
Mikołaj syn Macieja Kwasek
Lenart syn Macieja - klacz
Kaliks "Kwasek?" - klacz
Jan syn Pawła - klacz, miecz
Stanisław "Kwasek?" - klacz, miecz
Marcin syn Stanisława - pieszo
Grzegorz syn Grzegorza - klacz, miecz
Stanisław syn Jana - klacz
Szczęsny syn Jana - klacz, kord



PAPA vel PAPIŃSKI

Przysięga na wiernosc Koronie 1569 r. Drohiczyn:

Papy:

Stanisław syn Tomasza
Mikołaj syn Walentego
Grzegorz syn Jakuba
Michał syn Jakuba
Sebastian syn Mikołaja
Andrzej syn Mikołaja
Ambroży syn Jakuba z Podawcy, Olęd i z Pap
Augustyn syn Jana

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Papy:

Augustyn syn Jana.....
Stanisław syn Tomasza? - klacz, miecz
Sebastian syn Mikołaja - klacz, kord
Grzegorz syn Jakuba - klacz, rohatyna
Michał syn Pawła - klacz, kord, siekiera
Andrzej syn Mikołaja - klacz, miecz
Sebastian syn Mikołaja z Pap, z Wyrozab z żony częsci - klacz, miecz
Ambroży syn Jakuba - klacz, rohatyna, siekiera



ŁOZA czasem Łozińscy

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Łozy:

Mikołaj syn Macieja
Andrzej syn Macieja
Więcław syn Mikołaja
Maciej syn Jana
Józef Łoza
Stanisław syn Macieja
Andrzej syn Macieja
Bartosz syn Hieronima
Andrzej syn Serafina
Stanisław syn Mikołaja
Hieronim syn Wawrzyńca
dziedzicowie z Łozów

Łozy:(drugi raz)

Stanisław syn Wawrzyńca
Jerzy syn Wawrzyńca
Jakub syn Andrzeja
Hieronim syn Wawrzyńca
dziedzicowie z Łozów

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Łozy:

Stanisław Łoza wysłał syna Macieja pieszo z rohatyna
Jerzy syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Hieronim? brat - klacz, rohatyna
Mikołaj syn "Matiasa" - klacz, siekiera
Jakub syn Andrzeja - pieszo, miecz
Stanisław syn Mikołaja - klacz, kord, siekiera
Więcław "Bydyk?" - pieszo, rohatyna
Bartosz syn Hieronima - koń, miecz
Andrzej syn Serafina - klacz, miecz  
-------------

 Dane uzupełniajace:

STAŃSCY

najstarsze zapisy w księgach drohickich:

1474 r. Jan ze Stanów, Jakub brat stamtad
1474 r. Mikołaj i jakub ze Stanów bracia
1476 r.Stanisław ze Stanów
1476 r. Marek ze Stanów Dolaszyc
1476 r. Jan ze Stanów
1477 r. Jan de Stany
1476 r. Bartłomiej ze Stanów
1477 r. Jan Piechalowicz de Stany, Jakub ze Stanów brat Jana
1477 r. Anna ze Stanów córka Myslibora
1482 r. Jan Dołęga Stański
1482 r. Jakub ze Stanów
1482 r. Jan Piechalowicz de Stany, Wojciech Dołęga in Stany
1484 r. Anna ze Stanów sprzedała częsc Janowi i Stanisławowi Dołędze

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Stany:


Walenty syn Macieja
Stanisław syn Macieja
Jan syn Macieja
Adam syn Wojciecha
Jan syn Wojciecha i od ojca niemocnego
Mikołaj syn Jana
Mikołaj "Pirchał?" syn Jana
Wojciech Stański
Jan syn Stanisława
Szczęsny syn Stanisława
Salomon syn Jana
Jagna wodowa po Jakubie od ojca swego Jana
Jan syn Pawła
Walenty syn Macieja
Szczęsny syn Marcina
Donat syn Jana
Walenty syn Walentego
Andrzej syn Macieja
Andrzej syn Jakuba
Paweł syn Stanisława
Krzysztof syn Stanisława
Jakub syn Macieja
Marcin syn Włodka



SKWIERCZYŃSCY

najstarsze wpisy w księgi drohickie (XVw.):

1473 r. Mikołaj Skwirczyński (Skwierczyński)
1474 r. Jan ze Skwierczyna
1481 r. Jan Skwirczyński stryj, Bujno, Jan, Wojciech i Paweł bracia ze Skwierczyna

W. Semkowicz - Wywody szlachectwa...:

str.236 1453 r. Drohiczynn - Banach de Skwirczyno
str.242 - 23 XI 1529 r. Drohiczyn - Jan na Skwierczynie

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Ze Skwierczyna:

Stanisław syn Wojciecha - klacz, miecz
Mikołaj syn Szczęsnego - klacz, miecz
Bartosz syn Pawła - pieszo, rohatyna, siekiera
Matys syn  Pawła - klacz
Jan "Tesla?" - wysłał syna na klaczy z rohatynš
Matys syn Jana - klacz, rohatyna
Stanisław syn Wojciecha - klacz, miecz
Antoni syn Wojciecha - pieszo, rohatyna, siekiera
Florian syn Jana - klacz, miecz
Florian syn Walentego - pieszo, miecz
Jan "Papa" - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - klacz, miecz
Florian syn Jana - klacz, miecz
Mikołaj syn Wojciecha wysłał syna Wojciecha na klaczy z mieczem
Antoni syn Jana - klacz, rohatyna
Wawrzyniec syn Olechna (Aleksandra) - klacz, miecz
Maciej syn Szczęsnego - klacz, miecz
Jan syn Szczęsnego - pieszo, kord
Wojciech syn Jana - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Stanisława - koń, miecz
Maciej syn Wojciecha - koń, miecz
Stanisław syn Piotra - koń

Przysięga na wiernosc Koronie, Drohiczyn 1569 r.:

ze Skwierczyna:

Stanisław syn Wojciecha
Jan syn Tomasza
Mikołaj syn Szczęsnego
Mikołaj syn Szczęsnego
Jan syn Szczęsnego
N.... syn Jana i za ojca swego ..... (luki w tekscie)

Skwierczyn Lacki:

Malcher syn Mikołaja
Maciej syn Wojciecha
Mikołaj syn Wojciecha
Maciej syn Pawła
Bartłomiej syn Pawła
Florian syn Walentego
Maciej syn Jana
Paweł syn Jana
Wojciech syn Jana
Stanisław syn Andrzeja
Stanisław syn Piotra
Aleksy (Aleksander) syn Pawła
Antoni syn Jana
Andrzej, Piotr, Wojciech, Szczęsny synowie Stanisława
Stanisłw syn Wojciecha
Antoni syn Wojciecha

SOSZYŃSCY czasem SOSNOWSCY (gniazdo Sosna Kiczki, Sosna Kozółki)

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.

"Kiczki Sosnowo"

Stanisław syn Mikołaja dziedzic z Kiczek Sosnowa

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.

Sosna Kozółki:

Michał syn Stanisława - klacz
Jan syn Stanisława - klacz, miecz
Sebastian syn Pawła - klacz, miecz
Jan syn Pawła "Kostielkowicz?" (ros.) - klacz, miecz
Maciej.....
------------------

 Dane uzupełniajace:

PNIEWSCY

najstarsze zapisy w księgach drohickich z XV w.:

1482 r. Jan Pniewski
1483 r. Paweł z Pniewisk

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Kurowski - Piotr Kurowski z Pniewisk

Pniewiska:

Stanisław syn Bartosza
Wojciech syn Jakuba
Jakub syn Stanisława
Stanisław syn Jana
Mikołaj syn Pawła
Jan syn Jakuba
Bartosz syn Jerzego
Jan syn Jerzego
Maciej syn Jana

Popis pospolitego ruszenia Radoszkowice 1567 r.:

wies Pniewiski:

Stanisław syn Bartłomieja - koń, arkabuzer!
Wojciech Pniewski syn Jakuba wysłał sługę pieszo z rohatyna
Mikołaj Trębicki - koń
Stanisław syn Jana - koń, siekiera
Maciej syn Jerzego - koń, rohatyna
Maciej syn Jana - pieszo
Bartłomiej syn Jerzego - klacz
Jan syn Jakuba - koń, miecz
Piotr syn Marcina - koń, siekiera
Jakub "Przedbor?" - koń
Maciej syn Jana - koń, kord
Zygmunt Zaleski stawił sługę swego - Augustyna Kurowskiego - koń, zbroja a sam w poczcie pańskim "Iliniczów" (ros.)



RACZYŃSCY

najstarsze wpisy w księgi:

1476 lub 1477 r. Abraham Raczyński
1479 r. Abraham Raczyński
1481 r Abraham de Raczyno
1481 i 1482 i 1483 r. (trzykrotnie) Abraham z Raczyna Raczyński

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Raczyno:

Lenart syn Wojciecha
Marcin syn Macieja
Mikołaj syn Lenarta
Jan syn Bartosza
Abraham syn Andrzeja
Stanisław syn Macieja
Walenty syn Stanisława
Mikołaj "Pliszka" syn Andrzeja Pliszki
Wawrzyniec syn Andrzeja Lipeński (Lipiński)
Maciej syn Jakuba
Andrzej Raczyński
Wojciech syn Stanisława
Barbara wdowa po Macieju
Wojciech syn Jana
Jan "Ziółko" i za wdowę Katarzynę
Łukasz syn Stanisława
Jan syn Andrzeja


Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Marcin syn Macieja - pieszo, kord
Marcin syn Wojciecha - klacz, rohatyna
Lenart syn Wojciecha - klacz, miecz, rohatyna
Andrzej syn Macieja wysłał sługę ..... (nieczytelne ros.) - klacz, rohatyna a sam w poczcie wojewody nowogrodzkiego
Jan syn Macieja Lisowski - pieszo, kord
Stanisław syn Macieja - klacz, miecz
wdowa Matysowa wysłała sługę Stanisława Obudzyńskiego? - pieszo, rohatyna
Łukasz Łęczycki (Łęczycka) - klacz, kord, siekiera
Wojciech syn Jana - klacz, kord, siekiera
Jakub Supełka? żupeła? (ros.) - pieszo, rohatyna
wdowa Stanisławowa (żona Stanisława) wysłała syna pieszo z rohatyna
Walenty Przesmycki od żony - klacz, rohatyna
Wojciech syn Rafała - pieszo, siekiera, z kijem(!!!)
Mikołaj Żułka? syn Lenarta - klacz, miecz
Jan Żułka? - pieszo, rohatyna
Mikołaj Pliszka od żony pieszo z rohatyna
Daniel syn Macieja - klacz, rohatyna
Stanisław syn Marcina - pieszo z rohatyna
wdowa Hieronimowa stawiła syna Grzegorza - pieszo
Wojciech syn Marcina "Bzdzielik?" przysłał Skolimowskiego - klacz, rohatyna, miecz, siekiera
Abram (Abraham) syn Matysa - klacz, miecz
od Barbary Raczyńskiej Stanisławowej Łukasz Bujno stawił sługę Lenarta na klaczy z mieczem



REMISZEWSCY vel Rębiszewscy vel Rembiszewscy

najstarsze wpisy w księgi drohickie z XV w.:

1482 r. Wojciech ksiadz z Rębiszewa?
1481 r. Mikołaj z Rębiszewa Dominikowicz (syn Dominika)

przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Rembiszewo (Remiszew):

Andrzej syn Stanisława
Mikołaj syn Stanisława
Baltazar syn Stanisława
Jan syn Jakuba
Walenty syn Marcina
Wojciech syn Mikołaja
Stanisław syn Macieja
Wawrzyniec syn Macieja

Kamianka Lacka:

Andrzej Rembiszewski i od żony swojej dziedziczki

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

"Rembisze Wochery??? (ros.): Remiszew Truszki???

Stanisław syn Macieja Papa wysłał syna Andrzeja z Rębiszowa i z kamianki i z żony częsci - klacz, miecz
Stanisław syn Macieja Truszka? - klacz, miecz
Jan syn Jakuba z matka swa - klacz
Wojciech syn Mikołaja - klacz, miecz
Walenty syn Marcina - klacz, miecz
Stanisław syn Macieja "Trusko" - koń, miecz

Rębiszewo Chrome (Remiszew):

Mikołaj syn Stanisława z bratem swoim Marcinem z częsci swojej Rębiszewa stawili - koń
Lasota wysłał syna Jana - klacz
Marcin syn Stanisława - koń



ZAWADZCY

(niektórzy utrzymuja, że pochodza od Kożuchowskich, ewentualnie, czyli że mieli wspólnego przodka)

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Jan syn Mikołaja Zawadzki za synowca swego Więcława lat niemajacego
Abram syn Jakuba
Bartosz syn Abrama
Piotr syn Serafina
Jakub syn Abrama
Gotard z synami Pawłem i Zygmuntem
Gotard syn Jakuba
Wojciech syn Jakuba - wozny
Jan Zawadzki
Więcław syn Macieja
Andrzej syn Marcina
Paweł syn Marcina
Piotr syn Serafina
Salomon syn Adama
szlachetny Sobieski syn Szczęsnego
Maciej syn Rafała
Andrzej syn Rafała
Salomon syn Rafała
Jan syn Marcina
Andrzej syn Macieja
Mikolaj rzeczony Juguda (???)
Serafin syn Wojciecha
Maciej syn Wojciecha
Jan syn Andrzeja
------------

 Dane uzupełniajace:

GÓRSCY

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1476 r. Górscy - Kukawscy

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Górki (?):

Jan Górski Misior
Andrzej syn Stanisława
Stanisław syn Macieja
Cherubin syn Macieja
Wojciech Górski
dziedzicowie z Górki

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

wies Górki:

Mikołaj syn Marcina - pieszo, rohatyna
Bartosz syn Piotra - pieszo, rohatyna
Szczęsny syn Jana - klacz, kord, rohatyna
Walenty syn Michała wysłał syna Wawrzyńca - klacz, kord
Lenart syn Jana - klacz
Paweł Głuchowski przez syna Adama - klacz, kord
Fršc syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Wawrzyniec - wozny (ziemski drohicki?)wysłał syna Adama - pieszo?
Michał syn Jana - pieszo
Stanisław Brodacz - klacz, miecz
Marcin Brodacz wysłał syna Macieja - klacz, kord
Stanisław syn Macieja - klacz, rohatyna
Sebastian syn Jana - klacz, rohatyna
Jakub syn Stanisława - klacz...
Sebastian syn Stanisława - klacz, rohatyna z częsci żony swojej
Grzegorz syn Michała wysłał syna Stanisława - klacz, kord
Stanisław Stelmach wysłał syna - klacz, kord
Stanisław syn Jana "Myszkowicz" - klacz, miecz, siekiera
Marcin "Myszkowicz" - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Jana - klacz, rohatyna
Cherubin syn Matysa "Tobolicz" (ros.) - pieszo z kijem!
Piotr syn Walentego "Szkopek" - pieszo, miecz

ZALESCY vel Zalewscy

najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1474 r. Mikołaj Zaleski z Błonia
1477 r. Stanisław Zaleski zastawił pół Zalesia Mikołajowi Mogielnickiemu
1481 r. Matiam Zaleski
1484 r. Maciej i Stanisław Zaleski z Mogielnickimi

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Zalesie:

Jan Zaleski Zawada
Maciej Zawichost
Maciej syn Jerzego
Więcław syn Piotra
Maciej syn Piotra
Stanisław syn Jakuba
Andrzej syn Jakuba i za Jakuba brata swego
Maciej syn Piotra
Jakub syn Szczęsnego
Jan syn Szczęsnego
Piotr syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Urban syn Piotra
Marek syn Piotra
dziedzicowie z Zalesia

Zalesie (drugie):

Stanisław syn Jerzego
Andrzej syn Stanisława
Augustyn syn Stanisława
Maciej syn Jakuba
Stanisław syn Jerzego
Stanisław syn Piotra
Sebastian - WOZNY ZIEMSKI
Helena wdowa po Macieju
dziedzicowie z Zalesia

 cdn...

PAPLIŃSCY

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Paplino:

szlachetny Stanisław Papliński

szlachetny Szymon Papliński

urodzona Anna z Olędzkich żona została po niegdy Stanisławie Olędzkim z synami swemi Jerzym (Jurga), Baltazarem, Wojciechem, Florianem

dziedzicowie z Paplina i "Zadniej Wolej"

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Paplin:

Baltazar Olędzki syn Stanisława ze Skwierczyna i Paplina stawił sługi swoje Jana i Walentego na koniach i w zbrojach
Stanisław syn Szymona - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja wysłał syna Hieronima - koń, rohatyna  



WSZEBOROWSCY

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

Wszebory:

"Malcher" syn Piotra - klacz, miecz
Stanisław syn Piotra - klacz, miecz
Mikołaja "Wszebora" dzieci wysłały "Sebastiana Piętkowskiego"? na klaczy z kordem
wdowa po Pawle wysłała syna Andrzeja - pieszo z mieczem
Stanisław syn Piotra - pieszo, miecz
Paweł syn Macieja - klacz



MĘCZYŃSCY

Przysięga na wiernosc Koronie Drohiczyn 1569 r.:

"Męczyno":

Jakub syn "Nagórki" dziedzic z Męczyna  
------------------



 Dane uzupełniajace: OSIŃSCY:

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1481 r. Jan z Osin

Przysięga na wiernosc Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski 1569 r. Drohiczyn:

Osiny Stara Wies:

Sebastian Osiński
Krzysztof
Maciej
Jan
Mikołaj
Szczęsny
Szczepan
Wojciech
Jan "Dzięciołka"
Andrzej
Tomasz
Stanisław
Piotr
Marcin
Hieronim
Krzysztof syn Jana
dziedzicowie z Osin



PROSTYŃSCY:

Najstarsze wpisy w księgi drohickie:

1476 r. Andrzej Prostyński
1476 r. Andrzej z Prostyni
1476 r. Stanisław "Dysz" proposuit ad Andrzej de Prostynia
1480 r. Piotr Prostyński
1479 r. Elżbieta żona Piotra Prostyńskiego, córka Miłkowskiego
1479 r. Jan Horbowski, Piotr Prostyński
1481 r. Piotr Prostyński z żona Elżbieta
1481 r. Paweł Lyszowski contra Piotr Prostyński
1482 r. Jan Cholewa z Piotrem Prostyńskim
1482 r. Piotr Prostyński



SKOLIMOWSCY

Popis pospolitego ruszenia 1567 r.:

"Skolimowo, Wojnowo, Rogoziec, Ptaszki":

wdowa Pawłowa wystawiła konia
Mikołaj "Krzywosz?" (ros.) - koń, miecz
Paweł "Krzywosz" - klacz, miecz
Mikołaj syn Stanisława z czę?ci swoich stawił konia i rohatynę
Jan syn Stanisława - klacz, miecz
Marek "Krzymkowicz?" - klacz, rohatyna
"Gabriel" syn Jana "Krzymkowicz" - klacz, miecz
"Sarenim?" (ros.) "Krzymkowicz" - klacz, miecz
Jan syn Wojciecha - klacz, rohatyna
Michał syn Wojciecha - wysłał syna na klaczy z rohatynš
Michał "Giza?" - klacz, miecz
Augustyn syn Pawła - klacz, rohatyna
Sebastian syn Pawła - klacz, rohatyna
Jerzy syn Jana - klacz, miecz, siekiera
Maciej "Jajko?" - klacz, miecz
Szymon syn Jakuba - klacz, rohatyna
Bartosz "Jajko" - klacz, miecz
Adam syn Stanisława - klacz, miecz
"Sarenin?" - Serafin? (ros.) syn Mikołaja - klacz, rohatyna
Stanisław Soszyński - klacz, kord
Sebastian syn Mikołaja - pieszo, rohatyna
Jan "Popieluch?" (ros.) - wysłał syna Stanisława na klaczy
Walenty "Skokunik?" (ros.) - klacz, miecz
Maciej "Wnik?" (ros.) - klacz
Jakub syn Stanisława "Durnik?" - pieszo, rohatyna
Stanisław "Luba" wysłał syna Jana na koniu
Mikołaj Tarkowski - pieszo

"Skolimowo Stara Wies":

Wojciech syn Jakuba - klacz
Wojciech syn Piotra - wysłał syna "Józefa?" na klaczy
Paweł syn Piotra - klacz, rohatyna
Jan syn Wojciecha - klacz, rohatyna
Jan "Bieńczyk?" - klacz, miecz
Jan Skolimowski - klacz, rohatyna
Jan "Kobyleński" (Kobyliński) z ojcowizny i z czę?ci żony swojej - klacz, miecz
"Ezof" (ros.) Józef? syn Wojciecha - koń  


--------------

 Wiadomosci uzupełniajace: KOSIERADZKI

Witold Semkowicz „Wywody szlachectwa...” (str. 30-31)

289. Rypin, roki ziemskie, d. 13 lipca r. 1425.

Sad ziemski dobrzyński stwierdza na podstawie swiadectwa krewnych, szlachectwo Mikołaja, Michała, Szymona i Jana ze Sterdyni, Stanisława z Księżopola,Wojciecha i Pawła z Kozieradów (błędny zapis W. Semkowicza w tekscie - „Kosiedałów”) i Stefana.

Nos Petrus Bloch de Thurza iudex et Throianus de Osthrowyte subiudex terrestres Dobrinenses, omnibus et singulis, tam praesentibus quam futuris, quibus expedit universis, publice profitemur, quod cum in iudicio illustrissim principis et domini domini Vladislai ei gratia regis Poloniae et Dobriniae etc. Pro tribunali residebamus iudicando, tandem ad nostram et nostrorum nobilium sive dignitariorum protunc in iudicio assessorum venientespraesentiam nobiles viri domini Nicolaus et Swiethoslaus haeredes de Kobosczino et Petrus etiam de ibidem do clenodio Luby, Albertus, Simon haeredes de Sdanowo de clenodio Cholewi, nec non Dobyemir de Choczen, Stanislaus de Malusino de clendio Ogonow, publice protestantes recognoverunt et protestati sunt, in haec verba dicendo: „Nos recipimus ad nostram animam et ad nostrum honorem, quia Nicolaus, Michael, Simon et Joannes, Petrus de Stridiniya, Stanislaus de Kxiezopolie,Albertus (Wojciech) Paulus (Paweł) de Kozierad (poprawny zapis dóbr) et Stefanus haeredes, sunt nobiles et de nobili genere, rite et rationabiliter procreati, istius clenodi et proclamationisLuby et eiusdem scunti”. Nos vero praenominati iudex et subiudex talem recognitionem iustam et rationi consonam audientes et sane percipientes, nullum timentes, solum Deum prae omnibus habentes, habito consilio maturo dominorum praesentibus subscriptorum, praedictos dominos Nicolaum, Michaelem, Simonem et Joannem, Petrum, Stanislaum, Albertum, Paulum et Stephanum ex ipsorum primoridiis sive antecessoribus pro nobilibus et bene natis pronunatiamus, dicimus et tenemus, ipsique domini et eorum antecessores tali iure et privilegio nobilitatis ubilibet, sicut alii nobiles sive terrigenae totius terrae Dobrinensis utebantur et sunt usi, unde prius dicti domini, videlicet Nicolaus, Michael, Simon et Joannes, etrus, Stanislaus, Albertus, Paulus et Stephanus nobis humiliter supplicaventur, ut ipsorum generostitatem sive nobilitatem nostris firmaremus litteris et firmare dignaremur. Nos vero praecibus eorum acclinati, cum iusta petentibus non est denegandus assensus, prius dictorum sive fratrum nobilitatem in prepetuum confirmavimus, approbavimus, innnovavimus atque eam praesentis scripti patrocinio ex certa scientia confirmamus. In cuius rei testimonium sigilla nostra praesentibus sunt appensa. Actum et datum in Rippin, feria V ipso die sanctae Margarethae Virginis, sub anno nativitatis Domini millesimo quadringentesimo vicesimo quinto. Praesentibus ibidem strenuis nobilibusque viris dominis Nicalao de Thuchowo subcameriario, Jacussio de Radzikow vexillifero Dobrinensibus, Joanne de Lubiechowo burgrabio Rippinensi, Nicolao de Ranthwini, Bronissio de Okalevo et allias testibus quampluribus fidedignis. Z oblaty podanej do aktów ziemskich drohickich, przez Aleksego Toczyskiego, d. 21 czerwca roku 1558 (Terr.Drohic. t.10.077. p.89)
Tłumaczenie fragmentów (Henryk Wisniowolski)

„My sędzia Piotr Bloch z Turzy i podsędek Trojan z Ostrowitego ziemianie dobrzyńscy publicznie oznajmiamy wszystkim razem, jak i z osobna, tak współczesnym, jak i przyszłym, którym będzie to potrzebne w imieniu najjasniejszego władcy z łaski Bożej Władysława króla Polski, Dobrzynia etc., że jak nakazuje obyczaj przyjęlismy pod publiczna przysięga oswiadczenie szlachetnych i godnych mężów panów: Mikołaja i Swiętosława z Kobuszyny, oraz Piotra herbu Lubicz, także Wojciecha (Albetra) i Szymona ziemian ze Zdunowa herbu Cholewa, jak również Dobromira z Choczenia, Stanisława z Maluszyny herbu Ogończyk, iż ziemianie: Mikolaj, Michał, Szymon, Jan, Piotr ze Sterdyni, Stanisław z Księżopola, Albert (Wojciech), Paweł z Kozierad (Kosierad) i Stefan sa szlachetnie urodzeni, ze szlacheckiego rodu, tego samego herbu Lubicz. My ustanowieni sędziami, nie lękajacy się nikogo prócz Boga, uważnie i z rozsadkiem wysłuchawszy prósb pokornych panów: Mikołaja, Michała, Szymona, Jana, Piotra, Stanisława, Alberta, Pawła i Stefana, znajac teraz ich pochodzenie i przodków, po odbyciu spiesznej narady oznajmiamy i ogłaszamy szlachetnie urodzonym potwierdzajac pismami naszymi, że ci mężowie: Mikołaj, Michał, Szymon, Jan, Piotr, Stanisław, Albert, Paweł i Stefan maja przywilej szlachectwa, tak jak inne rycerstwo i ziemianie całej ziemi dobrzyńskiej. My prawdziwie przychylni ich sprawiedliwym prosbom, a nie słyszac przeciw temu protestów uznajemy szlachectwo tych panów braci, utwierdzeni zas wiedza aprobujemy i odnawiamy je na zawsze moca pisemnego rozporzadzenia sadu do czego, jako dowód pieczęcie obecnych sa przyłożone. Akt sporzadzono w Rypinie, w dniu sw. Małgorzaty Dziewicy, po narodzeniu Pana 1425 roku, w obecnosci szlachetnych mężów panów: Mikoaja z Tłuchowa, Jakusza z Radzikowa, Jana z Lubowca – burgrabiego Rypina, Mikołaja z Rętwin, Bronisza z Okalewa i innych godnych zaufania swiadków.”

 Księgi grodzkie drohickie 1473-1485:

1478 r. Jan Kosieradzki
1479 r. Bartosz Kosieradzki, Stanisław Kosieradzki, Stanisław Kosieradzki, Wojciech z Kosierad
1480 r. Mikołaj „Piskuła” z Kosierad, Anna „Korabiowa” z Kosierad
1481 r. Mikołaj z Kosierad, Abroham Kosieradzki, Stanisław Kosieradzki
1482 r. Bartłomiej z Kosierad, Wszołek z Kosierad

 Księga Konsystorza Janowskiego z l. 1469-1488 r.

1481 r. Stanisław z Kosierad

Najstarsze księgi sadowe drohickie:

1468 r. Leonard z Kosierad procesował się z z Wojciechem Kowieskim z Kowies (parafia Rozbity Kamień)

 Popis wojskowy pospolitego ruszenia , 1528 r. Drohiczyn:

„Naseradskii” (błędny zapis Jabłonowskiego, być może spowodowany uszkodzeniami w tekscie pierwotnym listy, niewatpliwie – N to K) „Kosieradzki - w dwa konie”

 Popis wojskowy pospolitego ruszenia województwa podlaskiego w tym ziemi drohickiej, Raków koło Mińska na Białorusi (wtedy Litwa) 1567 r.

Wzmiankowani Wężowie, którzy wystawili ze swoich rozległych dóbr w tym częsciach na Kosieradach – 6 zbrojnych i 3 podwody, oprócz nich:

 Wies Kosierady (Korabie):

Wawrzyniec syn Pawła – koń, miecz, zbroja
Serafin syn Jakuba – koń, kord
Gabriel syn Jakuba – klacz, kord
Szymon syn Jakuba – klacz, miecz
Jan „Szuda?” syn Jakuba – pieszo, włócznia
Matys (Mateusz) syn Jakuba – klacz, kord
Wdowa Janowa wysłała pieszego
Walenty syn Mikołaja – klacz, miecz
Stanisław syn Mikołaja – pieszo, kord
Gabriel syn Mikołaja – klacz, kord
Jan zwany Kusmierz syn Macieja – klacz, kord
Szczęsny syn Macieja – klacz, kord
Paweł syn Matysa (Mateusza) – klacz, kord
Marcin syn Matysa (Mateusza) – klacz, kord i rohatyna

Kosierady:

Wojciech dziedzic – klacz, kord, rohatyna
Stanisław syn Szczęsnego – klacz, rohatyna
Walenty Nasiłowski – klacz, kord
Wawrzyniec syn Pawła wysłał syna Szczęsnego – klacz, kord
Jakub syn Pawła – klacz, rohatyna
Piotr syn Stanisława – klacz, miecz, zbroja
Wojciech syn Stanisława – klacz, kord
Stanisław „Jazo?” – klacz, miecz
Gabriel syn Matysa (Mateusza) – klacz, rohatyna
Szczęsny syn Jana – klacz, kord
Andrzej „Rudy” – koń, kord
Stanisław syn Jana – klacz, kord
Stanisław syn Marcina – klacz, rohatyna
Walenty syn Jana – klacz, kord
Wdowa Wawrzyńcowa wysłała sługę pieszo z kordem
Mikołaj syn Stanisława – klacz, miecz
Szczęsny syn Stanisława wysłał syna – koń, miecz, włócznia
Jan syn Piotra z Kosierad i Paczusk – koń

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu Województwa Podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.: (- nie zachował się spis z wsiami Kosierady i Korabie)

Podatek króla Stefana Batorego zwany też łanowym z 1580 r.:

Kozieradi Korabie (Korabie):

Szlachetny Szczęsny syn Maciejów z czesnikami swemi z Kozierad, Korabiów dali z włók ziemskich 10 po groszy 15.

Kozieradi (Kosierady):

Szlachetny Walenty, syn Stanisławów Naszelowski (Nasiłowski) dał z Kozierad z włók ziemskich 10 po groszy 15.

Fragmenty z ksiażki Zbigniewa Wasowskiego „Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu”, rodz. 2.12. „Wywody i nagana szlachectwa Kosieradzkiego”

W 1666 r. Kazimierz Borychowski, syn Andrzeja poddał w watpliwosć szlachectwo Jana Kazimierza Kosieradzkiego w sadzie lubelskim. Wywód szlachectwa Kosieradzkiego miał miejsce rok później na sejmiku szlachty ziemi drohickiej, a w 1670 r. Jan Kazimierz Kosieradzki dostarczył dokumenty i dołaczono je do akt Trybunału Koronnego w Lublinie i ksiag grodzkich drohickich. Jan Kazimierz Kosieradzki herbu Pomian załaczył drzewo genealogiczne. Wywód rozpoczyna Jan Kosieradzki (XV/XVIw.), jego synowie w 1530 r. dzielili się dobrami Kosierady, a kończy się na osobie naganionego w szlachectwie Jana Kazimierza Kosieradzkiego (2 poł. XVII w.), syna Pawła Kosieradzkiego i Zofii z Kryńskich, dziedzica na częsciach wsi Kosierady, Korabie i Urbanki.

Podatek pogłówny z 1662 r.:

Korabie:

Wojciech Kosieradzki z żona
Maciej, Wawrzyniec Paczóscy z parobkiem
Wawrzyniec Paczóski z żona

Kosierady :

Kosieradzcy dziedzicowie z Kosierad od siebie, matek, braci sióstr, czeladzi po złotych 1 od 38 (osób), a od żon, dzieci po groszy 15 od 34 osób

Krasów:

(m.in.) Paweł Kosieradzki z żona, matka, dziewka i pastuch

Pogłówne z 1676 r.:

Wies Kosierady Korabie:

Bartosz Kosieradzki z żona i Wawrzyniec Kosieradzki z żona – 6
Jan Kosieradzki z żona, rydlem kopie – 2
Jerzy Kosieradzki z żona i Wojciech Kosieradzki z żona – 6
Marcjan Kosieradzki z żona, baba stara, chłop z żona – 8

Wies Kosierady (Wielkie):

Pawłowa Kosieradzka, syn, komornik, chłop z żon± – 6
Piotr Krasowski i Wojciech Kosieradzki z żon± – 5
Piotr Krasowski, żona, syn – 4
Walenty Kosieradzki synów dwóch i córka – 6
Wojciech Kosieradzki, żona, dziewka – 5
Wojciech Kosieradzki żona, syn, córki dwie – 6
Wawrzyniec Kosieradzki żona, syn, córka – 5
Szymon Kosieradzki żona, syn i Andrzej Kosieradzki żona – 7
Marcin Kosieradzki żona – 3
Łukasz Kosieradzki i Marcin Kosieradzki żona, córki dwie – 7
Paweł Kosieradzki żona, Piotrowa „Guldano” – 4
Szymon Wojewódzki żona i Wawrzyniec Kosieradzki żona – 4
Walenty Kosieradzki i Kazimierz Kosieradzki – 4
Krasowska wdowa z córka uboga i Katarzyna Kobyleńska (Kobylińska) – 3
Małgorzata Bujalska i Anna Krasowska – 2

Wies Paczóski Wielkie (Duże):

(m.in.) Maciej Paczóski i Grzegorz Kosieradzki z żona – 6
Stefan Kosieradzki z żona i Stanisław „Gralik” Paczóski z żona – 6

Kosieradzcy urzędnicy za czasów I Rzeczpospolitej:

Wojciech Kosieradzki, komornik ziemski drohicki 1620 – 1646 ( z Kosierad, ziemia drohicka, jego potomkowie używali przydomku Kosieradzcy Komorniczakowie)
[G] Szymon Kosieradzki burgrabia łosicki w 1812 r. (!)

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…dokument sadu ziemskiego dobrzyńskiego wymieniał również Wojciecha i Pawła z Kosierad, którym krewni swiadczyli o szlacheckim pochodzeniu. Wprawdzie w dokumencie tym wszyscy wymienieni szlachcice z ziemi drohickiej, a więc dziedzice Sterdyni, Księżopola i Kosierad, zostali podani z herbem Lubicz, jednak nie koniecznie mogło tak być. Nie znamy pózniej występujacych Kosieradzkich z herbem Lubicz, natomiast istnieli Kosieradzcy herbu Pomian, którzy mogli być potomkami Wojciecha i Pawła z Kosierad, wymienionych w 1425 r. Herb Pomian, którego używali Kosieradzcy był najbardziej rozpowszechniony na Kujawach i w ziemi dobrzyńskiej, skad pochodzili najprawdopodobniej dziedzice Kosierad… Obok Kosieradzkich herbu Pomian istnieli także Kosieradzcy herbu Korab mieszkajacy we wsi Kosierady Korabie (dzis tylko Korabie). Byli oni tam już w 2 poł. XV w., bowiem w 1480 r. spotykamy w zródłach Annę Korabiowa z Kosierad, a w 1492 r. Jana Korabia. Nie sposób rozdzielic członków obydwu rodzin występujšcych w XV w., gdyż wszyscy pisali się z Kosierad bez dodatkowych okresleń… byli już wtedy dosc licznie rozrodzeni…”

Legendy zebrane przez nauczycielkę ze szkoły w Rozbitym Kamieniu Janinę Pawłowska (okres międzywojenny):

Miejscowe opowiesci o Kosieradach Wielkich i Korabiach

Dawniej w całej okolicy, gdzie znajduja się obecnie Kosierady i wsie sasiednie, były olbrzymie bory zamieszkałe przez dzika zwierzynę. Najwięcej było dzikich kóz.

Pewien podróżny kupiec, jadac z towarem, zabładził w tym borze i na noc rozłożył sobie obóz pod starym drzewem na dużej polanie lesnej. W nocy zbudził go ruch panujacy na polanie. Ostrożnie wyjrzał spod nakrycia i ujrzał mnóstwo kóz, które odbywały jakis kozi wiec. Podróżny przygladał się zdziwiony, że w tak olbrzymiej ilosci zebranych zwierzat panuje porzadek i jakby "„prawo zwierzęce"” Obudziwszy się rano, nie mógł sobie zdać sprawy, czy zjawisko nocne było snem, czy rzeczywistoscia. Rozejrzawszy się dookoła zauważył, że na skraju polany w gaszczu krzewów stoi jakies domostwo. Było stare i opuszczone. Podróżny zamieszkał w nim i wkrótce bardzo się przywiazał do tej okolicy. Każdej nocy mógł teraz ogladać kozi sejm. Poznajac okolicę natrafił na osadę pszczelarzy. Z czasem zamieszkał z nimi, a że osada była bezimienna nazwał ja „Kozie Rady”. Nauczył osadników trzebienia lasów i uprawy roli. W kilkanascie lat później odbywało się w tych lasach polowanie. Ksiażę, własciciel tych borów, natrafił na dobrze już zagospodarowana osadę. Docenił trud i gospodarnosć ludzi i nadał im ziemię uprawiana przez nich na własnosć. Nadał im też herb szlachecki oraz prawo używania nazwiska pochodzacego od nazwy osady – „Kozieradzcy”. Z czasem, w potocznej mowie, nazwisko przybrało brzmienie „Kosieradzki”, a nazwa miejscowosci zamieniła się na Kosierady.

Teren na którym leży wies Korabie, stanowił dawniej jeden obszar należacy do Kosierad. Prawdopodobnie w XVI-XVII wieku jeden z Kosieradzkich wyruszył w swiat. Wędrujac dotarł do morza. Tam zaciagnał się na statek kupiecki. Z wyprawy morskiej powrócił szczęsliwie, za zasługi otrzymał duża nagrodę. Chcac upamiętnić wsród potomków swój pobyt na morzach, poprosił króla o zmianę herbu na „Korab”. Król spełnił tę prosbę. Krewni Kosieradzkiego obrazili się za zmianę herbu i szykanowali jego rodzinę tak dalece, że po powrocie w rodzinne strony przeniósł się on w niezamieszkałe strony i tam założył nowa osadę. Nazwał ja Kosierady Korabie. Teren wybrał wyżynny lecz odosobniony. Wiosna i jesienia przepływajaca w pobliżu rzeczka rozlewał się szeroko odgradzajac Korabie od sasiedztwa. Zbudował więc łódkę i ona stanowiła połaczenie Korabi z innymi osadami. Łódź ta opatrzona herbem „Korab” przekazywana była potomkom. Od 1934 r. Kosierady Korabie nosza już tylko nazwę Korabie.

W 1827 r. wies Kosierady liczyła 28 domów i 165 mieszkańców. W 1886 r. Kosierady Wielkie miały 21 domów, 147 mieszkańców i 473 morgi ziemi, a Kosierady Korabie – 18 domów, 122 mieszkańców i 403 morgi ziemi.

Opowiesć zasłyszana przeze mnie od nieżyjacego już pana Swinarskiego mieszkańca kolonii Kosierady pod Korabiami, opublikowana w Gazecie Sokołowskiej N 26(36) z 15 XII 2002 r., nazwałem ja:

Jak głupie kozy madrej rady udzieliły

Pewnego dnia, niespodziewaj±cych się niczego mieszkańców zaskoczył straszna wiadomosć. Nieprzyjaciel wdarł się w głab bezbronnej ojczyzny siejac wszędzie smierć i zniszczenie. Przerażenie ogarnęło ludzi, bowiem wróg nie szczędził nikogo. Zabijano mężczyzn, porywano w niewolę niewiasty i dzieci, płonęły coraz bliżej miasteczka i wsie. Pożoga zbliżała się w błyskawicznym tempie ku Podlasiu. Ogarnięci panika mieszkańcy naszej okolicy szukali opieki i ochrony, ale tej nie było komu udzielać. Zrozpaczeni oczekiwali zatem z rezygnacja na to co przyniosa najbliższe chwile. Tylko w jednym miejscu nie pogodzono się z losem. Mieszkańcy kilku wsi zwołali naradę. Gdy wszyscy przybyli zasypywano się wzajemnie pytaniami.
- Co poczać? Gdzie się schronić mamy? – szeptały między soba zatrwożone kobiety, podnoszac zaraz głosny lament, któremu płaczem wtórowały dzieci.
- Zginiemy, broniac się do końca! – wykrzykiwali jeden przez drugiego mężczyźni, dodajac sobie nawzajem odwagi.
W tym ogólnym rozgardiaszu, byliby pewnie się z niczym do domów rozeszli, gdy nagle jeden z zebranych niespodzianie zakrzyknał:
- Do Starca! Do Madrego! On doradzi co czynić mamy!
Ucichła wrzawa, bo wszyscy znali i szanowali osobę o której wspomniał ów maż. Wnet podjęto wspólna decyzję i wysłano posłańców. Ci pognali co koń wyskoczy, by rady Starca zasięgnać. Przybyli bór i rychło ujrzeli przed soba drewniane zabudowania chat, maleńkiej osady, gdzie ten zamieszkiwał. Naprzeciw im z domostw wybiegli ludzie.
Odebrano od nich zmęczone biegiem rumaki, natychmiast też poprowadzono do chałupy, gdzie przy ogniu wypoczywał najstarszy z rodu. Ten bez sladu zdziwienie na pomarszczonej podeszłym wiekiem twarzy zaprosił ich by spoczęli przy ognisku i wyjasnili z czym przybywaja. Gdy to uczynili, usmiechnał się tajemniczo i powiedział posłańcom cos, co wprawiło ich najpierw w zdziwienie, później zas we wsciekłosć.
- Nie mnie powinniscie waszmosciowie o dobra w tej sprawie radę pytać. Przed chata, w zagrodzie stoja kozy, idźcie do nich one wam jej udziela ... – dalsze słowa Starca zaginęły w skrzekliwym rechocie.
Wysłannicy, którzy zorientowali się, że ów jawnie sobie z ich nieszczęscia pokpiwa, dobyli szabel chcac tę jawna obrazę krwia niegodziwca zmyć. Naraz stanał przed nimi jakis maż rosły, ręce w gescie pokoju do góry wznoszac i przemówił do nich w te słowa:
- Radzę panom braciom pohamować swój gniew przedwczesny , a głębiej się zastanowić nad tym, co dziad mój chce wam w ten sposób powiedzieć. Kozy, które ów tu wspomina znane sa w naszej okolicy z tego, iż od czasu do czasu dziczeja, uciekajac od domostw ludzkich i zagród na swobodę. Problem z nimi zas jest taki, że nikt nie wiedział dotad, gdzie się wtedy w lesnych ostępach kryja, bo i potrzeby takiej nie było, gdyż po kilku dniach same wracały. Zaledwie przedwczoraj po ich ostatniej udanej ucieczce, przypadkowo polujac w puszczy natrafiłem na wzgórze i polanę na nim, gdzie one spokojnie się pasły. Jest to miejsce odosobnione, ustronne, położone w lesnej głuszy, wprost idealne, by nasze rodziny mogły tam bezpiecznie przeczekać najgorsze chwile najazdu, gdy my z nieprzyjacielem zmagać się będziemy.
Posłańcy w końcu zrozumieli. Zawstydzeni miecze do pochew schowali. Natychmiast dobra nowinę pozostałym przekazali. Tak więc pozbierano kto co miał najcenniejszego i ukryto się na wspomnianym wzgórzu. Tym czasem nieprzyjaciel przeszedł przez kraj, obracajac to co spotkał na swej drodze w popiół i zgliszcza. Jednak kozia kryjówka spełniła pokładane w niej nadzieje. Ludzie z niej korzystajacy przeżyli i w odróżnieniu od wielu innych wrócili cali i zdrowi do swych zniszczonych gospodarstw.
Później zas, kiedy wspominano tamte straszne chwile wszyscy zgodnie chwalili madrosć Starca i spryt jego kóz. smiano się do łez, majac ciagle w pamięci opowiadanie posłańców, a okolicę położona opodal zbawczego wzgórza, gdzie stanęły następnie dwie wsie – nazwano na czesć kóz i i madrej rady jakiej niechcacy te udzieliły w nagłej potrzebie: „Kozimi Radami”, czyli Kozieradami. Stara ta nazwę przerobiono później na Kosierady, ale to już zupełnie inna historia.
-----------

 Dane uzupełniajace: RYTEL

Najstarsze zapisy:

1473 r. Andrzej de Rytele
1474 r. Andrzej Rytel, Stefan Żoch
1475 r. Stefan Rytel, Stefan Żoch
1476 r. Prędota z Wyszomierza, Stefan z Ryteli
1479 r. Olechno Saczkowicz i Mikołajowa Rytelówna
1482 r. Rytele Lubicze (Lubiczanie)
1482 r. Jakub Swiejko zastawił swoja częsć w Seroczynie (Syroczyn) Stefanowi Rytelowi

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Rytele Srednie:

Jakub syn Pawła - klacz, miecz
Stanisław syn Andrzeja - pieszo, rohatyna
Grzegorz syn Macieja - klacz, miecz
Bartosz Lubicz - pieszo, rohatyna
Jakub Godlewski - klacz, miecz
Jakub syn Stanisława z "Usików"? - pieszo, miecz
Jan syn Mikołaja - klacz, miecz
wdowa po Piotrze wysłała syna Marcina na klaczy
Stanisław syn Wita - pieszo, miecz
Sebastian Lubicz - pieszo, miecz
Jan syn Andrzeja - pieszo, rohatyna, miecz
Bartosz syn Wita - pieszo, miecz
wdowa po Janie wysłała syna Stanisława na klaczy
wdowa po Michale wysłała syna Piotra pieszo z mieczem
Piotr syn Mikołaja - pieszo, miecz
Jan "Kakol" wysłał syna Bartosza pieszo z mieczem
Jakub syn Szczęsnego - koń

Rytele Wszołki:

Lenart syn Jana - klacz, miecz
Szczęsny syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Mikołaj Gałazka wysłał sługę na koniu
Jan syn Macieja - pieszo, rohatyna

Rytele Stara Wies i Borki:

Stanisław, woźny ziemski - klacz, rohatyna
Ambroży syn Sebastiana - pieszo miecz
Adam syn Jerzego - klacz, rohatyna
Paweł syn Krzysztofa - koń, miecz
Jan Niepiekło - od niego Matys syn Tomasza na klaczy
Bartosz syn Szczepana "Kochanek" - klacz, miecz
Walenty Ostrowski syn Jana - klacz, rohatyna
Jan syn Stanisława Żaków? - klacz, miecz
Marcin syn Jana "Brażyk"? - klacz, miecz
Stanisław Skorupka syn Jakuba - pieszo, miecz
Lenart wysłał syna Andrzeja - klacz, miecz
Maciej syn Jakuba "Pac"? - klacz, miecz
 Wojciech syn Andrzeja Kuc - pieszo, miecz
Stanisław Kutaska  syn Wojciecha  - klacz, miecz
Jan syn Szczepana - pieszo, rohatyna
Paweł syn Krzysztofa - klacz, rohatyna
Wojciech syn Szczęsnego "Patacha"? - pieszo
Maciej syn Wawrzyńca "Musztaków"? - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Stanisława - pieszo, rohatyna
Wojciech syn Szczęsnego "Patików"? - pieszo
Matys syn Tomasza od Jana Niepiekły na koniu
Mikołaj i Marcin synowie Jana Mrozika - koń
Paweł syn Macieja od ojca i żony pieszo
Andrzej syn Jakuba "Gołowczyn?" - pieszo, miecz
Bartosz syn Piotra wysłał syna Jana - klacz, miecz
Michał syn Marcina - pieszo
Walenty syn Jakuba - pieszo, rohatyna
Sebastian syn Ambrożego - pieszo, miecz
Bartosz syn Jakuba "Olkowicz" - pieszo, kord
Stanisław syn Bartosza - klacz, miecz
Walenty syn Wojciecha "Kudeszczin?" - pieszo, kord
Kacper (Gaspar) syn Macieja "Sobiraj" - pieszo
Jan syn Wojciecha "Kudaszczyj?" - pieszo, miecz
Piotr "Skorek" syn Jakuba wysłał syna Marcina - klacz, miecz
Jan syn Jakuba "Skorek" wysłał syna Andrzeja - pieszo
Maciej syn Lenarta - pieszo, miecz
wdowa po Szczepanie wysłała syna - pieszo
Stanisław "Główka" wysłał syna pieszo
Stanisław "Płyszka?" - koń
Jan "Wteszka?" - pieszo
Walenty "Teofilów?" - koń

Przysięga na wiernosć Koronie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Rytele Srednie, Swięckie:

Jan syn Wojciecha
Andrzej syn Wojciecha
Michał syn Marcina i od brata swego Jerzego niemocnego
Adam syn Jerzego i od dzieci będac opiekunem tj. Jana, Andrzeja, Macieja i Stanisława
Wojciech syn Szczęsnego
Maciej syn Lenarta
Jakub syn Macieja i od żony swej Anny
Wojciech syn Stanisława i od ojca swojego
Sebastian syn Wawrzyńca i od brata swego niemocnego Macieja
Kacper syn Andrzeja i od ojca
Maciej syn Jarosława
Piotr syn Jarosława
Sebastian syn Wojciecha
Jan syn Marcina
Jakub syn Stanisława
Jan syn Jakuba i od ojca swego
Marcin syn Piotra i od ojca
Maciej syn Stanisława
Walenty syn Stanisława
Walenty z Niepiekłów syn Stanisława Stocha? i od żony swej Anny i od wdowy...?
Paweł syn Macieja
Jan syn Macieja
Klimunt syn Jakuba i od wdowy Janowej
Paweł syn Szczepana
Wojciech syn Szczepana
Piotr Rytel
Szczęsny Rytel
Jan syn Szczepana
Bartosz syn Szczepana
Paweł Ostafiejów?
Jan syn Ostafieja? dzidzic z Rytel Wólki
Jan Skłodo z Rytelów Wólki
Jan syn Jakuba
Marcin syn Piotra i od wdowy Abramowej - Jadwigi
Lenart syn Stanisława
Lenart synowiec Lenarta
Lenart syn Jana
Hieronim syn Jana
Lenart syn Jana
Jan syn Macieja z Srednich Rytelów
Piotr syn Jakuba
Stanisław syn Andrzeja dziedzic z Rytelów
Sebastian syn Stanisława
Jan syn Macieja
Jan syn Stanisława i od brata stryjecznego niemocnego Jana
Paweł syn Jana
Katarzyna żona B...?
Paweł syn Jana Grodzickiego
Sebastian syn Jana
Jakub syn Szczęsnego
Stanisław syn Jana
Jan syn Bartosza i za ojca swego
Marcin syn Piotra Uscińskiego
Bartosz syn Jakuba
Maciej syn Jakuba
Jan syn Jakuba
Walenty syn Jakuba ze Swięcka
Andrzej syn Lenarta i od ojca swego niemocnego Lenarta dzidzicowie z Rytelów Borków
Walenty syn Jana Swięckiego
Piotr syn Mikołaja
Marek syn Jana
Stanisław - woźny ziemski
Jan syn Stanisława
Jan syn Adama
Jakub syn Adama Godlewskiego
dziedzicowie z Rytelów Srednich

W. Semkowiecz "Wywody szlachectwa..."

1558 r.:

Adam, Grzegorz synowie Grzegorza de Rytele
Stanisław syn Macieja Ritel de Rytele
Stanisław syn Feliksa dziedzic z Ryteli
Katarzyna Rytelówna

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Z Długimi od zachodu sasiadowała inna okolica szlachecka: Rytele, również rozległa, która podzielona była na kilka częsci. Była ona zamieszkana przez ród Rytelów, licznie rozrodzony już w XVI w. Od 1511 r. do Parafii Prostyń należały: Rytele Swięckie. Pozostałe, czyli Rytele Wszołki, Suche, Olechny i Wólka Rytelska należały do parafii Ceranów. Niewatpliwe podział na poszczególne częsci zaczał kształtowac się już w XV w. Jednak lakoniczne wzmianki z tego okresu nie pozwalaja przypisac konkretnych osób do poszczególnych działów. Już w 1450 r. występowali w sadzie drohickim bracia Mikołaj i Piotr Rytelowie. W 1451 r. dokonano również rozgraniczenia Ryteli od Ceranowa. W 1458 r. występował Jan Rytel. Żona Mikołaja była Elżbieta, która jako wdowa występowała w sadzie 1475 r. W 1478 r. zastawiła ona częsc swojej dziedziny w Rytelach Wojciechowi Kostce Skibniewskiemu, podsędkowi drohickiemu. Elżbieta ta występowała w sadzie z dwoma córkami: Jadwiga, żona Olechny Saczkowicza i Elżbieta. W 1478 r. Elżbieta zapisała Olechnie swemu zięciowi cała swoja częsc na Rytelach. Może na tej częsci powstała pózniej wies Rytele Olechny… W 1464 r. Gajewnik drohicki Piotr Korowicki (Kurowicki) poręczył za braci Dominika, Andrzeja, Stanisława i Szczepana z Ryteli, że nie będa bronili wychodów bartnych dla Oniszyma i Kostki, bartników. Andrzej występował także w 1473 i 1474 r. Dominik pojawił się po raz ostatni w 1479 r., podobnie Stanisław, natomiast Szczepana spotykamy jeszcze w 1492 r. Ich bracmi byli także Aleksy i Piotr, oraz zapewne Adam wspomniani w nieco pózniejszych zapiskach. W 1475 r. Mikołajowa Rytelowa pozwała Dominika i Szczepana Rytel. W 1476 r. Andrzej Kossowski, sędzia drohicki pozwał braci Stanisława, Aleksego, Piotra i Szczepana z Rytel synów Swięckiego o zabójstwo swego kmiecia Jana. Rytelowie postawili swiadków, którzy złożyli przysięgę w sadzie…wsród nich byli m.in. Adam Rytel, Wawrzyniec Rytel i Marcin Swięcki z Ryteli. Zapewne więc mieszkali oni w miejscu obecnej wsi Rytele Swięckie. W 1479 r. w sadzie pojawili się Szczepan, Stanisław, Dominik, Adam i Jakub syn Andrzeja z Ryteli. W 1482 r. Marcin, Olechno i Szczepan Rytelowie mieli sprawę z Jakubem Rostkiem… Sposród nich najbardziej zamożny był Szczepan Rytel. W 1482 r. wział w zastaw częsc w Seroczynie od Jakuba Swiejka. Miał trzech synów: Pawła, Piotra i Andrzeja. Piotr zapisał się w 1493 r. na studia w Akademii Krakowskiej, podajac jako miejsce pochodzenia diecezję płocka. Andrzej był dworzaninem Aleksandra Jagiellończyka. W 1505 r. otrzymał od niego dobra Liza i Hodyszewo w ziemi bielskiej. W l. 1521-1531 był podsędkiem ziemi bielskiej. Jego potomkowie dziedziczyli na Lizie jeszcze w XVII w.. Trzeci z braci Paweł odziedziczył częsc w Rytelach. On lub jego ojciec był założycielem Wólki Rytelskiej, która była wspomniana już w 1508 r. w dokumencie erekcyjnym parafii Ceranów. O wyższej pozycji wsród jego krewnych swiadczy to, że jako jedyny z nich wystapił w 1511 r. na liscie swiadków dokumentu fundacyjnego koscioła w Prostyni. W 1540 r. jego syn Andrzej darował 2 włóki w Wólce Rytelskiej Stanisławowi z Zawistów w ziemi nurskiej… W 1528 r. wszyscy Rytelowie Swięccy wystawili do popisu wojskowego 4 konie, natomiast Paweł syn Szczepana stawił się samowtór, czyli we dwa konie… W 1 poł. XVI w. istniał już podział na wsie: Rytele Swięckie, Olechny, Wszołki (Srednie), Suche i Borki. Rytelowie kilkakrotnie w zródłach podawali jako herb Lubicz. Niewykluczone jednak, że mogli się do nich wżenic lub nabyc grunty członkowie innych rodów, którzy przybrali potem ich nazwisko… W 1558 r. Sebastian Rytel wywodził szlachectwo z herbem Lubicz. W 1621 r. Stanisław Rytel syn zmarłego Mateusza, majacy posiadłosc w powiecie lidzkim na Litwie, któremu niejaki Mikołaj Poczapołowski zarzucił nieszlacheckie pochodzenie, postawił przed sadem drohickim swiadków z linii ojczystej Jakuba i Wawrzyńca synów zmarłego Hieronima Rytela herbu Lubicz, którzy zeznali, że ojciec Stanisława Mateusz był ich bratem stryjecznym, z linii macierzystej zeznali Rytelowi Dłuscy herbu Lubicz…”
-------------

 Dane uzupełniajace: PIENKOWSCY

 brak zapisów w najstarszych dokumentach

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Jan syn Mikołaja
Andrzej syn Macieja
Jerzy syn Jana
Florian syn Andrzeja
Stanisław syn Jana
Jan syn Michała
Maciej syn Pawła
Andrzej syn Stanisława

Pieńkowscy z Pieniek

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.

Andrzej syn Macieja
Jan syn Michała
Jerzy syn Jana
Serafin syn Macieja
Jan syn Mikołaja
Stanisław syn Jana
Andrzej syn Jana
Andrzej syn Stanisława

Pieńkowscy z Pieniek

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:

Maciej Pieńkowski
Szymonowa Pieńkowska
Kaziemierz Zemła (Zemło)
Piotr Pieńkowski
Wojciech Pieńkowski

z rodzinami

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Nie posiadamy informacji z XV w. o wsi Pieńki, z której pochodzili Pieńkowscy nieznanego herbu (może Pierzchała?). jednak wies musiała istniec, co najmniej w drugiej połowie XV w. W 1543 r. w aktach ziemskich drohickich wpisano dokument zawierajacy genealogię pierwszych pokoleń rodziny, które musiały życ w tym okresie. Według niej przodkiem Pieńkowskich był niewymieniony z imienia Wyszkowski, który miał trzech synów: Piotra, Jana i Pawła. Piotr miał również trzech synów: Jana plebana mielnickiego, Stanisława zwanego Smayda i Wawrzyńca, od których pochodzili dalsi Pieńkowscy…”
--------------

 Dane uzupełniajace: PAPROCKI

(informacje z listu Tomasza Jaszczołta)

Wszyscy Paproccy z ziemi drohickiej byli herbu Cholewa, jak podaja zapiski herbowe. Natomiast herbu Jelita była rodzina Paprockich z ziemi łęczyckiej.

Najstarsze akta:

1477 r. Wit Paprocki z braćmi stryjecznymi
1477 r. Michał z Paprotny
1479 r. Mikołaj Paprocki, Stanisław Paprocki, Stefan i Wit Paproccy
1481 r. Wawrzyniec Paprocki
1475 r. Wit z Paprotni
1482 r. Maciej z Paprotni Podawczyc
1473 r. Wit z Paprotni

Pospolite ruszenie Radoszkowice 1567 r.:

Paprotnia:

Piotr syn Eustachego
Leonard Dobryń
Gabriel syn Szymona
Stanisław syn Ambrożego
Leonard syn  Stanisława


Paprotnia Podawce:

Kacper syn Szymona
Jakub syn Jerzego
Stanisław syn Jerzego
Jan syn Jerzego
Jan syn Andrzeja
Leonard syn Andrzeja
Jan syn Jerzego
Jakub syn Andrzeja
Stanisław syn Andrzeja
Andrzej syn Bartosza
Jan Kubas
Jakub syn Marcina
Stanisław syn Jana
Lenart syn Stanisława
Jerzy syn Macieja
Sebastian syn Bartosza

Przysięga na wiernosć Koronie Drohiczyn 1569 r.:

Z Paprotni i Paprotni Podawczyc:

Leonard syn Stanisława
Eustachy syn Piotra
Sebastian syn Bartosza
Stanisław syn Andrzeja
Leonard syn Andrzeja
Jan syn Andrzeja
Jan syn Jerzego
Paweł syn Szczęsnego
Jakub syn Andrzeja
Stanisław syn Andrzeja
Andrzej syn Bartosza
Jakub syn Jerzego
Leonard syn Macieja
Jerzy syn Macieja
Paweł syn Mikołaja
Zbożny? syn Dobrogosta

Podatek z 1580 r.:

W imieniu wszystkich dzidziców z paprotni podatek od 10 włók ziemskich zapłacił Jan Paprocki.

Wywód szlachectwa z 1601 r.

Paprockich z ziemi drohickiej, województwa podlaskiego, udowodnili, że sa herbu Cholewa.

Podatek z 1676 r. tzw. pogłówne:

Paprotnia:

Aleksander Paprocki
Kobyleński (Kobyliński)
Wojciech Paprocki
Walenty Paprocki
Andrzej Paprocki
Piotr Paprocki
Skwierczyńska
Łoza
Jakub Skwierczyński
Wasilewski

Paprotnia Podawce:

Paweł Paprocki
Wojciech Paprocki
Jan Paprocki
Jan Paprocki (II) "Mateuszczak"
Dabrowska wdowa
Andrzej Paprocki
Szymon Paprocki
Stanisław Paprocki
Kalicki
Krzysztof Paprocki
Maciej Paprocki
Jakub Paprocki
Janowa Paprocka
Sebastian Paprocki
Grzegorz Paprocki
Paweł Raczyński
Stanisław Paprocki
Krzysztof Paprocki
Olszewski

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

 „…Własnosc drobnoszlachecka dominowała również w parafii Paprotnia. Była to jedna z najstarszych parafii w tej częsci ziemi drohickiej. W 1429 r. rycerz Jakusz ze Skwierczyna (Ruskiego) nadał już istniejšcemu kosciołowi w Paprotni pw. Bożego Ciała łakę położona między granicami Małego Skwierczyna i Nasiłowa. Odbiorca nadania był pleban Paprocki Piotr z rodu Prusów, który żył jeszcze w 1438 r., gdy swiadczył na dokumencie fundacyjnym koscioła w Wyrozębach. Dokument z 1429 r. nie był zatem pierwotnym uposażeniem koscioła. Musieli go dokonac wczesniej dziedzice Paprotni, którzy byli herbu Cholewa. Kolejny dokument dla koscioła wystawili w 1456 r.  dziedzice Paprotni Jakub z bratankiem Witem. W latach 1475 – 1495 plebanem był Bogusław syn Jakuba z Paprotni. Jakub Paprocki żył jeszcze w 1474 r., natomiast Wit występował do 1487 r. Jego synem był Wawrzyniec, żonaty z Dorota z Pniewisk, wozny ziemski drohicki. Wiadomo także, że Wit miał braci rodzonych i stryjecznych, którzy zostali wspomniani bezimiennie w 1475 r. i w 1477 r. Mogli wsród nich być Maciej zwany Podawczyc (1479-1482), Szczepan (1479), Jan (1479), Mikołaj (1479), Stanisław (1479), Michał (1478-1479), Andrzej żonaty z Małgorzata (1481-1495), Łukasz (1495). W 1528 r. Paproccy wystawili do popisu 3 konie. Od przełomu XV i XVI w. Paprotnia dzieliła się na wies Paprotnię Koscielna i Podawce. Paproccy w 1601 r. wywodzili szlachectwo z herbem Cholewa… W sasiedztwie Paprotni istniała zaginiona wies Krasy, dla której przechowało się bardzo niewiele informacji z XV w. Wiemy jedynie, że w 1456 r. występował Grzegorz zwany Krasicz, w  1479 r. Jan Krasicz z Paprotni…”   

-------------

 Dane uzupełniajace: DYBOWSKI Dysz

Najstarsze wpisy w księgi ziemskie, drohickie 2 poł. XV w.

1475 r. Barnard Dysz, Paweł Kamieński
1476 r. Andrzej z Kossowa (Lackiego) zastawił Nowa Wies (Kosowska) Stanisławowi Dyszowi
1479 r. wójt Jan z Jartypor, Maciej Dysz i (ponownie wymieniony) Maciej Dysz z bratankiem Stanisławem

Popis pospolitego ruszenia z 1567 r. Radoszkowice:

Dybów i Wrotnów razem wypisane:

Stanisław syn Andrzeja "Połdzik?" - klacz, rohatyna
Jan syn Bartosza - klacz, miecz
Paweł syn Bartosza - klacz, miecz
Stanisław Jurdzik - klacz, rohatyna
Walenty Widul? wysłał sługę Wasia Stanisława - klacz, miecz
Matys Wojewódzki wysłał syna Wojciecha klacz, kord
Jan syn Wawrzyńca - klacz, miecz
Stanisław "Nagoleńczyk" - pieszo, kord
Paweł Dysz wysłał syna Walentego - klacz, rohatyna
Sebastian Jurdzik - klacz, miecz
Wawrzyniec "Panek" (Wojewódzki?) - pieszo, miecz
Jan syn Andrzeja "Nagoleńczyk" - klacz, miecz

Księżopole Budki i Trebień

Jan Dybowski - klacz, włócznia

Tosie (koło Kosowa)

Stanisław Dysz syn Macieja - klacz, miecz
Stanisław syn Bartosza - klacz, miecz

Przysięga na wiernosć Kornie po przyłaczeniu województwa podlaskiego do Polski, Drohiczyn 1569 r.:

Długie, Wola, Dybowo:

Jan syn Piotra
Stanisław syn Mikołaja

Dybowo (Dybów):

Jan syn Bartłomieja
Maciej syn Bartłomieja
Paweł syn Bartłomieja
Sebastian syn Jerzego
Walenty syn Macieja?
Stanisław syn ?
Stanisław syn Andrzeja
Paweł syn Stanisława
Jerzy syn Wawrzyńca
Stanisław syn Andrzeja
Walenty syn Andrzeja
Jan syn Piotra
Wawrzyniec syn Piotra
Maciej syn Andrzeja

Paderewo:

Jan Dybowski syn Macieja
Krzysztof syn Stanisława (Paderewski?)

Księżopole Budki:

Adam Dybowski syn Jakuba i za ojca niemocnego

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Sasiadujaca ze Skibniewem od północy wies Dybów była własnoscia rodziny o przydomku Dysz. W 1466 r. król Kazimierz Jagiellończyk potwierdził braciom Mikołajowi i Maciejowi Dyszom posiadanie po przodkach wsi Dybowo oraz Wrotnowo. Dokument został wpisany do ksiag ziemskich drohickich w 1543 r. Jednoczesnie dołaczono do akt genealogię Dybowskich – potomków Mikołaja i Macieja. Według niej Mikołaj Dysz miał dwóch synów: Stanisława i Bernarda. Synami Stanisława byli Jakub, Maciej, Andrzej i Paweł, żyjšcy w 1543 r. Natomiast Bernard miał synów: Macieja, Jana i Mikołaja. Maciej Dysz, brat Mikołaja miał pięciu synów: Andrzeja, Piotra, Wojciecha, Mikołaja i Jana. Z nich Andrzej miał również pięciu synów: Stanisława, Andrzeja, Bartłomieja, Pawła i Jerzego. Piotr syn Mikołaja miał tylko jednego potomka – Pawła. Jego córkami były Dorota, Katarzyna i Małgorzata, które również stały się strona w sporze o Dybów w 1543 r. Genealogia przedstawiona w księdze sadowej zgadza się ze zródłami wczesniejszymi. Można ja również uzupełnic o dodatkowe informacje. Maciej Dysz występował w aktach sadowych już w 1447 r. W następnym roku Piotr zwany Piechala z Wrotnowa zapisał swoim bratankom Maciejowi Dyszowi, Janowi, Piotrowi i Mikołajowi swoje dziedzictwo, które pozyskał od Michała Ugosckiego, zastrzegajac sobie dożywocie na tych dobrach. Bracia ci nazwani zostali Skibniewskimi. Może więc posiadali również częsc Skibniewa. Zapiska zatem ta informuje nas, że Mikołaj i Maciej Dyszowie mieli jeszcze dwóch braci, nie wymienionych we wspomnianej genealogii. Jan razem z Maciejem Dyszem kupili w 1454 r. od Wojciecha Kostki ze Skibniewa dziedzictwo na Dybowie przy brzegu rzeczki Sterdynki za 43 kopy groszy. W 1458 r. starosta nałożył wadium pomiędzy Dyszów i Kurczów (ze Skibniewa). W 1464 r. Stanisław Dysz kupił od Piotra Klukowskiego wójtostwo w Klukowie. W tym samym roku wystapił w sadzie razem z bratem Maciejem… W 1469 r. Stanisław Dysz był namiestnikiem starosty drohickiego Piotra Strumiłły… Dybowscy posiadali po swoim stryju wies Wrotnów, jednak częsc tej wsi mieli również Pogorzelscy z Pogorzeli… W 1471 r. w konsystorzu janowskim wystšpił wójt z Dybowa – Andrzej. W 1528 r. Dybowscy wystawili do popisu wojskowego 7 koni…”

---------------

 Dane uzupełniajace: ZEMBROWSKI

Genealogowie, heraldycy i inni historycy różnie podaja klejnot szlachecki Zembrowskich. Raz jest to Łabędź innym razem Prus, czasami Lubicz.

J. Urwanowicz "Urzędnicy Podlascy":

Zawisza Stanisław  herbu Łabędź (?) sędzia drohicki (1481-1507), zmarł po 1507r.

Encykolopedia szlachecka:

Zembrowski vel Zębrowski herbu ?, 1648 r., Zembrów sokołowski, dyneburski (Kt.Ns.Br.)

Najstarsze zapisy:

1474 r. Stanisław i Jakub z Łazowa sprzedali Łazowo (dzis Łazów pod Sterdynia) Zawiszy
1476 r. Stanisław, Jakub, Zawisza i Miklasz sędziczy de Lassowo (Łazów)
1477 r. Mikołaj z bratem Zawisza z "Patkowic"
1479 r. Zawisza sędzia z Zembrowa
1483 r. Zawisza sędzia drohicki
1483 r. dział między Zawisza sędzia i Mikołajem braćmi: Mikołaj wział Padkowice Prusy, Mokrany (powiat brzeski) i Nowosielec (powiat mielnicki), Zawisza wział: Szabrowo (Zembrów), Chodowo, Wolę i Laszowo (Łazowo)
1476 r. Zawisza sędzia i Grzegorz podsędek

Popis pospolitego ruszenia 1528 r. Drohiczyn:

Stawił się Jakub Zembrowski sędzic (syn sędziego Zawiszy)

Popis pospolitego ruszenia 1567 r. Radoszkowice:

Zembrowo:

Jan Zembrowski wysłał sługę swojego konno i w zbroi, a sam w poczcie pana podczaszego

Przysięga na wiernosć Koronie 1569 r. Drohiczyn:

zapisani przy Kurowicach:

Szczęsny Zembrowski syn Jakuba i od matki swojej Anny dzierżawca w Kurowicach i od braci swoich Jana, Stanisława, Mikołaja, Piotra, Krzysztofa na służbie będacych

Podatek 1580 r.:

Zembrowo:

Marcin Jabłoński urzędnik pana wojewody podlaskiego dał od 7 włók osiadłych, ogrodników bezrolnych 6, od koła jednego dorocznego

Stanisław Zembrowski dał z synowcami swoimi od 10 włók ziemskich i od koła jednego dorocznego groszy 12 ( ten sam ze Szwejków z 2 włók ziemskich)

Parafia Dzatkowska Dolubowska podatek z Adrianik odprowadził:

Jan Zembrowski z częsci pana Stanisława Miełoszewskiego łowczego bielskiego, dał ze Stanisławowa z włók osiadłych 4 1/2 z Olotków, z Widzgowa?...

Fragmenty z ksiażki „Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic” pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006, z rozdziału „Osadnictwo lewobrzeżnej częsci ziemi drohickiej w XV i na pocz. XVI w. – okolice Sokołowa, Węgrowa i  Mord. T. Jaszczołt:

„…Zembrów należał do rodziny, której dwóch członków w 2 poł. XV w. sprawowało urzad sędziego drohickiego. Pierwszym był Piotr Maleszewski z Malowej Góry koło Brzescia i Patkowic w powiecie mielnickim. Malowa Góra była majatkiem należšcym do jego żony Małgorzaty. Najprawdopodobniej identycznym z nim był sędzia Piotr z Brzyski występujacy w l. 1452-1464. Ten sędzia w 1458 r. zastawił młyn na Zembrowie Mikołajowi z Toczysk. Jego synami byli Stanisław Zawisza i Mikołaj, którzy poczatkowo pisali się głównie z Patkowic. Byli też okreslani w zródłach Sędzicami, czyli synami sędziego. Od czasu, gdy Zawisza wział Zembrów, Chodów w parafii Suchożebry, Wolę i Łazów (częsc) kupiony z bratem od Łazowskich. Mikołaj wział Patkowice, Prusy, Nowosielec w ziemi mielnickiej oraz Mokrany koło Malowej Góry w ziemi brzeskiej. W tym samym roku sędzia wział w zastaw od Wojciecha Kostki podsędka drohickiego grunty w Paderewie, które ten miał od Stefana z Paderewa. Od Mikołaja wywodzili się Patkowscy. Jak wiemy jego synowie Mikołaj i Andrzej nabywali grunty w parafii Prostyń… Stanisław Zawisza osiadł natomiast w Zembrowie i dał poczatek rodzinie Zembrowskich. Ożenił się z Dorota wdowa po Mikołaju Sokołowskim, włascicielu Sokołowa, zmarł przed 1481 r. W tymże roku Stanisław Zawisza został sędzia ziemskim drohickim po smierci Andrzeja Kossowskiego. Po raz pierwszy spotykamy go na tym urzędzie 31 grudnia 1481 r. Był sędzia do 1507 r. kiedy zmarł… W 1486 r. sędzia wraz z żona Dorota ufundowali kosciół w swoich dobrach w Zembrowie ku czci sw. Mikołaja, Stanisława, Jakuba, Leonarda, Barbary i Doroty. Przeznaczajac na jego utrzymanie duże uposażenie. Do fundacji przyłaczył się również szlachcic Mikołaj Jarzyna z żona Helena, który podarował pole z łaka między granicami Kurowic i Tchórznicy… Stanisław Zawisza otrzymywał również daniny od Kazimierza Jagiellończyka. W 1486 r. otrzymał 6 kop groszy z karczem bielskich i 6 kop z myta brzeskiego. W 1488 r. otrzymał 8 kop groszy z myta brzeskiego. Pod koniec życia w 1504 r. sędzia zgłosił inhibicję swoich dóbr w Zembrowie, Paderewie, Pilszewie i Suchożebrach. Stanisław Zawisza z żona Dorota (wdowa po Mikołaju Sokołowskim) miał dwóch synów Mikołaja i Jakuba oraz córkę Zofię, żonę Andrzeja Kossowskiego. Synowie sędziego zaczęli pojawiac się w aktach sadowych od 1503 r… Jakub Zembrowski stawił się w 1528 r. sam na popis wojskowy. Pochodzili od niego Zembrowscy dziedziczacy w XVI i XVII w. w Zembrowie. W 1605 r. Zembrowscy podawali jako swój herb Lubicz. W drugim dziesięcioleciu XVI w. w posiadanie częsci Zembrowa wszedł Stanisław Olędzki, pózniejszy starosta gródecki i Wysocki oraz wojski mielnicki. Jako dzierżawca w Zembrowie był znany od 1517 r…”

------------------

opracowanie DARIUSZ KOSIERADZKI

Poprawiony (piątek, 08 lutego 2013 17:09)

 

Kacper Oldakowski i obrona Smolenska 1633

                                  W OBLEZONYM SMOLENSKU 1633
                        


Drewniane przedmiescia Smolenska plonely jak pochodnia rozswietlajac zapadajace wieczorne ciemnosci chcace za wszelka cene otulic mrokiem stojacych na murach zolnierzy. Ci spogladali na ten ognisty spektakl i niejedenemu dreszcz po ciele przebiegl, choc wszyscy potem jak jeden maz twierdzili, ze to od zimnego, przeszywajacego cialo jesiennego wiatru. Ale prawda byla inna, nadchodzila ze wschodu wojenna zawierucha i kazdy z nich zastanawial sie czym sie ona dla skonczy.
 


                                  WROG U BRAM



Wsrod obroncow, na jednej z baszt wsrod tlumu zolnierzy i gapiow widac bylo sylwetke szlachcica Kacpra Oldakowskiego otulonego szczelnie w cieply podbity sobolim futrem plaszcz, ktory zostawil na pastwe wkraczajacego wroga dwor i cale gospodarstwo, a niechybnie zostanie ograbione i zniszczone. Co do tego jednego nie mial ow watpliwosci. Pocieszal sie w myslach, ze ta niedola jest przejsciowa, ze odepra wroga a kiedy nadejdzie pokoj krol wynagrodzi sowicie najmezniejszych, a dobra sie odbuduje i beda jeszcze piekniejsze niz byly wczesniej.

Co bystrzejsi z widzow dostrzegli wsrod pozogi sylwetki jakichs jezdzcow, ktorzy rozbiegli sie posrod polonacych chalup gromadami, to byly pierwsze podjazdy moskiewskie swiadczace o tym, ze armia carska jest coraz blizej Smolenska. Ktos nie wytrzymal i wypalil z muszkietu do niesotroznie podchodzacych rabusiow. Podwojewodzi pulkownik Samuel Drucki - Sokolinski zastepujacy nieobecnego wojewode Gosiewskiego, krzyknal na strzelajacego, by prochu nie marnowal, ten zawstydzony pochylil glowe, tlum zaczal na murach rzednac, zostawali tylko wyznaczeni na warty. Nadchodzila chlodna noc listopadowa 1632 roku i kazdy kto mogl chronil sie do domostw przed zimnem, by przy palenisku ogrzac zmarzniete czlonki i skorzstac z mozliwosci bezpiecznego snu w poteznych obwalowaniach twierdzy Smolenskiej. Wrog pojawil sie w calej swojej mocy u bram kilkanascie dni pozniej tj. 18 listopada 1632 roku.

Historia zdawala sie zataczac kolo, a raczej swoj wojenny walec, gdyz wielu z jej obroncow mialo przed oczami nie tak znowu odlegla przeszlosc, wsrod nich i szlachcic Oldakowski, nie bez powodu martwiacy sie o swoja przyszlosc, minie i gardlo. Dwadziescia lat temu w nocy z 12 na 13 czerwca 1611 roku ten sam Szein, ktory teraz prowadzil rosyjskie hordy kapitulowal z oddzialami moskiewskimi przed armia polska po trwajacym 21 miesiecy oblezeniu. Czyzby czekalo ich teraz to samo? Wielu zadawalo sobie to pytanie nie potrafiac dac jednoznacznej odpowiedzi, groze najazdu potegowalo jeszcze bezkrolewie po smierci krola Zygmunta III Wazy i niemoc Rzeczypospolitej. Jednak nadzieja zdawala sie podobnie jak opatrznosc Boska czuwac nad obroncami Smolenska, gdyz po Zygmuncie na tron mial wstapic nie mniejszy wojownik od niego, syn jego pierworodny Wladyslaw IV a ich hetmanowie nie proznowali.


Z kart historii wiemy, ze Smolensk zostal zdobyty na Rosjanach przez wojska wielkiego ksiecia Litwy Witolda i posilkujacych go Polakow w 1404 roku, a wladztwo litewskie siegalo wtedy nieomal pod sama Moskwe. Trwalo tak ponad sto lat, az do czasow cara Wasyla III , ktoremu raczej bardziej w wyniku zdrady hospodara Michala Glinskiego udalo sie odbic twierdze i zmusic do poddania dowodzacego tu z ramienia Rzeczypospolitej Jerzego Sollohuba 31 lipca 1514 roku. Pozniej podejmowane dzialania wojenne przez Polakow i Litwinow nie przyniosly rezultatu i dopiero okres "wielkiej smuty", wyprawy zwane "dymitriadami" doprowadzily do jego odzyskania w 1611 roku, o czym bylo wyzej.



                               OLDAKOWSCY NA KRESACH



Co sie tyczy bytnosci Oldakowskich Wiemy ze pojawili sie na kresach jak to dzis nazywamy Rzeczypospolitej zapewne w stuleciu XVI, konkretne slady o ich obecnosci w tamtych rejonach kraju zachowaly sie w dokumentach kilkadziesiat lat pozniejszych. Stad wiemy np. o podczaszy nowogrodzkim (Nowogrodek na Bialorusi) Stanislawie Oldakowskim, rotmistrzu, posesjonacie rowniez w odleglym wojewodztwie braclawskim, ktory uczestniczyl w elekcji Jana Kazimierza Wazy brata Wladyslawa IV, a syna Zygmunta III. Ciekawa postacia wydaje sie tez byc nieznany z imienia pulkownik wojsk koronnych Oldakowski, ktory nie chcial przystac do rokoszu i podpisac konfederacji wojskowej w 1662 roku za co zostal zabity przez zbuntowanych i domagajacych sie zaleglego zoldu zolnierzy. Wzmiankuje ich Seweryn Uruski w swoim "Herbarzu Szlachty Polskiej". Z kolei "Encyklopedia Szlachecka..." i inne zrodla wzmiankuja ich obecnosc w ziemi chelmskiej, przemyskiej i na Wolyniu, oraz co nas najbardziej interesuje w ziemi witebskiej lezacej niedaleko Smolenska.

Wydaje sie, ze na tym ostatnim terenie tj. ziemi witebskiej jak tez w okolicach Smolenska Oldakowscy osiedli i wyodrebnili sie jako osobna linia rodowa przybywajac z terenow ziemi nowogrodzkiej. Po 1610 roku jeden z nich, niestety imienia jego rowniez nie znamy otrzymal jak wynika posrenio z zapiskow archiwalnych nadanie krolewskie opodal Smolenska. Najprawdopodobniej w zamian za udzial w walkach prowadzonych przez Rzeczypospolita z Moskwa (Dymitriady), moze nawet bral aktywny udzial w oblezeniu Smolenska, ktory skapitulowal przed wojskami polskimi 13 czerwca 1611 roku. Jako posesjonat i szlachcic ziemi smolenskiej pojawia sie w dokumentach na poczatku 1633 roku. Posiada tez dom w samym Smolensku, gdzie utrzymywal gospodarza i czeladnika, pewnie obaj z rodzinami. Tu rowniez byl szlachcic Oldakowski, (najprawdopodobniej mial on na imie Kacper) zobowiazany stawiac sie sam lub w zastepstwie, kiedy zwolywano pospolite ruszenie.

Obowiazek pospolitego ruszenia w tym rejonie Rzeczpospolitej byl szczegolnie surowo egzekwowany pociagal za soba szereg dosc uciazliwych powinnosci, ale i sprawnosc bojowa sluzacej tu szlachty byla znacznie wyzsza niz w centralnych rejonach kraju nie wspominajac juz uzbrojenia jakie winien wedlug wymogow posiadac taki szlachcic. Zapewne nadanie krolewskie dla Oldakowskiego nie odbiegalo od szeregu innych w owym czasie, wiec otrzymal on dobra ziemskie w ktorym z "ujezdow", musialy byc w miare spore skoro Oldakowski mogl sobie pozwolic na utrzymywanie nie jedego ale dwoch ludzi z muszkietami i innym orezem odpowiednim dla piechoty a w samym Smolensku, zbudowac tu lub odremontowac dom, gdzie musial posiadac zapasy zywnosci minimum na pol roku. Sam szlachcic Oldakowski mial obowiazek stawic sie zbrojnie, konno dla obrony najblizszego "zamku" w tym przypadku twierdzy w Smolensku i w razie napasci wraz ze swoimi ludzmi bronic wyznaczonego odcinka umocnien. Corocznie tez zwolywano pospolitakow z tych ziem na obowiazkowe cwiczenia wojskowe w celu podniesienia ich sprawnosci bojowej.



                             TEATR DZIALAN WOJENNYCH



W historii wojny o Smolensk 1632-34 czytamy o tym obszarze i tutejszych warunkach administracyjnych, politycznych i wojskowych:

"Województwo smoleńskie, wkrótce po jego odzyskaniu w 1611 roku, podzielono na dwa powiaty: smoleński i starodubowski. Powiaty podzielone zostały na ujezdy, które były moskiewskimi jednostkami wojskowo-administracyjnymi, pozostawionymi na Smoleńszczyźnie, Siewierszczyźnie i Czernichowszczyźnie, co odróżniało te obszary od reszty Rzeczypospolitej. Do powiatu smoleńskiego należały ujezdy: rosławski, dorohobuski, bielski, sierpiejski i newelski, natomiast do powiatu starodubowskiego należały ujezdy: starodubowski, poczepowski i trubecki. W każdym ujeździe główny ośrodek był twierdzą składającą się z obwarowanego miasta i zamku. Garnizonem broniącym miasta i zamku, zgodnie z konstytucją sejmową z 1613 roku, dowodził stale rezydujący na miejscu oficer w randze rotmistrza lub kapitana. Garnizony na smoleńszczyźnie, oprócz Smoleńska, nie miały wojsk zaciężnych i składały się tylko z Kozaków. W skład smoleńskiego garnizonu okresu pokoju wchodziła rota piechoty wojewodzińskiej i husaria królewicza Władysława, co razem z Kozakami dawało siłę liczącą 500-600 żołnierzy. Służący w garnizonach Kozacy nie dostawali żołdu, zamiast którego trzymali grunty pod miastami zwolnione od wszelkich podatków. Podlegali jedynie jurysdykcji wojewodów, starostów lub dowódców garnizonu. Obok konstytucji z 1613 roku sejm, zdając sobie sprawę ze znaczenia tych ziem, uchwalił konstytucje dotyczące systemu obronnego w 1620, 1629 i 1631 roku. Z braku dostatecznej ilości środków finansowych nie zostały one jednak dostatecznie zrealizowane.

W razie wojny hetmani zaciągali żołnierzy i kierowali ich do podległych sobie twierdz. Ponieważ od wystawienia listów przypowiednich do wystawienia zaciężnej roty mija dużo czasu, a sami Kozacy są zbyt słabą siłą w przypadku dłuższego oblężenia, obrona zamków Smoleńszczyzny, Czernihowszczyzny i Siewierszczyzny wzmocniona została przez pospolite ruszenie, gdzie obywatele każdego z ujezdów mieli obowiązek stawiać się w murach odpowiednich twierdz. W odróżnieniu od reszty Rzeczypospolitej obowiązek pospolitego ruszenia obejmował całą szlachtę bez względu na posiadany majątek. Jeśli szlachcic służył już w wojsku zaciężnym musiał posyłać zastępcę. Pospolite ruszenie tych ziem powiększane było dodatkowo o tych mieszczan, którzy posiadali nadania ziemskie. Za niestawienie się na pospolite ruszenie groziła konfiskata dóbr (po wojnie skonfiskowano z tego powodu dobra 13 osób). Pospolite ruszenie tych obszarów miało wyższą wartość bojową, gdyż na ogół ziemię nadawano tu byłym żołnierzom. Mieszczan angażowano do obrony dopiero wtedy, gdy dochodziło do bezpośredniej walki z oblegającym miasto nieprzyjacielem".



Na poczatku 1633 roku, kiedy dokonano przegladu pospolitego ruszenia ziemi smolenskiej, juz podczas trwania oblezenia nasz Oldakowski znajdowal sie w miescie wraz z dwoma swoimi ludzmi, ktorych utrzymywal na swoj koszt i ktorzy rowniez byli zobowiazani do obrony tej twierdzy podobnie jak ich pan. W spisie opracowanym przez Jana Brodackiego pt. "Choragiew Ziemska Smolenska, wykaz pocztow z 5 stycznia 1633 roku" widnieje pod numerem kolejnym archiwalnego rejestru 126, widnieje zapis odnoszacy sie do Oldakowskiego z ktorego wiemy, ze stawil sie wtedy osobiscie wraz z pocztem dwoch ludzi (gospodarza i czeladnika), jest tez notatka, byl potem w sluzbie wojskowej jeszcze dwa kwartaly ("dwie cwierci"). Zwazywszy na fakt, ze chwili dokonania spisu odnotowani od pazdziernika znajdowali sie w polrodznej sluzbie wychodzi na to iz Oldakowski przebywal w wojsku az do 1634 roku. Oldakowski by jednym z ponad czterystu szlachty pospolitego ruszenia ziemi smolenskiej ktora przybyla na wezwanie do obrony miasta przed rosyjskim najazdem. Co ciekawe nasz Oldakowski jak swiadcza to nazwiska szlachcicow z smolenskiego pospolitego ruszenia nie byl tu jedynym, ktory posiadal korzenie mazowiecko - podlaskie, niechybnie do takich osob nalezy zaliczyc Modzelewskiego, Zarembe, Niecieckiego oraz Wojewodzkich. Ci ostatni reprezentowani byli w osobach i to pelniacych wazne funkcje i urzedy: Jakub Piotr Wojewodzki porucznik roty husarskiej, jeden z glownych zastepcow wojewody, kierujacy obrona, oraz pulkownik Jan Wojewodzki sedzia wojskowy na Smolensku.

Wsrod zacniejszych obywateli, ktorzy znajdowali sie w oblezonej twierdzy Smolensk byly takie znakomite postacie jak cala plejada pulkownikow i rotmistrzow: Zachariasz Zienowicz, Krzysztof Bieniecki,Andrzej Anforowicz, Waclaw Denisowicz, Wojciech Kisrzewski, Jan Kunowski, Tymofiej Mikulin, Wolter Rozen, Maciej Stryzewski, Jan Szeputowski, oraz generalowie Jan Zbrucki, Paszkiewicz i Obrembski. Oprocz nich w miesice przebywali: Samuel Ziemowicz chorazy mscislawski, Adam Zaremba mierniczy, Jan Jezierski podsedek ziemski, Mikolaj Woroniec pisarz ziemski smolenski, Jakub Wolnar budowniczy smolenski (inzynier)Aleksander Reut stolnik smolenski, Puciata instygator, Jan Pasek sedzia grodzki, Piotr Parczewski administrator biskupa smolenskiego, Piotr Morowinski podstoli smolenski, Andrzej Mankowski sedzia wojskowy, chorazy, Marcin Gosiewski wojski smolenski, Mikolaj Gosiewski podkomorzy smolenski, Krzysztof Falmirz landwojt smolenski, Krzsztof Ejdziatowicz pisarz grodzkii Krzysztof Biedrycki komornik krolewski. Pozostali ktorzy winni stawic sie na pospolite ruszenie sluzyli w innych oddzialach tj krolewskich i hetmanskich, wystawiac za siebie zastepstwo lub z powodu uczestnictwie w dzialaniach wojennych byli nie obecni.


                                           
TWIERDZA NIE  DO ZDOBYCIA?



Na czele calosci wojsk na Smolenszczyznie stal od 1629 roku wojewoda smolenski Aleksander Korwin Gosiewski, ktory zaraz po objeciu urzedu rozpoczol przgotowania do wojny gromadzac zapasy zywnosci i amunicji, naprawiajac i fortyfikujac okoliczne punkty oporu. przez trzy lata zrobil jak na mozliwosci finansowe kraju wiele dla podniesienia obronnosci tego rejonu, jak sie okazalo nie bylo to wystarczajace bo skala konfliktu zbrojnego byla ogromna. Jednak sam Smolensk zostal przygotowany nalezycie. A burza nadchodzila wielkimi krokami, nadciagala zima 1633 roku. Oblezony Smolensk dysponujac stukilkudziesiecioma dzialami i 2.200 zolnierzami czekal na atak nieprzyjaciela.


Wiemy z zachowanych dokumentow, ze: "Twierdza smoleńska z carskiego rozkazu została przebudowana w latach 1598-1609 – wcześniejsze wały drewniano-ziemne zastąpiono murem długości 6500 metrów, wysokości 10-15 metrów i grubości 5-6 metrów. Od wewnątrz, czyli od strony miasta, mury zostały wsparte konstrukcjami w formie arkad – w co drugiej arkadzie umieszczony został otwór strzelniczy, na przemian w dolnej i górnej części muru. W ten sposób powstały dwa rzędy otworów o średnicy 18-20 centymetrów. Mury zwieńczone zostały blankami wysokości 250 centymetrów, przy czym co druga miała otwór strzelniczy. Przed ewentualnymi pracami minerskimi chronić miał dwumetrowy kamienny cokół oraz głębokie na 4 metry i grube na 6,5 metra fundamenty. Na murach co 150-300 metrów umieszczone zostały baszty umożliwiające prowadzenie bocznego ognia przeciwko szturmującym twierdzę wojskom. Miały one 21 metrów wysokości (tylko baszta nad Dnieprem miała 33 metry). Górna część baszt była w formie tzw. mahikułów, czyli była wysunięta ponad dolną część, dzięki czemu możliwy był ostrzał podnóża baszty (przez odpowiednio umieszczone otwory).
Fortyfikacje twierdzy smoleńskiej zostały niedawno naprawione i unowocześnione przez wojewodę smoleńskiego Aleksandra Gosiewskiego. Do dawnych umocnień dobudowano potężną pięciobastionową fortyfikację nazwaną „fortalicją zygmuntowską”, a od południowej strony, która była najbardziej dostępna dla nieprzyjaciela, usypano wysoki wał wzmocniony palisadą. Twierdza była bardzo dobrze zaopatrzona w żywność, jednak poważnym problemem była niedostateczna ilość prochu i amunicji. Na szczęście dla obrońców Szein postanowił nie szturmować twierdzy przed końcem zimy, czekając na przybycie artylerii oblężniczej".


O przgotowaniach poczynionych w przeddzien wojny z Moskwa przez strone polska przeczytac mozemy w opracowaniach historycznych:
"Do października 1632 hetman polny Krzysztof Radziwiłł zaciągnął 2000 żołnierzy, a hetman wielki Lew Sapieha – 2500 żołnierzy. Do 10 pogranicznych zamków skierowano wojska zaciężne w sile 1340 żołnierzy (1160 piechoty i 180 jazdy). Dorohobuż (dowódca Jerzy Łuskina) otrzymał 200 piechoty i 100 jazdy, Biała (dowódca Filip Bucholtz) otrzymała 100 piechoty, Dyneburg (dowódca Seweryn Jezierzyński) otrzymał 100 piechoty, Newel (dowódca Piotr Mrowiński) otrzymał 60 piechoty, Uświat otrzymał 60 piechoty i 60 jazdy, Wieliż otrzymał 120 piechoty, Połock (dowódca Lisowski) otrzymał 200 piechoty, Starodub (dowódca Maskiewicz) otrzymał 100 piechoty, Witebsk (dowódca Ruszczyc) otrzymał 200 piechoty oraz Homel otrzymał 40 piechoty. Oczywiście załoga nie składała się tylko z żołnierzy zaciężnych – byli tam jeszcze miejscowi Kozacy, pospolite ruszenie, a w razie oblężenia powoływano też mieszczan. Zdecydowanie najsilniejszą załogą dysponował Smoleńsk, który miał pod bronią 2212 ludzi. W skład załogi wchodziło 1447 żołnierzy zaciężnych, w tym 884 piechoty (700 polskiej i 184 niemieckiej), 531 jazdy (w tym 250 husarii) i 32 puszkarzy. Załogę uzupełniało 279 kozaków służebnych, 3 strażników murów oraz 443 ludzi z pospolitego ruszenia".


                             POCZATEK OBLEZENIA



W chwili, kiedy szlachcic Kacper Oldakowski znajdowal sie w Smolensku co potwierza spis pospolitego ruszenia z 5 stycznia 1633 roku wojewoda smolenski Aleksander Gosiewski pozostawil zaloge pod dowodztwem Samuela Sokolinskiego, a sam ruszyl do Orszy by polaczyc sie z silami Krzysztofa Radziwilla i prosic o posilki dla oblezonego miasta. Sily hetmanskie wzrosly wtedy do ponad 4 tys. zolnierzy i pod koniec stycznia zaczely akcje zaczepne, glownie dywersyjne przeciwko armi rosyjskiej i jej podjazdom, zbierajac informacje o nich na potrzeby majacej nadciagnac krolewskiej odsieczy. O czym naocznie przekonali sie obroncy, kiedy pod mury dotarla by zademonstrowac swoja obecnosc choragiew litewskich petyhorcow Jana Owerkowicza. Na poczatku marca 1633 roku przedarla sie zasilajac broniacych sie tu Polakow pomoc dla Smolenska dowodzona przez pulkownika Jerzego Jurzyca. Przez most znajdujacy sie w rekach Smolenszczan przeprawiono bezpiecznie zolnierzy w liczbie 300 i zaopatrzenie (2 III), co znacznie poprawilo nastroje wsrod obroncow. Niestety takze na poczatku marca dotarly wreszcie pod umocnienia twierdzy ciezkie dziala rosyjskie i zaczely dotkliwy ostrzal. Oprocz tego pod Smolenskiem stalo lacznie ponad 25 tys. zolnierzy carskich w tym prawie calosc sil tj. pulkow piechoty przeszkolonych na sposob zachodnioeuropejski. Na calym froncie ciagnacym sie wzdluz wschodniej granicy to oni bali teraz gora. Wojska rosyjskie dtylko do stycznia 1633 roku zdobyli 24 zamki i miasta, przy czym większość skapitulowała po krótkiej blokadzie.


Nadszedl dzien 26 marca 1633 roku, po wczesniejszej kanonadzie moskiewskiej artylerii i nieustannym czuwaniu na walach zolnierze polscy odpoczywali, gdzie kto mogl, korzystajac z chwili spokoju. Kiedy cisze przerwaly nagle strzaly, krzyki i zamieszanie jakie wszczelo sie po drugiej stronie Dniepru pilnowanej przez oddzialy carskie. Zolnierze wsrod nich Oldakowski kupa rzucili sie ku murom, by sprawdzic co sie dzieje, czy aby to nie przyczynek do nadchodzacego szturmu na miasto. Jakaz byla ich radosc kiedy dostrzegli najpierw szarzujace konnne choragwie wojskiego mscislawskiego Jakuba Madalinskiego, a nastepnie maszerujacych 600 piechurow i niewielki tabor z zapasami. Sily te po raz drugi juz w tym miesiacu dostaly sie na most smolenski i bezpiecznie weszly do miasta zasilajac wydatnio obroncow w nowych zolnierzy i sprzet, glownie amunicje i proch. Po tym fakcie Rosjanie w kwietniu rozpoczeli budowe fortow i umocnien blokujacych twierdze z tej strony szczelnym kordonem i juz na poczatku czerwca calkowicie odciely Smolensk od dostaw. Wzmozono tez ostrzal artyleryjski i bywaly dni ze na obroncow spadalo do szesciuset pociskow dziennie i nie bylo w miesice bezpiecznego miejsca przed nimi. Obroncy spodziewali sie najgorszego majac jeszcze w pamieci jak w poczatkach kwietnia Rosjanie przeprowadzili nieudany podkop minerski w wyniku czego na skutek poteznej eksplozji zawalila sie czesc murow i baszta. Tylko dzieki usypaniem za wylomem dodatkowego walu i umocnien odparto wtedy zmasowany atak nieprzyjaciela. Teraz mieli naprzeciwko siebie juz ponad 30 tys. moskiewskich soldatow uzbrojonych w blisko 160 dzial, w tym najciezsza artylerie. W najblizszych dniach nalezalo sie spodziewac generalnego szturmu na Smolensk, ale i zaloga Smolenska dysponowala teraz ponad 3 tys. zolnierzy skladajacych sie na zaloge tego garnizonu. Mimo tego dysproporcje sil byly znaczne 10 do 1.



                                      PROBA SIL



Mimo znacznych dysproporcji sil obroncy nie pozostawali bierni. Wiemy ze urzadzali wycieczki poza mury nekajac niespodziewanymi atakami oblegajacych. Wykorzystywano kilkakrotnie do tego celu tajna furte znajdujaca sie przy bramie Abramowskiej, ktoredy oddzialy ochotnikow przedostawaly sie na teren kontrolowany przez nieprzyjaciela zadajac mu straty i wprowadzajac w szergi wroga zamieszanie i chaos.

Do generalnego szturmu Rosjan na twierdze Smolenska doszlo 20 czerwca 1633 roku, dzieki podkopowi minerskiemu wysadzono czesc muru tj. baszte przy bramie Malachowskiej, ale stojace zbyt blisko wojska carskie w wyniku poteznej eksplozji poniosly dotkliwe straty co spowodowalo panike w ich szeregach. Mimo tego Polacy musieli odeprzec zmasowany atak majac wielu zabitych i rannych. Obroncy odpowiedzieli na to dwoma udanymi wycieczkami zbrojnymi poza mury w dniach 28 i 29 czerwca. Nadchodzilo polskie lato a wraz z nim nadzieja wstepowala w serca wszystkich. Zmobilizowana latem 1933 roku przez krola Wladyslawa IV armia majaca isc na odsiec Smolenskowi liczyła juz około 22 tys. żołnierzy w tym ogromna jak na dotychczasowe polskie zaciagi piechota cudzoziemskiego autorymentu i polska, pozyskano tez kilanascie tysiecy Kozakow Zaporskich, ale o tym obroncy twierdzy jeszcze nie wiedzieli. Dopiero 30 sierpnia ciagnacy wolno z wojskiem krol polaczyl sie z silami hetmana Radziwilla i w poczatkach wrzesnia pojawil sie pod Smolenskiem rozlokowujac sily w zalozonym kilka dni wczesniej obozie wrownym nad brzegiem Dniepru.
Armia carska tez nie proznowala. Jak czytamy w opracowaniach historycznych: "Inżynierowie rosyjscy w lipcu przystąpili do dalszych prac minerskich przeciwko kolejnej baszcie. Ciągły ostrzał artyleryjski sprawił, że Rosjanie 16 lipca 1633 roku doprowadzili do zawalenia się od strony południowej murów znacznej części twierdzy. Obrońcy usypali za wyłomem wał ziemny i 17 lipca odparli szturm. Napływające wieści o zbliżającej się odsieczy królewskiej coraz mocniej niepokoiły Rosjan, toteż zaczęło wyciekać coraz więcej żołnierzy z armii Szeina".

Do powazniejszych walk odsieczy z oblegajacymi doszlo 7 wrzesnia 1633 roku rano. Armia krolewska uderzyla na blokujace miasto oddzialy rosyjskie pod dowodztwem pulkownika Matissona ufortyfikowane na wzgorzu. Na wiesc o tym ataku napredce sformowana z ochotnikow smolenskich partia ktora poprowadzil wojewodzi Jakub Wojewodzki uderzyla na Rosjan blokujacych polski most na Dnieprze. Dzieki temu Polakom udalo sie wprowdzic do twierdzy 1200 zolnierzy pod Henrykiem Denhoffem, a Wojewodzkiemu udalo sie spotkac z krolem. Ten niebywaly sukces sklonil obleganych do ponownego ataku i kontaktu z wojskami krolewskimi, niestety oddzialy moskiewskie byly juz ponownie na stanowiskach a sam Wojewodzki zostal smiertelnie ranny i kilkanascie dni pozniej zmarl. W miescie zapanowala radosc, gdyz po 10 miesiacach, koniec oblezenia wydawal sie byc bliski.

Nie ulega watpliwosci, ze wsrod ochotnikow nalezacych do zalogi Smolenska ktorzy kilkakrotnie wyprawiali sie za mury miejskie atakujac, nie moglo zabraknac i naszego szlachcica Kacpra Oldakowskiego, byc moze znajdowal sie rowniez w oddziale sformowanym przez Jakuba Wojewodzkiego. Niestety z braku zrodel nie jestesmy w stanie stwierdzic tego napewno.



                                 KONIEC BLOKADY




Minelo niespelna dwa tygodnie, a 21 wrzesnia 1633 roku czesc zalogi smolenska znow wziela aktywny udzial w walkach toczacych sie pod obwarowaniami swojej twierdzy. Dzialania zbrojne toczyly sie wowczas ze zmiennym szczesciem dla armii krolewskiej ale widac juz bylo, ze zaczyna ona brac gore nad Rosjanami, zwlaszcza po 17 wrzesnia kiedy nadciagnelo na pomoc kilkanascie tysiecy kozakow zaporskich. Na skutek natarcia pulkow krolewicza Jana Kazimierza i uderzenia obroncow miasta doszlo do trwalego zdobycia szancow nieprzyjacielskich blokujacych dotychczas most polski prowdzacy do Smolenska. Tym sposobem blokada zostala przerwana, gdyz Rosjanom nie udalo sie juz odzyskac tego waznego strategicznie przczolka.

Trzy dni pozniej 24 wrzesnia 1633 roku nie tylko nasz szlachcic Kacper Oldakowski ale i wszyscy mieszkancy Smolenska obserwowali ta wazna historycznie chwile. Lodzia przez Dniepr wraz z krolewiczem Janem Kazimierzem przeprawil sie na drugi brzeg rzeki sam krol Wladyslaw IV witany owacyjnie przez Smolenszczan. Nadmienic tu trzeba, ze w ramach bezpieczenstwa zdecydowano sie na lodz, gdyz most nadal pozostawal pod obstrzalem dalekonosnej artylerii moskiewskiej. Krol odebral w Smolensku z rak wojewody Gosiewskiego, delegacji mieszczan i garnizonu, a wszyscy podobno mieli wtedy lzy szczescia w oczach, klucze do miasta. Radosnie bily dzwony w kosciolach Jeziutow, Dominikanow i Bernardynow. Tak oficjalnie zakonczylo sie oblezenie, choc walki pod Smolenskiem trwaly nadal. W ich wyniku 3 pazdziernika 1633 roku glownodowodzacy rosyjski Szein zwinal oblezenie i zamknal sie w swoim glownym obozie wrownym kilka kilometrow na wschod od miasta. Jego kleska zwazywszy na to ze oblegajacy sam zostal oblezony wydawala sie tylko kwestja czasu i tak tez sie stalo.




                                       EPILOG



Zrodla mowia o tym : "25 lutego 1634 roku nastąpiła kapitulacja armii rosyjskiej. Nowy król Polski okazał się świetnym wodzem, śledzącym rozwój sztuki wojennej i umiejętnie stosującym nowatorską wówczas taktykę manewrów stosowaną przez wojska szwedzkie pod dowództwem Gustawa Adolfa.
Po kapitulacji armii Szeina Władysław IV podzielił swą armię na trzy części i ruszył w głąb Rosji. Przodem poszły lotne oddziały jazdy polskiej, które dotarły pod Moskwę siejąc zniszczenie i przerażenie. Główne siły Rzeczypospolitej obległy 22 marca twierdzę Biała, której załogę stanowiło 1000 żołnierzy dowodzonych przez księcia Fiodora Wołkońskiego. Przez 7 tygodni garnizon rosyjski bronił się dzielnie, odpierając wszystkie polskie ataki. Z powodu przedłużającej się zimy wciąż trwały silne mrozy i padał śnieg, co było przyczyną wielu udręk i chorób wśród polskich żołnierzy, przetrzebiając znacznie siły wojsk Władysława IV.
Władysław IV początkowo sądził, że zdobędzie Moskwę i osadzi na tronie swego brata Jana Kazimierza, by potem wspólnie z Rosją uderzyć na Szwecję i odzyskać tamtejszy tron. Piętrzące się trudności znacznie osłabiły optymizm króla – armia rosyjska walczyła nadspodziewanie dobrze, a jej wysokie wyszkolenie, wyposażenie techniczne oraz fortyfikacje zaimponowały Władysławowi IV. Ponieważ zbliżał się koniec rozejmu ze Szwecją, a na południu groziła wojna ze sprzymierzoną z Rosjanami Turcją, polski monarcha zdecydował się na rokowania. W tym celu do Moskwy wysłano Mikołaja Woronicza – Rosjanie chętnie przystali na złożoną przez polskiego posła propozycję rozmów pokojowych".


A co dzialo sie w tym czasie z naszym szlachcicem Oldakowskim, obronca Smolenska? Wiemy napewno, ze pozostawal w sluzbie wojskowej jeszcze dwa kwartaly, tj. kolejne pol roku i wyszedl z niej najpozniej na poczatku 1634. Jak tym, ktorym udalo sie przezyc z blisko 500 zmoblilizowanych na pospolite ruszenie zima 1632/33 ziemi smolenskiej szlachty,  wrocil na swoje zniszczone wojna wlosci by zajac sie odbudowa i doprowadzeniem majatku do porzadku. Szczuplosc zrodel nie pozwala nam przedstawic sylwetki Oldakowskiego w nalezyty sposob, wiele w naszej opowiesci hipotez, gdyban i fantazji, ale opartych na owczesnych realiach i znananej powszechnie a nie zafalszowanej historii, wiec niech ta proba bedzie poczatkiem a nie koncem poszukiwan naszego prawdziwego szlachcica Oldakowskiego - obroncy Smolenska 1633 roku.

                                   opr. ADAM OLDAKOWSKI
                                  DARIUSZ KOSIERADZKI







 





Poprawiony (sobota, 02 lutego 2013 19:21)

 
Więcej artykułów…